Onze dochter (14) doet haar eigen zin en loopt weg

CreaBea schreef op 15-07-2026 om 08:00:

[..]

Heel herkenbaar. Wanhopig, moedeloos een scala aan emoties waar je eigenlijk niets mee kunt. Een dikke knuffel!!!

Dankjewel, ook voor jou! ♥️

Emoties waar je inderdaad niets mee kan....kon je maar 10 jaar vooruit kijken en zien of het goed komt. Nu kan ik me gewoon niet voorstellen dat hij ooit iets gaat afmaken van school of gaat werken en zakt me alle moed in de schoenen; hoe moet hij ooit zelfstandig worden? Tegelijkertijd besef ik ook dat dit geen helpende gedachten zijn en moet ik dit beter proberen los te laten en meer in het "nu" te leven. Moeilijk allemaal!

Ik vind dit best een vreemd advies voor een 14-jarige: “Deze psycholoog adviseert ons om te blijven communiceren met onze dochter, en haar verder gewoon net zo ver te laten afglijden tot zij er zelf genoeg van heeft en zelf besluit om iets aan haar leven te doen.”

Wij hebben juist alles op alles gezet om voor dochters 18e verjaardag nog van alles te regelen. Ze kreeg uiteindelijk Wajong en een uithuisplaatsing naar een woongroep, een bewindvoerder etc. Ik weet nóg het gesprek met de leerplichtambtenaar, die had al snel door dat we er druk mee bezig waren en dat er al een blik hulpverlening was opengetrokken. 

Edit: ik zie nu dat het al een oud bericht is. Niet helpend in dat geval, mijn tips. 

HR07 schreef op 15-07-2026 om 08:30:

[..]

Dankjewel, ook voor jou! ♥️

Emoties waar je inderdaad niets mee kan....kon je maar 10 jaar vooruit kijken en zien of het goed komt. Nu kan ik me gewoon niet voorstellen dat hij ooit iets gaat afmaken van school of gaat werken en zakt me alle moed in de schoenen; hoe moet hij ooit zelfstandig worden? Tegelijkertijd besef ik ook dat dit geen helpende gedachten zijn en moet ik dit beter proberen los te laten en meer in het "nu" te leven. Moeilijk allemaal!

Heel moeilijk. Ik ben nu zover dat ik hulp voor mijzelf in ga schakelen hiervoor. Kijken of de praktijkondersteuner GGZ iets kan betekenen. Zal de huisarts of zorgverzekering eens contacteren

Creabea, weet je dan wat je dochter de hele dag op haar kamer doet? 

Ik  moest even denken aan een fenomeen dat voor het eerst beschreven werd over Japan: hikikomori, sociale fobie. Helaas geen recept erbij, maar wellicht krijg je wat herkenningsverhalen als je daarop gaat zoeken. 

Wat ik begrijp is dat het het verlies is van elke wil om iets te doen in het leven. Wat resteert is: zitten op je kamer. De kamer wordt ook niet veranderd, er verandert niets. Internet wordt wel actief gebruikt, maar een Franse mevrouw zei: internet is niet de oorzaak maar het gevolg. Dus internet weghalen lost niets op. Mensen blijven in leven zolang ouders zorgen voor voedsel. Het wordt wel beschreven als periodes die ook over kunnen gaan, na jaren. 

Ik dacht even: wat als je in een gesprek met haar aangeeft wat jullie als ouders voor haar wel willen doen en wat niet. Dus wel: dak boven je hoofd, verwarming, ziektekostenverzekering. Niet: internet, mobiel abonnement, voedsel. En dan op de kamer een gelegenheid maken zodat ze zelf kan koken en eigen koelkastje heeft. De gedachte zou dan zijn: dan moet ze wel naar buiten gaan, nadenken over geld etc. Maar als ik de verhalen zo lees vrees ik dat het niet de oplossing is. Net zo min als iemand met anorexia gaat eten als ze zelf moet koken. 

Ik zie eigenlijk alleen maar Japanse (onleesbaar voor mij), Engelse en Franse informatie. Maar wellicht is er ook in Nederland iemand die zich hiermee bezig houdt. 

HR07 en CreaBea, helaas geen tips of advies, maar wel een 

en een hart onder de riem. Wat ontzettend zwaar en verdrietig voor jullie allemaal.

tsjor schreef op 01-08-2026 om 17:02:

Creabea, weet je dan wat je dochter de hele dag op haar kamer doet?

Slapen, suffen, dutten. Vanmorgen was het 8 uur toen ze eindelijk naar bed ging....dag/nachtritme is omgedraaid en zich aangeleerd om meer dan 10 uur te slapen. Ik vind de term bed-rotting wel van toepassing ook. 
En helaas, tussen iets willen en iets doen ligt die enorme onoverkomelijke drempel (of ze liegt dat ze iets wil, dat kan ook)

CreaBea schreef op 02-08-2026 om 09:22:

[..]

Slapen, suffen, dutten. Vanmorgen was het 8 uur toen ze eindelijk naar bed ging....dag/nachtritme is omgedraaid en zich aangeleerd om meer dan 10 uur te slapen. Ik vind de term bed-rotting wel van toepassing ook.
En helaas, tussen iets willen en iets doen ligt die enorme onoverkomelijke drempel (of ze liegt dat ze iets wil, dat kan ook)

Ze doet geen opleiding toch? Om heel eerlijk te zijn zou ik bijna zeggen dat je haar bed aan de kant van de straat moet zetten. Of ze gaat studeren of werken. Ik zou geen geduld hebben voor niks doen. Als ze overdag zou gaan slapen zou ik expres gaan stofzuigen dan. Ze heeft al laten zien dat het goedschiks niet wil, dan maar kwaadschiks.

Ik ken een zelfde verhaal. Ook een jongere die niets wilde. Ging van kwaad tot erger. Tot de gevangenis en een verslaving aan toe. Ouders deden echt hun best. Maar uiteindelijk was het een kwestie van uitzitten, ouder worden. En dan opmerken dat al jouw vrienden minder tijd hadden want die waren wel druk met het opbouwen van hun leven. Die kregen een partner, gingen wel naar school en bouwden wat op. Die hadden ook minder tijd maar op een gegeven moment wel meer geld en bijvoorbeeld een eigen huisje of samenwonen. Dan komt vaak wel de omslag (zeker als kind normaal intelligent is, een goede basis heeft als familie en geen ernstige psychische stoornissen). De jongeren waarbij het echt definitief fout gaat vallen bijna altijd in de categorie probleemgezinnen (dus ouders die het al niet lukt, geen stabiele basis of ondersteuning). Of kinderen met lvb in combinatie met stoornissen of erkende psychiatrische ziektebeelden). In veel gevallen helpt ouder worden dus echt wel. En dat hun netwerk gaat veranderen. En op ze neer gaat kijken. Of een netwerk waarmee het zelf verkeerd gaat (vrienden die in de gevangenis komen, overlijden of ziek worden etc). 

Izza schreef op 02-08-2026 om 12:18:

Ik ken een zelfde verhaal. Ook een jongere die niets wilde. Ging van kwaad tot erger. Tot de gevangenis en een verslaving aan toe. Ouders deden echt hun best. Maar uiteindelijk was het een kwestie van uitzitten, ouder worden. 

Dat lijkt mij juist het nachtmerriescenario dat je wil voorkomen. Ik weet dat opgroeien vallen en opstaan is, maar verslaving en gevangenisstraf is toch niet een onderdeel daarvan. Gelukkig is het kind van TO een meisje, dan is de kans dat ze beland achter de trailies een stuk kleiner. Kan je haar niet naar een werkkamp sturen of opvoedingskamp met paarden ofzo? Nu is ze volwassen dus je kan haar niet dwingen, maar er moet toch wel iets te doen zijn.

FruitMoeder schreef op 02-08-2026 om 10:01:

[..]

Ze doet geen opleiding toch? Om heel eerlijk te zijn zou ik bijna zeggen dat je haar bed aan de kant van de straat moet zetten. Of ze gaat studeren of werken. Ik zou geen geduld hebben voor niks doen. Als ze overdag zou gaan slapen zou ik expres gaan stofzuigen dan. Ze heeft al laten zien dat het goedschiks niet wil, dan maar kwaadschiks.

Geen opleiding nog werk, klopt. Bed staat er niet, zo'n matrasje (kampeerding) ligt ze op. Al meer dan een jaar zo ondertussen. En ja, stofzuigen, de badkamer (naast haar slaapkamer) uitschuren, muziek aan,.... ik hou me niet in omdat ze zo nodig overdag slapen wil hoor. Maar er komt geen verandering in. Hulp wordt geweigerd (ook van ons) en ze het huis uit zetten kan nog niet (nog 2 jaar.....erg, maar waar: we tellen af)

Izza schreef op 02-08-2026 om 12:18:

Ik ken een zelfde verhaal. Ook een jongere die niets wilde. Ging van kwaad tot erger. Tot de gevangenis en een verslaving aan toe. Ouders deden echt hun best. Maar uiteindelijk was het een kwestie van uitzitten, ouder worden. En dan opmerken dat al jouw vrienden minder tijd hadden want die waren wel druk met het opbouwen van hun leven. Die kregen een partner, gingen wel naar school en bouwden wat op. Die hadden ook minder tijd maar op een gegeven moment wel meer geld en bijvoorbeeld een eigen huisje of samenwonen. Dan komt vaak wel de omslag (zeker als kind normaal intelligent is, een goede basis heeft als familie en geen ernstige psychische stoornissen). De jongeren waarbij het echt definitief fout gaat vallen bijna altijd in de categorie probleemgezinnen (dus ouders die het al niet lukt, geen stabiele basis of ondersteuning). Of kinderen met lvb in combinatie met stoornissen of erkende psychiatrische ziektebeelden). In veel gevallen helpt ouder worden dus echt wel. En dat hun netwerk gaat veranderen. En op ze neer gaat kijken. Of een netwerk waarmee het zelf verkeerd gaat (vrienden die in de gevangenis komen, overlijden of ziek worden etc).

Wij hopen inderdaad op zo'n moment dat het duidelijk wordt dat ze 'achterblijft' bij leeftijdsgenoten. En niet dat ze in de verkeerde vriendenkring terecht komt....
Maar: normale tot iets hoger intelligentie, ASS/ADHD, volgens mij ook een goede basis hier thuis gekregen (al zijn we nu wel zo ongelofelijk 'moegestreden'). Zelf wel wat ondersteuning, maar zij weigert stelselmatig hulp.

FruitMoeder schreef op 03-08-2026 om 09:38:

[..]

Dat lijkt mij juist het nachtmerriescenario dat je wil voorkomen. Ik weet dat opgroeien vallen en opstaan is, maar verslaving en gevangenisstraf is toch niet een onderdeel daarvan. Gelukkig is het kind van TO een meisje, dan is de kans dat ze beland achter de trailies een stuk kleiner. Kan je haar niet naar een werkkamp sturen of opvoedingskamp met paarden ofzo? Nu is ze volwassen dus je kan haar niet dwingen, maar er moet toch wel iets te doen zijn.

Verslaving komt helaas vaak voor bij ASS/ADHD... en het verkeerde pad zou wellicht niet crimineel zijn, maar denk aan loverboys enzo 
Werkkamp, opvoedingskamp, het leger......wij kunnen haar niet dwingen en zelf wil ze niet

CreaBea schreef op 03-08-2026 om 10:02:

[..]

Geen opleiding nog werk, klopt. Bed staat er niet, zo'n matrasje (kampeerding) ligt ze op. Al meer dan een jaar zo ondertussen. En ja, stofzuigen, de badkamer (naast haar slaapkamer) uitschuren, muziek aan,.... ik hou me niet in omdat ze zo nodig overdag slapen wil hoor. Maar er komt geen verandering in. Hulp wordt geweigerd (ook van ons) en ze het huis uit zetten kan nog niet (nog 2 jaar.....erg, maar waar: we tellen af)

Gewoon doorgaan met je eigen leven inderdaad. Wat als je de boodschappen die je doet ergens verstopt in je slaapkamer en er gewoon geen eten in huis is. Hooguit brood en water kan ze uit de kraan drinken. Dan moet ze wel naar buiten om eten te halen. Hoe komt ze trouwens aan geld? Zakgeld?

CreaBea schreef op 03-08-2026 om 10:08:

[..]

Verslaving komt helaas vaak voor bij ASS/ADHD... en het verkeerde pad zou wellicht niet crimineel zijn, maar denk aan loverboys enzo
Werkkamp, opvoedingskamp, het leger......wij kunnen haar niet dwingen en zelf wil ze niet

Denk eerlijk gezegd dat ze al een beetje te oud voor loverboys is. Die gaan vaak achter onzekere meisjes aan en niet ''burn-out'' meisjes.

FruitMoeder schreef op 03-08-2026 om 10:09:

[..]

Gewoon doorgaan met je eigen leven inderdaad. Wat als je de boodschappen die je doet ergens verstopt in je slaapkamer en er gewoon geen eten in huis is. Hooguit brood en water kan ze uit de kraan drinken. Dan moet ze wel naar buiten om eten te halen. Hoe komt ze trouwens aan geld? Zakgeld?

Geen zakgeld meer, ze krijgt waar ze wettelijk gezien recht op heeft (onderhoudsplicht) en meer ook niet. Eten en drinken moeten we in voorzien, maar inspraak in wat we eten/welke boodschappen we in huis halen heeft ze al geruime  tijd niet meer

FruitMoeder schreef op 03-08-2026 om 10:10:

[..]

Denk eerlijk gezegd dat ze al een beetje te oud voor loverboys is. Die gaan vaak achter onzekere meisjes aan en niet ''burn-out'' meisjes.

Ah, ok: dat wist ik niet. Niet dat ik nu meteen heel bang was voor loverboy toestanden, maar meisjes kunnen ook op een ongewenst pad (niet crimineel) terecht komen natuurlijk.

CreaBea schreef op 03-08-2026 om 10:32:

[..]

Ah, ok: dat wist ik niet. Niet dat ik nu meteen heel bang was voor loverboy toestanden, maar meisjes kunnen ook op een ongewenst pad (niet crimineel) terecht komen natuurlijk.

Ja tuurlijk. Maar dat deed mij denken aan een gesprek van een vriendin. Die aan het daten was met een man en ze was bang dat hij een loverboy was. Die vriendin in kwestie is 35 jaar. Loverboys gaan voor tienermeisjes op de middelbare school omdat die makkelijker te manipuleren zijn. En als je dochter de hele tijd op bed ligt, hoe is haar hygiene dan? Wast ze zich wel elke dag? En kamt ze haar haar? Als het antwoord nee is dan is geen enkele loverboy in haar geintresserd. 

CreaBea schreef op 03-08-2026 om 10:31:

[..]

Geen zakgeld meer, ze krijgt waar ze wettelijk gezien recht op heeft (onderhoudsplicht) en meer ook niet. Eten en drinken moeten we in voorzien, maar inspraak in wat we eten/welke boodschappen we in huis halen heeft ze al geruime tijd niet meer

Wat denk je van dat verhaal over hikikomori?

CreaBea schreef op 03-08-2026 om 10:31:

[..]

Geen zakgeld meer, ze krijgt waar ze wettelijk gezien recht op heeft (onderhoudsplicht) en meer ook niet. Eten en drinken moeten we in voorzien, maar inspraak in wat we eten/welke boodschappen we in huis halen heeft ze al geruime tijd niet meer

Je hoeft alleen te voorzien in bed- bad- brood hoor. Verder niets. Dus een plek om te slapen, eten en ze kan onder de douche. Absoluut geen geld. Want de basisvoorzieningen zijn er immers om in leven te blijven. Verder zou ik ook in het kader van hygiëne haar wekelijks uit die kamer halen om desnoods maar zelf even de stofzuiger erdoor te halen en het bed af te halen. Je wilt niet dat die kamer volledig versmeerd en jij straks ongedierte in huis krijgt (zeker met etensresten). Wil ze geld in het kader van onderhoud dan mag ze dat gaan aanvechten. Zal ze niet snel doen (enorm veel tijd en moeite). En al helemaal niet winnen want jullie voorzien in de basis en willen meewerken aan alle hulp maar zij niet. De jongere in mijn verhaal heeft dat geprobeerd maar dat is zelfs afgewezen. Die wilde particulier zelfs elders wonen en ouders maar laten betalen. Maar die hebben bij de rechter aangegeven daar zelf (in natura) dus in te kunnen voorzien. Een officiële plek in een instelling moet je wel onderhoudsplicht betalen. En dat hadden (en hebben) ze wel gedaan. 

tsjor schreef op 03-08-2026 om 10:51:

[..]

Wat denk je van dat verhaal over hikikomori?

Ik dacht dat zoiets alleen maar in Japan kon ontstaan omdat het cultuurgebonden is. e hoge prestatiedruk zorgt daar toch voor. Daar hebben wij in Nederland erg weinig mee te maken in vergelijking met Japan.

Kersje schreef op 01-08-2026 om 19:13:

HR07 en CreaBea, helaas geen tips of advies, maar wel een

en een hart onder de riem. Wat ontzettend zwaar en verdrietig voor jullie allemaal.

Lief, dankjewel!

Wij zijn inmiddels terug van vakantie en ik kijk er met gemengde gevoelens op terug.

Positief was dat onze zoon ineens vlak voor de vakantie aangaf dat hij ging stoppen met blowen en roken. Hij wilde niet meer zoveel puistjes en ik kreeg tussen neus en lippen mee dat sommige vrienden hem als "junk" begonnen te zien wat hij (gelukkig!!) toch niet fijn vond. Dat lijkt dus wel een beetje op het verhaal dat Izza hier vertelde over het oordelen van vrienden.
Het stoppen met blowen zou hij nu al 2 weken volhouden volgens hem. Ik heb hier sinds gisteren wel degelijk mijn twijfels over maar goed, het is in elk geval niet meer de hoeveelheden wat hij eerst deed, dat zie ik wel.
Stoppen met roken/vapen is niet gelukt, hooguit 3 dagen. Hij had van oma nog wat vakantiegeld mee gekregen en dat is allemaal naar sigaretten gegaan. Al zijn geld is nu op maar hij heeft toch alweer een vape op zak, gekregen van een vriend volgens hem. Ook daar heb ik twijfels over maar goed, daar kan ik verder niets mee.
Heeeeeel af en toe konden we een gesprekje met hem aankaarten waarin we soms het gevoel hadden tot hem door te kunnen dringen. Soms ook weer een leuk grapje tussendoor en hij deed zelfs af en toe enthousiast mee aan een spelletje wat hij leuk vond. Positief dus!! Ik kreeg oprecht het gevoel dat hij sommige dingen wel wilt veranderen maar ik zie ook dat hij dat eigenlijk gewoon ook niet kan opbrengen. Zodra iemand hem iets aanbiedt gaat hij meteen weer voor de bijl.

Maar het andere gedrag er omheen blijft gewoon erg lastig voor ons, er kunnen moeilijk afspraken gemaakt worden. Hij heeft echt een soort extreme drang naar vrijheid en alles moet daarvoor wijken. Buiten hangen is het enige dat telt. Ook op vakantie in het buitenland deed hij dit en dat gaf me echt veel stress. Hij ging het 's avonds gewoon alleen de deur uit (wel een druk toeristisch gebied) en dan rondlopen en sigaretten roken. En je kon een tijd afspreken maar daar hield hij zich gewoon niet aan. Hij is vlak voor de vakantie ook een keer stiekem met een vriend de deur uit geglipt toen wij in bed lagen en kwam toen pas om 3 uur thuis....wel geappt dat er niets aan de hand was en hij "gewoon even buiten wilde zijn." En dan kan je daar consequenties aan verbinden maar dat boeit hem gewoon niet. Sindsdien heb ik zijn huissleutels wel ingenomen en zit alles potdicht als hij eenmaal binnen is en is het dus niet meer gebeurd. (hij wilde het laatst wel nog een keer - stond ineens om middernacht z'n haar te föhnen en ging beneden "nog even wat drinken halen". Ik hoorde hem op de overloop fluisteren met iemand aan de telefoon en toen hij naar benden ging een hoop gerommel. En na 10 min ineens weer naar boven zonder drinken. Was mij duidelijk dat hij weg wilde sneaken want hij föhnt zijn haar alleen als hij naar buiten gaat.)

Ook met het avondeten geeft het problemen want hij wilt het gewoon niet meer. Hij is niet in staat om zich los te rukken van de vriendengroep buiten en even twintig minuten naar huis te komen. Gisteren is hij om 2 uur naar buiten gegaan en kwam hij om half 12 thuis.
De afspraak was eigenlijk 11 uur maar hij appte kwart voor 11 dat hij half uur later zou zijn. In principe fijn dat hij iets laat weten maar bijna geen enkele regel blijft overeind staan. "Laat me toch, ik heb vakantie" zegt hij dan. (terwijl hij dit ook gewoon doet als hij school heeft....) Eten wilt hij later opwarmen (als het eten hem zint) of hij eet buiten de deur. Lees: hij mag wat stukjes pizza mee-eten van een vriend. Op de een of andere manier krijgt hij het helaas ook voor elkaar dat iedereen dingen voor hem regelt of mee betaalt.
Dat eten gaat al 2 maanden zo en krijgen we heel moeilijk grip op. Ook als ik aangeef dat hij gewoon pech heeft als hij niet om 6 uur thuis is, en ik niets bewaar, appt hij gewoon "ok". Dus de consequenties doen hem ook vrij weinig helaas. Ook echt geen idee hoe ik hier goed mee om moet gaan.

Verder blijf ik me ook zorgen maken over school. Hij blijft aangeven dat hij het vreselijk vindt en een diploma niet zo belangrijk. Uit zijn bed komen is al een hele prestatie want dat lukt hem gewoonweg niet. Eigenlijk was hij met 12-13 verder dan nu, toen stond hij zelfstandig op en ging op tijd naar school.
Maar werken wil hij ook niet. (of een praktische opleiding waarbij je werkt en leert tegelijk) 
Zó ontzettend onbegrijpelijk voor ons, die allebei veel waarde hechten aan hard werken en verantwoordelijkheid. Ik heb echt de angst dat ik straks iemand op de wereld heb gezet die alleen maar profiteert van anderen en te lui is om zijn mouwen op te stropen. Maar goed, ik zal ook zelf een manier moeten vinden hiermee om te gaan want momenteel geniet ik nog maar van weinig dingen omdat ik me continu met hem bezig "moet" houden. Ik hoop gewoon heel erg dat dit gedrag met de jaren nog wat zal veranderen en hij uit zichzelf ook wel inziet dat hij op deze manier nergens gaat komen.

Enfin, dit was een update voor zover iemand dat nog wilde weten. 

HR07 schreef op 03-08-2026 om 15:12:

 Ik heb echt de angst dat ik straks iemand op de wereld heb gezet die alleen maar profiteert van anderen en te lui is om zijn mouwen op te stropen. 

Daar zou ik mij geen zorgen overmaken. Mensen worden profiteurs snel genoeg zat. Dat gaat hij ook wel snel leren. Hoe oud is je zoon eigenlijk? Dat stopen met roken lukt de meeste volwassenen ook niet omdat ze simpelweg verslaafd zijn. Ik denk dat jouw zoon ook verslaafd is. Wat ik zo erg voor je vind is dat je al blij bent met de allerkleinste interacties. Als hij bijvoorbeeld een keer leuk meedoet. Dat hoort de standaard te zijn. Ik wens je alle geluk in de wereld toe met hem. Het enige positieve is wel dat hij te minste de deur uitgaat. Bij Creabea denk ik dat haar dochter een vorm van pleinvrees heeft ontwikkeld. 

FruitMoeder schreef op 03-08-2026 om 11:21:

[..]

Ik dacht dat zoiets alleen maar in Japan kon ontstaan omdat het cultuurgebonden is. e hoge prestatiedruk zorgt daar toch voor. Daar hebben wij in Nederland erg weinig mee te maken in vergelijking met Japan.

Dat is een vergissing. De term is Japans, maar er is onder die naam ook informatie in het Engels. En het 'verschijnsel' doet zich ook in Nederland voor. Het werd toen gekoppeld aan jongeren, maar dat is inmiddels wel verlaten, het komt in alle leeftijden voor. Wellicht zijn mensen die alleen sterven, maandenlang dood in hun kamer liggen wel mensen die hieraan lijden.  Dat noemen we dan 'eenzaamheid', maar wat als mensen heel bewust kiezen voor een teruggetrokken leven en elk sociaal contact vermijden? 

Wij hebben er alleen nog geen naam voor of het moet zoiets zijn als 'sociale angst', maar dan denkt iedereen: ja kom op, schop onder je %$$ en dan gaat het wel. Zoals we hier eigenlijk ook wel doen: bedenken hoe je haar kunt dwingen om de kamer te verlaten en iets voor zichzelf te gaan doen. 

FruitMoeder schreef op 03-08-2026 om 16:16:

[..]

Daar zou ik mij geen zorgen overmaken. Mensen worden profiteurs snel genoeg zat. Dat gaat hij ook wel snel leren. Hoe oud is je zoon eigenlijk? Dat stopen met roken lukt de meeste volwassenen ook niet omdat ze simpelweg verslaafd zijn. Ik denk dat jouw zoon ook verslaafd is. Wat ik zo erg voor je vind is dat je al blij bent met de allerkleinste interacties. Als hij bijvoorbeeld een keer leuk meedoet. Dat hoort de standaard. Ik wens je alle geluk in de wereld toe met hem. Het enige positieve is wel dat hij te minste de deur uitgaat. Bij Creabea denk ik dat haar dochter een vorm van pleinvrees heeft ontwikkeld.

Hij is 14 (maar ziet wel echt stuk ouder uit) en dit gedrag is rond februari/maart begonnen. Toen is ook het vele blowen begonnen en het extreme afzetten tegen ons. Viel ook samen met zijn puberteit - in een half jaar tijd ineens 1.80m met schoenmaat 44, een adamsappel en hij moet zich nu ook al gaan scheren. 

Verslaafd is hij zeer zeker, hij kan moeilijk zonder merk ik. En de kleine dingen ben ik nu inderdaad al blij mee want het liefst is hij helemaal niet meer bij ons in de buurt. (wat hij ook geregeld verkondigd)

HR07 schreef op 03-08-2026 om 16:24:

[..]

Hij is 14 (maar ziet wel echt stuk ouder uit) en dit gedrag is rond februari/maart begonnen. Toen is ook het vele blowen begonnen en het extreme afzetten tegen ons. Viel ook samen met zijn puberteit - in een half jaar tijd ineens 1.80m met schoenmaat 44, een adamsappel en hij moet zich nu ook al gaan scheren.

Als zijn vrienden hem op zijn 14de al een junk noemen is dat wel een goede wake-up call voor hem. Dan begrijpt hij toch dat zijn gedrag niet normaal is. Dit is dan nu een kleine 6 maanden aan de gang. Misschien gaat het vanzelf over. Is hij trouwens over? Of blijven zitten? Als hij toch over is naar het volgende jaar dan gaat er toch iets goed. Of is hij van school gestuurd?

tsjor schreef op 03-08-2026 om 16:21:

[..]

Dat is een vergissing. De term is Japans, maar er is onder die naam ook informatie in het Engels. En het 'verschijnsel' doet zich ook in Nederland voor. Het werd toen gekoppeld aan jongeren, maar dat is inmiddels wel verlaten, het komt in alle leeftijden voor. Wellicht zijn mensen die alleen sterven, maandenlang dood in hun kamer liggen wel mensen die hieraan lijden. Dat noemen we dan 'eenzaamheid', maar wat als mensen heel bewust kiezen voor een teruggetrokken leven en elk sociaal contact vermijden? 

Sommige mensen hebben ook een anti-sociale persoonlijkheid. Daar kan je ook niet mee omgaan. Als mensen bewust kiezen om alleen te zijn en ze hebben hun eigen inkomen zonder dat ze iemand tot last zijn dan vind ik zelf dat je die mensen in hun waarde moet laten. En als je alleen bent betekend dat niet dat je een goed persoon bent. Soms is er ook wel een reden voor waarom niemand in hun leven zich meer bekommert om dat persoon 

FruitMoeder schreef op 03-08-2026 om 16:32:

[..]

Als zijn vrienden hem op zijn 14de al een junk noemen is dat wel een goede wake-up call voor hem. Dan begrijpt hij toch dat zijn gedrag niet normaal is. Dit is dan nu een kleine 6 maanden aan de gang. Misschien gaat het vanzelf over. Is hij trouwens over? Of blijven zitten? Als hij toch over is naar het volgende jaar dan gaat er toch iets goed. Of is hij van school gestuurd?

Hij is van 2 vwo naar 3 havo afgestroomd met hele slechte punten. Op school doet hij hij sinds maart helemaal niets meer. Hij is niet van school gestuurd maar daar ben ik volgend schooljaar wel bang voor als dit zo door gaat....(ook spijbelen, vaak eruit gestuurd etc)

Dat zijn vrienden hem zo noemen vind ik zeker positief want hij is echt extreem gevoelig voor de mening van leeftijdsgenoten.

bedenk dat puberteit een soort golf is. Hij heeft een piek maar loopt ook weer af. En de mening van vrienden is heel belangrijk. Veel meer dan die van ouders. Dat wil niet zeggen dat dat altijd zo zal blijven. Die vrienden zijn nu nog alles. Maar die ontwikkelen zich ook. Blijven niet altijd pubers. De meeste jongeren trekken bij met 18 a 19. Soms al eerder aangezien ze dan klaar zijn met de middelbare. Dan vallen veel groepen uit elkaar omdat mensen naar andere scholen gaan en verkering krijgen etc. En de grootste hormonen raken er langzaam uit. En bedenk dat die goede basis heus niet volledig verdwenen is voor altijd. Hij ligt nu alleen onder een laag hormonen verstopt.