26 jarige dochter trouwt/woont in buitenland
Hallo moeders,
Drie jaar geleden woonde mijn dochter samen met een jongen die ze na de scheiding van haar vader en mij, had leren kennen. De relatie liep niet lekker maar ze vond het moeilijk deze te beëindigen, in plaats daarvan besloot ze haar grenzen te verleggen en haar 9-5 baan op te zeggen en in het buitenland te gaan werken. Door de afstand durfde ze ook haar relatie te beëindigen. Het was een goeie jongen maar ze waren te jong en ieder nog volop in ontwikkeling.
In het buitenland werkte ze een paar maanden op locatie en ontmoette daar een Griekse jongen die voor dezelfde organisatie werkte. Ze werden verliefd, en tegen het eind van het seizoen en project, besloten zij te blijven i.p.v. naar huis te keren. Mijn dochter vond een baan bij een Nederlandse organisatie en woont er sinds die tijd samen met haar Griekse vriend. Een intelligente en lieve jongen die echt gek is op haar, ze hebben een goede klik. De locatie is prachtig, ze verdient goed, haar vriend heeft inmiddels een leuke baan, ze wonen klein, maar ze zijn aan de toekomst aan het bouwen. Mijn dochter is dit najaar 2 weken naar Nederland gekomen met haar vriend, en verbleef bij mij en mijn partner in huis.
Daar liet ze doorschemeren te willen trouwen, ze kennen elkaar inmiddels 2 jaar.
Afgelopen Kerst reisden ze af naar Griekenland waar zijn familie vandaan komt, en verblijven daar 2 weken. De dag na hun aankomst belde mijn dochter en haar vriend ons op, om dolgelukkig te vertellen dat hij haar ten huwelijk had gevraagd. Wij waren blij voor hun, alhoewel gemengde gevoelens uiteraard. Dit blijft een afstandsrelatie met mijn dochter, en waarschijnlijk met toekomstige kleinkinderen.
Het contact was na de scheiding een tijdje lastig. Ze was 15 en het was lastig voor ons allen om bij te sturen, maar het is gelukt. Zij en haar broer zijn sneller zelfstandig geworden dan nodig, daar voel ik me nog rot over. Ik heb hard gewerkt aan mijzelf en herstel van de relatie met de kinderen na de scheiding, toch is het nooit meer hetzelfde geworden (kan ook niet).
Ze woont nu ver weg, en belt/belde regelmatig, toch voel ik en merk ik dat ik niet meer alles van haar leven goed kan volgen of helemaal begrijp. De afstand lijkt groter te worden. Ik moet voor mijn gevoel alle zeilen bijzetten om het contact te onderhouden, op afstand is dat best lastig.
Op 1e kerstdag had ik haar gevraagd of ze met haar vriend om een bepaalde tijd kon bellen, haar opa en oma , broer en zijn vriendin, waren er allemaal voor de kerstbrunch. Ik wilde haar en haar vriend verrassen op een gezamenlijke toast zodat ze konden zien dat we blij waren met hun geluk. Toen ze belde stond ze in de tuin van haar Griekse familie, het leek alsof ze zich verplicht voelde te bellen. Ik vroeg haar of ze haar partner er even bij wilde halen, en dat wij allen op hen wilden toasten, waarop ze door de tuin naar hem toeliep waar hij op de achtergrond stond te barbecueën. Ze vroeg hem niet bij haar te komen staan, ondanks mijn verzoek en de intentie om op hen te proosten, het moment viel dan ook in een leeg gat, waarop ik kort hen geluk wenste namens ons als familie en we allen heel blij waren voor hen. Mijn dochter ‘liet het over zich heen komen’ leek niet echt betrokken, haar vriend stond op de achtergrond te barbecueën en keek niet op of om.
Ik heb mijn teleurstelling gemaskeerd, maar heb wel verdriet van dit moment en vraag mij de laatste dagen af: is dit nou het ‘lege nest syndroom’?
Ik ben verdrietig, omdat ik een bepaalde nabijheid mis, maar ook niet kan forceren, en zij die ook niet nodig lijkt te hebben.
Ik deel dit verhaal in de hoop op wat herkenning, of, mogelijk wat advies voor hoe ik hiermee om kan gaan.
Het voelde na de scheiding al, achteraf, dat ik de kinderen al een stuk moest loslaten door het co-ouderschap. Toch waren zij voor mij het belangrijkste in die periode, waarin ik veel verloren heb, om voor te vechten en te bestaan.
Nu lijkt het, alsof ik ze helemaal moet loslaten. Het voelt alsof ik haar ga verliezen.
Ik weet, het klinkt vrij pathetisch maar toch, ik vraag me af, wat is verder dan het nut van het leven, als je je kinderen bijna niet meer spreekt.
Zijn er hier moeders die dit herkennen, mensen die advies kunnen geven?
Dank je wel!
Appelsientjes schreef op 30-12-2025 om 18:20:
Ik vraag me inderdaad af, wat geeft mijn leven verder zin, en betekenis. waar word ik echt blij van. Ik vraag me af of er meer moeders zijn hier, die daar mee geworsteld hebben!
Ik ga het een plekje geven in ieder geval, er zal een nieuwe weg komen. Dank jullie wel voor jullie reacties. En een heel goed 2026 voor ieder!🌟
Ik worstel er nog niet mee, omdat mijn kinderen noodgedwongen met bijna 26 en ruim 23 allebei nog thuis wonen. Maar ik heb al sinds jaar dag ook mijn eigen dingen. Ik doe al sinds mijn 18e vrijwilligerswerk. In een lokaal theater, gewoon omdat ik dat leuk en gezellig vind. Maar ik ben ook mentor van iemand met een verstandelijke beperking. Voorheen heb ik in een asiel voor bejaarde honden gewerkt, ik collecteer voor verschillende goede doelen. En vorig jaar ben ik aan een nieuwe baan en bijbehorende opleiding begonnen waarin ik mijn behoefte aan zingeving (iets betekenen voor een ander) in ruime mate kwijt kan. Je hoeft daar niet mee te wachten tot je kinderen het huis uit gaan, maar als dat moment is aangebroken houd je in ieder geval voldoende tijd over. Pak een oude hobby weer op, kijk op de site van de lokale vrijwilligersclub om te zien wat er gevraagd wordt. Diep oude vriendschappen opnieuw uit. Neem een huisdier. Er is echt zoveel dat je kunt doen om je leven meer/andere invulling te geven!
En tegelijkertijd mag er zeker ruimte zijn voor je gevoel het is ook een enorme verandering, van druk gezin naar leeg huis. Van altijd ‘aan’ staan voor je kinderen naar rust. Geef jezelf de tijd om daaraan te wennen. Ga het gevoel niet uit de weg, maar blijf er ook niet in hangen.
Appelsientjes schreef op 30-12-2025 om 18:20:
Ik vraag me inderdaad af, wat geeft mijn leven verder zin, en betekenis. waar word ik echt blij van. Ik vraag me af of er meer moeders zijn hier, die daar mee geworsteld hebben!
Ik ga het een plekje geven in ieder geval, er zal een nieuwe weg komen. Dank jullie wel voor jullie reacties. En een heel goed 2026 voor ieder!🌟
Sorry, ik herken het niet, ik voel juist een opluchting dat de drukste zorgjaren voorbij zijn en dat man en ik weer steeds vrijer zijn om te gaan en te staan waar we willen. En we hebben een prachtkind, maar dan nog. Ik voel me daar dan juist wel weer een beetje ontaard in als moeder. Het is ook nooit goed . 
absor schreef op 30-12-2025 om 16:55:
als Ik lees wat je schrijft kom je op mij over alsof je eerder een zingevingscrisis hebt
Je kan natuurlijk met de zoveelste therapeut praten, welicht kan je beter met een dominee, geestelijk verzorger (kan ook humanistisch) of pastoor praten. En met de mensen om je heen. Waar halen zij zingeving uit?
Je bent op een punt in je leven dat het logisch is dat dit soort vragen spelen. Midden in een jong gezin, burn out, scheiding, dan is er voor velen geen ruimte hiervoor. Die ruimte is er nu. Dan komen logisch ook de vragen
Precies dit. Nu is er ruimte voor dit soort vragen, en je bent ws ook op een leeftijd waarbij je toch wat meer denkt wat wil ik nog, wat vind ik belangrijk, wat maakt t leven zinvol voor mij. Heel boeiend eigenlijk. Ik Zou zeggen geeft het wat tijd, dan leidt deze 'crisis' vast tot veel moois en nieuws in je leven.
Appelsientjes schreef op 30-12-2025 om 18:20:
Ik vraag me inderdaad af, wat geeft mijn leven verder zin, en betekenis. waar word ik echt blij van. Ik vraag me af of er meer moeders zijn hier, die daar mee geworsteld hebben!
Ik ga het een plekje geven in ieder geval, er zal een nieuwe weg komen. Dank jullie wel voor jullie reacties. En een heel goed 2026 voor ieder!🌟
Ik heb geen kinderen, dat vooropgesteld.
In je vraagstelling lijkt een deel van het probleem te zitten. Je ziet jezelf als moeder. Zoekt andere moeders die ditzelfde probleem hebben gehad. Maar je bent meer dan een moeder, je bestaat los van je kinderen. Zoek wat jou als mens gelukkig maakt, niet wat jou als (enkel) moeder gelukkig maakt.
Ik vermaak me prima zonder zorg voor de kinderen, maar in hoeverre je contact moet onderhouden, is uitzoeken.
Man en ik waren gewend eens in de één à twee weken even een uurtje bij te kletsen met onze moeder. Maar dat was toen, mijn kinderen zouden er gek van worden, zo vaak en lang bellen.
Maar om eens een appje te krijgen, al is het een foto van de kat of een hartje op een cavia-foto vind ik wel fijn.
En als het een hele gebeurtenis plaatsvindt als in een ander land settelen, ben ik wel benieuwd hoe het ze af gaat. Maar ik kan me ook voorstellen dat ze het veel te druk hebben in hun nieuwe omgeving om dat te vertellen.
Dus, die balans, mijn wens om te weten hoe het gaat en hun behoefte om dat te vertellen, ik hoop dat het niet te ver uiteen zal liggen.
Appelsientjes schreef op 30-12-2025 om 18:20:
Ik vraag me inderdaad af, wat geeft mijn leven verder zin, en betekenis. waar word ik echt blij van. Ik vraag me af of er meer moeders zijn hier, die daar mee geworsteld hebben!
Ik ga het een plekje geven in ieder geval, er zal een nieuwe weg komen. Dank jullie wel voor jullie reacties. En een heel goed 2026 voor ieder!🌟
Dat geworstel is vast voor heel veel mensen herkenbaar. Voor mij in ieder geval wel. Ik vind het ook nog steeds lastig om een leuke toekomst voor me te zien (met de pensionering en ouderdom en aftakeling in het vooruitzicht, blrgh). Ja, ik heb een leuke baan, leuke hobby's, leuke vakanties, vrijwilligerswerk...maar dat zijn gewoon dingen om de tijd mee te doden. Komt dat zinloze gevoel vooral door het vertrek van de kinderen, of vooral door het ouder worden? Dat kan ik niet te zeggen. Wel weet ik dat het leven leuker, vrolijker en voller was toen zij er nog waren. Maar ja, toen was ik zelf ook jonger, fitter en vrolijker.
Het moeilijkst vind ik het vinden van evenwicht in het contact. Hoe vaak lees je niet (ook hier in de reacties) dat moeders zich niet op moeten dringen. Dat ze moeten accepteren dat ze er niet meer toe doen. Bij mij is die angst om 'opdringerig' te zijn kennelijk zo groot, dat ik zo min mogelijk contact zoek.
Het effect is dat ik soms het verwijt krijg dat ik niets van me laat horen. Of de vraag waarom ik ze niet heb uitgenodigd voor een verjaardag of feestdag. Dan denk ik: je weet wanneer de feestdagen zijn, als je graag bij ons wilde zijn had je dat zelf toch ook kunnen aangeven? Ik wil je nergens toe (moreel) verplichten. (En dan voel ik me weer schuldig omdat ik kennelijk te afstandelijk lijk).
Het onevenwichtige contact en de angst om 'opdringerig' te zijn, speelt vooral bij de kinderen die ik weinig zie. Omgekeerd is het contact is veel makkelijker met onze andere kinderen die spontaan naar huis komen, die zelf aangeven wat ze wel en niet willen, die gewoon laten merken of ze boos, blij of verdrietig zijn. Die het gewoon gezellig vinden met hun ouders.
Ja, ik spreek af en toe een coach omdat ik zo worstel met de omgang met mijn (afstandelijke) kinderen. De coach zegt dat moeders best contact mogen zoeken. Zolang ze maar niet claimen of verwijten uiten. "Ik wilde graag je stem even horen," of "Wat lijkt het me leuk om je weer eens te zien" mag wel. (Ik dacht dat dát al claimen was). Ik ben het voorzichtig aan het uitproberen en het lijkt alsof het werkt.
felija schreef op 30-12-2025 om 19:35:
[..]
Sorry, ik herken het niet, ik voel juist een opluchting dat de drukste zorgjaren voorbij zijn en dat man en ik weer steeds vrijer zijn om te gaan en te staan waar we willen. En we hebben een prachtkind, maar dan nog. Ik voel me daar dan juist wel weer een beetje ontaard in als moeder. Het is ook nooit goed .
Dat herken ik bij een goede vriendin van mij. Zij vond het bestaan als moeder heel zwaar, vooral de verantwoordelijkheden. Haar kinderen waren niet de makkelijkste. Ze voelt zich nu lichter, en vrijer. Maar ook vaak een beetje leeg, onvoldaan. "Dit was het enige gezin dat ik ooit zal hebben. Tja, en dit is hoe ik het er vanaf heb gebracht..."
Het gekke is dat ze opeens geen zin meer had in de dingen waar ze vroeger zo naar uitkeek. Gelukkig heeft ze haar draai na een tijdje weer gevonden.
Het is fijn om er met haar over te kunnen praten dat we er zo verschillend in staan. En elkaar tegelijk prima te begrijpen.
Wilmamaa schreef op 30-12-2025 om 23:09:
[..]
Dat geworstel is vast voor heel veel mensen herkenbaar. Voor mij in ieder geval wel. Ik vind het ook nog steeds lastig om een leuke toekomst voor me te zien (met de pensionering en ouderdom en aftakeling in het vooruitzicht, blrgh). Ja, ik heb een leuke baan, leuke hobby's, leuke vakanties, vrijwilligerswerk...maar dat zijn gewoon dingen om de tijd mee te doden. Komt dat zinloze gevoel vooral door het vertrek van de kinderen, of vooral door het ouder worden? Dat kan ik niet te zeggen. Wel weet ik dat het leven leuker, vrolijker en voller was toen zij er nog waren. Maar ja, toen was ik zelf ook jonger, fitter en vrolijker.
Het moeilijkst vind ik het vinden van evenwicht in het contact. Hoe vaak lees je niet (ook hier in de reacties) dat moeders zich niet op moeten dringen. Dat ze moeten accepteren dat ze er niet meer toe doen. Bij mij is die angst om 'opdringerig' te zijn kennelijk zo groot, dat ik zo min mogelijk contact zoek.
Het effect is dat ik soms het verwijt krijg dat ik niets van me laat horen. Of de vraag waarom ik ze niet heb uitgenodigd voor een verjaardag of feestdag. Dan denk ik: je weet wanneer de feestdagen zijn, als je graag bij ons wilde zijn had je dat zelf toch ook kunnen aangeven? Ik wil je nergens toe (moreel) verplichten. (En dan voel ik me weer schuldig omdat ik kennelijk te afstandelijk lijk).
Het onevenwichtige contact en de angst om 'opdringerig' te zijn, speelt vooral bij de kinderen die ik weinig zie. Omgekeerd is het contact is veel makkelijker met onze andere kinderen die spontaan naar huis komen, die zelf aangeven wat ze wel en niet willen, die gewoon laten merken of ze boos, blij of verdrietig zijn. Die het gewoon gezellig vinden met hun ouders.
Ja, ik spreek af en toe een coach omdat ik zo worstel met de omgang met mijn (afstandelijke) kinderen. De coach zegt dat moeders best contact mogen zoeken. Zolang ze maar niet claimen of verwijten uiten. "Ik wilde graag je stem even horen," of "Wat lijkt het me leuk om je weer eens te zien" mag wel. (Ik dacht dat dát al claimen was). Ik ben het voorzichtig aan het uitproberen en het lijkt alsof het werkt.
Maar ZEG je dat dan ook (vriendelijk) tegen ze? Vertel je over je dilemma? Mijn ervaring is dat je dan mooie gesprekken kunt krijgen waardoor je elkaar beter begrijpt.
Ik vind het heerlijk dat mijn kinderen volwassen zijn. En dat ze hun ervaringen maken in het buitenland, of gewoon thuis….
Mijn eigen geluk hangt niet af van mijn kinderen….Mij hoor je ook niet roepen dat ik ooit ga oppassen op mijn Kleinkindern: Misschien willen ze geen kinderen. Of gaan ze hun geluk ook verder weg zoeken ….Mijn kinderen zijn geen bezit.
En Griekenland is geen Australie…..Als we in de USA hadden gewoond had je met grotere afstanden rekening moeten houden….
ze zijn nu 2 weken in Griekenland bij de ouders van vriend. Ze wonen ergens anders, op een voor ons onbekende plek.
Contact onderhouden met uitgevlogen kinderen. Dat is voor de meeste ouders een zoektocht denk ik. Tenzij ze een levensgezel hebben met traditionele opvattingen (die komen vrijwel elke zondag op de koffie en komen uiteráárd nieuwjaar wensen - daar heb ik er eentje van).
Onlangs las ik een boekje van Joost Prinsen, bundeling van krantencolumns waarin hij alledaagse (familie)problemen bespreekt. Keer op keer benoemt hij dat kinderen voor hun ouders heel belangrijk blijven, en andersom (veel) minder. Tenzij de jongere generatie oppas of praktische hulp nodig heeft. 'Kinderen beschouwen een ouder als iets wat het altijd doet. Als een kaars die altijd blijft branden of als water dat altijd uit de kraan komt. Dat ouders zelf ook aandacht willen of het moeilijk kunnen hebben, komt niet bij kinderen op.' Dat is wat scherp gesteld, maar er zit wel wat in.
Het is en blijft heel belangrijk dat er méér zingeving is dan je (klein)kinderen.
Kahlil Gibran, je kent vast zijn overbekende gedicht.
'Je kinderen zijn je kinderen niet.Ze zijn de zonen en dochteren van ‘s levens hunkering naar zichzelf. Ze komen door je, maar zijn niet van je. En hoewel zij bij je zijn, behoren ze je niet toe. Je mag hun je liefde geven, maar niet je gedachten. Want zij hebben hun eigen gedachten.Je mag hun lichaam huisvesten, maar niet hun ziel, want hun ziel toeft in het huis van morgen, dat je niet bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen.'
Sterkte, ga met goede moed het nieuwe jaar in!
Wilmamaa schreef op 30-12-2025 om 23:19:
[..]
Dat herken ik bij een goede vriendin van mij. Zij vond het bestaan als moeder heel zwaar, vooral de verantwoordelijkheden. Haar kinderen waren niet de makkelijkste. Ze voelt zich nu lichter, en vrijer. Maar ook vaak een beetje leeg, onvoldaan. "Dit was het enige gezin dat ik ooit zal hebben. Tja, en dit is hoe ik het er vanaf heb gebracht..."
Het gekke is dat ze opeens geen zin meer had in de dingen waar ze vroeger zo naar uitkeek. Gelukkig heeft ze haar draai na een tijdje weer gevonden.
Het is fijn om er met haar over te kunnen praten dat we er zo verschillend in staan. En elkaar tegelijk prima te begrijpen.
Lijkt me ook heel belangrijk dat je als moeder je zegje kunt doen, hoe je er ook in staat. Iedere moeder ervaart en beleeft het anders en zolang je je daarin kwetsbaar naar elkaar kunt opstellen, is dat heel mooi om zo elkaar tot steun te kunnen zijn.
Lastig inderdaad, de uitgevlogen kinderen mis ik enorm als ze niet thuis zijn, maar als ze er zijn is dat ook weer intensief. Want dat voelt als "bezoek", ik wil er niks van missen, wil ook een goede indruk maken (dat ze niet naar huis gaan met een negatief beeld over mij) en al bij al is het best heel vermoeiend. Me wat minder druk maken zou al een stuk helpen 
.
Anderzijds, dat me druk maken betekent dat we het goed willen doen. En dat is niet verkeerd, denk ik.
De Joost Prinsen vergelijking voel ik wel, dat je als ouder altijd klaar staat voor als ze je nodig hebben, heel vermoeiend. Dat probeer ik wel wat minder te doen. Ze hebben me ook niet meer zo vaak nodig gelukkig. Helemaal los komt het denk ik nooit. Dat zou ik ook jammer vinden.
Ik vond in Trouw een mooi stuk over je leven zin geven als je ouder bent, het mee bouwen aan een toekomst die niet de jouwe is. Zelf moest ik daarbij denken aan het maken van een touw, hoe je leven onderdeel uitmaakt van dat touw ook als jouw draad al veel eerder eindigt dan het touw waar je aan bijdraagt.
https://www.trouw.nl/religie-filosofie/kun-je-plannen-maken-voor-een-toekomst-die-je-zelf-niet-meer-meemaakt~b1dc488a/
Ik vond dat stuk in Trouw ook erg mooi. Ook de notie dat je nu geen projecten meer gaat uitvoeren en afmaken, maar dat je de voorwaarden kunt gaan scheppen, zodat anderen hun projecten af kunnen maken. Dat kun je op zoveel verschillende terreinen toepassen. Ook op je kinderen; de voorwaarden scheppen dat zij hun projecten kunnen afmaken. Je kunt het toepassen op alles wat jij van belang vindt in het leven, waar je aan gewerkt hebt, waarvoor je geleefd hebt tot nu toe (hopelijk meer dan alleen de kinderen), wat jouw inzet nu nodig heeft, zodat anderen weer verder kunnen.
Heel eerlijk...ik snap je dochter wel. Leuk dat jullie op haar willen proosten, maar ze is op dat moment elders en met andere dingen bezig. Hoe zou jij het vinden als je aan een kerstdiner zit en iemand wordt gebeld omdat elders een familie dat leuk vindt om een moment samen te delen?
Volwassen kinderen hebben hun eigen leven en als ouders maak je daar minder deel van uit dan wanneer ze nog klein zijn. Ook omdat ze niet meer afhankelijk zijn van je zorg en niet meer bij je wonen. Mijn moeder zegt dat ze nog steeds meerdere keren per dag aan ons denkt. Kan aan mij liggen, maar dat is niet wederzijds. Met mijn eigen kind heb ik dat wel, maar dat is vaak ook wel agenda-van-kind-gerelateerd. Als ze later op zichzelf woont, hoef ik er niet meer aan te denken wat ze allemaal op de planning heeft.