Jong-volwassen, partnerloze kinderen

Ik vind het belangrijk een warme en liefdevolle band te hebben met kinderen en ouders. Ik sta dus klaar als dat nodig is. Maar geef ook grenzen aan. Want ik heb ook een eigen leven. En daarnaast wil ik kinderen grootbrengen als zelfstandige volwassenen. 

Ik ken genoeg situaties waarbij dat evenwicht er niet is. En dat zou ik niet willen. Die voorbeelden ken ik ook. 

Vrijevlinder schreef op 27-04-2026 om 08:28:

[..]

Dit denk ik wel. Ik herken het zeker niet. Ieder is anders, maar we zijn als kinderen vrij zelfstandig opgevoed, en we hadden onze ouders niet nodig voor halen en brengen of advies voor het een of ander. Toen we zelfstandig gingen wonen, leunden we niet meer op ouders.
Ik zie wel een verschil met nu, en ik zie de ouders van nu veel meer voor hun kinderen doen. Ook dingen waarvan ik denk dat het onnodig is.

Tot een bepaalde leeftijd heb je als ouders ook gewoon nog veel dingen te doen voor je kinderen. Brengen en halen naar de sport, later kunnen ze zelf maar moet je soms toch rijden voor een wedstrijd, omdat kind nog geen rijbewijs heeft. Mee naar de dokter, de tandarts en soms het ziekenhuis, omdat kind er niet kan komen zonder een ouder die kan rijden.

Op een bepaald moment kunnen ze wel zelf rijden maar is het soms toch nog handig als je mee gaat, gedruppeld worden bij de oogarts bijvoorbeeld. Voordeel is dan wel dat kind jou ook kan rijden als je zelf gedruppeld gaat worden bij de oogarts. Bij pijnlijke behandelingen is het soms ook handig als er iemand mee is.

Mijn kinderen wonen nog thuis, dus als ze, voordat ik aan de boodschappen begin, vragen of ik shampoo, deodorant, maandverband mee kan nemen dan doe ik dat. Ook voor mijn bejaarde ouders neem wel een en ander mee als ze dat vragen. Toen ik volop in de kleine kinderen zat namen mijn ouders ook weleens wat mee als ik daarom vroeg.

Iedere week kom ik tijdens mijn grote boodschappen sessie een tante van mij tegen (80 jaar oud) die nog steeds boodschappen haalt voor haar oudste dochter met gezin. Dan heeft ze een big shopper vol brood, want ja die jongens van Margriet eten veel. Margriet is iets jonger dan ik, eerste helft 50. Tante rijdt geen auto meer, al die boodschappen worden op een fiets gehesen. Ik ben van mening dat Margriet best zelf dat brood kan gaan halen, dat hoeft haar moeder niet meer te doen. Ik weet niet of Margriet het vraagt of dat tante het aanbiedt maar het is gewoon echt niet nodig en wel gevaarlijk. Die fiets van tante is echt veel te vol met al die boodschappen.

Wij staan op zich altijd wel klaar, en zeggen dan ook dat de kinderen altijd mogen bellen. Maar een tijdje terug had er eentje de laatste bus gemist en belde ons om 1 uur snachts en kreeg toen een boze vader (mijn man) aan de lijn die zei dat hij maar een taxi moest pakken.
Dus er zit nog wel eens licht tussen wat wij zeggen en wat we in elke situatie bereid zijn om te doen . We zijn ook maar mensen.

Agen schreef op 28-04-2026 om 07:40:

[..]

Waarom word jij wakker als je zoon van 23 door zijn vriendin gebeld wordt?

Daar wordt ik niet van wakker. Zodra hij uit bed gaat, de badkamer gebruikt etc wordt ik wel wakker. Ben erg gevoelig voor geluid in de nacht. En de afspraak is dat je laat weten dat je het huis verlaat. 

Geleerd met bhv dat het belangrijk is dat je weet wie er thuis zijn voor het geval er iets gebeurt. Brand of zo. Dat de brandweer geen pogingen doet de onvindbare zoon die op zolder slaapt te redden terwijl hij niet thuis is. 

Kampeerder schreef op 27-04-2026 om 09:31:

[..]

Nou nee, maar moeder en dochter wonen in één huis met vriend van moeder, die ook een auto heeft. En moeder had op zijn minst even mee kunnen denken. Haar auto, met slechte accu eerder kunnen laten maken.

Jeetje zeg, ook al kun je praktisch niets doen. Dan kun je toch nog wel even meedenken. Sterker nog, ik zou mijn kind echt niet in haar eentje op een parkeerplaats laten wachten. 
Dus ik snap je wel Kampeerder.

Ik was zo'n jongvolwassene die niks te maken wilde hebben met haar moeder. Dus heb snel geleerd om zo zelfstandig mogelijk te zijn. Toen ik mijn man leerde kennen wilde ik hem juist niet met die dingen lastig vallen. Daarnaast alleen naar de dokter/tandarts deed ik al op mijn 12de daar heb je toch niet iemand voor nodig.

FruitMoeder schreef op 28-04-2026 om 13:39:

Ik was zo'n jongvolwassene die niks te maken wilde hebben met haar moeder. Dus heb snel geleerd om zo zelfstandig mogelijk te zijn. Toen ik mijn man leerde kennen wilde ik hem juist niet met die dingen lastig vallen. Daarnaast alleen naar de dokter/tandarts deed ik al op mijn 12de daar heb je toch niet iemand voor nodig.

Dat ligt natuurlijk ook een beetje aan de aard van de klachten. 

En controle bij de tandarts deden ze bij mij ook vanaf die leeftijd zelf. 

Een 19 jarige met klachten van neurologische aard die niet zelf bij de huisarts kan komen moet je sowieso brengen en dan vraagt de huisarts je ook nog mee de spreekkamer in om te vertellen wat je als moeder zoal opvalt. Dingen die je kind zelf niet merkt. 

En ook als partner is het soms verstandig om bij een arts te vertellen wat je ziet/ merkt. 

Zelfstandig is goed, moet je soms ook stimuleren maar soms moet je als ouder gewoon je taak nog doen als opvoeder/verzorger óók als ze al volwassen zijn. 

FruitMoeder schreef op 28-04-2026 om 13:39:

Ik was zo'n jongvolwassene die niks te maken wilde hebben met haar moeder. Dus heb snel geleerd om zo zelfstandig mogelijk te zijn. Toen ik mijn man leerde kennen wilde ik hem juist niet met die dingen lastig vallen. Daarnaast alleen naar de dokter/tandarts deed ik al op mijn 12de daar heb je toch niet iemand voor nodig.

Er is een verschil tussen " zelfstandig zijn omdat je niks met je ouder te maken wil hebben" en daardoor alles alleen doet. 

En " zelfstandig zijn, prima dingen alleen kunt doen"  maar het toch prettig vinden om bij sommige dingen samen met iemand te doen. 

iets hoeft niet altijd perse  " nodig" te zijn om het toch samen met iemand te doen.

FruitMoeder schreef op 28-04-2026 om 13:39:

Ik was zo'n jongvolwassene die niks te maken wilde hebben met haar moeder. Dus heb snel geleerd om zo zelfstandig mogelijk te zijn. Toen ik mijn man leerde kennen wilde ik hem juist niet met die dingen lastig vallen. Daarnaast alleen naar de dokter/tandarts deed ik al op mijn 12de daar heb je toch niet iemand voor nodig.

Mijn dochter is 18 en ik ga heus nog wel eens mee.  Gewoon omdat ze dat fijn vind,  dus waarom niet. Ik ga ik nog wel eens met mijn moeder mee naar onderzoeken en toen ik laatst een lang onderzoek moest ging mijn moeder met mij mee

hihi kampeerder. Je bent goed van vertrouwen of ik juist niet. Maar jouw uitspraak; anders hadden ze het zelf wel opgelost durf ik wel te betwijfelen. Het is denk ik ook vaak: alle andere oplossingen kosten meer moeite of zijn spannend (vreemde mensen BELLEN?????)

Het lijkt me op zich best logisch dat kinderen met een partner als eerste die partner om hulp vragen als dat nodig is ergens voor. 
Maar het ligt vaak ook genuanceerder...want een partner hebben wil nog niet meteen zeggen dat je samenwoont. 

Ik vraag mijn ouders zo min mogelijk om hulp, omdat ik graag zelfstandig wil zijn.
Mijn zus is daar wel makkelijker in, maar omdat ze verder weg woont, gebeurt dat ook niet voor elke poep en scheet.

En soms is het ook handiger om je ouders te vragen omdat die bijvoorbeeld al gepensioneerd zijn en je partner niet. Bijvoorbeeld voor een onderzoek of ingreep in het ziekenhuis als je daarna niet kan/mag rijden, of als je thuis iets overkomt. 

MamaE schreef op 29-04-2026 om 19:38:

Het lijkt me op zich best logisch dat kinderen met een partner als eerste die partner om hulp vragen als dat nodig is ergens voor.
Maar het ligt vaak ook genuanceerder...want een partner hebben wil nog niet meteen zeggen dat je samenwoont.

Ik vraag mijn ouders zo min mogelijk om hulp, omdat ik graag zelfstandig wil zijn.
Mijn zus is daar wel makkelijker in, maar omdat ze verder weg woont, gebeurt dat ook niet voor elke poep en scheet.

En soms is het ook handiger om je ouders te vragen omdat die bijvoorbeeld al gepensioneerd zijn en je partner niet. Bijvoorbeeld voor een onderzoek of ingreep in het ziekenhuis als je daarna niet kan/mag rijden, of als je thuis iets overkomt.

Om hulp vragen wil ook niet zeggen dat je niet zelfstandig bent of minder zelfstandig bent dan bv een sibling.  Het is prima om om hulp te vragen omdat het soms praktischer is of gewoon prettig/gezellig om het samen te doen.

Gingergirl schreef op 29-04-2026 om 20:06:

[..]

Om hulp vragen wil ook niet zeggen dat je niet zelfstandig bent of minder zelfstandig bent dan bv een sibling. Het is prima om om hulp te vragen omdat het soms praktischer is of gewoon prettig/gezellig om het samen te doen.

Snap ik, maar ik ben nog bezig me af te zetten tegen mijn opvoeding waarin me alles werd voorgedaan en nagedragen. 

Soms vraag ik wel hulp hoor. Bijvoorbeeld toen de accu van mijn auto stuk ging heeft mijn vader een nieuwe geregeld en gemonteerd. Ik weet niks van auto's en het boeit me ook niet. Mijn man idem dito. Maar als ik mijn moeder zou vragen om ramen te lappen of mijn vader om onkruid te wieden zouden ze het ook doen. Maar dat kan ik ook zelf, ondanks dat het niet mijn hobby's zijn. 

Anonima123 schreef op 29-04-2026 om 13:56:

hihi kampeerder. Je bent goed van vertrouwen of ik juist niet. Maar jouw uitspraak; anders hadden ze het zelf wel opgelost durf ik wel te betwijfelen. Het is denk ik ook vaak: alle andere oplossingen kosten meer moeite of zijn spannend (vreemde mensen BELLEN?????)

Tja, door ze daarin te vertrouwen, krijgen ze ook vertrouwen in zichzelf en zullen ze ons vertrouwen niet snel beschamen. Denk ik dan. 

En door hulp te bieden als ze daarom vragen weten ze dat ze altijd bij ons terecht kunnen. Zonder voorwaarden. 

En dat doen ze nu omgekeerd dan ook.