Wat een situatie, vertrouwen
hoi allemaal,
Even een andere naam ivm herkenbaarheid.
Onze zoon (20) kwam half november bij ons. Hij voelde zich niet helemaal oke.
Dat had hij al langere tijd, zei hij.
Had ook last van depressieve gevoelens. In de trein soms gedachtes aan de dood. "Wat als ik me ervoor gooi"
Verschrikkelijk.
We hebben hem naar de huisarts laten gaan en die schreef direct medicatie voor. Ik begreep het wel.
Maar in de tijd erna ging het snel bergafwaarts. Zo erg dat wij tot aan de kerst in de overlevingsstand stonden. We konden hem niet alleen laten. De hele dag en nacht paraat.
Paar keer bij de crisisdienst geweest.
Mijn man huilde veel en onze 2 jongsten, ook al geen praters, ging ook niet goed. Ik heb ons netwerk ingelicht.
Dat vond ik niet leuk maar het werkte voor mij louterend. Steun, begrip en een luisterend oor. Ook omdat de situatie te groot was. Ik realiseerde me, nog steeds, niet waar we nu helemaal in beland waren. We waren alleen maar thuis.
Ik heb veel gedeeld. Met mn vriendinnen. Met grootouders.
Ook wat hij zelf deelde met ons. En wat wij deden om hem veilig te houden. (Huis veilig maken bv)
Omdat ik me vreselijk zorgen maak(te). En het verschrikkelijk vond om hem zo te zien. Mijn kind. Mijn allesie.
De druk is nu een beetje van de ketel
Medicatie doet z'n werk, lijkt ons. Zeker weten doe je t niet natuurlijk. Hij is soms vrolijk, soms depri en heel impulsief. Manisch bijna. Is wel in de eerste behandeling. Nu al n 6-tal sessies erop zitten.
Nu is zoon daarachter gekomen dat ik zoveel gedeeld heb en is des duivels. Zo boos was hij alweer even geleden. Begrijp ik, achteraf, heel goed. Heb een aantal.mijn welgemeende excuses aangeboden.
Ik heb wel uitgelegd dat het mijn taak was om hem veilig te houden. En dat ik dacht om vader en 2 jongsten. Die ook op mij steunen.
Dat was het doel, en dat is bereikt.
De enige manier voor mij om dit vol te houden, was om te delen. Het uit te dchrijven. (Ik uit makkelijker via "papier"). Maar dat ik, achteraf, wel iets minder kon delen is me duidelijk. Waarom heb ik dat hier niet gepost, vraag ik me af. Waarom aan mijn netwerk. Zelfs een vriendin van jongste zoon summier uitgelegd. Want hij vertoonde raar gedrag. En zijn vriendin begreep er niks van. Kregen ook ruzie.
Doordat ik summier weliswaar heb gedeeld dat t thuis echt niet goed ging met oudste broer, kon ze ademhalen.dat er dus een reden was.
Ook met de moeder van zijn vriendin contact. Want vriendin ging eraan onderdoor. Kon en kan niet echt doordringen. Ze zijn wel echt wijs met elkander. Mooi om te zien.
Zucht....als er oorlog uitbreekt ben ik duidelijk niet de juiste persoon.
Maar goed....
Als ouders werden we niet begeleid. Opname was niet nodig. En dus konden we het uitzoeken. Althans, zo voelde het. Want: volwassen.
Maar ik begrijp ook héél goed, dat hij van al die "smoesjes" niks van wil weten. Zijn prive is geschonden. En nog wel door xn eigen moeder.
Ik schaam me diep. En dat heeft hij natuurlijk ook. Schaamte. Dat ie straks niet meer over straat kan. Hij zegt t niet, maar ik zie haat in zijn ogen. Walging.
Hij snapt wel dat ik moest delen maar vind dat ik dat meer algemeen moest houden.
Ik ben oprecht angstig dat hij in zijn boosheid toch iets stoms gaat doen. En dan is het mijn schuld. Dat realiseer ik me goed. Het is te groot. Teveel. Ik heb uiteraard wederom met netwerk gedeeld dat ik een vreselijke fout heb gemaakt. En dat ik niet meer zoveel zal delen.
Tussen kerst en oud en nieuw ging het redelijk. Was ook wel weer eventjes alleen.
Oud en nieuw was verschrikkelijk ongemakkelijk. Omdat verwachtingen hoog waren en het dus tegenviel voor zoon. Hij mocht van ons niet weg. Dat was even niet vertrouwd. Gevaar voor zichzelf maar óók wellicht voir n ander. En van vriendin kun je niet verwachten dat zij t allemaal kan en weet.
Weer was hij boos.
Hij vertelt niks meer. Begrijp ik ook.
Ik weet eigenlijk niet wat ik wil met deze post maar ik voel me echt eenzaam. Ik eet te weinig. Ben al 6 kg kwijt. En slaap sindsdien erg slecht.
Dus de schaamte is enorm. Ik begreep wel van netwerk, dat om ons heen toch veel jongeren "in de knoop zitten". Ook echte zelfmoordpogingen. Verschrikkelijk.
Dat wist ik niet. Dit zal dan in heel het land zijn.
Dus mocht er iemand meelezen die zich ook zo voelt...
FruitMoeder schreef op 08-01-2026 om 10:22:
Als je zegt dat je zelfmoord wil plegen is dat op je laagste en hopeloze moment. Je bent het meest kwetsbaar. En dat ga jij dan door jouw familie en vriendengroep rondbazuinen? Daar zou ik ook erg boos over worden. Nu is de reputatie van je zoon wel verpest. Als iemand hem ziet zullen ze als eerste denken dat hij zelfmoord wilde plegen. Dat is niet de indruk die iemand ooit wil achterlaten. Als je zoon een SOA zou hebben zou jij dat dan ook doorvertellen aan iedereen omdat je je zorgen maakt?
Sorry? Reputatie verpest? Wat een woordkeus! Deze jongen en zijn hele familie hebben het waanzinnig moeilijk, het laatste waar je je druk om zou moeten maken is een reputatie (vind ik sowieso een woord met een nogal negatieve connotatie...).
TO, ik snap dat je zoon het het liefst allemaal voor zichzelf had gehouden, maar zo werkt het niet in het leven. Zoals hierboven al een paar keer is gezegd, jij bent ook maar een mens en jij hebt het ook nodig om je verhaal te kunnen doen. Je zoon ziet het nu misschien nog niet zo, maar open zijn over wat je overkomt is meestal beter dan het krampachtig verzwijgen voor je omgeving. Omdat mensen je dan tot steun kunnen zijn, het begrijpen als je op een bepaalde manier reageert, of juist niet reageert. In mijn moeilijkste momenten was ik (ik ben meer zoals jij) juist heel open naar mijn omgeving en dat heeft me heel veel gebracht. Iets ander kaliber, maar over mijn zoon met ASS en ADD ben ik ook altijd open geweest naar buiten toe. Vond hij in het begin ook echt niet leuk, maar nu vinden mensen er niks van als hij maar kort op zijn eigen verjaardag blijft en naar zijn kamer gaat. Of dat hij na een social event de rest van de dag in zijn bed ligt of achter de laptop zit te gamen. Dat zelfs zijn partner af en toe teveel is voor hem. Hadden we die diagnoses hardnekkig zitten verzwijgen, dan was er weinig begrip voor hem geweest.
En geloof maar niet dat mensen nu zijn verhaal beter kennen dan zijn naam. Het zal best gebeuren zoals Anoniemvoornu's voorbeeld. Maar dat is naar mijn idee eerder de uitzondering dan de regel. In mijn geval denkt niemand meer aan wat er ooit gebeurd is. Maar als ik af en toe de behoefte voel om mijn (nog altijd opborrelende) gevoelens te delen, kan ik bij heel veel mensen terecht, zonder dat ik mijn hele verhaal weer opnieuw hoef te doen. Ik vind dat heel erg prettig. Zo zal het vast voor hem en voor jullie als familie ook gaan.
Intussen wens ik jullie heel veel sterkte.
Anoniem2026 schreef op 05-01-2026 om 16:17:
[..]
Heeft u zelf in de sitauatie gezeten dat het slecht met u ging of was u de ouder?
Het was inderdaad zo dat mensen vragen gaan stellen. Uit geinteresseerdheid. Niet smullen van andermans ellende.
Het leek er inderdaad op dat we zelf op het randje stonden omdat we geen grip op de sitiatie hadden en hebben.
Haretlijk dank voor uw steuntje in de rug
Het ging slecht met mijzelf. Ik vond het in het begin ook ongemakkelijk dat vrienden van mijn ouders wisten hoe diep ik zat, maar ik realiseerde me ook hoe zwaar hun zorgen over mij waren, en dat dat nog zwaarder werd als ze overal mooi weer moesten spelen. Je mag, of moet eigenlijk, als ouder ook echt een beetje aan jezelf denken in deze periode.
Engeltje schreef op 08-01-2026 om 22:51:
[..]
Het zal best gebeuren zoals Anoniemvoornu's voorbeeld. Maar dat is naar mijn idee eerder de uitzondering dan de regel.
Dat betwijfel ik. Mijn moeder vertelt alles door aan mij over de buren, familie en haar vriendinnen. Ik weet precies wie wat heeft. En als ik ze zie associeer ik ze gelijk met hun kwaal. Ik zou ze er niet in het openbaar op aanspreken, maar het zit wel in mijn gedachte.
Ik denk dat jij ontzettend projecteert, Engeltje. Begrijpelijk, maar dat betekent nog niet dat jouw waarheid dé waarheid is.
Engeltje schreef op 08-01-2026 om 22:51:
[..]
Sorry? Reputatie verpest? Wat een woordkeus! Deze jongen en zijn hele familie hebben het waanzinnig moeilijk, het laatste waar je je druk om zou moeten maken is een reputatie (vind ik sowieso een woord met een nogal negatieve connotatie...).
Als de buitenwereld hem kende als een vrolijke Frans die voor iedereen klaar staat dan is die reputatie nu wel verpest als iedereen en hun moeder weet dat hij zelfmoord wilde plegen. Want het idee dat niemand zo'n geheim zou doorvertellen is behoorlijk naief.
Engeltje schreef op 08-01-2026 om 22:51:
[..]
Sorry? Reputatie verpest? Wat een woordkeus! Deze jongen en zijn hele familie hebben het waanzinnig moeilijk, het laatste waar je je druk om zou moeten maken is een reputatie (vind ik sowieso een woord met een nogal negatieve connotatie...).
TO, ik snap dat je zoon het het liefst allemaal voor zichzelf had gehouden, maar zo werkt het niet in het leven. Zoals hierboven al een paar keer is gezegd, jij bent ook maar een mens en jij hebt het ook nodig om je verhaal te kunnen doen. Je zoon ziet het nu misschien nog niet zo, maar open zijn over wat je overkomt is meestal beter dan het krampachtig verzwijgen voor je omgeving. Omdat mensen je dan tot steun kunnen zijn, het begrijpen als je op een bepaalde manier reageert, of juist niet reageert. In mijn moeilijkste momenten was ik (ik ben meer zoals jij) juist heel open naar mijn omgeving en dat heeft me heel veel gebracht. Iets ander kaliber, maar over mijn zoon met ASS en ADD ben ik ook altijd open geweest naar buiten toe. Vond hij in het begin ook echt niet leuk, maar nu vinden mensen er niks van als hij maar kort op zijn eigen verjaardag blijft en naar zijn kamer gaat. Of dat hij na een social event de rest van de dag in zijn bed ligt of achter de laptop zit te gamen. Dat zelfs zijn partner af en toe teveel is voor hem. Hadden we die diagnoses hardnekkig zitten verzwijgen, dan was er weinig begrip voor hem geweest.
En geloof maar niet dat mensen nu zijn verhaal beter kennen dan zijn naam. Het zal best gebeuren zoals Anoniemvoornu's voorbeeld. Maar dat is naar mijn idee eerder de uitzondering dan de regel. In mijn geval denkt niemand meer aan wat er ooit gebeurd is. Maar als ik af en toe de behoefte voel om mijn (nog altijd opborrelende) gevoelens te delen, kan ik bij heel veel mensen terecht, zonder dat ik mijn hele verhaal weer opnieuw hoef te doen. Ik vind dat heel erg prettig. Zo zal het vast voor hem en voor jullie als familie ook gaan.
Intussen wens ik jullie heel veel sterkte.
Fijn dat je het niet herkend.. om het een uitzondering te noemen op de regel is wel kort door de bocht als je andere reacties in dit topic leest dan zie je toch wel dat het niet vreemd is..
Wat jammer dat er een diagnose nodig is om begrip te krijgen van je dierbaren' het zou toch veel fijner zijn als je ook zonder dat niet aan het perfecte plaatje hoeft te voldoen.