Tiener op z’n kamer

Evaluna schreef op 23-07-2026 om 08:37:

Herkenbaar wat je schrijft. Keuzes maken die ze zelf niet overziet. Juist haar autisme zit haar dan in de weg en iets doen omdat een ander er blij van wordt heeft ze nog niet geleerd. Tenminste, in kleine dingen wel, maar medicatie is daar echt te groot voor.
Ik heb het inderdaad maar even gelaten en we zijn inmiddels geweest, de psychiater had wel door hoe het zat. Ze krijgt druppels anti depressiva. Te starten met een hele lage dosering en dan langzaam opbouwen. Ze gaf niet volmondig akkoord maar wilde het wel proberen.
Een mooie uitspraak, vredesonderhandelingen voer je niet aan het front! Ik ga hem onthouden.

Hoe is het met jou mamaE? Je dochter is op kamp toch? Misschien wel stil, maar ook een moment om op te laden.

Hebben jullie ook een termijn afgesproken dat ze het gaat proberen? Want heel letterlijk genomen is een paar dagen ook proberen en dan kan ze zeggen 'nou ik heb het geprobeerd en het werkt niet/voelt niet fijn' en dan stopt ze er weer mee. 
Juist ook omdat dit opgebouwd moet worden en er in het begin bijwerkingen kunnen optreden. Het lijkt me raadzaam om dat met haar te bespreken, dat dat kan gebeuren en dat het misschien niet fijn is, maar wel iets waar ze even doorheen moet en dat het geen reden is om na drie dagen de handdoek in de ring te gooien. 

Dochter is gisteren weer teruggekomen van kamp en ze heeft ontzettend genoten, maar als ze terugkomt moet ze ook ontladen en ontprikkelen. Want ze houdt ze zich daar dan wel groot, maar heeft ondertussen wel wat kleine frustraties opgebouwd. Onder andere draadjes van de hechtingen in haar mond, sommige dingen waren wat lastig met eten.  We hadden daar wel de leiding over geïnformeerd. Eén keer heeft ze blijkbaar een aanvaring gehad met een ander kind waarbij ze ontplofte en ook heel verdrietig was. 
Gelukkig is dat wel goed opgevangen door dochter even apart te nemen met iemand van de leiding die ze vertrouwt en het daarna uit te praten met het andere kind.

We hebben wel even op kunnen laden. Ik mis haar ook niet per se als ik weet dat ze het naar de zin heeft. 

Kaassoufflee schreef op 23-07-2026 om 09:09:

Hier werkt het ook beter als we bij veranderingen eerst iets aankondigen, dan in laten weken en daarna stap voor stap begeleiden.

Luchtig voorbeeld: de magnetron. Zonen hadden beiden eerst grote weerstand, maar nu merken ze hoe veel fijner het is met warm eten in wisseldiensten door hun werk. (en voor mij ook organisatorisch veel voordelen, dat was de aanleiding)
Stap voor stap uitleggen wat de voordelen zijn tov de huidige situatie en het apparaat met hen samen ontdekken (welke stand en tijd e.d.) en zelfs de magnetronmaaltijden die ik nu heel af en toe koop om mezelf lucht te geven, vallen in de smaak.
Het werkt bij mijzelf vaak ook zo met veranderingen. Inmiddels weet ik dat de meeste veranderingen niet voor niets zijn en het meestal tot verbetering leidt. Daarom geef ik mezelf ook tijd om aan het idee te wennen, voordat ik uit eerste reactie gelijk Nee roep met de hakken in het zand.

Oh haha lol, ik ben meestal ook niet direct fan van veranderingen of vernieuwingen. 
Maar ik pas ervoor om alle categorische weigeringen van een ander te faciliteren. Als je geen eten uit de magnetron blieft, dan eet je maar niet. Of je kookt zelf. Maar ik ga niet drie keer koken op drie verschillende tijden. 

Wij hebben dit soort dingen vooral met medische issues. Dochter heeft al sinds ze twee is een bril en de sterkte was heel lang stabiel. Paar jaar geleden moest de sterkte iets omhoog. Dat maakte ze vele malen groter dan het was, boos, huilen, drama. Toen heeft mijn man op een gegeven moment gezegd 'voor het einde van de zomervakantie heb jij een nieuwe bril, want op school is het wel belangrijk dat je goed ziet. Zeg maar wanneer je er klaar voor bent'. En toen was ze er twee of drie dagen later al klaar voor.
Als we dan meteen na zo'n bezoekje aan de oogarts naar de opticien gaan, werkt ze niet mee, doet boos tegen alles en iedereen en schopt een complete scène in die winkel. 
 
Toen ze aan scheelzien geopereerd moest worden, zat er best veel tijd tussen 'misschien is dit in de toekomst toch nodig' naar 'helaas moet het toch'. Ze was wel verdrietig, maar niet allesoverheersend boos. En ze mocht meedenken over het wanneer en hoe. Dat gaf haar autonomie en rust. 
Zelfde met het trekken van haar kiezen vorige week; ondanks voorbereiding en dat ze wist dat die kans bestond, overviel het haar en zit de spanning en de emotie op dat moment heel hoog. Een dag later zag ze zelf ook wel in dat het beter was en kon ze ook de stap zetten om samen te tandarts te bellen. Schakeltijd is een ding. Ze heeft het nodig.