Het treitergedrag van "vrienden"
mijn dochter is 19 jaar en heeft al heel lang een vriendengroep. 1 van de jongens is al maanden vervelend aan het doen als ze bij elkaar zijn, altijd dat dochter dom is. "Je hebt weinig hersencellen, we laten jou dat niet doen, want ben je te dom voor". Af en toe zijn er zelfs vrienden die mee doen, zelfs haar vriendin heeft weleens meegelachen (ik denk allemaal om maar niet zelf aan de beurt te zijn) maar meestal is het die ene jongen. Ze wilt graag bij de vriendengroep blijven, maar is er ontzettend onzeker van geworden. Ik heb al vanalles met haar besproken wat ze zou kunnen zeggen, maar het houdt niet op. Ik weet niet meer wat ik aan moet raden, het enige is om maar bij de vriendengroep weg te gaan wat ik ook onzin vind om je door zo iemand weg te laten jagen. Ik snap het ook niet, dat je je als 19 jarige zo gedraagd.Maar hij trekt zch nergens wat van aan, dus je kunt zeggen wat je wilt, negeren is ook geen optie. Dochter is juist net altijd heel aardig tegen iedereen.
Ik.kan het gewoon niet snappen dat stardust met haar reactie 10 likes krijgt, ik daaronder reageer en niemand daar dan op in gaat om het me uit te leggen waarom ik niet goed op dochter heb gereageerd. Daar wordt ik dan weer erg onzeker van, omdat ik jullie advies heb opgevolgd.
LOS Klein duimpje!! Mensen doen wat ze doen en negatieve vibes in een draadje worden soms versterkt door mensen die elkaar niet willen afvallen. Het is goed zo.
Kleinduimpje, mijn reactie ging niet op hoe je exact in deze situatie op je dochter hebt gereageerd. Maar over hoe je er in het algemeen in staat. Ik kijk er van iets verder weg naar en zie een herhalend patroon. Je kunt dingen slecht loslaten, maar lijkt dat ook te koesteren. Je geeft zelf aan in je reactie dat dit topic zolang loopt omdat je wel in gesprek moet blijven met ons en dat je er daarom al een week meebezig bent (of een jaar, sinds de start van dit topic). Maar dat hoeft niet. Je voedt het zelf.
Je hebt een soort hyperfocus op dit onderwerp die niet constructief is en niet helpend. Niet voor jou, niet voor je dochter. Het is hartstikke goed van haar dat ze afstand heeft genomen van die groep. Maar jij hebt emotioneel nog geen afstand genomen van het gedoe. En lijkt dat steeds te verdedigen. Maar het gedoe stelt echt niks voor. Er is een eikel die zegt dat hij je dochter dom vindt. En dat is het. Er zijn vast ook veel mensen die dochter niet dom vinden. En daarbij; we kunnen niet allemaal Einstein zijn. Who cares? Iedereen heeft zijn sterke en zwakke punten. En sommige sukkels vinden het leuk om op die zwakke punten te drukken om te treiteren of "grappig" te zijn. in groepen zijn dat vaak mensen die kunstmatig een groepsgevoel willen creëren (en gatekeepen) en zelf heel bang zijn om daarbuiten te vallen. Zegt vooral iets over henzelf.
Door je er steeds zo in vast te bijten maak je het veel groter dan het is. Even van je afschrijven is 1, maar dat is niet wat je doet. Ik heb de indruk dat dat komt door hoe jij je moederrol ziet (je hebt hier ook iets geschreven over jou en jouw moeder). In mijn ogen is het tijd om die rol nog eens onder de loep te nemen. Je dochter is volwassen. Dit hele topic leest als een verhaal over jonge pubers. En jouw reacties doen me denken aan die van moeders wier kind in de onderbouw van de middelbare school zit en daar voor het eerst geconfronteerd wordt met veranderende vriendschappen. Rotgedrag in groepen etc. Rond die leeftijd leren ouders en kinderen dat (meestal) zelf op te lossen en emotioneel wat autonomer te worden. Het lijkt erop dat jullie die fase nog niet helemaal door zijn gekomen. En het lijkt me goed om dat actief te gaan leren. Eventueel met begeleiding. Die had je toch?
Ik ben maar een onbekende op het internet. Ik ken jou niet. Ik lees alleen wat ik lees en denk een nogal hardnekkig patroon te zien, waarvan ik denk dat het jou zou helpen om dat te doorbreken. Dat schreef ik misschien een beetje bot (jij kent mij ook niet, ik ben best schattig IRL 
) Maar maak ook dat niet te groot. Misschien praat ik wel volkomen onzin. Dat mag je vinden, graag zelfs! Ik bedoel het iig niet gemeen en wil je zeker niet zo van de wijs brengen dat dit een van de laatste dingen van je dag was gisteren en een van de eerste dingen van vandaag. Of dat je likes gaat tellen en daar onzeker van wordt.
Andere vraag: Heb jij dit eigenlijk altijd? Een hyperfocus op iets dat je als vervelend ervaart en dat je slecht los kunt laten? Of heb je ook hele periodes dat je helemaal niet van dat soort piekeronderwerpen hebt?
Overigens ben ik eigenlijk met dit forum gestopt, dus het kan zijn dat ik ook zo weer *poef* verdwijn. Dat heeft niets met jou te maken. Dan weet je dat iig.
Prachtige post stardust
Kleinduimpje schreef op 06-07-2026 om 16:11:
de verandeting is geweest dat ik heel veel bij haar heb gelaten, dat zou ik op het begin dit topic niet gedaan hebben. Ik bemoei me veel minder met haar. Maar mijn gevoel is nog best lstig.Daarbij heeft ze al maanden niet veel meer gezged, dus dat is ook al heel anders.
Kleinduimpje, het kan ook zijn dat jouw dochter jou steeds minder vertelt omdat ze weet hoe ontzettend het jou raakt. Misschien ben ik hier extra door getriggerd hoor, als kind van een "gevoelige" moeder. Ik vertelde haar steeds minder omdat ik gewoon wist dat ze dan 's nachts wakker lag en ging piekeren. Zij kon er (net als jij) weinig aan doen denk ik. En ze probeerde het echt wel te verbergen. Maar om haar zorgen om mij ook nog op mijn schouders te laden, dat was me als jongvolwassene teveel van het goede.
Misschien is jouw situatie anders, maar ik geef het je toch even mee hoe ik dat destijds als tiener en jongvolwassene ervaren heb.
en toch snap ik niet waarom jullie dit uitzonderlijk vinden? Dat ik met dochter hierover praat, dat dit middelbate school problemen zijn.ik heb zelfs vd week nog op mijn werk met iemand gepraat met vergelijkbaar probleem. Met mijn man en vriendin heb ik ook weleens zulke gesprekken, bij het sporten, en ja ook volwassenen dus. Dochter van vriendin kwam pas ook binnen toen ik daar was met die dit en die dat, moeder ging er helemaal in mee. En dat mijn dochter dat even kwijt wil is prima naar mijn idee. Geloof er niks van dat dat bij jullie allemaal niet gebeurt.
Dat ik erna in mijn hoofd mee blijf zitten dat klopt. Daar is wel een probleem van mijn kant, maar ik belast dochter daar zeker niet mee.
Kleinduimpje schreef op 09-07-2026 om 07:12:
en toch snap ik niet waarom jullie dit uitzonderlijk vinden? Dat ik met dochter hierover praat, dat dit middelbate school problemen zijn.ik heb zelfs vd week nog op mijn werk met iemand gepraat met vergelijkbaar probleem. Met mijn man en vriendin heb ik ook weleens zulke gesprekken, bij het sporten, en ja ook volwassenen dus. Dochter van vriendin kwam pas ook binnen toen ik daar was met die dit en die dat, moeder ging er helemaal in mee. En dat mijn dochter dat even kwijt wil is prima naar mijn idee. Geloof er niks van dat dat bij jullie allemaal niet gebeurt.
Dat ik erna in mijn hoofd mee blijf zitten dat klopt. Daar is wel een probleem van mijn kant, maar ik belast dochter daar zeker niet mee.
Bij ons zeggen ze het wel en praten we er kort over maar dat is het dan ook, daarna zijn we er helemaal niet meer mee bezig. Als mijn zoon even stoom af blaast ga ik even mee, de conclusie van dat gesprek is dan dat de ander niet fijn is. En na de conclusie eindigt het voorval. Ik lig er niet wakker van analyseer het niet dood. Het is klaar en we gaan over tot de orde van de dag.
Kleinduimpje schreef op 30-06-2026 om 07:32:
Dochter is al maanden weg bij de vriendengroep. Haar vriendin vertelde vorige werk nog dat die vrienden vorig jaar tegen haar gezegd hadden ze niet snapte zij met dochter omging omdat ze zo dom was . Was dus zo lang geleden maar ze vertelde het nu pas waardoor dochter het echt weer moeilijk had . En gisteren een andere vriendin die vertelde een jongen van de voetbalteam geaproken te hebben v een van de jingens en die had gezegd toen hij dochter op een foto zag, oh dat is M. Domste meid die ik ken. Mijn dochter heeft hem amper ooit gesproken. Maar dit komt natuurlijk ook vd vriendengroep af. Zo ben je er nog niet vanaf en het maakt haar verdrietig. Ze komt ook nog vaker bij feestje waar die mensen ook zijn. Wat kan ik voor advies geven? Ik heb al gezegd sta erboven. Zij zijn allemaal onzeker. Maar het heeft haar ontzettend onzeker gemaaakt
Hier begon je vraag mee . Hier is op gereageerd.
Maar Kleinduimpje; welk probleem is er nu op dit moment nog? Of misschien beter; welk probleem was er toen je dit topic anderhalve week geleden nieuw leven in blies?
niks meer eigenlijk. Het probleem was; wat kan ik het beste tegen dochter zeggen en dat ik er zelf mee zit. Maar het is allang weer weg, maar dit topic blijft dan in mijn hoofd, omdat het dan lijkt alsof ik toch apart ben, dat niemand zo reageert. Ik dan toch weer onzeker wordt dat ik.het niet goed heb gedaan.
En wie weet kom ik volgende keer weer met een ander verhaal😬. Ik vind dat fijn om te weten hoe andere erin staan.
Kleinduimpje schreef op 09-07-2026 om 10:08:
niks meer eigenlijk. Het probleem was; wat kan ik het beste tegen dochter zeggen en dat ik er zelf mee zit. Maar het is allang weer weg, maar dit topic blijft dan in mijn hoofd, omdat het dan lijkt alsof ik toch apart ben, dat niemand zo reageert. Ik dan toch weer onzeker wordt dat ik.het niet goed heb gedaan.
En wie weet kom ik volgende keer weer met een ander verhaal😬. Ik vind dat fijn om te weten hoe andere erin staan.
Maar denk je niet dat wat hier gebeurt precies is wat er in het dagelijks leven met je dochter gebeurt?
Je vraagt hier advies en mensen geven hun mening. Jij bent het niet helemaal eens met de gegeven adviezen, maar probeert ze wel toe te passen. Je deelt hier wat je gedaan hebt en laat zien dat je 'het nu goed doet'. Maar dat krijg je niet bevestigt. En dat voelt als een persoonlijke aanval, misschien zelfs een beetje als pesten. Je reageert met frustratie en geeft nu zelf aan dat je er onzeker van wordt en dat het forum maar in je hoofd blijft.
Eigenlijk net als bij je dochter. Ze doet het zo goed. Ze is zo lief en zo goed. Maar dat wordt niet bevestigt door het gedrag van de vrienden. En dat is toch oneerlijk. Als je 'het goede' doet dan wil je dat terugzien in de reacties van mensen.
Sowieso heeft niet iedereen hier (en uberhaupt in het leven) de zelfde mening. Dus doe je het voor de één goed heeft de ander waarschijnlijk weer commentaar. En voor de meeste zaken in het leven is er niet één juiste manier. En wat de een een leuk lief mens vindt vindt de ander een ontzettende zeikert en wat de een een fijn direct persoon vindt vindt de ander een botte hork. Je kunt nooit voor iedereen goed zijn en het voor iedereen goed doen. Beter lees je de commentaren en haal je er uit wat voor jóu werkt en past en probeert daar iets mee te doen. Ga het niet goed proberen te doen voor het forum of voor andere mensen, maar voor jezelf (en je dochter). Sta voor wat je vindt en doet. En dan zullen er nog steeds altijd mensen zijn die daar iets van vinden. Dat is nu eenmaal zo.
Je kunt hier nog 5 jaar forummen, maar er gaat geen moment komen dat hier in het topic unaniem wordt geroepen; "jaaaa, Kleimduimpje, zó moet het, je doet het goed".
Hier komen de kinderen (zelfde leeftijd als jouw dochter) echt nog wel eens thuis met een verhaal over wat iemand heeft gezegd of gedaan alleen zij zitten er niet mee en relativeren het voor zichzelf. Ik hoor het aan, zeg iets van: wat achtelijk zeg/wat een sukkel of ach laat maar kletsen en dan is iedereen het dezelfde dag nog weer vergeten.
Wat heb je toch vaak verstandige adviezen, meesje!
Meesje schreef op 09-07-2026 om 11:30:
[..]
Maar denk je niet dat wat hier gebeurt precies is wat er in het dagelijks leven met je dochter gebeurt?
Je vraagt hier advies en mensen geven hun mening. Jij bent het niet helemaal eens met de gegeven adviezen, maar probeert ze wel toe te passen. Je deelt hier wat je gedaan hebt en laat zien dat je 'het nu goed doet'. Maar dat krijg je niet bevestigt. En dat voelt als een persoonlijke aanval, misschien zelfs een beetje als pesten. Je reageert met frustratie en geeft nu zelf aan dat je er onzeker van wordt en dat het forum maar in je hoofd blijft.
Eigenlijk net als bij je dochter. Ze doet het zo goed. Ze is zo lief en zo goed. Maar dat wordt niet bevestigt door het gedrag van de vrienden. En dat is toch oneerlijk. Als je 'het goede' doet dan wil je dat terugzien in de reacties van mensen.
Sowieso heeft niet iedereen hier (en uberhaupt in het leven) de zelfde mening. Dus doe je het voor de één goed heeft de ander waarschijnlijk weer commentaar. En voor de meeste zaken in het leven is er niet één juiste manier. En wat de een een leuk lief mens vindt vindt de ander een ontzettende zeikert en wat de een een fijn direct persoon vindt vindt de ander een botte hork. Je kunt nooit voor iedereen goed zijn en het voor iedereen goed doen. Beter lees je de commentaren en haal je er uit wat voor jóu werkt en past en probeert daar iets mee te doen. Ga het niet goed proberen te doen voor het forum of voor andere mensen, maar voor jezelf (en je dochter). Sta voor wat je vindt en doet. En dan zullen er nog steeds altijd mensen zijn die daar iets van vinden. Dat is nu eenmaal zo.
Je kunt hier nog 5 jaar forummen, maar er gaat geen moment komen dat hier in het topic unaniem wordt geroepen; "jaaaa, Kleimduimpje, zó moet het, je doet het goed".
Klopt. Maar ik volg de adviezen en dochter heeft ook wat stappen ondernomen, volgens mij heb ik zeer weinig berichten gezien dat het knap is van dochter dat ze de groep heeft verlaten en van mij dat ik haar meer laat gaan. Kan aan mij liggen hoor. Maar zo zie ik het. Alleen maar je blijft er in hangen, komt een week met hetzelfde, je dochter is volgens jou zo knap/aaardig enz. Dat vind ik echt beetje vreemd, dan denk ik huh!! En ik probeer echt naar de positieve en tips te kijken, maar de negativiteit blijft dan blijkbaar weer bij mijn hangen.
En ik snap dat mensen een andere mening kunnen hebben. Op mijn werk vind een collega die altijd aardig is iedereen ook aardig hoor! En degene die toch iets te direct is, is minder populair zeg maar. Degene die aardig is daar wordt echt nooit iets over gezegd.
Anne1234! schreef op 09-07-2026 om 14:16:
Hier komen de kinderen (zelfde leeftijd als jouw dochter) echt nog wel eens thuis met een verhaal over wat iemand heeft gezegd of gedaan alleen zij zitten er niet mee en relativeren het voor zichzelf. Ik hoor het aan, zeg iets van: wat achtelijk zeg/wat een sukkel of ach laat maar kletsen en dan is iedereen het dezelfde dag nog weer vergeten.
Maar lig er misschien ook aan wat er gezegd is. Als er tegen dochter gezegd wordt, dat rokje staat je niet zo leuk, zal ze niet v wakker liggen. Ik noem maar iets.
sommige vd vrienden willen er soms iemand niet bij hebben met een festival, kan zij dat weer gaan oplossen omdat het haar vriendin is. Van haar mag altijd iedereen mee. Dat soort dingen, dat bespreken we dan wel.
WAt ik echt niet normaal vind, is dat ik me druk maar om de reacties op een forum. Terwijl jullie me niet eens kennen, en toch voelt het inderdaad als aanval, maar dat merken jullie al aan mijn reactie's. Daarom denk ik weleens, moet ik hier wel schrijven. Maar toch is het wel fijn. En ik merk dat in de realiteit mensen het toch wel met me eens zijn, dus dat snap ik dan weer niet zo goed.