26 jarige dochter trouwt/woont in buitenland
Hallo moeders,
Drie jaar geleden woonde mijn dochter samen met een jongen die ze na de scheiding van haar vader en mij, had leren kennen. De relatie liep niet lekker maar ze vond het moeilijk deze te beëindigen, in plaats daarvan besloot ze haar grenzen te verleggen en haar 9-5 baan op te zeggen en in het buitenland te gaan werken. Door de afstand durfde ze ook haar relatie te beëindigen. Het was een goeie jongen maar ze waren te jong en ieder nog volop in ontwikkeling.
In het buitenland werkte ze een paar maanden op locatie en ontmoette daar een Griekse jongen die voor dezelfde organisatie werkte. Ze werden verliefd, en tegen het eind van het seizoen en project, besloten zij te blijven i.p.v. naar huis te keren. Mijn dochter vond een baan bij een Nederlandse organisatie en woont er sinds die tijd samen met haar Griekse vriend. Een intelligente en lieve jongen die echt gek is op haar, ze hebben een goede klik. De locatie is prachtig, ze verdient goed, haar vriend heeft inmiddels een leuke baan, ze wonen klein, maar ze zijn aan de toekomst aan het bouwen. Mijn dochter is dit najaar 2 weken naar Nederland gekomen met haar vriend, en verbleef bij mij en mijn partner in huis.
Daar liet ze doorschemeren te willen trouwen, ze kennen elkaar inmiddels 2 jaar.
Afgelopen Kerst reisden ze af naar Griekenland waar zijn familie vandaan komt, en verblijven daar 2 weken. De dag na hun aankomst belde mijn dochter en haar vriend ons op, om dolgelukkig te vertellen dat hij haar ten huwelijk had gevraagd. Wij waren blij voor hun, alhoewel gemengde gevoelens uiteraard. Dit blijft een afstandsrelatie met mijn dochter, en waarschijnlijk met toekomstige kleinkinderen.
Het contact was na de scheiding een tijdje lastig. Ze was 15 en het was lastig voor ons allen om bij te sturen, maar het is gelukt. Zij en haar broer zijn sneller zelfstandig geworden dan nodig, daar voel ik me nog rot over. Ik heb hard gewerkt aan mijzelf en herstel van de relatie met de kinderen na de scheiding, toch is het nooit meer hetzelfde geworden (kan ook niet).
Ze woont nu ver weg, en belt/belde regelmatig, toch voel ik en merk ik dat ik niet meer alles van haar leven goed kan volgen of helemaal begrijp. De afstand lijkt groter te worden. Ik moet voor mijn gevoel alle zeilen bijzetten om het contact te onderhouden, op afstand is dat best lastig.
Op 1e kerstdag had ik haar gevraagd of ze met haar vriend om een bepaalde tijd kon bellen, haar opa en oma , broer en zijn vriendin, waren er allemaal voor de kerstbrunch. Ik wilde haar en haar vriend verrassen op een gezamenlijke toast zodat ze konden zien dat we blij waren met hun geluk. Toen ze belde stond ze in de tuin van haar Griekse familie, het leek alsof ze zich verplicht voelde te bellen. Ik vroeg haar of ze haar partner er even bij wilde halen, en dat wij allen op hen wilden toasten, waarop ze door de tuin naar hem toeliep waar hij op de achtergrond stond te barbecueën. Ze vroeg hem niet bij haar te komen staan, ondanks mijn verzoek en de intentie om op hen te proosten, het moment viel dan ook in een leeg gat, waarop ik kort hen geluk wenste namens ons als familie en we allen heel blij waren voor hen. Mijn dochter ‘liet het over zich heen komen’ leek niet echt betrokken, haar vriend stond op de achtergrond te barbecueën en keek niet op of om.
Ik heb mijn teleurstelling gemaskeerd, maar heb wel verdriet van dit moment en vraag mij de laatste dagen af: is dit nou het ‘lege nest syndroom’?
Ik ben verdrietig, omdat ik een bepaalde nabijheid mis, maar ook niet kan forceren, en zij die ook niet nodig lijkt te hebben.
Ik deel dit verhaal in de hoop op wat herkenning, of, mogelijk wat advies voor hoe ik hiermee om kan gaan.
Het voelde na de scheiding al, achteraf, dat ik de kinderen al een stuk moest loslaten door het co-ouderschap. Toch waren zij voor mij het belangrijkste in die periode, waarin ik veel verloren heb, om voor te vechten en te bestaan.
Nu lijkt het, alsof ik ze helemaal moet loslaten. Het voelt alsof ik haar ga verliezen.
Ik weet, het klinkt vrij pathetisch maar toch, ik vraag me af, wat is verder dan het nut van het leven, als je je kinderen bijna niet meer spreekt.
Zijn er hier moeders die dit herkennen, mensen die advies kunnen geven?
Dank je wel!
Mooie vraag . Waar haal ik mijn plezier uit ?
Kan er iemand met je sparren of meekijken?
Desnoods een poh of maatschappelijk werk?
Ik ben zo`n dochter die verder weg woont: Mijn tips: ga in het Vorjahr een paar dagen naar haar toe, zonder je Partner. Ga leuke dingen met haar doen. Toon Interesse. En geniet er van dat je dochter gelukkig is…
En door de Telefon te willen proosten, terwijl aan de andere kant men druk is met andere Dingen lukt gewoon niet!
"Ik weet, het klinkt vrij pathetisch maar toch, ik vraag me af, wat is verder dan het nut van het leven, als je je kinderen bijna niet meer spreekt."
Ik sla hier even op aan: als ik als dochter wist dat mijn moeder zo zou denken, zou ik dat enorm benauwend vinden. Je kinderen zijn er niet om jou gelukkig te maken. Ze zijn ook niet je bezit. Je krijgt kinderen om ze weer los te laten. Heb je zelf verder andere dingen die voor jou belangrijk zijn en waarmee je je leven vult?
Ik denk dat je verdrietig bent door wat er had kunnen zijn, maar niet is. Misschien kun je verwachtingen een beetje loslaten en je concentreren op wat je wel hebt.
felija schreef op 30-12-2025 om 10:52:
"Ik weet, het klinkt vrij pathetisch maar toch, ik vraag me af, wat is verder dan het nut van het leven, als je je kinderen bijna niet meer spreekt."
Ik sla hier even op aan: als ik als dochter wist dat mijn moeder zo zou denken, zou ik dat enorm benauwend vinden. Je kinderen zijn er niet om jou gelukkig te maken. Ze zijn ook niet je bezit. Je krijgt kinderen om ze weer los te laten. Heb je zelf verder andere dingen die voor jou belangrijk zijn en waarmee je je leven vult?
Dat weet ik Felija, en heel begrijpelijk dat je dat zou benauwen. Dat zou ik zelf ook hebben bij mijn eigen ouders, ik herken dat. Ik belast mijn kinderen daar ook niet mee. Dat beschrijf ik in mijn andere bericht. Toch heb ik wel last van die gevoelens, daar zoek ik een antwoord op.
Roos57 schreef op 30-12-2025 om 10:20:
Mooie vraag . Waar haal ik mijn plezier uit ?
Kan er iemand met je sparren of meekijken?
Desnoods een poh of maatschappelijk werk?
Ik denk dat daar het antwoord zit, maar voor nu voelt het vrij leeg. Ik ga eens in gesprek met iemand. Misschien kan een verwijzing naar een therapeut en erover praten helpen bij het vinden van richting.
Je mag er je gevoelens bij hebben hoor! Niet iedereen vindt altijd alles prima als het kroost maar gelukkig is. Je mag je verlangens hebben, daar is niets claimends aan; het zijn geen sneeuwvlokjes.
Dat gezegd hebbende is het een proces, geen snelle oplossing. De invulling komt waarschijnlijk met de tijd vanzelf. En ook die hoef je niet leuk te vinden; als het maar niet meer afstand creëert of je functioneren er door voelt beperken. In dat geval zou ik wat ondersteuning vragen.
Het contact kan uiteindelijk ook weer terugkomen. Toen ik het huis uit ging had ik ook kennelijk de behoefte om het zelf te doen. Zelf bepalen hoe ik mijn leven wilde inrichten. Achteraf gezien ben ik mijn ouders in die tijd een soort van "vergeten". Ze hadden een rol in de achtergrond.
Pas toen ik 7 jaar later in een hele andere fase kwam (trouwen, zwanger, kinderen) kreeg ik opeens de behoefte aan contact met voornamelijk mijn moeder. Sinds die tijd hadden we opeens meerdere keren per week kleine contact momentjes.
Appelsientjes schreef op 30-12-2025 om 11:25:
[..]
Dat weet ik Felija, en heel begrijpelijk dat je dat zou benauwen. Dat zou ik zelf ook hebben bij mijn eigen ouders, ik herken dat. Ik belast mijn kinderen daar ook niet mee. Dat beschrijf ik in mijn andere bericht. Toch heb ik wel last van die gevoelens, daar zoek ik een antwoord op.
Wat goed dat je dat inziet! Heb je er al eens met je dochter over gepraat, met de dezelfde eerlijkheid als dat je hier doet?
Felija, ik kan er, op een goed moment, als ik er al wat meer duidelijkheid over heb, wat over zeggen tegen mijn dochter, en mijn zoon. Het blijven echter wel mijn eigen gevoelens, dus niet aan hun om op te lossen. Hooguit begrip te krijgen voor de situatie, ze zullen dat zeker doen. Uiteindelijk is het natuurlijk gewoon wat het is, en zal ik er wat mee gaan doen. Ik voel me daar nu nog wat te kwetsbaar voor om er iets over tegen te zeggen tegen haar. Ik ben in principe voor openheid, maar wil geen afstand creeeren.
Appelsientjes schreef op 30-12-2025 om 13:49:
Felija, ik kan er, op een goed moment, als ik er al wat meer duidelijkheid over heb, wat over zeggen tegen mijn dochter, en mijn zoon. Het blijven echter wel mijn eigen gevoelens, dus niet aan hun om op te lossen. Hooguit begrip te krijgen voor de situatie, ze zullen dat zeker doen. Uiteindelijk is het natuurlijk gewoon wat het is, en zal ik er wat mee gaan doen. Ik voel me daar nu nog wat te kwetsbaar voor om er iets over tegen te zeggen tegen haar. Ik ben in principe voor openheid, maar wil geen afstand creeeren.
Snap ik helemaal, het is ook lastig...Helemaal als ze i het buitenland woont. Ik vind dat je er verstandig mee omgaat.
Ik krijg het gevoel dat als je schrijft: 'Ik had haar willen verrassen door op haar te toasten' dat je een heel duidelijk beeld in je hoofd hebt van hoe dat telefoongesprek moet gaan verlopen.En dus teleurgesteld bent dat het niet zo gaat. En dat moet je proberen los te laten. Er werd ooit door Guido Weijers gezegd: 'Maak van jouw verwachting niet mijn verplichting'. Dat is een belangrijke uitspraak!
Door die verwachtingen raak je eerder teleurgesteld dus probeer dat los te laten.
Daarnaast; hard maar waar (en ik heb er ook flink mee geworsteld) : op een bepaald moment wordt jij voor jouw kind een stuk minder belangrijk dan andersom. In de meeste gevallen. Je zult een stap terug moeten doen en beseffen dat zij door andere zaken in beslag genomen wordt en jullie nu ergens onderaan bungelen.
Accepteer dat en vindt andere dingen in het leven die de moeite waard zijn. Alleen dan kun je een leuke ongedwongen relatie behouden met je kind. En helaas zal die nu op een wat lager pitje blijven nu ze zover weg is.
Sterkte!
als Ik lees wat je schrijft kom je op mij over alsof je eerder een zingevingscrisis hebt
Je kan natuurlijk met de zoveelste therapeut praten, welicht kan je beter met een dominee, geestelijk verzorger (kan ook humanistisch) of pastoor praten. En met de mensen om je heen. Waar halen zij zingeving uit?
Je bent op een punt in je leven dat het logisch is dat dit soort vragen spelen. Midden in een jong gezin, burn out, scheiding, dan is er voor velen geen ruimte hiervoor. Die ruimte is er nu. Dan komen logisch ook de vragen
Pippeltje schreef op 30-12-2025 om 16:05:
Ik krijg het gevoel dat als je schrijft: 'Ik had haar willen verrassen door op haar te toasten' dat je een heel duidelijk beeld in je hoofd hebt van hoe dat telefoongesprek moet gaan verlopen.En dus teleurgesteld bent dat het niet zo gaat. En dat moet je proberen los te laten. Er werd ooit door Guido Weijers gezegd: 'Maak van jouw verwachting niet mijn verplichting'. Dat is een belangrijke uitspraak!
Door die verwachtingen raak je eerder teleurgesteld dus probeer dat los te laten.
Daarnaast; hard maar waar (en ik heb er ook flink mee geworsteld) : op een bepaald moment wordt jij voor jouw kind een stuk minder belangrijk dan andersom. In de meeste gevallen. Je zult een stap terug moeten doen en beseffen dat zij door andere zaken in beslag genomen wordt en jullie nu ergens onderaan bungelen.
Accepteer dat en vindt andere dingen in het leven die de moeite waard zijn. Alleen dan kun je een leuke ongedwongen relatie behouden met je kind. En helaas zal die nu op een wat lager pitje blijven nu ze zover weg is.
Sterkte!
Dat begint al veel jonger. Mijn dochter kwam omstreeks haar 18e ‘uit de kast.’ Later bleek dat ze dat veel eerder met vriendinnen had besproken dan met ons, terwijl wij (voor ons gevoel) echt alle ruimte daarvoor hadden gegeven. Idem voor andere belangrijke zaken. Ineens ben je als ouder degene die de mededeling krijgt, terwijl de inhoudelijke gesprekken met vrienden plaatsvinden. Tenzij het echt lastig wordt en er een vangnet nodig is, maar ja dat gun je je kind juist niet.
Ik vraag me inderdaad af, wat geeft mijn leven verder zin, en betekenis. waar word ik echt blij van. Ik vraag me af of er meer moeders zijn hier, die daar mee geworsteld hebben!
Ik ga het een plekje geven in ieder geval, er zal een nieuwe weg komen. Dank jullie wel voor jullie reacties. En een heel goed 2026 voor ieder!🌟