Wat een situatie, vertrouwen
hoi allemaal,
Even een andere naam ivm herkenbaarheid.
Onze zoon (20) kwam half november bij ons. Hij voelde zich niet helemaal oke.
Dat had hij al langere tijd, zei hij.
Had ook last van depressieve gevoelens. In de trein soms gedachtes aan de dood. "Wat als ik me ervoor gooi"
Verschrikkelijk.
We hebben hem naar de huisarts laten gaan en die schreef direct medicatie voor. Ik begreep het wel.
Maar in de tijd erna ging het snel bergafwaarts. Zo erg dat wij tot aan de kerst in de overlevingsstand stonden. We konden hem niet alleen laten. De hele dag en nacht paraat.
Paar keer bij de crisisdienst geweest.
Mijn man huilde veel en onze 2 jongsten, ook al geen praters, ging ook niet goed. Ik heb ons netwerk ingelicht.
Dat vond ik niet leuk maar het werkte voor mij louterend. Steun, begrip en een luisterend oor. Ook omdat de situatie te groot was. Ik realiseerde me, nog steeds, niet waar we nu helemaal in beland waren. We waren alleen maar thuis.
Ik heb veel gedeeld. Met mn vriendinnen. Met grootouders.
Ook wat hij zelf deelde met ons. En wat wij deden om hem veilig te houden. (Huis veilig maken bv)
Omdat ik me vreselijk zorgen maak(te). En het verschrikkelijk vond om hem zo te zien. Mijn kind. Mijn allesie.
De druk is nu een beetje van de ketel
Medicatie doet z'n werk, lijkt ons. Zeker weten doe je t niet natuurlijk. Hij is soms vrolijk, soms depri en heel impulsief. Manisch bijna. Is wel in de eerste behandeling. Nu al n 6-tal sessies erop zitten.
Nu is zoon daarachter gekomen dat ik zoveel gedeeld heb en is des duivels. Zo boos was hij alweer even geleden. Begrijp ik, achteraf, heel goed. Heb een aantal.mijn welgemeende excuses aangeboden.
Ik heb wel uitgelegd dat het mijn taak was om hem veilig te houden. En dat ik dacht om vader en 2 jongsten. Die ook op mij steunen.
Dat was het doel, en dat is bereikt.
De enige manier voor mij om dit vol te houden, was om te delen. Het uit te dchrijven. (Ik uit makkelijker via "papier"). Maar dat ik, achteraf, wel iets minder kon delen is me duidelijk. Waarom heb ik dat hier niet gepost, vraag ik me af. Waarom aan mijn netwerk. Zelfs een vriendin van jongste zoon summier uitgelegd. Want hij vertoonde raar gedrag. En zijn vriendin begreep er niks van. Kregen ook ruzie.
Doordat ik summier weliswaar heb gedeeld dat t thuis echt niet goed ging met oudste broer, kon ze ademhalen.dat er dus een reden was.
Ook met de moeder van zijn vriendin contact. Want vriendin ging eraan onderdoor. Kon en kan niet echt doordringen. Ze zijn wel echt wijs met elkander. Mooi om te zien.
Zucht....als er oorlog uitbreekt ben ik duidelijk niet de juiste persoon.
Maar goed....
Als ouders werden we niet begeleid. Opname was niet nodig. En dus konden we het uitzoeken. Althans, zo voelde het. Want: volwassen.
Maar ik begrijp ook héél goed, dat hij van al die "smoesjes" niks van wil weten. Zijn prive is geschonden. En nog wel door xn eigen moeder.
Ik schaam me diep. En dat heeft hij natuurlijk ook. Schaamte. Dat ie straks niet meer over straat kan. Hij zegt t niet, maar ik zie haat in zijn ogen. Walging.
Hij snapt wel dat ik moest delen maar vind dat ik dat meer algemeen moest houden.
Ik ben oprecht angstig dat hij in zijn boosheid toch iets stoms gaat doen. En dan is het mijn schuld. Dat realiseer ik me goed. Het is te groot. Teveel. Ik heb uiteraard wederom met netwerk gedeeld dat ik een vreselijke fout heb gemaakt. En dat ik niet meer zoveel zal delen.
Tussen kerst en oud en nieuw ging het redelijk. Was ook wel weer eventjes alleen.
Oud en nieuw was verschrikkelijk ongemakkelijk. Omdat verwachtingen hoog waren en het dus tegenviel voor zoon. Hij mocht van ons niet weg. Dat was even niet vertrouwd. Gevaar voor zichzelf maar óók wellicht voir n ander. En van vriendin kun je niet verwachten dat zij t allemaal kan en weet.
Weer was hij boos.
Hij vertelt niks meer. Begrijp ik ook.
Ik weet eigenlijk niet wat ik wil met deze post maar ik voel me echt eenzaam. Ik eet te weinig. Ben al 6 kg kwijt. En slaap sindsdien erg slecht.
Dus de schaamte is enorm. Ik begreep wel van netwerk, dat om ons heen toch veel jongeren "in de knoop zitten". Ook echte zelfmoordpogingen. Verschrikkelijk.
Dat wist ik niet. Dit zal dan in heel het land zijn.
Dus mocht er iemand meelezen die zich ook zo voelt...
misschien kun je ook met je zoon bespreken dat het niet alleen goed en fijn is om je ellende te delen (dat heeft hij al ervaren), maar ook dat de jonge generatie door social media is gaan geloven dat ze altijd de beste versie van zichzelf moeten laten zien. Dat schijnt bij sommige jongeren best heftig te werken, het idee dat je altijd dat mooie plaatje moet laten zien en dat de lelijke, moeilijke of nare dingen verborgen moeten blijven. Of dat anderen die zelfs helemaal niet hébben. Dat die anderen écht zo’n glanzend leven hebben.
Je kan niet vroeg genoeg leren dat de schone schijn ophouden giftig kan zijn. En dat het helend is om je echte zelf met anderen te kunnen delen.
Ik snap heel goed dat je het gedeeld hebt met je naasten, waarschijnlijk schaamt je zoon zich hiervoor.
Hoe weet hij trouwens wat jij allemaal hebt gedeeld? Zijn de mensen waarmee je het hebt gedeeld dan niet discreet geweest?
Het is gewoon te heftig om helemaal binnen jullie gezin te houden. Maar je hebt je excuses aangeboden, dat zal langzaam ook wel bij hem indalen. Wel denk ik dat je een uitlaatklep nodig hebt, want je kan dit niet als gezin helemaal alleen oplossen en binnenskamers houden, dat moet zoon toch wel een beetje begrijpen.
Misschien kan je dat wel met hem afspreken dat je het graag met een paar personen wilt kunnen bespreken/ventileren maar dat je het redelijk op de vlakte zal houden, wat zou hij daarvan vinden? Of inderdaad een instantie als 113.
Verder snap ik dat als jij een open boek bent dat je je niet in kunt denken dat een ander dat niet is misschien. Mijn ex-man vertelde ook openlijk over alles waar HIJ problemen mee had, qua ziektes of psyche, maar ik had dat niet. Ik ben toen meerdere malen voor het blok gezet, omdat hij gewoon alles doorvertelde wat ik graag privé hield. En als ik er wat van zei werd ik 'ingewikkeld' genoemd, met 'al die regels', dit mocht hij wel vertellen, dat niet.... ik werd er erg onzeker van, want ik wilde toch graag dingen met mijn partner delen maar niet dat het constant op straat lag zodra ik dat had gedaan.... dus ja een klein stukje snap ik die boosheid weer wel.
Ik snap wel dat je zoon boos is.
Van een iets andere orde:
Toen ik in een relatiecrisis zat en mijn man uit pure wanhoop riep dat hij wilde scheiden, wist mijn hele familie het binnen 2 dagen via mijn moeder. Ik wilde het vooral nog klein houden, omdat ik hoop had dat mijn man het alsnog terug wilde draaien (wat uiteindelijk na een week gebeurde), maar mijn moeder belde meteen iedereen op.
Ik heb haar meteen verteld dat ik het niet fijn vond dat iedereen het nu al meteen wist. Zij schoot in een slachtofferrol en riep dat het ook voor háár een moeilijke tijd was.
En hoewel ik dat echt wel kan begrijpen, was het alsnog mijn situatie en dus mijn verhaal om te delen, niet die van haar.
Daarop is onze relatie wel een tijd lang bekoeld geraakt. Ik deelde nauwelijks meer met haar.
Als ik nu bij een familieaangelegenheid ben, denk ik vaak: Wordt er nog over ons gepraat?
Ik snap dat dit een heftigere situatie is en dat je een uitlaatklep nodig had. Ik vind het goed om te horen dat je je excuses hebt aangeboden. Dat heeft mijn moeder nooit gedaan. Je zoon zal zich schamen en baalt ervan dat iedereen ervan af weet.
Net zoals mijn moeder vind ik het ook fijn om mijn ei kwijt te kunnen en deel ik graag. En dat moet ook mogen in zo'n situatie.
Wat ik heb geleerd van mijn situatie:
Ik zou het delen, maar dan met iemand in mijn eigen kring en niet die van mijn kind. Daarnaast zou ik peilen of het oké is als ik het een en ander deel.
Heel veel sterkte. Het vertrouwen is even kwijtgeraakt, maar dat kan weer goed komen. Mijn band met mijn moeder is weer prima, al denk ik tegenwoordig wel 2 keer na voor ik iets met haar deel.
Ik snap dat je je verhaal ergens kwijt wilde maar begrijp je zoon heel goed, moest echt iedereen het weten?
Grootouders/ meerdere vriendinnen /vriendin broertje en zijn moeder
Zou je dit zelf ook prettig vinden?
Zelf ben ik als jongvolwassenen verkracht en daarna een tijd ontzettend met mezelf in de knoop gezeten en ik vind het nog steeds verschrikkelijk als mensen die ik die info niet gegeven heb er tegen mij over beginnen.
Ineens te horen krijgen hoe knap het is dat ik mijn leven weer opgebouwd heb , hoe goedbedoeld ook is afschuwelijk.
Dat anderen intieme info van je weten kan heel naar voelen en je super onzeker maken.
Als je zegt dat je zelfmoord wil plegen is dat op je laagste en hopeloze moment. Je bent het meest kwetsbaar. En dat ga jij dan door jouw familie en vriendengroep rondbazuinen? Daar zou ik ook erg boos over worden. Nu is de reputatie van je zoon wel verpest. Als iemand hem ziet zullen ze als eerste denken dat hij zelfmoord wilde plegen. Dat is niet de indruk die iemand ooit wil achterlaten. Als je zoon een SOA zou hebben zou jij dat dan ook doorvertellen aan iedereen omdat je je zorgen maakt?
TO nog een ander vraagje, kan je die mensen vertrouwen aan wie je het hebt verteld om een geheim te bewaren? Want als ik zulke dingen aan mijn moeder zou vertellen dan weet binnen een dag het hele dorp het. Daardoor ben ik daar altijd heel voorzichtig in.
FruitMoeder schreef op 08-01-2026 om 10:22:
Als je zegt dat je zelfmoord wil plegen is dat op je laagste en hopeloze moment. Je bent het meest kwetsbaar. En dat ga jij dan door jouw familie en vriendengroep rondbazuinen? Daar zou ik ook erg boos over worden. Nu is de reputatie van je zoon wel verpest. Als iemand hem ziet zullen ze als eerste denken dat hij zelfmoord wilde plegen. Dat is niet de indruk die iemand ooit wil achterlaten. Als je zoon een SOA zou hebben zou jij dat dan ook doorvertellen aan iedereen omdat je je zorgen maakt?
Vergelijk je een zelfmoordpoging nou echt met een SOA qua hoe erg iemand zich ervoor moet schamen?
Anoniemvoornu schreef op 08-01-2026 om 09:42:
Ik snap dat je je verhaal ergens kwijt wilde maar begrijp je zoon heel goed, moest echt iedereen het weten?
Grootouders/ meerdere vriendinnen /vriendin broertje en zijn moeder
Zou je dit zelf ook prettig vinden?
Zelf ben ik als jongvolwassenen verkracht en daarna een tijd ontzettend met mezelf in de knoop gezeten en ik vind het nog steeds verschrikkelijk als mensen die ik die info niet gegeven heb er tegen mij over beginnen.
Ineens te horen krijgen hoe knap het is dat ik mijn leven weer opgebouwd heb , hoe goedbedoeld ook is afschuwelijk.
Dat anderen intieme info van je weten kan heel naar voelen en je super onzeker maken.
Ik snap sowieso niet dat je tegen iemand begint over intieme info die je van een ander gehoord hebt, zonder dat diegene dat met jou heeft gedeeld. Er zijn helaas veel mensen die daar geen antenne voor hebben.
Schoondochter schreef op 08-01-2026 om 10:29:
[..]
Vergelijk je een zelfmoordpoging nou echt met een SOA qua hoe erg iemand zich ervoor moet schamen?
Nou als het iets heel ergs is zoals HIV of zo. Dat hoeft niet de hele familie te weten.
EmmaT schreef op 08-01-2026 om 10:53:
[..]
Ik snap sowieso niet dat je tegen iemand begint over intieme info die je van een ander gehoord hebt, zonder dat diegene dat met jou heeft gedeeld. Er zijn helaas veel mensen die daar geen antenne voor hebben.
Dat zijn meestal mensen die zelf nooit zoiets hebben meegemaakt. En dan denken ze juist dat ze iets goeds doen om er zo over te beginnen.
FruitMoeder schreef op 08-01-2026 om 10:59:
[..]
En dan denken ze juist dat ze iets goeds doen om er zo over te beginnen.
Of die op fora of in tijdschriftartikelen of blogs hebben gelezen dat het goed is om het gesprek aan te gaan, om de stilte te doorbreken, om moeilijke onderwerpen niet dood te zwijgen.
Het vergt best wat inzicht of levenservaring om te snappen dat praten over dingen die met jou persoonlijk gedeeld zijn, iets anders is dan praten over dingen die je wel weet maar die niet persoonlijk met jou gedeeld zijn, en dat het dan nog maar helemaal afhangt van wie het is en wat je precies zegt of vraagt.
Ik heb ook wel eens meegemaakt dat iemand juist blij was met mijn reactie op een nare gebeurtenis die haar moeder met mij had gedeeld. Maar dat was een heel specifieke situatie.
Ik denk dat het lastig is om hier sluitende richtlijnen voor te geven.
EmmaT schreef op 08-01-2026 om 10:53:
[..]
Ik snap sowieso niet dat je tegen iemand begint over intieme info die je van een ander gehoord hebt, zonder dat diegene dat met jou heeft gedeeld. Er zijn helaas veel mensen die daar geen antenne voor hebben.
Klopt en het vervelende is dat als je het met heel veel mensen deelt die het ook weer delen in hun omgeving en dat zo'n heftig verhaal meer blijft hangen als je naam... zo werd ik aangesproken door de buurvrouw van een tante en die was mijn naam allang kwijt maar wist nog van alles te vertellen over de meest pijnlijke gebeurtenis uit mijn leven.. heel fijn dat taboe doorbreken maar liever niet als ik met mijn kind in de supermarkt sta af te rekenen.. dit overkwam mij een jaar geleden en ook al is het niets waar ik me voor zou moeten schamen het voelt super onveilig om nooit te weten wanneer het er ineens over gaat...
Ginevra schreef op 08-01-2026 om 11:09:
[..]
Of die op fora of in tijdschriftartikelen of blogs hebben gelezen dat het goed is om het gesprek aan te gaan, om de stilte te doorbreken, om moeilijke onderwerpen niet dood te zwijgen.
Het vergt best wat inzicht of levenservaring om te snappen dat praten over dingen die met jou persoonlijk gedeeld zijn, iets anders is dan praten over dingen die je wel weet maar die niet persoonlijk met jou gedeeld zijn, en dat het dan nog maar helemaal afhangt van wie het is en wat je precies zegt of vraagt.
Ik heb ook wel eens meegemaakt dat iemand juist blij was met mijn reactie op een nare gebeurtenis die haar moeder met mij had gedeeld. Maar dat was een heel specifieke situatie.
Ik denk dat het lastig is om hier sluitende richtlijnen voor te geven.
Dit, in een ideale wereld zouden we elkaar allemaal steunen maar als je bijv uitkeringstrekkers op tv hebt gekeken, daar zat een jongvolwassen man in met depressieve klachten, weet je dat de meningen hierover heel verdeeld zijn ' de man werd op tv en op social media aansteller en erger genoemd. En deze man koos er bewust voor om openheid te geven en de zoon van to is deze eigen keuze ontnomen... zijn verhaal ligt op straat en hij moet nu daarmee om leren gaan.
Ik snap ook zeer zeker de behoefte om te delen. Maar daar zijn juist initiatieven voor bedoeld als de 113-lijn of de Luisterlijn. Daar zitten mensen dag en nacht klaar om naar je te luisteren, zonder dat het invloed heeft op de privacy van jou of van degene om wie je je zorgen maakt. Wellicht iets om in de gaten te houden voor een volgende keer.
Ik begrijp heel goed dat het voor je zoon voelt alsof zijn verhaal 'op straat' ligt. Aan de andere kant: het was een crisissituatie en je moest iets. Het is lastig om dan helder te denken. Je hebt je excuses gemaakt aan je zoon, meer kun je volgens mij niet doen. Blijft vooral schrijven en praten, maar dan misschien via wat meer anonieme kanalen dan in je eigen netwerk. Sterkte!
TO misschien moet je dit topic ook maar deleten dan. Want als zoon erachter komt dat je zijn ervaring deelt met mensen op het internet, dan heb je pas de poppen aan het dansen. Zeker omdat er veel details in je OP staan.