Is het normaal om toe te zijn aan een leeg nest?
Ik (vrouw, midden 50) woon sinds mijn scheiding vijf jaar geleden samen met mijn twee jongvolwassen zonen. Ze zijn fulltime bij mij en gaan heel af en toe een nachtje naar hun vader. Er is dus altijd wel iemand thuis, alleen ben ik vrijwel nooit. De 1 studeert nog, zit in zijn master, de ander gaat nog aan een nieuwe studie beginnen. Ze zijn beiden begin 20.
Zelf werk ik meer dan fulltime, ik sta er financieel alleen voor, want hun vader draagt niet bij. Dat gaat goed, maar ik vind het wel erg veel allemaal. Veel werk, veel verantwoordelijkheid, hoge hypotheek, veel druk om de kinderen nog de laatste stappen naar volwassenheid te helpen, emotioneel maar ook financieel. Ze helpen wel in huis, met koken, opruimen, afwas, was, huisdieren, maar de verantwoordelijkheid ligt wel echt bij mij. Ze hebben beiden een bijbaan, dus waar ze kunnen betalen ze zelf, maar veel komt nog op mij neer. Allemaal heel normaal met studerende kinderen en ik moet zeggen dat het erg goed loopt. De sfeer is goed, het is gezellig, er is zelden ruzie. Ik heb een nieuwe relatie en dat loopt als een zonnetje, ook met de kinderen.
Maar toch, het lijkt wel of ik een beetje uitgemoederd ben de laatste tijd. Ik heb behoefte aan tijd voor mezelf, om in huis terug te komen zoals ik het heb achtergelaten, om 's avonds een keertje alleen op de bank te zitten. Om door het huis te rommelen zonder dat iemand wat wil vragen of vertellen. Om gewoon een avond met een boterham op de bank te eten. Om af en toe het rijk alleen te hebben met mijn nieuwe liefde. Ik vind het heel onaardig van mezelf, maar ik verlang er soms echt naar dat 1 van de 2 het huis uit gaat.
Herkennen meer moeders dit? Ik vind het zo lullig omdat ze al in de steek gelaten zijn door hun vader en ik hun veilige basis ben van waaruit ze op eigen benen moeten gaat staan. Dus ik wil ze absoluut niet het gevoel geven dat ze weg moeten.
OnherkenbaarAnoniem schreef op 19-02-2026 om 12:12:
[..]
Die grenzen had ik toen ze nog op de basisschool zaten en ze geen telefoon hadden. Later niet meer.
Hebben we ook nooit gegeven, mijn zoon heeft niet het karakter het gevaar op te zoeken dus ook toen hij nog 10- was konden we hem daarin vrij laten.
Decembermamma schreef op 19-02-2026 om 12:19:
[..]
Hebben we ook nooit gegeven, mijn zoon heeft niet het karakter het gevaar op te zoeken dus ook toen hij nog 10- was konden we hem daarin vrij laten.
Die van mij hadden intrinsiek ook niet het karakter om het gevaar op te zoeken en toch maakte ik die afspraken. Ze waren ook wel met klasgenootjes op pad die wat minder braaf waren en milde groepsdruk doet rare dingen met een kind. Dan gingen ze toch de rondweg over.
Dat over grenzen gaan hebben kinderen ook gewoon nodig om zich los te maken van thuis en zelfstandig te worden.
Alice12 schreef op 19-02-2026 om 10:53:
[..]
Ik lees je vaker en je komt op mij over als een hele gezellige, lieve vrouw en moeder. ( die het nodige te verstouwen heeft gehad) Dat die andere vrouwen kritiek op jou hebben zegt alles over hen en niks over jou.
Wat lief, dank je!
Decembermamma schreef op 19-02-2026 om 12:00:
[..]
Hoezo? Dat je iemand locaties kan zien wil nog niet zo zijn dat je het de hele tijd bekijkt.
Maar je weet ook niet wanneer iemand het WEL doet. En dus moet je er vanuitgaan dat er altijd gekeken wordt.
Ysenda schreef op 19-02-2026 om 14:43:
[..]
Maar je weet ook niet wanneer iemand het WEL doet. En dus moet je er vanuitgaan dat er altijd gekeken wordt.
Goh ik zou niet kunnen leven met zo'n gevoel van achtervolgingswaanzin. Jullie kinderen hebben zeker ook hun deuren op slot uit angst dat iemand zomaar kan zien wat ze doen.
Decembermamma schreef op 19-02-2026 om 14:47:
[..]
Goh ik zou niet kunnen leven met zo'n gevoel van achtervolgingswaanzin. Jullie kinderen hebben zeker ook hun deuren op slot uit angst dat iemand zomaar kan zien wat ze doen.
Achtervolgingswaanzin is dat mensen dénken dat anderen hun gangen kunnen nagaan terwijl dat niet echt zo is. Dat ze zich inbeelden dat anderen precies weten waar ze zijn en wanneer. Terwijl dat natuurlijk niet zo is. Dat is achtervolgingswaanzin.
Maar met deze app is dat wel zo. Je ouders kunnen daadwerkelijk van minuut tot minuut zien waar je bent. Dat is dus geen achtervolgingswaanzin, maar de werkelijkheid voor deze mensen. Het lijkt mij niet prettig. Maar voor anderen werkt het kennelijk wel. Mijn beeld wordt ook ingegeven door de ouders die ik heb. Die zouden steeds vragen waarom ik niet meteen naar huis kwam nadat ze zagen dat ik op school wegging, waar was ik heen toen ik de verkeerde kant op ree, waarom stond ik een uur stil op lokatie x enz enz. Ik zou voortdurend het gevoel hebben dat ik mijn tijd en 'whereabouts' zou moeten verantwoorden.
Ysenda schreef op 19-02-2026 om 14:43:
[..]
Maar je weet ook niet wanneer iemand het WEL doet. En dus moet je er vanuitgaan dat er altijd gekeken wordt.
Decembermamma schreef op 19-02-2026 om 14:47:
[..]
Goh ik zou niet kunnen leven met zo'n gevoel van achtervolgingswaanzin. Jullie kinderen hebben zeker ook hun deuren op slot uit angst dat iemand zomaar kan zien wat ze doen.
Decembermamma jij vindt wat Ysenda schrijft achtervolgingswaanzin?
Dan snap je het volgens mij niet. Met zo'n tracking app kan de ander altijd op ieder moment zien waar je bent een als je "buiten de lijntjes" wil kleuren moet je er dus altijd rekening mee houden dat iemand kan zien wat je aan het doen bent. Dan hoeft dat buiten de lijntjes niet eens echt iets illegaals te zijn maar ook spijbelen van school kan dan gezien worden. Dat moet een puber van nu gewoon niet willen.
In principe zijn alle kamerdeuren hier open overdag en 's nachts. Soms vanwege de zon een grotere of wat kleinere kier maar open.
Als iemand toch de deur dicht heeft dan is er even behoefte aan privacy en dat kan en mag. Dat kan gaan om eigen muziek luisteren die de anderen vreselijk vinden maar ook even bellen met vrienden wat anderen niet hoeven te horen. Als ik dan als ouder kind toch even iets moet vragen dan klop ik aan de deur en wacht op een ja tot ik naar binnen ga.
Kinderen jong en oud hebben ook recht op privacy. Zeker als ze de leeftijd naderen waarop ze (bijna) uit huis gaan.
En ja soms wordt dat recht op privacy geschonden door onvoorziene omstandigheden. Vorige weekwerd ik wakker van een slaapwandelend kind, liep gillend rondjes door haar kamer, dan ga ik toch even checken of alles oké is.