Tiener op z’n kamer

MamaE schreef op 20-05-2026 om 21:24:

[..]

En ja, ik had me dat aanvankelijk niet zo gerealiseerd, maar de afgelopen jaren hebben veel van dochter gevraagd. Niet alleen op gebied van haar tanden. Als het nu alleen een complex beugeltraject zou zijn, zou ik ervoor getekend hebben. Haar gebit is eigenlijk vanaf het begin al een drama. Oneindig vaak gaatjes, kiezen waar aan de lopende band stukjes afbraken, voortandjes getrokken vanwege een ontsteking. Vijf jaar geleden dachten we één behandeling onder narcose en dan hopelijk minder gedoe. Maar toen ontstonden er weer andere problemen waarvoor allerhande beugels nodig waren en zijn. Plus nog alle andere tandheelkundige problemen die voorbij kwamen. En gedoe met haar ogen. En een diagnose autisme en alle therapieën die daarvoor nodig zijn.

Vanmiddag heeft ze het goed gedaan. Ze werkte heel netjes mee. In de auto terug was er heel even paniek. De constructie tegen haar gehemelte en voortanden is even wennen met slikken en praten en de slotjes prikken in haar wangen en lippen. Thuis even geknuffeld en een ijsje laten eten en haar even gemasseerd. Tegen de tijd dat we gingen eten had ze echt wel wat pijn, maar ze wilde wel eten uit de blender. Prima meisje, jij bepaalt. Ze wilde ook graag gaan turnen en dat ging goed.

Daarna toch nog een boze bui, want ze moest de buitenboordbeugel weer gaan dragen en dat was stom en het deed al genoeg pijn. Mijn man zei 'we hadden een afspraak, klaar nu met zielig doen en manipuleren' en toen sloeg dochter zichzelf in haar gezicht om daar vervolgens nog bozer en heel verdrietig van te worden. Uiteindelijk heb ik haar op schoot genomen en toen ze wat rustiger werd, lukte het alsnog om met buitenboordbeugel te gaan slapen terwijl ik naast haar zat.
Ben wel een beetje boos op man, want ik geloof niet dat dochter ons manipuleert en zelfs al denkt hij dat, is het niet helpend dat uit te spreken tegen haar. Ja, die drama's en discussies elke keer zijn ontiegelijk vermoeiend, maar er zit wel een zekere onmacht onder om op een andere manier met haar emoties en prikkels om te gaan. Het is denk ik niet eens een 'kont tegen de krib' niet willen, maar een 'help me even de drempel over, ik kan het nog even niet helemaal zelf'.
Man gaf wel aan dat hij het lastiger vindt nu dochter ouder wordt en hij haar telkens moet behandelen alsof ze 6/7 jaar oud is, terwijl ze soms de grote mond en de attitude heeft van een puber van veertien. Ja, klopt, is ingewikkeld, maar toch echt aan hem om dat wel te gaan leren.

We hebben de komende maand nog de nodige medische afspraken op de agenda, dus voldoende momenten om te oefenen.

Zoals ik het lees raken jullie in een oorzaak-gevolg strijd.

Dochter heeft 's middags een tandarts/ortho behandeling gehad en heeft daarvan flink pijn in haar mond. Zij geeft dit aan; wil door de pijn die buitenbeugel niet dragen. PapaE houdt haar aan een eerder gemaakte afspraak; maar dit is toch een andere situatie lijkt mij.

Natuurlijk moet ze haar buitenboordbeugel dragen maar is een uitzondering op de dag dat ze na een behandeling veel pijn heeft, nou zo erg om het 1 nachtje niet te dragen? Met de uitzondering dat het echt om 1 nachtje gaat natuurlijk want het is ook belangrijk dat ze hem wel draagt. Ik snap wel dat ze gefrustreerd raakt en zichzelf weer gaat slaan; zij geeft duidelijk aan het niet te willen dragen ivm pijn en hij walst daar overheen. Kijk als ze net doet alsof ze pijn heeft dan kun je het manipuleren noemen maar als ze echt veel pijn had....wellicht ook goedom de pijnstilling op te hogen in overleg met de tandarts. Je kunt niet alles voorkomen maar het is ook niet nodig zoveel pijn te hebben.

Misschien goed voor PapaE om eens professionele hulp hierbij te krijgen bv via de autisme begeleiding van dochter.  Praten met de poh is niet voldoende en te weinig specialistisch. Ze staat met 1 been in de pubertijd, het zal eerder meer dan minder worden met haar gedrag. Ervan uitgaan dat hij dat uit zichzelf gaat leren is niet handig denk ik.

Ze krijgt pijnstillers als ze dat wil. Gelukkig gaat ze daar de strijd niet meer over aan, dat gunt ze zichzelf inmiddels wel. 
Ik denk dat het issue van gisteravond wederom zat in schakeltijd. Dochter voelt weerstand, want die buitenboordbeugel is stom en ze heeft al pijn. Dan moet ze even door die weerstand heen. Als je zegt 'dan hoeft het nu niet', heb je de dag er na alsnog hetzelfde probleem. Als je reageert vanuit het 'maar het moet toch' loop je het risico op escalatie en machtsstrijd. Uiteindelijk werkt even tijd geven en begrip tonen vaak het best. Dan voelt ze zich gezien en gehoord en lukt het haar alsnog om uit zichzelf over de drempel te stappen. Bij 'het hoeft niet' komt ze niet over de drempel. En bij 'het moet toch' duw je haar over de drempel en valt ze.

Binnenkort hebben we evaluatie en voortgangsgesprek bij therapie. Mijn man wil dan ook bespreken of er meer specialistische hulp mogelijk is voor hem. Want hij ziet ook wel dat het steeds vaker niet goed lukt om met dochter haar gedrag om te gaan en hij wil haar niet beschadigen. 

Vannacht heeft mijn man haar wel getroost en bij ons genomen toen ze wakker werd, pijn had en verdrietig was. 
Vanmorgen was ze niet op haar best, maar met wat positieve aandacht heeft ze toch een kommetje pap gegeten en is ze naar school, met buitenboordbeugel. 

Gingergirl schreef op 21-05-2026 om 10:06:

[..]

Ja dat is uiteraard aan jullie om de situatie in te schatten op dat moment. Je dochter is gebaat bij duidelijke afspraken maar het kan natuurlijk ook niet zo zijn dat er nooit een uitzondering mag zijn, dan voelt zij zich ook niet gehoord en serieus genomen.

In geval van flink pijn na een behandeling een paar uurtjes voor het slapen gaan, kan een reden zijn om een uitzondering te maken mits dochter dan natuurlijk niet denkt; o dan zeg ik gewoon elke keer dat ik pijn heb, want dat is niet de bedoeling. Een uitzondering bij hevige pijn moet wel een uitzondering zijn, ook daar kun je afspraken over maken. Net zoals bij jullie in bed slapen doe je, als uitzondering, bij hevige emotionele situaties maar ook niet standaard als er verder niets aan de hand is. Gewoon iets om te overwegen. Regels en afspraken zijn heel nuttig en geven duidelijkheid maar het moet ook niet juist frustratie opleveren.

Er mag soms best een uitzondering zijn, maar we zijn daar wel spaarzaam mee. 
Ze heeft al twee weken geen buitenboordbeugel hoeven dragen omdat ze die banden kapot had geknipt. En daarvoor al een week helemaal geen beugel vanwege de operatie aan haar voortanden. Daarin was de ortho best heel begripvol. 
Ze moet door de weerstand heen en door te zeggen 'dan hoeft het nu niet', blijft ze daar tegenaan hikken. En dat staat los van het begrip voor dat het allemaal heel stom en lelijk en pijnlijk en oneerlijk is. Want dat is het ook en voor ons voelt het ook niet fijn om telkens strijd te voeren en dochter pijn te zien lijden. Daar kan en hoeft zij overigens niks mee, dus dat leggen we niet bij haar neer.

Snap je zorgen maar ik zou blij zijn dat alles goed lijkt te gaan! 

vdberghisa schreef op 21-05-2026 om 18:39:

Snap je zorgen maar ik zou blij zijn dat alles goed lijkt te gaan!

Je bent volledig nieuw op dit forum (per vandaag), stel je eens aan ons voor of reageer op dit bericht van mij om te laten zien dat je serieus bent en geen AI-er

Ik lees stilletjes mee MamaE maar zou het rond dagen waarop er fysiek pijnlijke dingen gebeuren niet handig zijn om 48 uur lang maximaal paracetamol en ibuprofen te gebruiken? Minder pijn is zoveel beter voor lichaam en geest.

Wachten tot iets zoveel pijn doet dat je pijnstillers gaat slikken is bij verwachtte pijn meestal minder handig dan een spiegel opbouwen en een dag of twee zo houden.

Je hoeft niet te antwoorden trouwens / kan ook dat af en toe pijnstillers slikken al strijd genoeg is voor iedereen bijvoorbeeld.

MelMel schreef op 21-05-2026 om 20:59:

Ik lees stilletjes mee MamaE maar zou het rond dagen waarop er fysiek pijnlijke dingen gebeuren niet handig zijn om 48 uur lang maximaal paracetamol en ibuprofen te gebruiken? Minder pijn is zoveel beter voor lichaam en geest.

Wachten tot iets zoveel pijn doet dat je pijnstillers gaat slikken is bij verwachtte pijn meestal minder handig dan een spiegel opbouwen en een dag of twee zo houden.

Je hoeft niet te antwoorden trouwens / kan ook dat af en toe pijnstillers slikken al strijd genoeg is voor iedereen bijvoorbeeld.

Ze krijgt vaak vooraf en ook achteraf standaard paracetamol bij bepaalde ingrepen.
Ibuprofen niet, alleen bij grote ingrepen zoals de apex resectie van laatst waar ontsteking een risico is. Niet bij een beugel plaatsen. 
Ook niet de maximale dosis. Voorheen was pijnstillers slikken vaak een struikelpunt, maar vooral omdat we dat dan voorstelden op het moment dat ze al overprikkeld was door de pijn. Nu hebben we dat meer geïntegreerd in het fundament. Bij bepaalde behandelingen krijgt ze altijd pijnstillers. Vooraf én achteraf. Dat heeft de strijd daarover wel flink verminderd.

Inmiddels gaat het best goed met dochter. Ze eet nog wel zacht en is wat sneller overprikkeld, maar ze ontploft niet. Soms een paar tranen en ze zoekt nabijheid, maar ik vind het meevallen. 

Oh nee, wat heftig dat ze zichzelf in het gezicht ging slaan. 
Ik heb zelf Borderline en ik herken er wel wat in dat andere mensen gedrag manipulatief vinden, maar dat van mij uit, ik het echt niet anders kan. 
Daarnaast vertaal ik haar gedrag vanuit mijn belevingswereld, maar daar word ik dan wel heel verdrietig van. Namelijk dat zij het gevoel krijgt dat haar emoties en pijn er niet mogen zijn van papa. Als kind internaliseer je dat naar dat het blijkbaar je eigen schuld is. 
En óf die gedachte doet zo'n pijn dat je er een andere pijn tegenover moet zetten (jezelf slaan). Óf je vertaalt het naar een heel slecht zelfbeeld en straft jezelf daarom met slaan. 
Willen jullie de zelfbeschadiging alstublieft heel serieus nemen? Want ik vind haar jong om dit nu al te doen. 

En als laatste... Zou het ook een vaste regel kunnen zijn dat op de dag van een pijnlijke behandeling de buitenboordbeugel niet in hoeft?

Zonet met mijn oudste (18) wezen winkelen voor nette schoenen. En hij ging eerst naar de kapper. Ik wilde beide voor hem betalen, maar nee: “Daar krijg ik de alimentatie van papa nu voor en ik werk, dus ik moet en wil dit zelf betalen.” Ook de (spontaan!) gekochte huisslippers, zomerse schoenen en drogisterij-spullen omdat we nu toch in de stad waren, wilde hij allemaal zelf betalen. En: “Niet zo dichtbij mij lopen in de winkel, ik ben geen klein kind meer…” Buiten dan weer wel. Maar normaal beheerst, geen boosheid of zo.

Thuis alle spullen uitpakken met vragen hoe dit en hoe dat moet met het afval. Ik gaf aan dat ik wel aan mijn max zat qua energie en prikkels en daar geen puf meer voor had, waarop hij zei dat hij dat ook had en daarom graag naar zijn kamer wilde. 

Al met al een heerlijke reality-check: trots op hem dat hij eigen verantwoordelijkheid draagt voor zijn uitgaven en blij dat hij zich toch eindelijk een keer voor me ‘schaamt’ als ik te dichtbij loop. Dat laatste heeft hij in de hele puberteit nog nooit gehad (of niet uitgesproken, dat kan natuurlijk ook 🤭) En blij dat er eens iets spontaan bijgekocht kon worden!

Mvtj schreef op 22-05-2026 om 12:24:

Oh nee, wat heftig dat ze zichzelf in het gezicht ging slaan.
Ik heb zelf Borderline en ik herken er wel wat in dat andere mensen gedrag manipulatief vinden, maar dat van mij uit, ik het echt niet anders kan.
Daarnaast vertaal ik haar gedrag vanuit mijn belevingswereld, maar daar word ik dan wel heel verdrietig van. Namelijk dat zij het gevoel krijgt dat haar emoties en pijn er niet mogen zijn van papa. Als kind internaliseer je dat naar dat het blijkbaar je eigen schuld is.
En óf die gedachte doet zo'n pijn dat je er een andere pijn tegenover moet zetten (jezelf slaan). Óf je vertaalt het naar een heel slecht zelfbeeld en straft jezelf daarom met slaan.
Willen jullie de zelfbeschadiging alstublieft heel serieus nemen? Want ik vind haar jong om dit nu al te doen.

En als laatste... Zou het ook een vaste regel kunnen zijn dat op de dag van een pijnlijke behandeling de buitenboordbeugel niet in hoeft?

Ik merk dat jij misschien nog wel heftiger reageert op het gedrag van dochter dan wij. En dat doet iets met me. Het zichzelf slaan en knijpen speelt al veel langer. De eerste keer was na een oogoperatie toen ze vijf was. Daarna heel lang niet, maar sinds haar blindedarmoperatie (ze was toen zeven) gebeurde het steeds vaker en ook op momenten dat er niet per se sprake was van enorm veel pijn of heftige gebeurtenissen.
We hebben dit zelf veel te lang goed gepraat onder het mom van 'het is ook veel' en 'het is ook heftig'. Dat was niet goed van ons, want daarmee hielden we dit in stand en hebben we het genormaliseerd.

Uiteindelijk heeft ze wel EMDR en speltherapie gehad, vervolgens een diagnose autisme, PMT, CGT, groepstherapie en uiteindelijk sinds vorige zomer ook medicatie. Met medicatie ging het lang goed, maar de laatste maanden toch weer een paar momenten rondom slecht nieuws/gedoe met haar gebit dat het toch weer gebeurde. Minder vaak en hevig dan voorheen, maar nog steeds wel problematisch. 

We hebben komende maand een consult/evaluatie over de medicatie en dan bespreken we dit ook. 

Bij dochter lijkt het erop dat ze heftige pijn overstemt met zichzelf pijn doen, maar die heftige pijn kan ook emotioneel zijn. Dus bijvoorbeeld als ze hoort dat ze een of andere fikse behandeling moet ondergaan of een vervelende beugel moet dragen.
En ja, emoties mogen er zeker zijn. Ze krijgt geen straf voor zichzelf pijn doen, maar we willen het wel afleren en ze weet dat het niet goed is. We nemen dit dus zeker wel serieus, maar echt afgeleerd krijgen we het tot nu toe niet. En misschien blijft die neiging ook wel bestaan.

Dat laatste kunnen we wel als vaste regel instellen denk ik. Na de apex resectie hoefde het een week niet, maar daarna was het alsnog drama om die stap weer te zetten.

En kaas, wat een enorm mooie stappen zet je zoon. Niet vallen over 'pubergedrag' omdat hij al 18 is, dat hoort erbij maar komt met vertraging. Uiteindelijk zetten onze kinderen ook stapjes. En daar moeten ze misschien nog wel veel harder voor werken dan andere kinderen. En wij als ouders ook. Wees maar trots op hem!