26 jarige dochter trouwt/woont in buitenland

Hallo moeders,

Drie jaar geleden woonde mijn dochter samen met een jongen die ze na de  scheiding van haar vader en mij, had leren kennen. De relatie liep niet lekker maar ze vond het moeilijk deze te beëindigen, in plaats daarvan besloot ze haar grenzen te verleggen en haar 9-5 baan op te zeggen en in het buitenland te gaan werken. Door de afstand durfde ze ook haar relatie te beëindigen. Het was een goeie jongen maar ze waren te jong en ieder nog volop in ontwikkeling.
In het buitenland werkte ze een paar maanden op locatie en ontmoette daar een Griekse jongen die voor dezelfde organisatie werkte. Ze werden verliefd, en tegen het eind van het seizoen en project, besloten zij te blijven i.p.v. naar huis te keren. Mijn dochter vond een baan bij een Nederlandse organisatie en woont er sinds die tijd samen met haar Griekse vriend. Een intelligente en lieve jongen die echt gek is op haar, ze hebben een goede klik. De locatie is prachtig, ze verdient goed, haar vriend heeft inmiddels een leuke baan, ze wonen klein, maar ze zijn aan de toekomst aan het bouwen. Mijn dochter is dit najaar 2 weken naar Nederland gekomen met haar vriend, en verbleef bij mij en mijn partner in huis. 
Daar liet ze doorschemeren te willen trouwen, ze kennen elkaar inmiddels 2 jaar.
Afgelopen Kerst reisden ze af naar Griekenland waar zijn familie vandaan komt, en verblijven daar 2 weken. De dag na hun aankomst belde mijn dochter en haar vriend ons op, om dolgelukkig te vertellen dat hij haar ten huwelijk had gevraagd. Wij waren blij voor hun, alhoewel gemengde gevoelens uiteraard. Dit blijft een afstandsrelatie met mijn dochter, en waarschijnlijk met toekomstige kleinkinderen.
Het contact was na de scheiding een tijdje lastig. Ze was 15 en het was lastig voor ons allen om bij te sturen, maar het is gelukt. Zij en haar broer zijn sneller zelfstandig geworden dan nodig, daar voel ik me nog rot over. Ik heb hard gewerkt aan mijzelf en herstel van de relatie met de kinderen na de scheiding, toch is het nooit meer hetzelfde geworden (kan ook niet).
Ze woont nu ver weg, en belt/belde regelmatig, toch voel ik en merk ik dat ik niet meer alles van haar leven goed kan volgen of helemaal begrijp. De afstand lijkt groter te worden. Ik moet voor mijn gevoel alle zeilen bijzetten om het contact te onderhouden, op afstand is dat best lastig.
Op 1e kerstdag had ik haar gevraagd of ze met haar vriend om een bepaalde tijd kon bellen, haar opa en oma , broer en zijn vriendin, waren er allemaal voor de kerstbrunch. Ik wilde haar en haar vriend verrassen op een gezamenlijke toast zodat ze konden zien dat we blij waren met hun geluk. Toen ze belde stond ze in de tuin van haar Griekse familie, het leek alsof ze zich verplicht voelde te bellen. Ik vroeg haar of ze haar partner er even bij wilde halen, en dat wij allen op hen wilden toasten, waarop ze door de tuin naar hem toeliep waar hij op de achtergrond stond te barbecueën.  Ze vroeg hem niet bij haar te komen staan, ondanks mijn verzoek en de intentie om op hen te proosten, het moment viel dan ook in een leeg gat, waarop ik kort hen geluk wenste namens ons als familie en we allen heel blij waren voor hen. Mijn dochter ‘liet het over zich heen komen’ leek niet echt betrokken, haar vriend stond op de achtergrond te barbecueën en keek niet op of om. 
Ik heb mijn teleurstelling gemaskeerd, maar heb wel verdriet van dit moment en vraag mij de laatste dagen af: is dit nou het ‘lege nest syndroom’? 
Ik ben verdrietig, omdat ik een bepaalde nabijheid mis, maar ook niet kan forceren, en zij die ook niet nodig lijkt te hebben. 
Ik deel dit verhaal in de hoop op wat herkenning, of, mogelijk wat advies voor hoe ik hiermee om kan gaan. 
Het voelde na de scheiding al, achteraf, dat ik de kinderen al een stuk moest loslaten door het co-ouderschap. Toch waren zij voor mij het belangrijkste in die periode, waarin ik veel verloren heb, om voor te vechten en te bestaan. 
Nu lijkt het, alsof ik ze helemaal moet loslaten. Het voelt alsof ik haar ga verliezen. 
Ik weet, het klinkt vrij pathetisch maar toch, ik vraag me af, wat is verder dan het nut van het leven, als je je kinderen bijna niet meer spreekt.
Zijn er hier moeders die dit herkennen, mensen die advies kunnen geven? 
Dank je wel!