Is het normaal om toe te zijn aan een leeg nest?
Ik (vrouw, midden 50) woon sinds mijn scheiding vijf jaar geleden samen met mijn twee jongvolwassen zonen. Ze zijn fulltime bij mij en gaan heel af en toe een nachtje naar hun vader. Er is dus altijd wel iemand thuis, alleen ben ik vrijwel nooit. De 1 studeert nog, zit in zijn master, de ander gaat nog aan een nieuwe studie beginnen. Ze zijn beiden begin 20.
Zelf werk ik meer dan fulltime, ik sta er financieel alleen voor, want hun vader draagt niet bij. Dat gaat goed, maar ik vind het wel erg veel allemaal. Veel werk, veel verantwoordelijkheid, hoge hypotheek, veel druk om de kinderen nog de laatste stappen naar volwassenheid te helpen, emotioneel maar ook financieel. Ze helpen wel in huis, met koken, opruimen, afwas, was, huisdieren, maar de verantwoordelijkheid ligt wel echt bij mij. Ze hebben beiden een bijbaan, dus waar ze kunnen betalen ze zelf, maar veel komt nog op mij neer. Allemaal heel normaal met studerende kinderen en ik moet zeggen dat het erg goed loopt. De sfeer is goed, het is gezellig, er is zelden ruzie. Ik heb een nieuwe relatie en dat loopt als een zonnetje, ook met de kinderen.
Maar toch, het lijkt wel of ik een beetje uitgemoederd ben de laatste tijd. Ik heb behoefte aan tijd voor mezelf, om in huis terug te komen zoals ik het heb achtergelaten, om 's avonds een keertje alleen op de bank te zitten. Om door het huis te rommelen zonder dat iemand wat wil vragen of vertellen. Om gewoon een avond met een boterham op de bank te eten. Om af en toe het rijk alleen te hebben met mijn nieuwe liefde. Ik vind het heel onaardig van mezelf, maar ik verlang er soms echt naar dat 1 van de 2 het huis uit gaat.
Herkennen meer moeders dit? Ik vind het zo lullig omdat ze al in de steek gelaten zijn door hun vader en ik hun veilige basis ben van waaruit ze op eigen benen moeten gaat staan. Dus ik wil ze absoluut niet het gevoel geven dat ze weg moeten.
lientje69 schreef op 19-02-2026 om 08:57:
[..]
Ja dat maakt uit. Mijn oudste woon meer dan 100 km hiervandaan. Daar heb ik het inderdaad minder mee om de reden die je noemt. Toen oudste nog thuis woonde was ik wel bezorgder. En dat was nog erger toen ze klein waren. Ik had een broertje dat verongelukt is dus zat er bovenop. Gelukkig hebben de kinderen me dat nooit kwalijk genomen.
Vond het altijd een beetje apart van mijzelf maar ben daar dus niet de enige in. Ze wonen nu beide op een half uur rijden en dat vind ik wel prettig. Dicht genoeg bij om vlot bij ze te zijn als er iets is maar ver genoeg weg om niet voor elk wissewasje opgetrommeld te worden.
Interessant topic. Hier zijn de kinderen nog wat jonger, maar ik ben een relatief oude moeder dus ik vrees dat ik volop in de overgang zit als mijn kinderen 15-20 zijn. En hoewel ik zelf met 18 op kamers ging en daarna nooit meer bij mijn ouders heb gewoond, is dat tegenwoordig toch veel lastiger qua huizenmarkt. Tel daarbij op dat man tot bijna 30 bij zijn ouders woonde en dat dus 'normaal' vindt, maar dat ik hier als moeder toch wel het vaakst als een soort 'bediende' gezien word, maakt dat ik mijn hart vasthoud, geloof ik, voor de periode dat mijn zorggen er nog meer mee ophoudt. Want blijkbaar reageer ik nu al vaak wat chagrijnig... Dus als ze wat ouder zijn, moeten er duidelijk hele goede afspraken gemaakt worden als ze nog thuis wonen. Mijn jongste is trouwens wel veel zelfstandiger dan de oudste, dus daar zie ik minder gedoe voor me.
Herkenbaar hoor. En ze zijn hier thuis echt lief en gezellig. Als ik thuis ben, komt er toch wel heel veel op mij neer. Als ik weg ben dan doen ze alles in huis maar als ik een voet binnen zet dan lijkt dat minder te gelden. mijn oudste woont bij haar vader en ik moet eerlijk bekennen dat ik dat prima vind. Als ze er nu wel is, is het ook gewoon gezelliger. Kan dat niet goed uitleggen. Zelf was ik 18 toen ik de deur uitging maar dat is tegenwoordig wel lastig. Ik gun het mijn kinderen ook om het huis uit te gaan. Ze willen dat ook wel graag. Op een gegeven moment is iedereen er gewoon aan toe.
Mijn oudste zie ik over 2 jaar wel op kamers gaan. Mijn jongste (nu 13 jaar) zie ik nog minstens 10 jaar thuis wonen. Dan kan ze mooi de slaapkamer van de oudste als zitkamer inrichten en heeft ze een eigen badkamer. En dan wordt het ook schoonhouden van de hele eerste verdieping (2 slaapkamers, toilet en badkamer) zodra ze 18 is. Oudste krijgt dan een slaapplek op zolder voor als hij een keer thuis is. Man en ik slapen beneden met eigen badkamer.
Happyapple schreef op 19-02-2026 om 09:19:
Interessant topic. Hier zijn de kinderen nog wat jonger, maar ik ben een relatief oude moeder dus ik vrees dat ik volop in de overgang zit als mijn kinderen 15-20 zijn. En hoewel ik zelf met 18 op kamers ging en daarna nooit meer bij mijn ouders heb gewoond, is dat tegenwoordig toch veel lastiger qua huizenmarkt. Tel daarbij op dat man tot bijna 30 bij zijn ouders woonde en dat dus 'normaal' vindt, maar dat ik hier als moeder toch wel het vaakst als een soort 'bediende' gezien word, maakt dat ik mijn hart vasthoud, geloof ik, voor de periode dat mijn zorggen er nog meer mee ophoudt. Want blijkbaar reageer ik nu al vaak wat chagrijnig... Dus als ze wat ouder zijn, moeten er duidelijk hele goede afspraken gemaakt worden als ze nog thuis wonen. Mijn jongste is trouwens wel veel zelfstandiger dan de oudste, dus daar zie ik minder gedoe voor me.
Hier ook, als ik weg ben reden ze het prima zelf maar zodra ik een voet over de drempel zet is het: Maham is er nog hagelslag? Zijn er nog druiven? Kijk in de (koel)kast!
Hoewel ik ze tijdens de coronalockdowns wel weg kon kijken was het begin dit jaar met die sneeuw toch ook wel heel leuk om weer "de bediende" te zijn. De opleidingen en het werk kunnen tegenwoordig heel snel schakelen naar online en dan breng ik met vreugde kopjes koffie en thee boven met wat lekkers erbij. Dan gaat mijn zorg-gen weer even op actief. Dan ben ik blij dat dit kan en dat ze niet op pad hoeven en misschien wel ergens stranden door de sneeuw.
lientje69 schreef op 19-02-2026 om 02:37:
[..]
Ja iets van dat het zo erg was dat ik mijn kind het huis uit wilde hebben. En hoe zij zich daarbij dan niet moest voelen. Ontaarde moeder hier hoor...
Overigens kunnen dochter en ik ook elkaars locatie zien via life360. Heeft ze zelf aangemaakt toen ze haar rijbewijs kreeg. Ik ben naast een ontaarde moeder nl ook een erg bezorgde moeder. Ze appt me ook regelmatig als ik bijvoorbeeld met een vriendin weg ben ergens wat eten: zo lekker weer de hort op? Alles met humor. En als ze echt niet wil dat ik weet waar ze zit , zet ze haar locatie uit. Vooral in het begin keek ik vaak als ze met de auto weg was. Nu veel minder. Maar als ze verder weg gaat met de auto , niet thuis is op de afgesproken tijd of met haar paard op buitenrit ( ooit met ambulance afgevoerd) vind ik het prettig even te kijken waar ze uithangt. Maar goed, ze doet zoiets ook met vriendinnen. Dan lopen we samen in de stad en hoor ik opeens : hee , vriendin x is hier ook!
Ook daarin word ik raar gevonden. Het zij zo. Heb verder gelukkig een goede band met mijn kinderen ( met oudste heb ik deze app niet, dit kwam echt zelf vanuit dochter ) Man wil het ook niet , maar vraagt wel vaak : waar hangt dochter uit? Soms omdat hij wat aan het huis wil klussen en haar niet wil storen , soms ook gewoon uit interesse omdat we haar al een paar dagen niet gezien hebben of uit bezorgdheid.
Ik lees je vaker en je komt op mij over als een hele gezellige, lieve vrouw en moeder. ( die het nodige te verstouwen heeft gehad) Dat die andere vrouwen kritiek op jou hebben zegt alles over hen en niks over jou.
OnherkenbaarAnoniem schreef op 18-02-2026 om 20:35:
[..]
Dikgedrukt 1: Ze warmen zelf op maar meestal maak ik wel een bordje klaar, zodat ik de keuken op kan ruimen.
Dikgedrukt 2: Geen gekoppelde agenda's en we kunnen elkaars locatie niet zien. Mijn kinderen zouden dat nooit accepteren inderdaad. De auto reserveren schrijf je op de gezinskalender net als de afspraak bij de oogarts waarvoor ik moet rijden, omdat je gedruppeld wordt.
Mijn zoon van 13 vind het alleen maar handig om onze locaties te zien. Laatst kwam ik thuis stond hij bij de deur al op mij te wachten, had me gemist. Andere keer aan het wandelen kwam hij ineens naast me lopen, ideaal.
Schoonouders en schoonzus volgen mij ook en ik hen ook. Handig als je eens bij huis langs moet.
Alice12 schreef op 19-02-2026 om 10:53:
[..]
Ik lees je vaker en je komt op mij over als een hele gezellige, lieve vrouw en moeder. ( die het nodige te verstouwen heeft gehad) Dat die andere vrouwen kritiek op jou hebben zegt alles over hen en niks over jou.
Dat vrouwen kritiek hebben op elkaar valt mij ook op. In alle fases waar je met je kinderen doorheen gaat duiken er wel vrouwen op die commentaar leveren op wat je doet of hoe je het doet.
Goed bedoeld advies van oma's of zussen kan ik nog wel hebben maar de volstrekt vreemde die mij op de camping de les gaat lezen over het feit dat mijn kroost niet helpt met de afwas daar ben ik wel klaar mee. Vooral de vrouwen die nog niet in de fase zitten met lange enden dwarse pubers maar nog van die schattige 4 jarigen hebben die nog gráág helpen met de afwas.
Je maakt van de zesjarige in de hal van het ziekenhuis zijn jas dicht en hoort meteen iemand zeggen dat zo'n knul dat toch wel zelf moet kunnen. NEEEEE! Normaal wel, maar hij is visueel beperkt en nu bij de oogarts nog gedruppeld ook! Red jij het dan om je rits dicht te krijgen?
Als je niks weet van de situatie houd je gewoon je mond, oké?
Het zijn trouwens nooit mannen met zulk commentaar, altijd vrouwen die willen etaleren hoe goed ze het doen.
OnherkenbaarAnoniem schreef op 19-02-2026 om 11:25:
[..]
Dat vrouwen kritiek hebben op elkaar valt mij ook op. In alle fases waar je met je kinderen doorheen gaat duiken er wel vrouwen op die commentaar leveren op wat je doet of hoe je het doet.
Goed bedoeld advies van oma's of zussen kan ik nog wel hebben maar de volstrekt vreemde die mij op de camping de les gaat lezen over het feit dat mijn kroost niet helpt met de afwas daar ben ik wel klaar mee. Vooral de vrouwen die nog niet in de fase zitten met lange enden dwarse pubers maar nog van die schattige 4 jarigen hebben die nog gráág helpen met de afwas.
Je maakt van de zesjarige in de hal van het ziekenhuis zijn jas dicht en hoort meteen iemand zeggen dat zo'n knul dat toch wel zelf moet kunnen. NEEEEE! Normaal wel, maar hij is visueel beperkt en nu bij de oogarts nog gedruppeld ook! Red jij het dan om je rits dicht te krijgen?
Als je niks weet van de situatie houd je gewoon je mond, oké?
Het zijn trouwens nooit mannen met zulk commentaar, altijd vrouwen die willen etaleren hoe goed ze het doen.
Helemaal mee eens inderdaad zeg. Hou dat commentaar gewoon voor je...
Decembermamma schreef op 19-02-2026 om 11:07:
[..]
Mijn zoon van 13 vind het alleen maar handig om onze locaties te zien. Laatst kwam ik thuis stond hij bij de deur al op mij te wachten, had me gemist. Andere keer aan het wandelen kwam hij ineens naast me lopen, ideaal.
Schoonouders en schoonzus volgen mij ook en ik hen ook. Handig als je eens bij huis langs moet.
Ik vind het heel ongezond om elkaar zo intensief te volgen. Een kind heeft ook recht op privacy en soms iets te doen wat (nog) niet mag. Toch even op zijn fietsje naar een vriendje wat buiten de afgebakende kring woont waar hij zelfstandig heen mag. De 13 jarige die van mij niet naar de stad mocht om daar rond te hangen en dat toch deed verraad zichzelf toch wel een keer, dat hoef ik niet met locatie te checken.
Het enige dat ik mij nog zou kunnen voorstellen is dat we over een poosje schoonvader gaan volgen op de een of andere manier. Hij is digitaal niet zo vaardig en neemt de mobiel lang niet altijd mee maar als zijn cognitieve functies nog wat verder afnemen dan is het misschien handig dat we hem kunnen vinden als hij gaat dwalen.
Verder niet, echt niet. Ik hoef niet te weten waar mijn kind precies is als hij dat niet wil delen. Als hij met een meisje afspreekt en dat nog niet wil delen hoef ik niet te weten dat hij in dorp X is. Als hij het tijd vindt stelt hij haar wel aan ons voor.
Decembermamma schreef op 19-02-2026 om 11:07:
[..]
Mijn zoon van 13 vind het alleen maar handig om onze locaties te zien. Laatst kwam ik thuis stond hij bij de deur al op mij te wachten, had me gemist. Andere keer aan het wandelen kwam hij ineens naast me lopen, ideaal.
Schoonouders en schoonzus volgen mij ook en ik hen ook. Handig als je eens bij huis langs moet.
Ik krijg al de kriebels als ik het lees. Dan voel je je toch de hele tijd achtervolgd, begluurd en bekeken.
Nee, dank je wel.
Maar ook hoef ik die data niet te delen met google en zo. Laat die maar fijn betalen voor mijn data.
OnherkenbaarAnoniem schreef op 19-02-2026 om 11:43:
[..]
Ik vind het heel ongezond om elkaar zo intensief te volgen. Een kind heeft ook recht op privacy en soms iets te doen wat (nog) niet mag. Toch even op zijn fietsje naar een vriendje wat buiten de afgebakende kring woont waar hij zelfstandig heen mag. De 13 jarige die van mij niet naar de stad mocht om daar rond te hangen en dat toch deed verraad zichzelf toch wel een keer, dat hoef ik niet met locatie te checken.
Het enige dat ik mij nog zou kunnen voorstellen is dat we over een poosje schoonvader gaan volgen op de een of andere manier. Hij is digitaal niet zo vaardig en neemt de mobiel lang niet altijd mee maar als zijn cognitieve functies nog wat verder afnemen dan is het misschien handig dat we hem kunnen vinden als hij gaat dwalen.
Verder niet, echt niet. Ik hoef niet te weten waar mijn kind precies is als hij dat niet wil delen. Als hij met een meisje afspreekt en dat nog niet wil delen hoef ik niet te weten dat hij in dorp X is. Als hij het tijd vindt stelt hij haar wel aan ons voor.
Wij hebben wat dat aangaat geen grenzen aangegeven waarbinnen hij zich mag bewegen. Als hij met iemand afspreekt even doorgeven en dan gaat hij. Van de week 2 uur in de trein voor een afspraak. En hij kan het zelf allemaal uitzetten.
Ysenda schreef op 19-02-2026 om 11:48:
[..]
Ik krijg al de kriebels als ik het lees. Dan voel je je toch de hele tijd achtervolgd, begluurd en bekeken.
Nee, dank je wel.
Maar ook hoef ik die data niet te delen met google en zo. Laat die maar fijn betalen voor mijn data.
Hoezo? Dat je iemand locaties kan zien wil nog niet zo zijn dat je het de hele tijd bekijkt.
Decembermamma schreef op 19-02-2026 om 12:00:
[..]
Hoezo? Dat je iemand locaties kan zien wil nog niet zo zijn dat je het de hele tijd bekijkt.
Nee je bekijkt het niet de hele tijd maar het feit dat het kan zou mij al een beklemmend gevoel geven.
Dat mijn moeder dan zou kunnen zien dat ik in de Plus loop/bij de buitenpoli van het ziekenhuis ben geeft mij al een gevoel van verminderde vrijheid.
Als man weggaat op zijn racefiets dan zou het handig kunnen zijn maar niet continue.
Decembermamma schreef op 19-02-2026 om 12:00:
[..]
Wij hebben wat dat aangaat geen grenzen aangegeven waarbinnen hij zich mag bewegen. Als hij met iemand afspreekt even doorgeven en dan gaat hij. Van de week 2 uur in de trein voor een afspraak. En hij kan het zelf allemaal uitzetten.
Die grenzen had ik toen ze nog op de basisschool zaten en ze geen telefoon hadden. Later niet meer.