Dochter en aanstaande schoonzoon: op naar leven in Nieuw-Zeeland
Zonet mijn dochter en aanstaande schoonzoon uitgezwaaid op Schiphol, de vliegreis naar een nieuw leven gaat beginnen voor hen, in Nieuw-Zeeland. En een nieuw hoofdstuk in ons leven, een volwassen kind aan de andere kant van de aardbol. Ik wens hen veel geluk. Maar we waren alle in tranen...
Auwereel schreef op 04-08-2026 om 23:14:
Ik denk aan alle generaties voor me waarvan een kind ging emigreren, of naar zee, en dan zonder internet.
En het kan nog erger, ik zag vandaag dat NASA bezig is met een maanbasis, je kind zal daar toch gaan werken
Dat is de oma van mijn man gebeurd. Twee van haar kinderen zijn geëmigreerd, eentje naar Californië en eentje naar Zuid-Afrika. En inderdaad geen internet toen.
Ik snap jouw verdriet wel en wens je veel sterkte! Ik had het al moeilijk toen mijn zoon voor een half jaar in Valencia ging wonen. Ik ben wel een paar keer daar heen geweest en mijn zoon is toen een paar keer naar Nederland gekomen. Dat was met Kerst en was een verrassing voor mij want ik wist het niet. Hij stond ineens voor de deur en hij is terug gekomen voor de wedstrijd Feyenoord-Ajax. Hij is een grote fan van Feyenoord. Het scheelt wel dat mijn man toen nog maar pas was overleden en ik ineens alleen was. Mijn zoon wilde eigenlijk alles afzeggen maar dat wilde ik niet. Appen deden wij wel vaak maar facetimen nooit want daar houden wij allebei niet van.
Sterkte Auwereel. Het is een prachtig land, goed georganiseerd en nog ruim.
Laat dat een troost zijn voor jou. 
Beterlaat2021! schreef op 05-08-2026 om 11:54:
Sterkte Auwereel. Het is een prachtig land, goed georganiseerd en nog ruim.
Laat dat een troost zijn voor jou.
Ik heb "A different kind of power" van Jacinda Ardern gelezen, premier van NZ, dat vond ik heel inspirerend.
watertoren schreef op 05-08-2026 om 11:45:
Ik snap jouw verdriet wel en wens je veel sterkte! Ik had het al moeilijk toen mijn zoon voor een half jaar in Valencia ging wonen. Ik ben wel een paar keer daar heen geweest en mijn zoon is toen een paar keer naar Nederland gekomen. Dat was met Kerst en was een verrassing voor mij want ik wist het niet. Hij stond ineens voor de deur en hij is terug gekomen voor de wedstrijd Feyenoord-Ajax. Hij is een grote fan van Feyenoord. Het scheelt wel dat mijn man toen nog maar pas was overleden en ik ineens alleen was. Mijn zoon wilde eigenlijk alles afzeggen maar dat wilde ik niet. Appen deden wij wel vaak maar facetimen nooit want daar houden wij allebei niet van.
Maar 6 maanden? En jij bent er een paar keer heen geweest en hij een paar keer hier. Dan zag je hem dus elke maand ofzo.
FruitMoeder schreef op 05-08-2026 om 13:06:
[..]
Maar 6 maanden? En jij bent er een paar keer heen geweest en hij een paar keer hier. Dan zag je hem dus elke maand ofzo.
Dat klopt maar ik had er moeite mee om ineens alleen te zijn. Op korte tijd van een gezin met 3 personen was ik ineens alleen en ik had veel verdriet. Zoals ik al zei het was kort na het overlijden van mijn man. Anders had ik er minder moeite mee gehad.
watertoren schreef op 05-08-2026 om 13:19:
[..]
Dat klopt maar ik had er moeite mee om ineens alleen te zijn. Op korte tijd van een gezin met 3 personen was ik ineens alleen en ik had veel verdriet. Zoals ik al zei het was kort na het overlijden van mijn man. Anders had ik er minder moeite mee gehad.
Dat lijkt mij ook eenzaam ja.
Mooi dat berichtje dat je hebt gestuurd. ❤️
Ik zou het ook spannend vinden en leuk voor hen en ook verdrietig en dat allemaal tegelijk en door elkaar heen. Veel liefs!
Ik was rond de jaarwisseling in NZ bij familie. De vrouw des huizes (60+) stond 2 dagen in de week om 06.00 op en ging dan een uur wandelen met een collega, daarna nog een kopje koffie en op naar het werk. Ik heb dat één keer meegedaan en het viel me op hoeveel mensen er op dat tijdstip aan het wandelen waren!
Wat heftig.
Dat gezegd hebbende, ik woon 4000km bij mijn ouders vandaan en onze band, en die tussen mijn ouders en mijn kinderen (hier geboren), is uitstekend.
Ik houd er rekening mee dat ik mijn kinderen ook niet altijd om mij heen zal hebben. Maar precies als jij zei ik laatst nog: liever geen astronaut of verblijf op de maan!
Ik hoop dat ze zich snel thuisvoelen en jij ze over een tijdje op kan zoeken!
Beterlaat2021! schreef op 05-08-2026 om 16:22:
Ik was rond de jaarwisseling in NZ bij familie. De vrouw des huizes (60+) stond 2 dagen in de week om 06.00 op en ging dan een uur wandelen met een collega, daarna nog een kopje koffie en op naar het werk. Ik heb dat één keer meegedaan en het viel me op hoeveel mensen er op dat tijdstip aan het wandelen waren!
Hetzelde tijdens on verblijf in NZ (en Australië): men begint de dag veel eerder! En eindigt vaak ook vroeger.
MamaE schreef op 04-08-2026 om 23:04:
Het is ook wel heel erg ver weg. Woont je kind in Spanje of Oostenrijk of zo, dan ga je ook niet zomaar langs voor een kop koffie, maar kun je wel makkelijker een lang weekend of een week gaan en bij nood kun je een (halve) dag later er zijn. Met Australië zijn de tickets veel duurder, Visa nodig, vaccinaties, je gaat dan meteen een paar weken. En dat betekent toch ook dat je een heleboel dingen hier niet meemaakt en andersom ook.
Gelukkig bestaat er internet, whatsapp, facetimen etc.
Nieuw Zeeland, geen Australië. En geen vaccinaties of visum nodig, dus dat scheelt een beetje 
Nog steeds er verre reis natuurlijk!
Rosehip schreef op 05-08-2026 om 16:23:
Wat heftig.
Dat gezegd hebbende, ik woon 4000km bij mijn ouders vandaan en onze band, en die tussen mijn ouders en mijn kinderen (hier geboren), is uitstekend.
Ik houd er rekening mee dat ik mijn kinderen ook niet altijd om mij heen zal hebben. Maar precies als jij zei ik laatst nog: liever geen astronaut of verblijf op de maan!
Ik hoop dat ze zich snel thuisvoelen en jij ze over een tijdje op kan zoeken!
Goed om te lezen, Rosehip!
Beterlaat2021! schreef op 05-08-2026 om 16:22:
Ik was rond de jaarwisseling in NZ bij familie. De vrouw des huizes (60+) stond 2 dagen in de week om 06.00 op en ging dan een uur wandelen met een collega, daarna nog een kopje koffie en op naar het werk. Ik heb dat één keer meegedaan en het viel me op hoeveel mensen er op dat tijdstip aan het wandelen waren!
Dat wil ik eigenlijk ook, maar zit teveel vast aan het patroon van te laat naar bed. Ik ben vaak genoeg om 6 uur wakker, naar kan mezelf niet overhalen om op te staan.
Het wordt vanzelf ‘normaal’. Mijn kind woont weliswaar aan de overkant van de Noordzee, maar ik Groningen of Parijs kom je toch wat makkelijker. Het lastigst vind ik nu het vertrek als ik daar ben geweest of zij hier. We bellen ongeveer één keer per week, soms iets vaker, soms gaat er wat langer overheen. Appen indien nodig, soms vijf keer per dag, dan weer dagen niet.
Hopelijk kunnen jullie snel een keer die kant op om te zien hoe ze terecht zijn gekomen.