Algemeen Ouderschap Algemeen Ouderschap

Algemeen Ouderschap

Lees ook op

Dat eeuwige commentaar altijd


MamaE schreef op 26-04-2022 om 10:26:



De reactie op mijn appje was 'nou ja, we willen je alleen maar helpen'.
Ja, dat hoeft dus niet meer. Geef me alsjeblieft het vertrouwen dat ik het zelf kan.
Ik hoef het niet alleen te doen, ik heb ook nog een man die ook over gezond verstand beschikt.

dan is je antwoord: Dat snap ik maar sorry dit helpt mij dus niet. Ik ben volwassen, ik maak samen met mijn man onze eigen keuzes en als ik hulp nodig heb bij die keuzes dan vraag ik dat aan jullie. Nu geven jullie ongevraagd advies en dat is niet prettig voor mij. Ik hoop dat jullie dat begrijpen en zo een fijne opa/oma/tante/oom etc voor mijn dochter kunnen zijn. 

Mooi antwoord, Suusje. 

Jouw ouders en je zus kunnen veel van je leren. Als ze er voor openstaan. 

Jij ziet het precies goed. Helpen is voldoende zelfvertrouwen geven, dat is niet dingen uit handen nemen en al die dingen meer die jij noemt. 

Je klinkt als een wijs mens.

Baken je grenzen af, wil je niet dat je vader van alles doet, dan geef je dat aan. Ze moeten misschien wennen aan jou, ze moeten blij zijn dat jij het zo goed doet. Hopelijk zien ze dat in. 

Bijtje82 schreef op 24-04-2022 om 23:02:

[..]

Ja daar heb je een goed punt. Maar ons vlees is nog altijd niet 100% zuiver vrees ik. Het blijft een duister wereldje.

Maar het standpunt voeding klopt verder wel. Wij eten gewoon anders dan zij. Toch wel ongezonder denk ik, maar wel gevarieerder. En meer en ook meer bewerkt.

We dwalen af.

Je kinderen zijn je spiegel. Als zij gelukkig en gezond zijn, dan weet je dat het goed zit.

Ook die laatste zin is (gemene) onzin!!! Dat zou namelijk impliceren dat ouders van depressieve kinderen iets fout hebben gedaan. 

MamaE

MamaE

26-04-2022 om 15:00 Topicstarter

Mijn ouders en zus zijn als familie echt wel lief voor mijn dochter. Ze komt er graag.
Hoewel de kinderen van mijn zus ook wel wat nare trekjes van haar hebben en mijn zus dat niet altijd even goed corrigeert naar mijn mening.

Maar inderdaad; mijn ouders zijn te lang in de zorgmodus blijven hangen en ik weet eigenlijk niet of ik ze dat echt kan verwijten. Ik kan me best voorstellen dat het loslaten van zorgenkinderen lastiger is. Maar dan nog vind ik vertrouwen meegeven in het zelf kunnen en in zelfredzaamheid belangrijk.
Ik heb ze wel laten weten dat ongevraagd advies niet nodig is en dat ik het wel vraag als ik graag advies wil omdat het me erg onzeker maakt.

ief

ief

26-04-2022 om 15:13

Weet jouw familie al dat kinderen in Silicon Valley allemaal zo opgevoed worden als jouw dochter? Tot veertien geen telefoons daar. Jouw familie loopt juist achter, niet jij. 

TO: ‘Dat is ook nog een punt van kritiek; ze vinden dat ik veel te veel verwacht van mijn kind. Vergeleken met veel andere kinderen is dat misschien ook wel zo, maar tot nu toe laat ze juist zien die verantwoordelijkheid prima aan te kunnen.’

Bekijk het anders; je geeft je kind de ruimte om zelf te ontdekken. Ondertussen weet je dat ze naar je toe komt, als ze je hulp nodig heeft. Die andere kinderen ontbreekt het aan die ruimte om te groeien en roepen later dat hun ouders altijd alles voor hen bepaalden. Oftewel; negeren.

Je hebt het nu aangegeven en dat is natuurlijk hartstikke goed, maar wat ze ermee doen is een tweede. Het belangrijkste is dat ze van jullie houden en andersom, ook al verschillen jullie van elkaar.

Hopelijk wordt het commentaar minder maar het is lastig om de gewoonten van een ander te veranderen. Wat je wel kunt veranderen is de manier waarop je er zelf mee omgaat. Geloof in jezelf, je doet het prima (!!!), en beschouw hun commentaar als onterecht maar goedbedoeld. Het is zoals het is, accepteer hun fouten. In het vervolg reageer je dan luchtig maar kort 'Ja Ma, maar wij doen het anders, dat weet je. Gaan jullie nog naar de vrijmarkt morgen?'.

Bijtje82

Bijtje82

26-04-2022 om 21:40

Pippeltje schreef op 26-04-2022 om 13:57:

[..]

Ook die laatste zin is (gemene) onzin!!! Dat zou namelijk impliceren dat ouders van depressieve kinderen iets fout hebben gedaan.

Zullen we gewoon OT blijven en geen onzin gaan roeptoeteren waarvan je zelf ook wel weet dat ik het zo niet bedoel.

Mijn commentaar is direct aan MamaE gericht met de bedoeling te zeggen dat ze het goed doet op haar manier. 

Juist dat meten (wie dat wat beter) wat voegt dat toe? 
Echt, niet doen. We verschillen en dat is zo mooi juist! 
Je hebt hun goedkeuring niet meer nodig. Dat was ooit, maar je onzekerheid zul je nu met jezelf moeten oplossen. 
Sommige mensen geven nu eenmaal graag ongevraagd advies. Het is maar de vraag of ze daar in kunnen veranderen. (Mijn ervaring is dat mensen heel moeilijk veranderen) 
Steek daar ook niet op in. Steek in op jezelf: zorg dat het jou niet meer negatief raakt. 

Wilgenkatje- schreef op 26-04-2022 om 11:25:

[..]

Liefde verstaan kan best ingewikkeld zijn...

Mooi gezegd, geldt voor alle kanten. Het is niet altijd makkelijk om de vorm van liefde van de ander te accepteren en respecteren en te zien als liefdevol. 

Door de vorm heenkijken is lastig, maar kan wel milder stemmen. 

MamaE

MamaE

26-04-2022 om 23:36 Topicstarter

Ik weet echt wel dat mijn ouders hun best doen en ook altijd hebben gedaan. Naar eer en geweten, met beperkte kennis en kunde maar met de beste intenties hebben ze gedaan wat zij op dat moment zagen als de beste keuze. Ik verwijt ze dat ook niet. Ze hebben zeker wel fouten gemaakt, maar het zijn ook maar mensen. Ik heb zelf ook wel eens dingen gedaan en gezegd waar ik niet trots op ben.
Mijn man zegt ook tegen mij dat hij ziet dat ik ontzettend mijn best doe om een goede moeder, echtgenoot, dochter, zus, vriendin, collega etc. te zijn en dat ik heel hard vecht voor mijn plekje in de samenleving omdat er blijkbaar diep in mij de overtuiging zit dat ik dat niet zonder meer verdien. Iets met prestatie versus genade. 
Wat hij juist in mij waardeert is dat ik open sta voor het inzicht van anderen en voor zelfreflectie. Ik moet inderdaad leren om ongevraagde adviezen en commentaar los te laten en minder onzeker te zijn. En meer te vertrouwen op dat het goed genoeg is wat wij samen doen.

Ik merk wel dat mijn spanning en emoties nog best hoog zitten. En dat ik wat betreft zelfacceptatie misschien toch nog minder ver ben dan ik mezelf voorhield.
Dat is ook wel een punt om aan te werken: ik heb soms de neiging om mezelf voor te houden/te overtuigen van het feit dat ik dingen geaccepteerd heb omdat ik dat graag zou willen. 
Dochter merkt het wel altijd als ik ergens mee zit. Vandaag had ze een tekening voor mij gemaakt. 'Met heel veel glitters zodat je weer blij wordt'. 

Wat lief van je dochter. Zij accepteert en houdt van je zoals je bent. Luister maar goed naar haar 😉

Suusje. schreef op 26-04-2022 om 11:32:

[..]

dan is je antwoord: Dat snap ik maar sorry dit helpt mij dus niet. Ik ben volwassen, ik maak samen met mijn man onze eigen keuzes en als ik hulp nodig heb bij die keuzes dan vraag ik dat aan jullie. Nu geven jullie ongevraagd advies en dat is niet prettig voor mij. Ik hoop dat jullie dat begrijpen en zo een fijne opa/oma/tante/oom etc voor mijn dochter kunnen zijn.

Precies dit ... Maar zonder het woord Sorry.

Je hoeft namelijk niet te verontschuldigen dat je hun hulp niet wil.

het maakt niets uit wat je doet, er is altijd wel iemand die er iets van vindt. Zolang jij je eigen keuzes als ouder kunt verantwoorden naar jezelf en naar je dochter en ze niet verwaarloosd wordt is het helemaal prima.

Koekie1980 schreef op 27-04-2022 om 12:55:

[..]

Precies dit ... Maar zonder het woord Sorry.

Je hoeft namelijk niet te verontschuldigen dat je hun hulp niet wil.

dat weet ik ook wel maar soms heiligt het doel de middelen. Hun reactie duidde er al niet op dat ze het gaan begrijpen. Door er een sorry tussen te gooien hoop je dat het kwartje valt.

Reageer op dit bericht

Op dit topic is al langer dan 4 weken niet gereageerd, daarom is het reageerveld verborgen. Je kan ook een nieuw topic starten.