Tokyo
Mijn zoon is 30 jaar en gaat emigreren naar Japan. Hij gaat daar studeren. Ik weet gewoon niet wat ik hier allemaal kan vertellen. Kan voor nu slleen maar zeggen dat ik het zo verschrikkelijk erg vind, ik ben er kapot van. Vanwege oa mijn gezondheid zal ik nooit naar hem kunnen reizen.
Groetjes, Monique
Grindelwald schreef op 21-07-2026 om 16:38:
[..]
Ik ook, en ik heb niet eens kinderen. Natuurlijk gun je je kinderen de wereld en als ze hun geluk in een ander ver land willen beproeven is dat prima. Maar dat je als ouders niet meteen staat te juichen snap ik wel. Helemaal wanneer je eigen gezondheid het niet toe laat om hem of haar eens op te zoeken.
Fijn dat jij dat wel kan Auwereel.
Nou, precies dat, ik hoop dat ik nog lang genoeg gezond blijf om zo'n lange reis te kunnen doen. En lang leve appen en beeldbellen.
Overigens lijkt het me ook zwaar als je ouders wat ernstigs gaan mankeren en je kan er niet snel naar toe. Het was niet de fijnste periode in mijn leven, maar ik was blij dat ik bij mijn ouders kon zijn toen ze kwamen te overlijden.
dat lijkt mij echt vreselijk als mijn kind zo ver weg gaat wonen. Ja ik weet het, ze zijn volwassen. Maar wij zijn echt familiemensen en dit zou ik heftig vinden.
Sterkte to! Ik denk dat je je weg er wel in vindt en dat je erg moet wennen. Gelukkig is er nu facetimen enzo. Toch snap ik zeker dat je baalt.
Hier ook alle begrip voor je gevoelens, natuurlijk kun je contact houden via whatsapp en facetimen maar het is niet hetzelfde als een lijfelijke knuffel. En het voelt ook verder omdat je er zelf niet heen kan vanwege je gezondheid.
