Twintig en boos

Heel veel jongeren hebben gewoon geen idee wat een volwassen leven in gaat houden. Ze wonen thuis en worden daar in alles voorzien. Ze leren niet omgaan met tegenslag of doorzetten als zaken niet leuk zijn. Er is hier geen sprake van een kind maar van een volwassene van in de 20. Waarvan je mag verwachten dat ze zichzelf kunnen redden. In dit geval kan je duidelijk zijn. Hij kan prima volledig aan het werk. Talloze ongeschoolde banen waar ze mensen zoeken. Dan kan hij zichzelf bedenken wat hij nu werkelijk wil qua opleiding. Ook is het wellicht tijd om te bedenken wanneer hij op zichzelf gaat. Echt volwassen worden doe je niet in je ouderlijk huis. En ook in deze tijd zijn er wel opties. Alleen wil veel jeugd dat niet. 

'Er is hier geen sprake van een kind maar van een volwassene van in de 20. Waarvan je mag verwachten dat ze zichzelf kunnen redden.' Dat is iets te stellig. De leeftijd voor volwassenheid is verlaagd naar 18, maar dat wil niet zeggen dat jongvolwassenen zich ook meteen kunnen redden. De samenleving is nogal hard, ingewikkeld en individualistisch geworden. Je mag veronderstellen dat een 20-jarige bezig is te leren om zichzelf te redden. En daarbij nog ondersteuning nodig heeft. De mate waarin je die ondersteuning kunt afbouwen zal per kind verschillen. Deze jongen heeft nog een houvast gevonden in de samenleving aan de hand waarvan hij zichzelf kan optrekken. 
Ik zou hem -na mijn stakingsweek- veel zelf laten uitzoeken en alleen ingrijpen als er grote financiële problemen dreigen te ontstaan (denk aan ziektekosten, DUO etc.)

Gewoon aan het werk of BBL gaan doen. Dan merk je wat het volwassen leven in gaat houden. En zie je ook vanzelf de noodzaak voor een rijbewijs of opleiding halen als het geld kost. 

Heb het grootste deel van de reacties gelezen, dus hoop dat ik niet iets schrijf wat al twintig keer gezegd is 😉. Maar wat ik me afvroeg: zou het kunnen dat hij dingen eigenlijk wel wíl, maar dat het hem om de een of andere reden gewoon niet altijd lukt om ze goed te regelen? En dat hij daar inmiddels zelf ook ontzettend gefrustreerd van raakt?

Ik herken een beetje iets van de zoon van een vriendin van mij. Altijd alles kwijt, dingen vergeten, te laat voor examens, opdrachten echt op het allerlaatste nippertje inleveren. Superslimme jongen, maar door zijn ADD liepen dingen soms eerst compleet in de soep voordat het goedkwam. Ik zeg helemaal niet dat jouw zoon ADHD of ADD heeft hoor, dat kan natuurlijk van alles zijn en hij wil zelf ook geen onderzoek. Maar ik moest er wel even aan denken toen ik je verhaal las. Dat je het wél wilt en ook best kunt, maar dat het regelen en organiseren steeds misgaat. Kan me voorstellen dat je daar op een gegeven moment zelf ook gek van wordt en misschien ook gaat denken: zie je wel, ik kan ook niks. Terwijl dat duidelijk niet waar is bij hem.
Want als ik lees wat jouw zoon allemaal wél doet: school, stage, werken, zes dagen sporten, nu ook voetbal en ondertussen goede cijfers halen... dan doet hij volgens mij hartstikke veel. En hij heeft met personal trainer worden ook echt een doel voor ogen. Dom is hij duidelijk niet, maar misschien voelt dat voor hem inmiddels anders omdat er steeds dingen mislukken.
Misschien heeft hij toch nog wat steun in de rug nodig, ook al roept hij van niet. Maar dan meer helpen om het zélf te doen dan het voor hem oplossen. Gewoon: maandag na het eten gaan we even samen dat OV regelen, laptop erbij. Of: bel nu even de tandarts, dan ben je daar vanaf. Eén ding tegelijk.

Met dat OV snap ik trouwens zowel jou als je man. Zijn oplossing is nu "dan ga ik maandag niet naar school" 😅 en dan snap ik heel goed dat jij denkt: hier heb je wat extra geld. Maar misschien kun je hem wel helpen een oplossing te regelen zonder meteen alle gevolgen voor hem weg te nemen. Waar die grens precies ligt lijkt me trouwens ook gewoon lastig bij een twintigjarige.
En misschien hoeft zijn boosheid soms ook niet opgelost te worden. Drie keer blijven zitten terwijl je qua cijfers prima mee kunt, twee keer zakken voor je rijbewijs... voor ons zijn dat dingen die gebeuren (ik deed zelf drie keer over mijn rijbewijs), maar voor hem voelt het misschien inmiddels als: zie je wel, bij mij mislukt alles. Dan helpt een keer "ja, dit is ook gewoon ontzettend balen" misschien meer dan proberen hem op te vrolijken.

Dat samen voetbal kijken zou ik trouwens vooral blijven doen en dan NIET in de rust over school, OV of de tandarts beginnen 😂. Gewoon samen voetbal kijken. Misschien eens met zijn vader iets sportiefs doen wat hij leuk vindt, zonder dat daar meteen een goed gesprek uit moet komen.
En ik zou echt nog niet denken dat hij voor altijd bij jullie blijft wonen. Hij is pas twintig, gaat naar school, werkt, loopt stage, sport zich een ongeluk en weet wat hij later wil worden. Er gaat dus eigenlijk ook ontzettend veel goed, alleen ziet hij dat zelf misschien even niet zo.

En dat appje met "dank je" tussendoor vind ik eigenlijk wel heel lief. Volgens mij komt er echt wel meer van jullie bij hem binnen dan hij op dit moment laat merken ❤️

Damoontje schreef op 09-09-2026 om 10:34:

Ik kan mij wel voorstellen dat die jongen niet meer gemotiveerd is om naar school te gaan na al die jaren en in een klas die waarschijnlijk veel jonger is dan hij.
Ik lees ook niet dat hij helemaal niets doet. Alleen dat hij belangrijke onderdelen niet haalt.

Dan is werken een betere optie. Of werken en daarnaast nog de laatste dingetjes van school afronden. Die school zal toch ook blij zijn als hij uiteindelijk op zijn pootjes terecht komt in plaats van zich te vervelen in de klas.

De school heeft een studiebegeleider, die zou contact met hem moeten hebben en persoonlijke afspraken over aanwezigheid, stages en toetsen maken.

Ingeschreven staan is niet vrijblijvend.

Ysenda schreef op 09-09-2026 om 12:58:

[..]

De school heeft een studiebegeleider, die zou contact met hem moeten hebben en persoonlijke afspraken over aanwezigheid, stages en toetsen maken.

Ingeschreven staan is niet vrijblijvend.

Thanks. 

Ik vind de post van Anoniem een hele goede. Misschien zit er voor hem ook nog verschil in psychische hulp (die hij niet wil) of gewoon contact met iemand van school. 

En idd als ouders kun je zeggen, elke maandag hebben we het er over en dan gaan we niet elke dag 6 x er over beginnen tijdens de reclame van de TV. Ik heb zelf een periode gehad dat het allemaal niet lukte met opleiding etc, en bij elke kleine stilte die viel begon mijn moeder 'zeg Damoon, nog even over je opleiding...' en dan ga je op een gegeven moment zoveel mogelijk situaties uit de weg. 

De ene student of leerling heeft precies op een rijtje wat hij moet doen en wanneer, de andere heeft dat overzicht gewoon niet. Ik lees genoeg topics over jongeren of jongvolwassenen die hun kamer niet meer af willen en dat is hier gelukkig niet het geval. 

Damoontje schreef op 08-09-2026 om 10:01:

Het verbaast mij soms hoe jeugd tot 30 jaar bij de ouders blijft wonen. Wij gingen met 18 of 19 jaar allemaal het huis uit (vriendengroep).

Compleet andere tijden. Appels met peren vergelijken.  

Damoontje schreef op 08-09-2026 om 13:36:

Je spreekt jezelf wat tegen. Je moet ergens je best voor doen maar ze willen geen tijd steken in een appartement opknappen?

Dat laatste is ook de reden waarom zoveel jongeren nog thuis zitten met 25 jaar.

Met alle respect, maar onder welke steen leef jij?

Kieskeurigheid is zeker niet de reden dat ze langer thuis blijven wonen. Dat is het feit dat er een tekort is van bijna 400.000 woningen. 

Het verhaal van jouw neefje is niet bepaald representatief en al helemaal geen legitieme reden om het ernstige woningtekort te bagatelliseren.  

Tsdegraaf schreef op 13-09-2026 om 12:58:

Beste mensen,

bedankt voor alle reacties
Zijn opleiding tot personal trainer wordt bijna nergens met BBL aangeboden
Hij heeft wel een baantje waar hij twee avonden eten bezorgd ok een elektrische fiets alleen dat verdient bijna niets
omdat we zien dat het niet alleen onwil is helpen we hem financieel ( ook omdat ik zelf die hulp niet kreeg vanaf mn 16e alles zelf moest betalen )

hij doet ook dingen wel zoals zijn eigen was draaien
de tafel uit zichzelf afruimen
de kat borstelen
klinkt als minimale dingen en hij kan soms heel puberaal doen maar de wil is er ergens wel
alleen dat gedrag: de speciaal biertjes van pa opdrinken, dingen roepen als ' nou dan ga ik gewoon niet naar school' etc klinkt dan weer heel erg onvolwassen voor zijn leeftijd

hij heeft overigens een zware vorm van dyslexie en vindt zichzelf meestal 'dom' helaas

ik heb nu de mentor van school waar we eerder goed contact mee hadden gemaild ondanks dat hij volwassen is voelde heel zwaar
maar school had toegezegd dat hij als hij het jaar over zou doen extra begeleiding zou krijgen bijvoorbeeld om beter te communiceren op zijn stage en in het algemeen etc
alleen daF hoor ik niets meer over. Dus gemaild naar zijn mentor voelt wel dubbel en spannend

ondertussen zoeken we naar een balans tussen eigen verantwoordelijkheid, achter de broek zitten en dingen maar laten..

ik ben ook wel op zoek naar hoopvolle verhalen van jong volwassenen die vastliepen en alsnog goed terecht kwamen

zijn zus en broertje zijn hoogbegaafd hij denkt dat hij dom is maar wie weet zit er bij hem ook zoiets of idd adhd wat al genoemd is

we struikelen vrolijk vooruit ( dat laatste hoop ik dan)

Twee avonden werken doet hij dus naast de zes keer sporten per week etc. Ik zou niet zo negatief doen over de verdiensten. Dat is in eerste instantie niet het belangrijkste toch? Hij zal in elk geval het minimumloon verdienen. Voor een 19-jarige is dat bijna 9 euro. Twee uur werken is 18 euro, per maand toch 72 euro. En als hij een jaar ouder wordt gaan de bedragen snel omhoog. Bekijk deze tabel eens: https://www.rijksoverheid.nl/themas/werk/minimumloon/bedragen-minimumloon/bedragen-minimumloon-2026.  Daarnaast heeft hij recht op studiefinanciering en zorgtoeslag. Genoeg geld om d especiale viertjes van vader terug te betalen. 

Ik kan me voorstellen dat je afspraken maakt over bepaalde dingen die jullie als ouder nog willen financieren, maar er klinkt iets in de toon van je verhaal, waardoor het lijkt alsof je het eigenlijk allemaal maar minderwaardig vindt, alsof hij zielig is. Omdat hij niet zo hoogbegaafd is als zijn broer en zus? Is dat ook de reden waarom je nog zoekt naar een extra diagnose, naast dyslexie? Kan het zijn dat het daardoor voor hem extra moeilijk is om zijn eigen plek te vinden in het leven, een plek die kan voldoen aan de verwachtingen die leven in jullie gezin en wellicht ook in jullie omgeving, ook al roep je nog zo hard dat dat niet het belangrijkste is? 

Het klinkt verder toch als (verlaat) pubergedrag, wat best mogelijk is. Wellicht kan vader met hem eens een soort survivaltocht gaan maken, een week erop uit trekken met zijn tweeën, zodat er met elkaar gepraat kan worden en hij zijn eigen krachten kan laten zien. Dan is er wellicht ook een gesprek mogelijk over hoe hij kijkt naar zijn eigen positie ten opzichte van die hoogbegaafde broer en zus, zijn seksuele ontwikkeling (dit is bijna nooit een gespreksonderwerp, terwijl het zoveel beslag legt op het hoofd van pubers), zijn eigen toekomst en de wereld in het algemeen. Wellicht doet zo'n week hem meer goed dan een nieuwe diagnose erbij. 

Tsdegraaf schreef op 13-09-2026 om 12:58:

Beste mensen,

bedankt voor alle reacties
Zijn opleiding tot personal trainer wordt bijna nergens met BBL aangeboden
Hij heeft wel een baantje waar hij twee avonden eten bezorgd ok een elektrische fiets alleen dat verdient bijna niets
omdat we zien dat het niet alleen onwil is helpen we hem financieel ( ook omdat ik zelf die hulp niet kreeg vanaf mn 16e alles zelf moest betalen )

hij doet ook dingen wel zoals zijn eigen was draaien
de tafel uit zichzelf afruimen
de kat borstelen
klinkt als minimale dingen en hij kan soms heel puberaal doen maar de wil is er ergens wel
alleen dat gedrag: de speciaal biertjes van pa opdrinken, dingen roepen als ' nou dan ga ik gewoon niet naar school' etc klinkt dan weer heel erg onvolwassen voor zijn leeftijd

hij heeft overigens een zware vorm van dyslexie en vindt zichzelf meestal 'dom' helaas

ik heb nu de mentor van school waar we eerder goed contact mee hadden gemaild ondanks dat hij volwassen is voelde heel zwaar
maar school had toegezegd dat hij als hij het jaar over zou doen extra begeleiding zou krijgen bijvoorbeeld om beter te communiceren op zijn stage en in het algemeen etc
alleen daF hoor ik niets meer over. Dus gemaild naar zijn mentor voelt wel dubbel en spannend

ondertussen zoeken we naar een balans tussen eigen verantwoordelijkheid, achter de broek zitten en dingen maar laten..

ik ben ook wel op zoek naar hoopvolle verhalen van jong volwassenen die vastliepen en alsnog goed terecht kwamen

zijn zus en broertje zijn hoogbegaafd hij denkt dat hij dom is maar wie weet zit er bij hem ook zoiets of idd adhd wat al genoemd is

we struikelen vrolijk vooruit ( dat laatste hoop ik dan)

Ik hoor veel positieve dingen hoor, het is wel jammer dat hij een negatief beeld van zichzelf heeft. Hij is er, hij doet dingen, het leven is geen wedstrijd of missverkiezing dus hij mag gewoon door ongeacht eventuele jury-uitslagen (de jury doet in het leven ook maar wat...).

En ja, het leven is vooral verder struikelen en aanmodderen. Als je van voldoende afstand kijkt is het makkelijk om een pad uit te stippelen en dat iedereen daar dan gewoon langs moet lopen, maar helaas geldt voor je eigen leven dat je er middenin zit en er dus geen sprake is van afstand nemen en dan netjes langs het pad lopen. 

Het is lastig om de juiste studie te doen, netjes af te ronden, de juiste baan te vinden, huisvesting, leven op orde, emoties netjes volgens het boekje, juiste stemming erbij etc. Als het ons volwassenen met ervaring al niet lukt om wat pubers op het rechte pad te houden, waarom zou het dan diezelfde jongeren wel lukken om hun eigen leven netjes op orde te krijgen? En moet dat eigenlijk wel, of is alle geploeter eigenlijk gewoon al het leven zelf en zijn ze dus prima bezig.

De meeste volwassenen rommelen ook maar gewoon wat aan. Eigenlijk iedereen wel. Het lijden ontstaat door er een oordeel over te hebben.

AnnaPollewop schreef op 21-09-2026 om 15:38:

[..]

Ik hoor veel positieve dingen hoor, het is wel jammer dat hij een negatief beeld van zichzelf heeft. Hij is er, hij doet dingen, het leven is geen wedstrijd of missverkiezing dus hij mag gewoon door ongeacht eventuele jury-uitslagen (de jury doet in het leven ook maar wat...).

En ja, het leven is vooral verder struikelen en aanmodderen. Als je van voldoende afstand kijkt is het makkelijk om een pad uit te stippelen en dat iedereen daar dan gewoon langs moet lopen, maar helaas geldt voor je eigen leven dat je er middenin zit en er dus geen sprake is van afstand nemen en dan netjes langs het pad lopen.

Het is lastig om de juiste studie te doen, netjes af te ronden, de juiste baan te vinden, huisvesting, leven op orde, emoties netjes volgens het boekje, juiste stemming erbij etc. Als het ons volwassenen met ervaring al niet lukt om wat pubers op het rechte pad te houden, waarom zou het dan diezelfde jongeren wel lukken om hun eigen leven netjes op orde te krijgen? En moet dat eigenlijk wel, of is alle geploeter eigenlijk gewoon al het leven zelf en zijn ze dus prima bezig.

De meeste volwassenen rommelen ook maar gewoon wat aan. Eigenlijk iedereen wel. Het lijden ontstaat door er een oordeel over te hebben.

Anna, mooie post van jou. 
Je hebt helemaal gelijk!
En dat laatste ook, het lijden ontstaat vooral door er een oordeel (en negatief zelfbeeld!) over te hebben.

Dus misschien kunnen de ouders daarover praten met hem, dat het oke is, dat dingen niet helemaal lopen zoals je wilt, maar dat je dan niet ..... (een loser of zo?) BENT, maar dat dingen gewoon ff minder soepel lopen dan je zou willen.

En dat hij zich dus vooral ook niet moet vergelijken met andere leeftijdsgenoten waar het allemaal wel vlekkeloos lijkt te lopen, want je weet vaak niet wat daar op andere vlakken allemaal minder soepel loopt. 

TO, kan je het als ouder ook een beetje zo zien? Jammer dat het niet helemaal soepel loopt, maar zo slecht gaat het niet, en dat soort dingen horen bij het leven?