Mijn zoon van 24 wil opeens geen contact meer met mij.

Het lijkt me ontzettend moeilijk voor je, maar ik denk dat je alleen maar aan je zoon kan laten weten dat je er altijd bent voor hem. En het vervolgens aan hem laat om op zijn tempo contact met je op te nemen. 

Wat rot voor je (en voor hem misschien ook). Het is natuurlijk heel pijnlijk. Misschien is het wat om een kaartje te sturen (geen appje) en te zeggen dat je zijn beslissing respecteert, en dat de deur altijd open staat? Heeft hij psychologische hulp? Dan zou je kunnen zeggen dat je altijd bereid bent met de psycholoog te praten, met hem en zonder hem. (als je daar ten minste toe bereid bent) Sterkte hoor. 

het is heel moeilijk maar zijn beslissing

je mag best iemand zoeken voor jezelf om over dit verdriet te praten

Kun je een beetje informatie geven wat er ongeveer is voorgevallen?

Vaak is dit de erfenis van een scheiding. Is zijn vader nog in beeld? Het kan zijn dat jij alles om hem liet draaien en dat je hem teveel hebt geclaimd. Je ziet het vaker bij vrouwen die alleen blijven met hun kind en teveel bemoederen. Hij moet los komen van je en geef het tijd.

Het enige wat je kunt doen is het accepteren en doorgaan met je leven. Niet gaan bellen of langsgaan. Bedenk waarom dit zou kunnen zijn voorgevallen. Dat kan in hem zitten. Maar ook in jullie relatie. Hoe dan ook laat hem zelf zijn leven weer oppakken. 

volgens mij is er niets dat je kunt doen. Je zoon heeft duidelijk een grens aangegeven, die moet je respecteren. Geen actie dus naar hem toe.

Wat je voor jezelf zou kunnen doen is je afvragen waarom je focust op je eigen reactie, en niet op hem. Waarom gaat je OP niet over zijn beweegredenen, maar alleen om jezelf? Je besteedt nul aandacht aan zijn redenen om dit te doen. Waarom is jouw beleving belangrijk maar zie je de zijne niet?

Renate46 schreef op 10-03-2026 om 19:14:

Vaak is dit de erfenis van een scheiding. Is zijn vader nog in beeld? Het kan zijn dat jij alles om hem liet draaien en dat je hem teveel hebt geclaimd. Je ziet het vaker bij vrouwen die alleen blijven met hun kind en teveel bemoederen. Hij moet los komen van je en geef het tijd.

Goh dat jij bij het woord scheiding een compleet plaatje in elkaar kunt draaien.... Je vult hier van alles in, hoe de problemen zijn ontstaan en hoe Roos zich tegenover haar zoon heeft gedragen. Je hebt blijkbaar maar een paar woorden nodig om een oordeel te geven over een ander, bah wat naar!

Nou, Yumi schetst één mogelijk scenario. Maar op zich heb je daar weinig aan, want je kunt het niet terugdraaien. Op dit moment zou ik niet teveel speculeren over mogelijke oorzaken, daar kun je jezelf gek mee maken, terwijl het zelden leidt tot een oplossing. Daarom vind ik zo'n analyse niet zo waardevol. 

Je schrijft dat je zoon aan het herstellen is van een depressie. Weet je of hij daarvoor begeleiding heeft, huisarts, psycholoog, medicatie? En weet je of er iemand is met wie hij wel nog contact heeft, iemand die jij ook kent? 

Schoondochter schreef op 10-03-2026 om 21:47:

volgens mij is er niets dat je kunt doen. Je zoon heeft duidelijk een grens aangegeven, die moet je respecteren. Geen actie dus naar hem toe.

Wat je voor jezelf zou kunnen doen is je afvragen waarom je focust op je eigen reactie, en niet op hem. Waarom gaat je OP niet over zijn beweegredenen, maar alleen om jezelf? Je besteedt nul aandacht aan zijn redenen om dit te doen. Waarom is jouw beleving belangrijk maar zie je de zijne niet?

Het heeft toch weinig zin om hier op het forum vragen te gaan stellen over de beweegredenen van de zoon? Zou je daar graag over gaan speculeren? En over de beleving van de zoon? Natuurlijk niet. Je kunt alleen vragen stellen over jezelf en dat is wat Roos2026 hier doet. Dat is al moeilijk genoeg.