Tiener op z’n kamer

MamaE schreef op 23-01-2026 om 12:05:

[..]

Wat fijn om te lezen dat dit topic en ervaringen van lotgenoten je hebben geholpen om je zoon te accepteren zoals hij is. Dat vind ik echt heel mooi aan dit forum!

Natuurlijk is een vervolgopleiding spannend, want een keuze voelt misschien ook meteen heel definitief (al hoeft het dat niet te zijn). Maar fijn dat hij ergens enthousiast van wordt, dat geeft hoop.

Mijn ASS'er durfde geen vervolgopleiding te kiezen omdat het als een definitieve keuze voelde.

Ik heb hem meermaals verzekerd dat als het een foute keuze mocht blijken te zijn, hij gewoon nog een andere studie mocht gaan doen. Heel veel mensen doen dat, het is niet raar of onmogelijk. Dat gaf rust.

IMI-x2 schreef op 23-01-2026 om 12:42:

[..]

Mijn ASS'er durfde geen vervolgopleiding te kiezen omdat het als een definitieve keuze voelde.

Ik heb hem meermaals verzekerd dat als het een foute keuze mocht blijken te zijn, hij gewoon nog een andere studie mocht gaan doen. Heel veel mensen doen dat, het is niet raar of onmogelijk. Dat gaf rust.

Begrijpelijk. En dat is natuurlijk ook zo. Zoveel studenten wisselen van opleiding. Of gaan een andere master doen dan hun bachelor. Of gaan uiteindelijk qua werk iets totaal anders doen. 

Ik herinner me wel dat ik dat met mijn vakkenpakket en studiekeuze ook wel lastig vond om het definitief te maken, terwijl de richting vanaf het begin al wel duidelijk was.

S.ndra schreef op 23-01-2026 om 19:26:

Mijn dochter had/heeft wel moeite met de profielkeuze. Ze had wel gekozen en was daar blij mee, maar ze zit in de 4e en nu het tegenvalt wil ze steeds maar van profiel veranderen. Dat hield pas op toen school zei dat dat wel kan, maar dat ze dan wel het jaar over moet doen.

Bij ons gaat het momenteel best wel moeilijk. Ons kind is elke zaterdagavond zwaar overprikkeld en reageert dat af op ons met veel geschreeuw en drama. Ze krijgt ook ruzie met vrienden en vriendinnen op snap en dat wordt dan steeds erger. Het vervelende is dat ze op een gegeven moment zo overprikkeld is, dat je eigenlijk niet meer met haar kan praten. Eerst dacht ik dat het gewoon eenmalig was, maar je kunt de klok er bijna op gelijk zetten. We weten alleen totaal niet wat we eraan kunnen doen.

Pffff dat klinkt naar zeg! Ik denk dat het staat of valt met of je dochter gemotiveerd is om dingen uit te gaan zoeken. Kan ze gedurende de dag voelen wanneer de prikkels teveel worden? En wat heeft ze aan strategieën om te ontprikkelen. Voor de één is het dansen, voor de ander terugtrekken met een boek, enzovoort.

Mvtj schreef op 25-01-2026 om 20:34:

[..]

Pffff dat klinkt naar zeg! Ik denk dat het staat of valt met of je dochter gemotiveerd is om dingen uit te gaan zoeken. Kan ze gedurende de dag voelen wanneer de prikkels teveel worden? En wat heeft ze aan strategieën om te ontprikkelen. Voor de één is het dansen, voor de ander terugtrekken met een boek, enzovoort.

Ik merk aan mezelf al dat ik dat nog erg lastig vind. Soms zit ik in een flow van adrenaline en dan doe ik ongemerkt te veel en de dag er na betaal ik daar dan de prijs voor. 

Bij pubers speelt het vaak ook mee dat ze erbij willen horen en mee willen doen. En het stoom afblazen en ontprikkelen en ontploffen doen ze dan lekker veilig thuis. 
Daar een balans in vinden is een zoektocht. Dat kost tijd, tranen, frustratie en ook leermomenten waarop het even niet lukte. Zoals de POH mij vertelde 'het mag een zoektocht zijn en het is niet erg als het soms niet lukt en je doet te veel, dat hoort erbij'.

Ik merk wel dat mijn man steeds minder begrip heeft voor autistisch gedrag van onze dochter. Hij verwacht daarin steeds meer een leeftijdsconforme reactie en dat lukt soms dus niet, juist vanwege haar autisme. 

Dit weekend is dat behoorlijk geëscaleerd tussen man en dochter waarbij mijn man veel moeite had om toe te geven dat hij veel te hard was geweest en het zelf veel te groot maakte, terwijl hij mij verweet dat ik dochter faciliteerde in haar autistisch zijn en te veel begrip had voor alles wat ze -in zijn ogen onnodig- uitvergroot. Uiteindelijk bleek hij vooral de confrontatie met haar onleerbaarheid op bepaalde vlakken heel lastig te vinden. Maar door zijn reactie werd het alleen maar groter en uiteindelijk resulteerde het in allesoverheersende paniek bij dochter. Hij had haar ook gewoon even kunnen laten en wat schakeltijd kunnen geven, zonder op haar te reageren.

MamaE schreef op 26-01-2026 om 12:09:

Ik merk wel dat mijn man steeds minder begrip heeft voor autistisch gedrag van onze dochter. Hij verwacht daarin steeds meer een leeftijdsconforme reactie en dat lukt soms dus niet, juist vanwege haar autisme.

Dit weekend is dat behoorlijk geëscaleerd tussen man en dochter waarbij mijn man veel moeite had om toe te geven dat hij veel te hard was geweest en het zelf veel te groot maakte, terwijl hij mij verweet dat ik dochter faciliteerde in haar autistisch zijn en te veel begrip had voor alles wat ze -in zijn ogen onnodig- uitvergroot. Uiteindelijk bleek hij vooral de confrontatie met haar onleerbaarheid op bepaalde vlakken heel lastig te vinden. Maar door zijn reactie werd het alleen maar groter en uiteindelijk resulteerde het in allesoverheersende paniek bij dochter. Hij had haar ook gewoon even kunnen laten en wat schakeltijd kunnen geven, zonder op haar te reageren.

Ja, droevig is dat he. Voor alle partijen. Terwijl de oplossing helemaal niet zo moeilijk is (tijd geven). Lukt het je man wel om dit achteraf te zien, erover te praten en zijn excuses aan jullie aan te bieden?

Gaat hij ook naar de POH? Misschien is dat ook nog een idee.

IMI-x2 schreef op 26-01-2026 om 13:05:

[..]

Ja, droevig is dat he. Voor alle partijen. Terwijl de oplossing helemaal niet zo moeilijk is (tijd geven). Lukt het je man wel om dit achteraf te zien, erover te praten en zijn excuses aan jullie aan te bieden?

Gaat hij ook naar de POH? Misschien is dat ook nog een idee.

Ja, inderdaad. Het lukt mijn man wel om dit achteraf te zien en zijn excuses aan te bieden. Mijn man leeft van en voor genade en vergeving. 

Hij heeft sinds kort wel een praatgroep voor naasten van mensen met autisme. Hij vond dat wel lastig, naar een praatgroep moeten omdat samenleven met je lievelingsmensen bij tijd en wijlen behoorlijk ingewikkeld is. Maar hij is ook heel erg van de school 'doen wat nodig is' en geen onnodige weerstand tegen dingen omdat je ze stom vindt. Dus hij leeft dat wel voor en gaat er heen. 
Na zo'n escalatie zit hij daar achteraf ook wel mee hoor en voelt zich er dan ook wel verantwoordelijk voor. Gelukkig blijkt onze wederzijdse liefde groter dan de worstelingen. Dochter heeft er ook wel wat meer tijd voor nodig om excuses te accepteren. Sowieso is ze als ze eenmaal te hoog in de spanning, paniek en verdriet zit ook niet voor rede vatbaar. 

MamaE schreef op 26-01-2026 om 12:09:

Ik merk wel dat mijn man steeds minder begrip heeft voor autistisch gedrag van onze dochter. Hij verwacht daarin steeds meer een leeftijdsconforme reactie en dat lukt soms dus niet, juist vanwege haar autisme.

Dit weekend is dat behoorlijk geëscaleerd tussen man en dochter waarbij mijn man veel moeite had om toe te geven dat hij veel te hard was geweest en het zelf veel te groot maakte, terwijl hij mij verweet dat ik dochter faciliteerde in haar autistisch zijn en te veel begrip had voor alles wat ze -in zijn ogen onnodig- uitvergroot. Uiteindelijk bleek hij vooral de confrontatie met haar onleerbaarheid op bepaalde vlakken heel lastig te vinden. Maar door zijn reactie werd het alleen maar groter en uiteindelijk resulteerde het in allesoverheersende paniek bij dochter. Hij had haar ook gewoon even kunnen laten en wat schakeltijd kunnen geven, zonder op haar te reageren.

Wat heftig mamaE. Wel goed dat je man naar zo'n praatgroep gaat. 

Het autisme van jullie dochter is voor hem een leerproces+acceptatieproces+rouwproces; hij moet leren omgaan met haar autisme, accepteren dat zij in sommige dingen niet leerbaar is en zijn verwachtingen bijstellen dat het leven met dochter anders zal verlopen dan hij zou willen en zich had voorgesteld.

Fijn natuurlijk dat hij vergevingsgezind is maar ook wenselijk dat hij leert dit soort situaties te voorkomen; achteraf excuses maken - hoe goed bedoeld ook - verliezen op een gegeven moment wel zijn waarde als het toch vaak misgaat. Gelukkig speelt dat nog niet bij jullie maar wel wenselijk dat hij daar aan werkt. En ja...in zijn ogen vergroot dochter dingen, maar ja voor haar voelt het wel zo, dat gevoel kan zij ook niet zomaar uitschakelen. Gaat het nu weer met dochter?

Gingergirl schreef op 26-01-2026 om 20:51:

[..]

Wat heftig mamaE. Wel goed dat je man naar zo'n praatgroep gaat.

Het autisme van jullie dochter is voor hem een leerproces+acceptatieproces+rouwproces; hij moet leren omgaan met haar autisme, accepteren dat zij in sommige dingen niet leerbaar is en zijn verwachtingen bijstellen dat het leven met dochter anders zal verlopen dan hij zou willen en zich had voorgesteld.

Fijn natuurlijk dat hij vergevingsgezind is maar ook wenselijk dat hij leert dit soort situaties te voorkomen; achteraf excuses maken - hoe goed bedoeld ook - verliezen op een gegeven moment wel zijn waarde als het toch vaak misgaat. Gelukkig speelt dat nog niet bij jullie maar wel wenselijk dat hij daar aan werkt. En ja...in zijn ogen vergroot dochter dingen, maar ja voor haar voelt het wel zo, dat gevoel kan zij ook niet zomaar uitschakelen. Gaat het nu weer met dochter?

Dat klopt. Ik ben de laatste die beweert dat het leven met mij en dochter makkelijk is. Desondanks heel blij met mijn man. Hij is doorgaans heel geduldig en begripvol. 

Het stukje onleerbaarheid in bepaalde dingen is en blijft lastig. Dat ervaar ik zelf ook en niet alleen bij dochter. Ik heb hem verteld dat hij niet altijd (direct) hoeft te reageren. Soms uit dochter ook even frustratie over iets zonder dat het specifiek tegen iemand is of dat iemand daar iets mee moet. Als je dan reageert is het olie op het vuur als je er tegenin gaat. Dat leek wel aan te komen.Man heeft op een gegeven moment tegen dochter gezegd dat hij niet zo hard had moeten reageren en daar spijt van had. Dat hij het graag goed wilde maken, maar haar de tijd wilde geven die ze nodig had. Dochter had ook echt nog wel even tijd nodig, maar op enig moment besloot ze toch dat ze niet meer boos wilde zijn. En kwam ze met papa knuffelen en lukte het zelfs om uit te spreken wat het hele voorval met haar had gedaan. 

Vandaag gesprek op school gehad over pesten van jongste zoon. Dit is al 8 jaar aan de gang en door een incident 2 weken geleden vonden wij het ver over de grens gaan. School heeft het vandaag aardig kunnen nuanceren en dat was fijn. Maar het blijft dat school het al die jaren niet voor elkaar krijgt om een veilig klimaat voor mijn kind te creëren. Ik wilde in dit gesprek van school daar ook erkenning voor. Maar zij konden alleen maar uitleggen waarom dingen in de afgelopen jaren zo waren gelopen. Ik kon er niks mee en om niet boos te worden ben ik maar uitgecheckt. Ik vond het een rotgesprek. Ik weet ook wel dat mijn kind anders is en dat kinderen hard en gemeen kunnen zijn. Maar toch vind ik dat de volwassenen op school er vanuit moeten gaan dat ieder kind zichzelf mag zijn. Heel verdrietig nu.

Kaas, hoe is het ondertussen met jou? Waar zit je in het behandeltraject?

MamaE schreef op 26-01-2026 om 13:29:

[..]

Ja, inderdaad. Het lukt mijn man wel om dit achteraf te zien en zijn excuses aan te bieden. Mijn man leeft van en voor genade en vergeving.

Hij heeft sinds kort wel een praatgroep voor naasten van mensen met autisme. Hij vond dat wel lastig, naar een praatgroep moeten omdat samenleven met je lievelingsmensen bij tijd en wijlen behoorlijk ingewikkeld is. Maar hij is ook heel erg van de school 'doen wat nodig is' en geen onnodige weerstand tegen dingen omdat je ze stom vindt. Dus hij leeft dat wel voor en gaat er heen.
Na zo'n escalatie zit hij daar achteraf ook wel mee hoor en voelt zich er dan ook wel verantwoordelijk voor. Gelukkig blijkt onze wederzijdse liefde groter dan de worstelingen. Dochter heeft er ook wel wat meer tijd voor nodig om excuses te accepteren. Sowieso is ze als ze eenmaal te hoog in de spanning, paniek en verdriet zit ook niet voor rede vatbaar.

Nouja, uiteindelijk is zijn gedrag op zo'n moment ook niet zoals je van een stabiele volwassen man mag verwachten. Het is niet zo dat alleen jij en dochter wel eens "moeilijk" zijn, ook hij (als homo neurotypicus) heeft zijn zwakke momenten en daar moeten jullie het dan toch ook maar mee doen. Ik hoop dat hij ook dat inziet, dat hij niet alleen vanaf zijn torenhoogte jullie tekortkomingen moet accepteren maar dat hij ook zijn eigen menselijkheid erkent en dus gewoon temidden van jullie staat.

Het is verleidelijk om in een gezin de neurodiverse persoon als het probleem te zien maar er is altijd een wisselwerking en iedereen draagt verantwoordelijkheid voor situaties.

"Het spijt me dat ik moeite heb met jouw beperking" klinkt toch weer anders dan "sorry ik vloog uit de bocht, had ik niet moeten doen¨.

PS. Ik las je posts nog eens door en ik heb dan weer moeite met dat je man struikelt over de "onleerbaarheid" van je dochter. Ze heeft potdorie een enorm leertraject afgelegd in de jaren dat ze er is. en dan vindt hij haar onleerbaar? Omdat ze is wie ze is? Hoe is hij dan wél leerbaar, als hij haar niet kan accepteren zoals ze is, maar blijft verlangen dat ze meer aan zijn verwachtingen voldoet? Ieder mens heeft talenten en tekortkomingen, en natuurlijk zien we de eerste meestal wel bij onszelf en de laatste vooral bij anderen, maar je man mag ook wel een beentje bijtrekken om te leren zijn dochter te accepteren voor het kind dat ze is en veel meer oog te hebben voor alle moeite die ze moet doen om zich staande te houden. Ze is sowieso nog maar een kind, dus hij zou altijd de wijste moeten zijn. Ook als ze geen ASS had, zou hij moeten accepteren dat ze niet een kopie van hem is (maar dan zonder zijn tekortkomingen, want die ziet hij vast niet graag terug in haar) maar een kind en een eigen persoonlijkheid bovendien.

Ik ben zelf niet zo van de school van vergeven en zou je man af en toe wel een schop willen geven. Jullie zijn niet drie gelijken in een gezin he. En het lijkt er soms wel op dat van je dochter dezelfde bijdrage en wijsheid verwacht wordt als je van een volwassene zou willen zien. Dat lijkt me overvragen. Hopelijk komt dat ook aan bod in zijn gesprekskring.

Mvtj schreef op 03-02-2026 om 18:29:

Vandaag gesprek op school gehad over pesten van jongste zoon. Dit is al 8 jaar aan de gang en door een incident 2 weken geleden vonden wij het ver over de grens gaan. School heeft het vandaag aardig kunnen nuanceren en dat was fijn. Maar het blijft dat school het al die jaren niet voor elkaar krijgt om een veilig klimaat voor mijn kind te creëren. Ik wilde in dit gesprek van school daar ook erkenning voor. Maar zij konden alleen maar uitleggen waarom dingen in de afgelopen jaren zo waren gelopen. Ik kon er niks mee en om niet boos te worden ben ik maar uitgecheckt. Ik vond het een rotgesprek. Ik weet ook wel dat mijn kind anders is en dat kinderen hard en gemeen kunnen zijn. Maar toch vind ik dat de volwassenen op school er vanuit moeten gaan dat ieder kind zichzelf mag zijn. Heel verdrietig nu.

Kaas, hoe is het ondertussen met jou? Waar zit je in het behandeltraject?

Vast een hele domme vraag maar hebben jullie niet overwogen van school te wisselen? Er zit echt een wereld van verschil tussen scholen, en afgezien daarvan doet een kind het soms heel goed op een school waar een ander kind nou net weer niet zijn draai kan vinden, en andersom. Een wissel geeft ook een frisse start, voor alle betrokkenen.

Mvtj hoe oud is je jongste/in welk leerjaar zit hij ook al weer? Als het al 8 jaar zo is, dan denk ik dat hij na de zomer naar het VO gaat?
Mijn oudste is m.i.v. groep 5, toen hij nieuw op school kwam, gepest. Nu op het laatst (bovenbouw) van het VO heeft hij bij enkele klasgenoten (meisjes) pas een ‘die is wel oké’-gevoel. Geen vrienden, geen vertrouwen helaas. Toch is hij er zelf niet ongelukkig mee. 

Ik ben vorige week geopereerd en moet daar nu eerst van herstellen. Daarna de bestralingen in. Ik zit nog wel wat ‘op slot’ met de diverse functies in lijf, brein en emotie. Dat zal met wat meer tijd en geduld wel weer loskomen.

Wat naar dat je zoon zo gepest wordt Mvtj. Ook dat school er niks of niet voldoende aan doet en het min of meer goedpraat met 'maar hij is toch ook een beetje raar', want daar komt het zoals ik het lees wel op neer. Ik zou in ieder geval stoppen met verwachtingen hebben dat ze hun aanpak gaan veranderen. Want dat gaat toch niet gebeuren. En als hij al in groep 8 zit, is nu van school wisselen wel erg laat. Hopelijk gaat hij op het VO wel een fijne klas krijgen en vrienden. En je kind is gewoon goed zoals hij is. Geef hem dat vooral mee, dat hij niet hoeft te twijfelen aan zichzelf.

Veel sterkte met herstellen van de operatie en met de bestralingen kaassoufflee. Ik hoop dat je snel weer opknapt en de kanker helemaal uit je lijf gaat. En neem vooral je tijd om weer volledig 'in functie' te komen.