Tiener op z’n kamer
Ken je dat? De ene dag laat ik los, accepteer ik en geniet ik van die paar momenten per dag dat er leuk contact is met m’n puber (net 16).
De volgende dag maak ik me toch druk om het feit dat hij zoveel op z’n kamer is, vrijwel niks deelt over wat er in hem omgaat en zich afzondert.
‘Joh, laat los. Die van mij zit ook de hele dag boven, dat hoort erbij’. Dat hoor ik altijd om me heen. Vaak hoor ik dan ook dat die puber daarnaast toch van alles doet en onderneemt.
Mijn zoon heeft echter geen bijbaantje, geen sport of andere buiten de deur hobby en geen vriendengroep. Hij gaat naar school (wat goed gaat) en is thuis. Wat hem betreft een prima leven, hij lijkt ook lekker in z’n vel te zitten, is nog jong in gedrag en sociaal wat onhandig. Hij houdt het graag veilig en voorspelbaar en heeft geen behoefte aan iets anders. Zegt hij (ik denk dat dit te maken heeft met ‘angst voor het nieuwe’). Op z’n kamer doet hij schoolwerk, bouwt knikkerbanen en maakt daar edits van, kijkt filmpjes, heeft online contacten (die hij niet kent irl) en doet af en toe een game.
Ja, hij heeft een diagnose ass.
Af en toe neem ik hem mee om iets leuks te doen (bios, pretpark, oid) en dat vindt hij ook leuk, maar dat gebeurt zeker niet wekelijks.
Als ik het zo opschrijf, denk ik weer bij mezelf ‘accepteer dat dit het is en wees blij dat zoon zich oké lijkt te voelen, het fijn heeft op z’n kamer en naar school gaat’.
Toch zoek ik ook geruststelling ofzo. Dat het herkenbaar is. Of dat ik als ouder nog iets kan doen om hem te stimuleren iets buiten de deur te doen (wat ik al probeer en m’n zoon vindt dat heel irritant).
Ik kom er op omdat dit een weekend is zonder plan. Hij vindt het fijn en doet het liefst niks, behalve hangen. Ik krijg er jeuk van en trek m’n eigen plan.
Enige herkenning?
Mvtj schreef op 27-08-2026 om 13:09:
Het frustreert mij ook behoorlijk dat vader geen begeleiding wil, maar het is niet de eerste keer dat dit gebeurt. Ik bekijk het maar van de positieve kant: als we nog getrouwd waren, had ik me waarschijnlijk naar hem geschikt en was er helemaal geen hulp gekomen.
Ik snap niet helemaal waarom hij het niet wil, hij is sinds een maand overspannen en volledig thuis. Lijkt me dat je dan juist hier wel tijd voor hebt. Maar goed, hij vindt het teveel. Iemand opperde vandaag: misschien is het voor hem te confronterend om met de jongens aan de slag te gaan en zijn eigen autisme gespiegeld te zien. (Hij vermoedt autisme bij zichzelf, maar wil geen diagnose traject)
Instelling zegt trouwens dat er alleen ouderbegeleiding komt, omdat de jongens zelf geen hulpvraag hebben op dit moment. Die zeggen lekker puberaal "waarom moet dit? Stom. Ik ga er niks mee doen"
Ik denk dat je dan in dit geval vooral voor jezelf moet zorgen en de ouderbegeleiding dus alleen voor jezelf moet regelen. Dan leer jij over jouw situatie met de kinderen thuis en is de situatie bij vader zijn pakkie-an.
Met overspannenheid lijkt het dan alsof iemand tijd zat heeft, maar iemand heeft dan geen mentale ruimte door stress/vastlopen. In die zin begrijp ik wel waarom je ex dit er niet bij kan hebben, hoewel ouderbegeleiding hem juist wel zou kunnen helpen (maar dat voelt voor hem waarschijnlijk niet zo omdat hij in die mentale/emotionele overbelasting zit)
Ik denk eerlijk gezegd dat 'ouderbegeleiding' en wespennest is voor hem. daarin zit de vrouw van wie hij gescheiden is, die zich ergert aan hem, omdat hij zijn verantwoordelijkheid niet neemt, genoeg tijd heeft maar niet naar de begeleiding wil etc.; dat met een zoon die moeilijk is, maar waarvan hij ook niet weet hoe hij het aan zou willen pakken; ondertussen heeft moeder het voortouw. En hij zit overspannen thuis, want ik neem aan dat hij niet voor zijn eigen plezier zijn werk op heeft gegeven.
Doe ook de begeleiding maar gescheiden, dat wil zeggen ieder op zijn/haar manier. Moeder wil de ouderbegeleiding, prima. Het kan zijn dat ze hem straks kan vertellen wat zij geleerd heeft, maar dan zonder dat op te leggen aan hem. Haar verhaal gaat over haar. Hij heeft zijn eigen verhaal en mag dat op zijn manier leven.
Ik vind 'ik heb door mijn burnout momenteel even geen mentale ruimte voor ouderbegeleiding' wel een heel ander uitgangspunt dan 'ik vind ouderbegeleiding onzin'.
Ik zou er dus voor nu voor jezelf aan beginnen en de belangrijkste conclusies wel met hem bespreken. Korte handleiding, concrete handvatten.
Als hij later alsnog behoefte en/of ruimte heeft aan en voor begeleiding, dan hij dat zelf ook regelen.
Tsjor, wil je niet zoveel invullen over de situatie?
Vandaag het tweede intake gesprek gehad en ex gaat toch meedoen in de ouderbegeleiding. Ik ben er blij mee. Diegene die de intake deed had super veel kennis en kon tijdens het gesprek al dingen verklaren die wij aandroegen. Ik vond het een erg fijn gesprek.
Mvtj schreef op 28-08-2026 om 22:11:
Tsjor, wil je niet zoveel invullen over de situatie?
Vandaag het tweede intake gesprek gehad en ex gaat toch meedoen in de ouderbegeleiding. Ik ben er blij mee. Diegene die de intake deed had super veel kennis en kon tijdens het gesprek al dingen verklaren die wij aandroegen. Ik vond het een erg fijn gesprek.
Dat is fijn, hopelijk brengt het jullie allemaal veel goeds!
Vandaag afspraak met de kaakchirurg gehad. Dochter was wel wat gespannen, maar ze bleef rustig, kon goed aangeven wat ze wilde en dacht constructief mee. Maakte me echt wel even trots, deze enorme stap. En het bevestigde ook wel dat we de juiste keuze hebben gemaakt door eerst de overbeet te behandelen en de operatie uit te stellen tot ze bijna 12 is. Ze snapt ook wel dat deze operatie de mogelijkheden qua protheses later vergroot al is dat voor haar nog wel heel overweldigend om daarover na te denken.
De kaakchirurg had contact gehad met zijn collega van het academisch ziekenhuis en zij hebben besloten dat de operatie in het academisch ziekenhuis plaats gaat vinden omdat ze daar meer ervaring hebben met deze operatie. Dat is op zich logisch en ook oké. Ook voor dochter. De bedoeling is om de operatie uit te voeren na de doorstroomtoets en voordat alle afsluitingsactiviteiten van groep 8 plaatsvinden. Dat is heel fijn dat daarin wordt meegedacht. Maar toch...die operatie en nasleep worden toch best weer zwaar voor ons meisje. Ze ziet er ook best wel tegenop. Na afloop had ze het heel even moeilijk, maar wist zich snel te herpakken. En dat maakt me ook wel trots, dat ze mooie stappen zet in haar emotionele ontwikkeling.
Sterkte alvast MamaE, wat een pittige operatie in het vooruitzicht. Wel heel fijn dat het gepland kan worden in een periode die jullie goed uitkomt.
Mvtj schreef op 02-09-2026 om 13:18:
Sterkte alvast MamaE, wat een pittige operatie in het vooruitzicht. Wel heel fijn dat het gepland kan worden in een periode die jullie goed uitkomt.
Dankjewel. Het komt eigenlijk nooit goed uit. Vakanties zijn qua school optimaal maar dan heb je een klotevakantie omdat je alleen maar pijn hebt. Doorstroomtoets is belangrijk. Afsluiten groep 8 is ook wel fijn als ze daar gewoon bij kan zijn. Die 'tussentijd' is dan nog wel het meest gunstig.
Gisteren realiseerde ze zich opeens dat ze het wedstrijdseizoen bij turnen wel min of meer kan vergeten en dat gaf toch even groot verdriet, want ze vindt het vreselijk oneerlijk allemaal. En dat is het ook. Hopelijk verliest ze niet de motivatie en het plezier in de sport. Het is af en toe ook gewoon het doorleven en verdragen van emoties. Hoort erbij. En laten we eerlijk zijn...ook een kind zonder autisme zou dit lastig vinden.
Tuurlijk. Het is ook gewoon heel zwaar en moeilijk. Dat voelt ook heel oneerlijk. Dat snapt iedereen. Ze is hartstikke dapper, die dochter van jullie. En inderdaad, zo’n operatie komt nooit goed uit. Er is altijd wel wat. Wel heel fijn dat de operatie in het academisch ziekenhuis gedaan wordt. Vindt ze het niet moeilijk om zo lang van tevoren al te weten dat dit eraan zit te komen?
Lizzyliz schreef op 02-09-2026 om 16:17:
Tuurlijk. Het is ook gewoon heel zwaar en moeilijk. Dat voelt ook heel oneerlijk. Dat snapt iedereen. Ze is hartstikke dapper, die dochter van jullie. En inderdaad, zo’n operatie komt nooit goed uit. Er is altijd wel wat. Wel heel fijn dat de operatie in het academisch ziekenhuis gedaan wordt. Vindt ze het niet moeilijk om zo lang van tevoren al te weten dat dit eraan zit te komen?
Eigenlijk weten we dit al bijna twee jaar. Althans, dat haar kaakbot niet goed hersteld is na de spoedoperatie van drie jaar geleden (in de zomervakantie). En dat mocht ze later implantaten willen, dat dit dan wel nodig is. Dochter was toen nog heel erg in de 'ik wil helemaal niks meer en ben er helemaal klaar mee' modus. Ook een stukje trauma. Dat hebben we toen geparkeerd. Want ze moest ook nog een oogoperatie. En toen hebben we zo'n anderhalf jaar geleden besloten om eerst haar overbeet te behandelen en daarna die operatie te doen (met de optie om er alsnog vanaf te zien). Maar goed, idealiter gebeurt dit tussen 10 en 12 jaar. Hoe ouder, hoe zwaarder het herstel. En ze overziet echt nog niet alles.
Ze is er echter niet elke dag mee bezig. Ze weet het en af en toe is er even emotie. Maar ze blijft er naar mijn idee wel minder lang in hangen dan een jaar of twee jaar geleden. Daarin helpt de medicatie ook wel denk ik.
Donderdagmiddag kwam dochter met kiespijn uit school. Direct de tandarts gebeld en we mochten vrijdag eind van de ochtend even komen. De nacht was onrustig en vol paniek en huilbuien en we konden haar nauwelijks geruststellen. Helaas een ontsteking onder twee nieuwe kiezen die sowieso kwalitatief al zo slecht waren doorgekomen dat ze er toch uit hadden gemoeten. Maar nu dus met spoed en ontstoken. Dikke paniek bij dochter en we kregen haar nauwelijks rustig. Ondanks lachgassedatie moesten we haar stevig vasthouden en ze heeft vreselijk gegild en gebruld, zowel bij de verdovingsspuiten als bij het eruit wrikken van de kiezen. En daarna bleef ze ontroostbaar en zo ontzettend boos.
Ze blijft echter vandaag ook al de hele dag onrustig, boos, verdrietig en in paniek. Zoekt wel nabijheid en aandacht, maar wil helemaal niks en niks is goed. Ze wil bij ons liggen, maar niet aangeraakt worden. Ze weigert vandaag medicatie te nemen waardoor ze zichzelf al meermaals pijn heeft gedaan. En ze weigert pijnstillers. Ze wil ook niks eten en heel minimaal drinken.
Het contrast met het meisje dat vorige week nog zo goed meewerkte en meedacht bij de kaakchirurg is levensgroot. En ja, ik snap het, want ze heeft al voor de zoveelste keer tegen beter weten in dapper in de stoel moeten gaan liggen en heel veel pijn moeten doorstaan. En we kunnen dat niet oplossen of wegnemen.
Maar het maakt me wel weer even bewust van hoe pijn, spanning, paniek en onverwachte gebeurtenissen haar zo enorm uit balans kunnen brengen.
Ach wat vreselijk voor haar, zo veel pijn en nare behandelingen…verwen haar maar goed met iets leuks of liefs, en wees ook lief voor jullie zelf want dit vraagt veel energie!
Oh wat heftig voor haar, zo zielig! Ik zou haar nu geven wat ze nodig heeft, troost zonder aanraken. Veel rust, misschien een spelletje of een leuke activiteit. Jeetje, ze krijgt zoveel op haar bordje. Logisch dat ze hier niet meer meewerkend op reageert. Het was gewoon teveel voor jullie dappere meisje. Als straks de rust is wedergekeerd, dan zal ze misschien ook wel weer haar medicatie nemen. Maar voor nu is het gewoon de tijd zijn werk laten doen. Voor jullie ook heel heftig dit.
Gisteravond vroeg mijn man aan haar 'wat is er nu precies aan de hand? heb je pijn of ben je boos?' Bij dochter loopt dat vaak door elkaar, ze kan het zelf ook niet altijd goed onderscheiden. Eerst ontplofte ze maar toen mijn man haar heel stevig vastpakte werd ze aanvankelijk nog bozer om uiteindelijk toch te kalmeren. En toen was ze vooral vreselijk verdrietig. Om wat er gebeurd was, maar vooral omdat het haar weer niet gelukt was om er goed mee om te gaan. Niet dat dat hoeft of dat we dat verwachten, want als je op je elfde dingen moet ondergaan waar menig volwassene nog zevenendertig kleuren stront bij schijt hoef je daar echt niet volgens de therapieboekjes mee te dealen.
Uiteindelijk heeft ze bij ons geslapen, in mijn armen geklemd. Ze heeft echter heel lang en diep geslapen. Toen ze wakker werd, waren wij al lang en breed opgestaan. En toen was er paniek en moest ze ontzettend huilen en had geen idee waar dat opeens vandaan kwam. Ze wilde bij me zijn, maar tegelijk ook niet, want ze was boos op me en wist niet waarom. Ik mocht haar een knuffel geven, maar toen haalde ze uit om vervolgens zichzelf meermaals te slaan. Inmiddels heeft mijn man haar heel stevig vastgeklemd op schoot genomen en werd ze na aanvankelijk verzet na een tijdje weer rustiger, maar snapt ze niks van haar eigen gedrag.
Maar hier is toch helemaal geen sprake van goed of slecht omgaan met de situatie. Dit is zo heftig dat iedereen zo zou reageren zoals zij deed. Haar gedrag is juist heel logisch. Begrijpt ze dat wel? Zo naar dat ze zichzelf pijn wil doen.
En ik snap ook de paniek en het verdriet bij het ontwaken, als ze alleen is. Ze heeft jullie keihard nodig om samen met haar dit allemaal aan te kunnen. Jullie zijn een team. Ze hoeft het niet alleen te doen. Wat goed dat ze bij jullie mocht slapen. Blijf bij haar, stel haar gerust, zeg dat jullie haar altijd helpen en laat haar weten dat jullie haar heel moedig vinden. Geef vertrouwen en zorg goed voor haar, want ze is nog zo jong. Ik vind het zo zielig voor haar.
