Tokyo
Mijn zoon is 30 jaar en gaat emigreren naar Japan. Hij gaat daar studeren. Ik weet gewoon niet wat ik hier allemaal kan vertellen. Kan voor nu slleen maar zeggen dat ik het zo verschrikkelijk erg vind, ik ben er kapot van. Vanwege oa mijn gezondheid zal ik nooit naar hem kunnen reizen.
Groetjes, Monique
FruitMoeder schreef op 27-07-2026 om 07:13:
[..]
Maar dat is ook toch erg dat jij je leven moet omgooien omwille van je ouders. Verwacht je zoiets ook van je kinderen als jij die leeftijd hebt?
Ik moet niks, ik wilde altijd al bij mijn familie in de buurt wonen en toen een verhuzing zich voordeed heb ik daarvoor gekozen.
Voor mij is het normaal om hulp te bieden waar nodig, doe ik voor mijn volwassen kinderen ook nog steeds.
Nu mantelzorg ik 24/7, alleen, intern, omdat ik dat wil. Beetje niet lullen maar poetsen. En dat is zwaar, eenzaam en erg uitdagend.
Waarom zou ik daardoor ook hetzelfde van mijn kinderen verwachten?
Ik maak mijn eigen keuzes en die staan los van anderen of wat ik hoop/wens/verwacht.
Max88 schreef op 27-07-2026 om 10:03:
[..]
Waarom zou ik daardoor ook hetzelfde van mijn kinderen verwachten?
Omdat je zei dat je er gedachtes en gevoelens over had.
Auwereel schreef op 27-07-2026 om 08:33:
Verwacht de overheid ook dat kinderen remigreren zodra je in een verzorgingshuis komt? Wat als je geen kinderen hebt?
Ze zouden het graag willen. Ik heb al de suggestie gehad dat mijn ouder dan maar bij mij in de buurt moet gaan wonen, dat ze bij mij intrekt of dat ik toch maar 2x per week langs moet komen.
Mijn opmerking dat ik dan ook graag gecompenseerd wilde worden voor deze extra baan en reiskosten konden ze niet waarderen.
Ik heb ze mijn schema destijds laten zien met de vraag waar het kon want ik wilde ook nog 5 uur kunnen slapen per nacht. En ook mijn eigen huishouden doen.
Dat was in een periode dat ik 4 avonden en 1 of 2 weekend dagen in een sporthal zat met zoon naast 32 uur werk.
Toen begon het door te dringen dat mijn moeder dan helemaal alleen op een flat 4 hoog zonder lift in een omgeving die ze niet kent zou komen te zitten krabbelden ze wat terug.
En nu vragen ze omdat het moet en zeg ik dat het niet gaat.
Maar ze verwachten het wel en het wordt meer in de toekomst.
FruitMoeder schreef op 27-07-2026 om 10:44:
[..]
Omdat je zei dat je er gedachtes en gevoelens over had.
Nee ik bedoelde de gedachtes over in Verweggistan wonen. Dan zou ik ze nooit meer zien, daarmee zeg ik niet dat ze voor mij moeten zorgen volgens mij.
Ik hou van ze, ik zie ze graag en ze moeten lekker doen wat ze willen en ik mag dat verdrietig vinden. Moet er niet aan denken om mijn kleinzoon eens in de zoveel jaar te zien; die komt liefst bijna dagelijks bij wijze van.
Toen ik vertelde dat ik ging emigreren probeerde mijn moeder zich groot te houden maar op een gegeven moment kwamen de tranen toch en dat vond ik heel normaal, en zeker niet egoistisch van haar. We hebben samen een potje gejankt, en de emigratie is gewoon doorgegaan. Inmiddels studeren mijn kinderen in het buitenland maar zijn makkelijk te bezoeken en ze komen de hele zomer thuis. Tokyo vind ik dan wel een heel ander verhaal, ik zou het ook vreselijk vinden als mijn kind zo ver weg zou gaan. Maar dat betekent niet dat ik een groot drama zou maken en zou proberen ze tegen te houden.
Ik ken ook een stel dat in Zuid Amerika midden in een zeer moeilijke bereikbaar gebied is gaan wonen met twee kinderen. Ze runnen daar een pension. Opa en oma uit Nederland kunnen niet meer de reis maken, financieel is het lastig om ze over te laten komen en zo hebben ze elkaar al zeker vijf jaar niet gezien, tot groot verdriet van opa en oma. Tja dan denk ik toch wel even, waarom niet Spanje, Portugal, Frankrijk, maar goed ze zullen hun hart wel verloren zijn aan het specifieke land.
Bingo schreef op 27-07-2026 om 13:22:
Toen ik vertelde dat ik ging emigreren probeerde mijn moeder zich groot te houden maar op een gegeven moment kwamen de tranen toch en dat vond ik heel normaal, en zeker niet egoistisch van haar. We hebben samen een potje gejankt, en de emigratie is gewoon doorgegaan. Inmiddels studeren mijn kinderen in het buitenland maar zijn makkelijk te bezoeken en ze komen de hele zomer thuis. Tokyo vind ik dan wel een heel ander verhaal, ik zou het ook vreselijk vinden als mijn kind zo ver weg zou gaan. Maar dat betekent niet dat ik een groot drama zou maken en zou proberen ze tegen te houden.
Ik ken ook een stel dat in Zuid Amerika midden in een zeer moeilijke bereikbaar gebied is gaan wonen met twee kinderen. Ze runnen daar een pension. Opa en oma uit Nederland kunnen niet meer de reis maken, financieel is het lastig om ze over te laten komen en zo hebben ze elkaar al zeker vijf jaar niet gezien, tot groot verdriet van opa en oma. Tja dan denk ik toch wel even, waarom niet Spanje, Portugal, Frankrijk, maar goed ze zullen hun hart wel verloren zijn aan het specifieke land.
Is thuis voor hun inmiddels niet hun nieuwe land? Toen ik in het buitenland woonde vond ik het vreselijk als mijn ouders zeiden dat ik 'thuis' kwam in mijn vakantie. Nee, ik kwam op bezoek, mijn thuis was toen toch echt waar ik woonde...
Joszy schreef op 27-07-2026 om 13:40:
[..]
Is thuis voor hun inmiddels niet hun nieuwe land? Toen ik in het buitenland woonde vond ik het vreselijk als mijn ouders zeiden dat ik 'thuis' kwam in mijn vakantie. Nee, ik kwam op bezoek, mijn thuis was toen toch echt waar ik woonde...
Dat kan samen bestaan? Ik zou geen woorden en betekenissen gaan fileren.
Mijn ouderlijk huis was thuis en waar ik zelf woonde ook. Het is maar een woord?
Max88 schreef op 27-07-2026 om 14:04:
[..]
Dat kan samen bestaan? Ik zou geen woorden en betekenissen gaan fileren.
Mijn ouderlijk huis was thuis en waar ik zelf woonde ook. Het is maar een woord?
De kinderen studeren, dus het moet thuis-thuis zijn.
Joszy schreef op 27-07-2026 om 13:40:
[..]
Is thuis voor hun inmiddels niet hun nieuwe land? Toen ik in het buitenland woonde vond ik het vreselijk als mijn ouders zeiden dat ik 'thuis' kwam in mijn vakantie. Nee, ik kwam op bezoek, mijn thuis was toen toch echt waar ik woonde...
Mmm...nee, thuis is toch echt hier, waar hun ouderlijk huis is en het land waar ze geboren en getogen zijn. Mochten ze uiteindelijk besluiten echt te gaan werken en settlen in het buitenland dan wordt dat natuurlijk steeds meer 'thuis'. Maar toch....Voor mij was een bezoek aan mn ouders toch altijd gevoelsmatig 'naar huis gaan' ook al woonde ik al twintig jaar in een ander land met gezin en al.
Thuis is daar waar ik woon, werk en gelukkig ben.....Nederland is het land waar ik opgegroeid ben, maar niet meer het land wat ik achter gelaten heb 33 jaar geleden.