Dochter en aanstaande schoonzoon: op naar leven in Nieuw-Zeeland
Zonet mijn dochter en aanstaande schoonzoon uitgezwaaid op Schiphol, de vliegreis naar een nieuw leven gaat beginnen voor hen, in Nieuw-Zeeland. En een nieuw hoofdstuk in ons leven, een volwassen kind aan de andere kant van de aardbol. Ik wens hen veel geluk. Maar we waren alle in tranen...
Heel begrijpelijk de tranen. Mijn moederhart voelt met je mee.
(Bijna hier ook gebeurd, niet Nieuw Zeeland maar ook ver weg,
niet doorgegaan toen).
Veel sterkte voor nu.
Goh ineens is het zover, kan me voorstellen dat jullie in tranen waren... want ook al weet je dat het staat te gebeuren, het blijft moeilijk.
Ik hoop dat je dochter en schoonzoon het naar hun zin krijgen en een fijn leven kunnen opbouwen.... waardoor jij de rust krijgt doordat je weet dat ze het goed hebben. En ik gun je een datum van vertrek voor jezelf, zodat je kunt zien waar ze terecht is gekomen.
Sterkte!
Yumi schreef op 06-08-2026 om 09:17:
Goh ineens is het zover, kan me voorstellen dat jullie in tranen waren... want ook al weet je dat het staat te gebeuren, het blijft moeilijk.
Ik hoop dat je dochter en schoonzoon het naar hun zin krijgen en een fijn leven kunnen opbouwen.... waardoor jij de rust krijgt doordat je weet dat ze het goed hebben. En ik gun je een datum van vertrek voor jezelf, zodat je kunt zien waar ze terecht is gekomen.
Sterkte!
In het ergste geval moeten ze weer terug naar Nederland. Dan is dochter weer bij TO.
FruitMoeder schreef op 06-08-2026 om 09:39:
[..]
In het ergste geval moeten ze weer terug naar Nederland. Dan is dochter weer bij TO.
Huh wat een vreemde reactie op mijn bericht?
Ze weten dat onze deur altijd voor ze open staat, maar als NZ toch niet bevalt, gaan ze waarschijnlijk naar een ander land op zoek dan Nederland.
FruitMoeder schreef op 06-08-2026 om 09:39:
[..]
In het ergste geval moeten ze weer terug naar Nederland. Dan is dochter weer bij TO.
En hoewel ik tranen pleng omdat ze zo ver weg gaan wonen, hoop ik toch liever dat ze een mooi leven opbouwen in NZ dan dat ze terugkomt!
Een nieuw hoofdstuk in jullie familiegeschiedenis! Je bent er zoetjesaan naartoe gegroeid, en nu is het echt - en doet het pijn!! Rare tijden, nu ze zo langdurig onderweg zijn. Als ze zijn aangekomen, zijn ze echt 'ergens'. Al is het wennen aan het tijdverschil.
Natuurlijk zijn er tranen! Het is een enorme verandering in je leven. Dikke knuffel voor jou. En dat het nieuwe hoofdstuk veel goede ervaringen met zich mee brengt.
Ze zijn gearriveerd en net de eerste videocall gehad. Ze zitten in een mooi huisje, bij vader van vriend op het terrein, waar ze kunnen wonen, tot ze wat voor zichzelf kunnen vinden.
Hun hond was ze vooruit gereisd, die was heel blij dat de baasjes er weer waren!
Auwereel schreef op 04-08-2026 om 23:14:
Ik denk aan alle generaties voor me waarvan een kind ging emigreren, of naar zee, en dan zonder internet.
En het kan nog erger, ik zag vandaag dat NASA bezig is met een maanbasis, je kind zal daar toch gaan werken
Twee ooms van me zijn in de jaren ‘50 naar Nieuw Zeeland gegaan. Die zijn allebei maar 1x terug in Nederland geweest. Toen hun moeder, mijn oma, 80 werd.
Verder af en toe een brief, dat was het.
Dat was ook nog de tijd dat intercontinentaal telefoneren ten eerste een vermogen kostte en ten tweede erg traag ging: als je wat had gezegd moest je eerst wachten totdat je woorden de andere kant van de oceaan hadden bereikt en pas daarna kon je eventueel nog een aanvulling geven of een antwoord verwachten.
Nieuw-Zeeland is, hoe je het ook wendt of keert, een enorm eind weg. Maar bellen is in elk geval wel een heel stuk eenvoudiger geworden.
Keerzijde is wel dat je niet meer van die leuke blauwe luchtpostbrieven krijgt, maar de Nederlandse posterijen bezorgen brieven hoe dan ook bij voorkeur niet, dus dat is misschien maar beter ook.
Wat knap dat jullie allemaal hier vrij rustig en nuchter naar kunnen kijken. Ik zou echt kapot van verdriet gaan als een van mijn kinderen zou besluiten om zo vreselijk ver te gaan wonen. Je houdt het niet tegen, dat weet ik. Maar pff, wat zou ik het daar moeilijk mee hebben.
Misschien mijn opvoeding? Ik stam uit een geslacht van zeevarenden en kreeg van mijn moeder op m'n kop toen ik verdrietig was toen mijn verse verkering (mijn man nu) een maand naar Japan ging. Niet zeuren als iemand er niet is!
Of dat je je kind gunt dat hij/zij de vleugels uitslaat, zijn eigen leven leidt en eventuele dromen najaagt.
Zo was het voor mijn ouders tenminste.
Fijn dat ze gearriveerd zijn en dat ze voorlopig prima zitten. En nu is het wennen aan de nieuwe situatie voor jullie allemaal.
Is ook begrijpelijk dat jullie in tranen waren, dat zou ik ook zijn, zelfs bij emigratie naar een land dichterbij.