Tiener op z’n kamer
Ken je dat? De ene dag laat ik los, accepteer ik en geniet ik van die paar momenten per dag dat er leuk contact is met m’n puber (net 16).
De volgende dag maak ik me toch druk om het feit dat hij zoveel op z’n kamer is, vrijwel niks deelt over wat er in hem omgaat en zich afzondert.
‘Joh, laat los. Die van mij zit ook de hele dag boven, dat hoort erbij’. Dat hoor ik altijd om me heen. Vaak hoor ik dan ook dat die puber daarnaast toch van alles doet en onderneemt.
Mijn zoon heeft echter geen bijbaantje, geen sport of andere buiten de deur hobby en geen vriendengroep. Hij gaat naar school (wat goed gaat) en is thuis. Wat hem betreft een prima leven, hij lijkt ook lekker in z’n vel te zitten, is nog jong in gedrag en sociaal wat onhandig. Hij houdt het graag veilig en voorspelbaar en heeft geen behoefte aan iets anders. Zegt hij (ik denk dat dit te maken heeft met ‘angst voor het nieuwe’). Op z’n kamer doet hij schoolwerk, bouwt knikkerbanen en maakt daar edits van, kijkt filmpjes, heeft online contacten (die hij niet kent irl) en doet af en toe een game.
Ja, hij heeft een diagnose ass.
Af en toe neem ik hem mee om iets leuks te doen (bios, pretpark, oid) en dat vindt hij ook leuk, maar dat gebeurt zeker niet wekelijks.
Als ik het zo opschrijf, denk ik weer bij mezelf ‘accepteer dat dit het is en wees blij dat zoon zich oké lijkt te voelen, het fijn heeft op z’n kamer en naar school gaat’.
Toch zoek ik ook geruststelling ofzo. Dat het herkenbaar is. Of dat ik als ouder nog iets kan doen om hem te stimuleren iets buiten de deur te doen (wat ik al probeer en m’n zoon vindt dat heel irritant).
Ik kom er op omdat dit een weekend is zonder plan. Hij vindt het fijn en doet het liefst niks, behalve hangen. Ik krijg er jeuk van en trek m’n eigen plan.
Enige herkenning?
MamaE schreef op 23-01-2026 om 12:05:
[..]
Wat fijn om te lezen dat dit topic en ervaringen van lotgenoten je hebben geholpen om je zoon te accepteren zoals hij is. Dat vind ik echt heel mooi aan dit forum!
Natuurlijk is een vervolgopleiding spannend, want een keuze voelt misschien ook meteen heel definitief (al hoeft het dat niet te zijn). Maar fijn dat hij ergens enthousiast van wordt, dat geeft hoop.
Mijn ASS'er durfde geen vervolgopleiding te kiezen omdat het als een definitieve keuze voelde.
Ik heb hem meermaals verzekerd dat als het een foute keuze mocht blijken te zijn, hij gewoon nog een andere studie mocht gaan doen. Heel veel mensen doen dat, het is niet raar of onmogelijk. Dat gaf rust.
IMI-x2 schreef op 23-01-2026 om 12:42:
[..]
Mijn ASS'er durfde geen vervolgopleiding te kiezen omdat het als een definitieve keuze voelde.
Ik heb hem meermaals verzekerd dat als het een foute keuze mocht blijken te zijn, hij gewoon nog een andere studie mocht gaan doen. Heel veel mensen doen dat, het is niet raar of onmogelijk. Dat gaf rust.
Begrijpelijk. En dat is natuurlijk ook zo. Zoveel studenten wisselen van opleiding. Of gaan een andere master doen dan hun bachelor. Of gaan uiteindelijk qua werk iets totaal anders doen.
Ik herinner me wel dat ik dat met mijn vakkenpakket en studiekeuze ook wel lastig vond om het definitief te maken, terwijl de richting vanaf het begin al wel duidelijk was.
Mijn dochter had/heeft wel moeite met de profielkeuze. Ze had wel gekozen en was daar blij mee, maar ze zit in de 4e en nu het tegenvalt wil ze steeds maar van profiel veranderen. Dat hield pas op toen school zei dat dat wel kan, maar dat ze dan wel het jaar over moet doen.
Bij ons gaat het momenteel best wel moeilijk. Ons kind is elke zaterdagavond zwaar overprikkeld en reageert dat af op ons met veel geschreeuw en drama. Ze krijgt ook ruzie met vrienden en vriendinnen op snap en dat wordt dan steeds erger. Het vervelende is dat ze op een gegeven moment zo overprikkeld is, dat je eigenlijk niet meer met haar kan praten. Eerst dacht ik dat het gewoon eenmalig was, maar je kunt de klok er bijna op gelijk zetten. We weten alleen totaal niet wat we eraan kunnen doen.
S.ndra schreef op 23-01-2026 om 19:26:
Mijn dochter had/heeft wel moeite met de profielkeuze. Ze had wel gekozen en was daar blij mee, maar ze zit in de 4e en nu het tegenvalt wil ze steeds maar van profiel veranderen. Dat hield pas op toen school zei dat dat wel kan, maar dat ze dan wel het jaar over moet doen.
Bij ons gaat het momenteel best wel moeilijk. Ons kind is elke zaterdagavond zwaar overprikkeld en reageert dat af op ons met veel geschreeuw en drama. Ze krijgt ook ruzie met vrienden en vriendinnen op snap en dat wordt dan steeds erger. Het vervelende is dat ze op een gegeven moment zo overprikkeld is, dat je eigenlijk niet meer met haar kan praten. Eerst dacht ik dat het gewoon eenmalig was, maar je kunt de klok er bijna op gelijk zetten. We weten alleen totaal niet wat we eraan kunnen doen.
Pffff dat klinkt naar zeg! Ik denk dat het staat of valt met of je dochter gemotiveerd is om dingen uit te gaan zoeken. Kan ze gedurende de dag voelen wanneer de prikkels teveel worden? En wat heeft ze aan strategieën om te ontprikkelen. Voor de één is het dansen, voor de ander terugtrekken met een boek, enzovoort.
Mvtj schreef op 25-01-2026 om 20:34:
[..]
Pffff dat klinkt naar zeg! Ik denk dat het staat of valt met of je dochter gemotiveerd is om dingen uit te gaan zoeken. Kan ze gedurende de dag voelen wanneer de prikkels teveel worden? En wat heeft ze aan strategieën om te ontprikkelen. Voor de één is het dansen, voor de ander terugtrekken met een boek, enzovoort.
Ik merk aan mezelf al dat ik dat nog erg lastig vind. Soms zit ik in een flow van adrenaline en dan doe ik ongemerkt te veel en de dag er na betaal ik daar dan de prijs voor.
Bij pubers speelt het vaak ook mee dat ze erbij willen horen en mee willen doen. En het stoom afblazen en ontprikkelen en ontploffen doen ze dan lekker veilig thuis.
Daar een balans in vinden is een zoektocht. Dat kost tijd, tranen, frustratie en ook leermomenten waarop het even niet lukte. Zoals de POH mij vertelde 'het mag een zoektocht zijn en het is niet erg als het soms niet lukt en je doet te veel, dat hoort erbij'.
Ik merk wel dat mijn man steeds minder begrip heeft voor autistisch gedrag van onze dochter. Hij verwacht daarin steeds meer een leeftijdsconforme reactie en dat lukt soms dus niet, juist vanwege haar autisme.
Dit weekend is dat behoorlijk geëscaleerd tussen man en dochter waarbij mijn man veel moeite had om toe te geven dat hij veel te hard was geweest en het zelf veel te groot maakte, terwijl hij mij verweet dat ik dochter faciliteerde in haar autistisch zijn en te veel begrip had voor alles wat ze -in zijn ogen onnodig- uitvergroot. Uiteindelijk bleek hij vooral de confrontatie met haar onleerbaarheid op bepaalde vlakken heel lastig te vinden. Maar door zijn reactie werd het alleen maar groter en uiteindelijk resulteerde het in allesoverheersende paniek bij dochter. Hij had haar ook gewoon even kunnen laten en wat schakeltijd kunnen geven, zonder op haar te reageren.
MamaE schreef op 26-01-2026 om 12:09:
Ik merk wel dat mijn man steeds minder begrip heeft voor autistisch gedrag van onze dochter. Hij verwacht daarin steeds meer een leeftijdsconforme reactie en dat lukt soms dus niet, juist vanwege haar autisme.
Dit weekend is dat behoorlijk geëscaleerd tussen man en dochter waarbij mijn man veel moeite had om toe te geven dat hij veel te hard was geweest en het zelf veel te groot maakte, terwijl hij mij verweet dat ik dochter faciliteerde in haar autistisch zijn en te veel begrip had voor alles wat ze -in zijn ogen onnodig- uitvergroot. Uiteindelijk bleek hij vooral de confrontatie met haar onleerbaarheid op bepaalde vlakken heel lastig te vinden. Maar door zijn reactie werd het alleen maar groter en uiteindelijk resulteerde het in allesoverheersende paniek bij dochter. Hij had haar ook gewoon even kunnen laten en wat schakeltijd kunnen geven, zonder op haar te reageren.
Ja, droevig is dat he. Voor alle partijen. Terwijl de oplossing helemaal niet zo moeilijk is (tijd geven). Lukt het je man wel om dit achteraf te zien, erover te praten en zijn excuses aan jullie aan te bieden?
Gaat hij ook naar de POH? Misschien is dat ook nog een idee.
IMI-x2 schreef op 26-01-2026 om 13:05:
[..]
Ja, droevig is dat he. Voor alle partijen. Terwijl de oplossing helemaal niet zo moeilijk is (tijd geven). Lukt het je man wel om dit achteraf te zien, erover te praten en zijn excuses aan jullie aan te bieden?
Gaat hij ook naar de POH? Misschien is dat ook nog een idee.
Ja, inderdaad. Het lukt mijn man wel om dit achteraf te zien en zijn excuses aan te bieden. Mijn man leeft van en voor genade en vergeving.
Hij heeft sinds kort wel een praatgroep voor naasten van mensen met autisme. Hij vond dat wel lastig, naar een praatgroep moeten omdat samenleven met je lievelingsmensen bij tijd en wijlen behoorlijk ingewikkeld is. Maar hij is ook heel erg van de school 'doen wat nodig is' en geen onnodige weerstand tegen dingen omdat je ze stom vindt. Dus hij leeft dat wel voor en gaat er heen.
Na zo'n escalatie zit hij daar achteraf ook wel mee hoor en voelt zich er dan ook wel verantwoordelijk voor. Gelukkig blijkt onze wederzijdse liefde groter dan de worstelingen. Dochter heeft er ook wel wat meer tijd voor nodig om excuses te accepteren. Sowieso is ze als ze eenmaal te hoog in de spanning, paniek en verdriet zit ook niet voor rede vatbaar.
MamaE schreef op 26-01-2026 om 12:09:
Ik merk wel dat mijn man steeds minder begrip heeft voor autistisch gedrag van onze dochter. Hij verwacht daarin steeds meer een leeftijdsconforme reactie en dat lukt soms dus niet, juist vanwege haar autisme.
Dit weekend is dat behoorlijk geëscaleerd tussen man en dochter waarbij mijn man veel moeite had om toe te geven dat hij veel te hard was geweest en het zelf veel te groot maakte, terwijl hij mij verweet dat ik dochter faciliteerde in haar autistisch zijn en te veel begrip had voor alles wat ze -in zijn ogen onnodig- uitvergroot. Uiteindelijk bleek hij vooral de confrontatie met haar onleerbaarheid op bepaalde vlakken heel lastig te vinden. Maar door zijn reactie werd het alleen maar groter en uiteindelijk resulteerde het in allesoverheersende paniek bij dochter. Hij had haar ook gewoon even kunnen laten en wat schakeltijd kunnen geven, zonder op haar te reageren.
Wat heftig mamaE. Wel goed dat je man naar zo'n praatgroep gaat.
Het autisme van jullie dochter is voor hem een leerproces+acceptatieproces+rouwproces; hij moet leren omgaan met haar autisme, accepteren dat zij in sommige dingen niet leerbaar is en zijn verwachtingen bijstellen dat het leven met dochter anders zal verlopen dan hij zou willen en zich had voorgesteld.
Fijn natuurlijk dat hij vergevingsgezind is maar ook wenselijk dat hij leert dit soort situaties te voorkomen; achteraf excuses maken - hoe goed bedoeld ook - verliezen op een gegeven moment wel zijn waarde als het toch vaak misgaat. Gelukkig speelt dat nog niet bij jullie maar wel wenselijk dat hij daar aan werkt. En ja...in zijn ogen vergroot dochter dingen, maar ja voor haar voelt het wel zo, dat gevoel kan zij ook niet zomaar uitschakelen. Gaat het nu weer met dochter?
Gingergirl schreef op 26-01-2026 om 20:51:
[..]
Wat heftig mamaE. Wel goed dat je man naar zo'n praatgroep gaat.
Het autisme van jullie dochter is voor hem een leerproces+acceptatieproces+rouwproces; hij moet leren omgaan met haar autisme, accepteren dat zij in sommige dingen niet leerbaar is en zijn verwachtingen bijstellen dat het leven met dochter anders zal verlopen dan hij zou willen en zich had voorgesteld.
Fijn natuurlijk dat hij vergevingsgezind is maar ook wenselijk dat hij leert dit soort situaties te voorkomen; achteraf excuses maken - hoe goed bedoeld ook - verliezen op een gegeven moment wel zijn waarde als het toch vaak misgaat. Gelukkig speelt dat nog niet bij jullie maar wel wenselijk dat hij daar aan werkt. En ja...in zijn ogen vergroot dochter dingen, maar ja voor haar voelt het wel zo, dat gevoel kan zij ook niet zomaar uitschakelen. Gaat het nu weer met dochter?
Dat klopt. Ik ben de laatste die beweert dat het leven met mij en dochter makkelijk is. Desondanks heel blij met mijn man. Hij is doorgaans heel geduldig en begripvol.
Het stukje onleerbaarheid in bepaalde dingen is en blijft lastig. Dat ervaar ik zelf ook en niet alleen bij dochter. Ik heb hem verteld dat hij niet altijd (direct) hoeft te reageren. Soms uit dochter ook even frustratie over iets zonder dat het specifiek tegen iemand is of dat iemand daar iets mee moet. Als je dan reageert is het olie op het vuur als je er tegenin gaat. Dat leek wel aan te komen.Man heeft op een gegeven moment tegen dochter gezegd dat hij niet zo hard had moeten reageren en daar spijt van had. Dat hij het graag goed wilde maken, maar haar de tijd wilde geven die ze nodig had. Dochter had ook echt nog wel even tijd nodig, maar op enig moment besloot ze toch dat ze niet meer boos wilde zijn. En kwam ze met papa knuffelen en lukte het zelfs om uit te spreken wat het hele voorval met haar had gedaan.
