Betere ouder zijn dan je eigen ouders
Mijn moeder heeft wel eens gezegd dat ze wilde dat mijn kind net zo moeilijk was als ik, zodat ik kon ervaren wat zij (mijn moeder) voelde toen zij mij moest opvoeden. Mijn dochter heeft best een paar trekken die ikzelf ook had, maar naar mijn mening ga ik er beter mee om. Als mijn dochter iets niet lust geef ik haar gewoon een broodje terwijl mijn moeder mij dwong aan tafel te zitten totdat het op was. Of als ik een dutje op de bank doe, hoeft mijn dochter niet stil te zijn. Het is overdag dus ik verwacht dan geen stilte, terwijl mijn moeder dan uit haar slof zou springen als ze iets hoorde om 16:00. In dat opzicht vind ik mijzelf wel een betere ouder dan mijn moeder. Mijn moeder heeft er vaak wel commentaar op. Dan zegt ze vaak dat jij dat toelaat of iest in die trant.
Hebben andere ook haast een concurentiestrijd met hun eigen ouders als het over opvoeden gaat?
nlies schreef op 03-08-2026 om 10:39:
Och ik weet niet of "niet opeten wat je niet lust" je een betere moeder maakt.
Misschien heb, of krijg jij wel andere dingen waarvan jouw dochter later zegt: Dat zal ik nooit doen met mijn kinderen. Iedereen rommelt maar wat aan, in de hoop het goed te doen. Jouw moeder ook
Nou dit. Helemaal mee eens.
Ik denk dat ik sommige dingen beter doe dan mijn ouders hebben gedaan maar andere dingen weer niet. Ben soms wel eens huiverig voor wat ze me later allemaal gaan verwijten. Ik kan niks concreets bedenken, maar er is vast altijd wel wat. Dan hoop ik dat ze net zo loyaal en vergevingsgezind zullen zijn als ik 
Mijn ouders hebben hun best gedaan , en dat deed ik ook.
T enige wat ik bewust anders deed was mijn kinderen vertellen dat ze konden worden wat ze wilden.
Mijn ouders waren mensen met t idee" als je voor een dubbeltje geboren bent dan wordt je nooit een kwartje"
Al hun kinderen zijn goed terecht gekomen,maar wij hebben onze kinderen minder begrensd( bij ons was het ; na school ga je werken, mijn kinderen konden studeren als ze dat wilden)Maar ouders hebben naar hun kunnen zeker hun best gedaan en daar ben ik dankbaar voor.
FruitMoeder schreef op 03-08-2026 om 13:32:
[..]
Ik weet nog dat mijn moeder op de bank sliep in de middag en dan mocht ik zowat niet beneden komen. Dus dat wil ik niet aan mijn dochter meegeven. De 'ik wil niet in actie hoeven komen'' vind ik wel een mooie. Mijn dochter mag wel gewoon tv kijken als ik even mijn ogen dicht doe. Ik verwacht in de middag toch geen stilte en het is wel rustgevend dat geruis op de achtergrond.
Je klinkt alsof je er nu nog best last van hebt dat ze die keuzes maakte en het je nu nog steeds definieert. Zie of voel je dat zelf ook zo?
Wat heb je nodig om er minder mee bezig te zijn wat je moeder deed en gewoon je eigen leven te leiden?
Kun je datgene wat je nodig hebt zelf geven?
Of verwacht je iets van een ander, bijvoorbeeld je moeder, en is dat dan wel realistisch of gijzel je eigenlijk jezelf daarmee?
misschien wat off topic, maar ik denk dat iedereen leeft naar t voorbeeld van zijn ouders.
Hoe staat t dan met scheiden?
Ik heb t idee( kan mij helemaal vergissen hoor)
Dat er in de ene familie meer gescheiden wordt dan in de andere.
In mijn familie en die van partner is niemand gescheiden ( nou ja 1 neef van mij wel, maar ik heb best veel neven en nichten) alle ouders, broers zussen ooms ,tantes neven ( behalve die ene dan
nichten zijn bij elkaar.
Terwijl ik ook wel hoor van ouders die gescheiden zijn , kinderen wel 2x etc.
Ik vraag mij af of dit ook zo is van t voorbeeld dat je van je ouders krijgt doorgeven ( en dan is t wel weer on topic)
Trouwens 1 stel in de familie had misschien beter wel kunnen scheiden , zouden ze ws gelukkiger zijn geweest, maar de rest is voorzover ik kan beoordelen gelukkig samen.
Het zal er wel vanaf hangen hoe je zelf bent opgegroeid. Zelf heb ik een hele fijne veilige jeugd gehad. Kan me ook echt niet voor de geest halen dat mijn ouders iets niet goed aanpakte. Daarom heb ik ook nooit het gevoel gehad dat ik het bij mijn kinderen anders moest doen. Er zullen vast wel dingen anders gaan hoor, het is ook een heel andere tijd. Mijn ouders hebben ook nog nooit iets over onze opvoedstijl gezegd.
Kan alleen maar hopen dat mijn kinderen met net zo'n warm gevoel terug kijken op hun jeugd.
RaSa schreef op 03-08-2026 om 14:48:
Het zal er wel vanaf hangen hoe je zelf bent opgegroeid. Zelf heb ik een hele fijne veilige jeugd gehad. Kan me ook echt niet voor de geest halen dat mijn ouders iets niet goed aanpakte. Daarom heb ik ook nooit het gevoel gehad dat ik het bij mijn kinderen anders moest doen. Er zullen vast wel dingen anders gaan hoor, het is ook een heel andere tijd. Mijn ouders hebben ook nog nooit iets over onze opvoedstijl gezegd.
Kan alleen maar hopen dat mijn kinderen met net zo'n warm gevoel terug kijken op hun jeugd.
Dit. Natuurlijk deden mijn ouders sommige dingen anders dan dat ik ze gedaan heb, maar da's misschien ook een beetje de tijdsgeest. En het gevoel dat ik nog altijd bij hen terecht kan als er iets is, overheerst. Dat basisgevoel van veiligheid hoop en denk ik ook aan mijn kinderen meegegeven te hebben. Voor mij telt dat meer dan de dingen die ze ongetwijfeld ook weleens beter hadden kunnen doen.
Groentetuin schreef op 03-08-2026 om 14:43:
Hoe staat t dan met scheiden?
Mijn moeder en haar familie waren tegen scheiden tot haar huwelijk in de soep liep. Maar zij zei altijd dat haar situatie ''anders'' was. En haar familie ging er ook in mee dat haar scheiding niet telde.
Groentetuin schreef op 03-08-2026 om 14:43:
misschien wat off topic, maar ik denk dat iedereen leeft naar t voorbeeld van zijn ouders.
Hoe staat t dan met scheiden?
Ik heb t idee( kan mij helemaal vergissen hoor)
Dat er in de ene familie meer gescheiden wordt dan in de andere.
In mijn familie en die van partner is niemand gescheiden ( nou ja 1 neef van mij wel, maar ik heb best veel neven en nichten) alle ouders, broers zussen ooms ,tantes neven ( behalve die ene dan
Terwijl ik ook wel hoor van ouders die gescheiden zijn , kinderen wel 2x etc.
Ik vraag mij af of dit ook zo is van t voorbeeld dat je van je ouders krijgt doorgeven ( en dan is t wel weer on topic)
Trouwens 1 stel in de familie had misschien beter wel kunnen scheiden , zouden ze ws gelukkiger zijn geweest, maar de rest is voorzover ik kan beoordelen gelukkig samen.
Ik denk dat kinderen in sommige families beter leren conflicten op te lossen dan in andere. Als je ook bij je ouders hebt gezien dat het normaal is dat relaties pieken en dalen hebben, en hoe je de dalen overleeft, dan wordt de kans op een scheiding alweer wat kleiner.
Ikzelf probeer het wel beter te doen maar merk ook dat ik daarmee in andere valkuilen val.
Ik werd thuis altijd een soort van ingezet als huishoudelijke hulp, alle ff dit en ff dat bij elkaar was aan het eind van de week een heel groot deel van het huishouden. De afwas was standaard mijn zus en mijn werk, de strijk was mijn werk wat "dat kon" mijn zus niet, net zoals dat zij na 1 keer dweilen ook niet meer hoefde te dweilen dat kon ik er ook wel bij doen, elke week werd er 2 keer gevraagd of ik ff wilde stofzuigen en elke woensdag werd er gevraagd of ik ff wilde stoffen. Zo nu en dat mocht ik ramen lappen. En dan hebben we op de badkamer, wc en was na het huishouden wel rond. De badkamer en wc zal best een klusje geweest zijn, de was deed ma in de machine en aan de lijn of in de droger, het opvouwen en strijken was mijn werk.
Gevolg was dus dat ik vond dat mijn kind niets hoefde in huis, en dat is tot in groep 8 zo gebleven en sinds hij naar de middelbare is vraag ik klusjes. Hoewel hij wel al vanaf zijn 2e zelf zijn eigen kamer opruimde en vanaf zijn 6e hem zelf schoonhield. Nu vraag ik hem regelmatig even de vuilnisbakken te legen en de zakken naar de ondergrondse te brengen, even te helpen met de afwas of even een keer te stofzuigen, daarnaast helpt hij me wekelijks met het koken.
Daarnaast vind ik het belangrijk dat hij leuke momenten met mij heeft, ik bedenk uitstapjes en dat kan veel geld kosten maar ook kosteloos zijn zoals het lenen van iemand zijn kayak en een stuk kayakken tot een treinreis naar een grote stad om daar lekker rond te lopen. Ik weet nog heel goed dat mijn moeder zelf eigenlijk zelden wat met ons ondernam maar mijn naarste herinnering is dat we om de beurt een week gingen logeren in de zomervakantie. Ik ging naar een tante waar ik het heel gezellig heb gehad, en mijn zus ging naar een andere tante waar ze het ook heel gezellig heeft gehad, allemaal goed en aardig maar mijn goede herinnering aan die week verdween toen mijn zus vroeg "en wat voor leuks heb jij met pap en mam gedaan in het toen ik logeren was?" ik keek haar vragend aan en zei, niets hoezo? Toen verder ze dat zij uit eten was geweest en een andere dag met mijn moeder naar de film. Dus ik liep naar mijn moeder toe en vroeg waarom wij in mijn week alleen thuis niets leuks hadden gedaan, toen was het antwoord "oh het geld was op" en ook toen besefte ik al en heb ik het uitgesproken dat ik het echt heel gemeen vond dat ze met mijn zus 2 dingen heeft gedaan die geld kostten en leuk waren maar niet bedacht dat ze ook nog een andere dochter had waar ze wat leuks mee kon doen en dat ze wellicht dit had kunnen verdelen.
Ik zie nu wel deja vu met vroeger, hoe ze haar kleinkinderen behandeld en hoe ze ons behandelde. Ik heb laatst besloten voorlopig even een pauze met haar te nemen aangezien ze mijn zoon beloofde wat af te spreken maar dit op het laatste annuleerde "omdat het zo warm zou worden" en ze een week later mij vertelde dat ze uit zou gaan met de familie van haar vriend en ze zo baalde dat het niet door ging, en dat op een dag waar de voorspellingen nog warmer waren dan de dag dat ze af zou spreken met mijn zoon. Overigens had mijn zoon zelfs gezegd "maar dan gaan we toch niet een dagje weg, dan kom ik gewoon langs spelletjes doen" maar ook dat vond mijn moeder niet wenselijk.
Achteraf is een koe in de kont kijken. Wellicht op andere gebieden krijg je later dezelfde verwijten. Het gaat er niet om wie het beter of anders doet; het is geen wedstrijd, je hoeft de ander niet neer te trappen om er zel beter uit te komen. Niemand krijgt een gebruiksaanwijzing, inzichten veranderen en iedereen neemt zin of haar eigen opvoeding mee in de volgende; of het nu is om het anders of hetzelfde te doen.
Groentetuin schreef op 03-08-2026 om 14:43:
misschien wat off topic, maar ik denk dat iedereen leeft naar t voorbeeld van zijn ouders.
Hoe staat t dan met scheiden?
Ik heb t idee( kan mij helemaal vergissen hoor)
Dat er in de ene familie meer gescheiden wordt dan in de andere.
In mijn familie en die van partner is niemand gescheiden ( nou ja 1 neef van mij wel, maar ik heb best veel neven en nichten) alle ouders, broers zussen ooms ,tantes neven ( behalve die ene dan
Terwijl ik ook wel hoor van ouders die gescheiden zijn , kinderen wel 2x etc.
Ik vraag mij af of dit ook zo is van t voorbeeld dat je van je ouders krijgt doorgeven ( en dan is t wel weer on topic)
Trouwens 1 stel in de familie had misschien beter wel kunnen scheiden , zouden ze ws gelukkiger zijn geweest, maar de rest is voorzover ik kan beoordelen gelukkig samen.
Absolute onzin!
Wij komen beide uit gebroken gezin en zijn al 36 jaar bij elkaar
Miepjecody schreef op 03-08-2026 om 15:34:
[..]
Absolute onzin!
Wij komen beide uit gebroken gezin en zijn al 36 jaar bij elkaar
Ik zeg toch ook niet dat iedereen gaat scheiden.
Maar dat ik het idee heb dat het in sommige families meer voorkomt, en dat dat misschien ook met voorbeelden te maken heeft.
mijn eigen jeugd was ronduit onveilig.
ikzelf ben vaak heel onzeker over mijn opvoedskills.
Ik wil het beter doen, ik denk ook echt dat ik het anders doe, maar of het beter is weet ik niet.
Ik doe namelijk weer andere dingen die niet altijd handig zijn. Mijn eigen trauma zit diep waardoor ik op sommige zaken echt kan aanslaan. Emotioneel, onzeker, gekwetst.
Ik bespreek veel met mijn man. We denken samen na over zaken, reflecteren. en echt…de bedoeling is goed. Maar ik denk dat ook mijn kind zaken ervaart die zij anders zou willen zien.
Groentetuin schreef op 03-08-2026 om 15:48:
[..]
Ik zeg toch ook niet dat iedereen gaat scheiden.
Maar dat ik het idee heb dat het in sommige families meer voorkomt, en dat dat misschien ook met voorbeelden te maken heeft.
Ik denk het wel, in beide richtingen: ofwel problemen al snel als onoverkomelijk beschouwen en scheiden als logische volgende stap, ofwel voldoende relatievaardigheden geleerd hebben om problemen aan te pakken en op te lossen, en dan staat scheiden veel ver naar onderen op de lijst van volgende stappen.
