Explosieve relatie, kind in gevaar?
Goed...een heel verhaal, maar ik zal het proberen een beetje leesbaar te houden. Het probleem is dat ik (man, 40) steeds verder in depressie raak en mijn gezin hiermee schaadt.
Het gezin
Vriendin van 39 jaar, ik van 40 jaar, dochter van 11 jaar en een hond van 4. Wij zijn als partners nu 20 jaar samen. Beiden een goede baan en financiën zijn goed op orde: wij kunnen redelijk doen en laten wat wij willen. Wij wonen in een mooie buitenwijk vlak naast een groot natuurpark.
Haar karakter: voordeel van de twijfel, wil graag vrienden pleasen, kan binnen een minuut wisselen tussen kwaad en vrolijk, ze is open over gevoelens en vooral voorstander van vrijheid en impulsiviteit. Kan zich maar moeilijk vermaken, wat vooral in voorgaande jaren resulteert in veel slapen om de tijd voorbij te laten gaan.
Mijn karakter: nadeel van de twijfel, sterk voorstander van rechtvaardigheid, kan uren tot dagen nodig hebben om uit een bui te komen. Voorstander van afspraken en structuur. Maar amper tijd voor slaap: altijd bezig met hobbies, klussen, etc.
Mijn vriendin droomt van de perfecte wereld: een gezin moet zijn zoals Kleine huis op de prairy, een vriendengroep als Friends. Een belangrijk punt in onze relatie was dan ook kinderen: zij zocht een typisch groot gezin, ik zag het niet zo zitten. Uiteindelijk heb ik toch ingestemd.
Dochter: krijgt een eigen hoofdstuk hieronder.
Dochter
Wat volgde was een zwangerschap met prenatale depressie, ze vroeg zich af of ze wel een goede moeder zou kunnen zijn. Bij geboorte is dit overgegaan in postnatale depressie. Hierbij heeft ze psychologische ondersteuning gehad, maar het is nooit helemaal verdwenen. Sterker nog, tot op de dag van vandaag (11 jaar later) zegt ze nog met enige regelmaat dat ze nog steeds spijt heeft van de geboorte.
De opvoeding van onze dochter hebben wij grotendeels zelf gedaan: zo min mogelijk opvang, bij opa/oma of bij een kinderoppas.
Ze vindt onze dochter een leuke meid, maar de mate van vrijheid die ze kwijt is, kan ze niet altijd mee overweg. Ze speelt nog steeds regelmatig met de gedachte dat het plots kwijtraken van onze dochter vooral een opluchting zal zijn - en niet een verdriet. Dit spreekt ze ook regelmatig uit tegen mij. Natuurlijk is dit iets wat onze dochter niet weet - en nooit mag weten. Mij doen deze opmerkingen nog steeds pijn, al is er enige mate van gewenning na al die jaren. Ik ben verre van een perfecte vader, maar zou niet weten wat ik zonder mijn dochter zou moeten. Dat was vanaf de geboorte al duidelijk: ik ben overbeschermend, maar erg betrokken. Het liefst neem ik mijn dochter overal mee naartoe.
Onze dochter heeft sinds 6 jarige leeftijd diverse soorten therapie. De diagnose is autisme (MCDD) met angststoornissen. Dit maakt de opvoeding zeker niet makkelijker. Zeker gezien het verhaal hieronder, waarbij vriendin steeds vaker van huis weg is en alle zorg op mij valt. Onze dochter is een gezellige, vrolijke en praatgrage meid, al worstelt ze met het gewicht van de hele wereld zodra het stil wordt (in bed).
Recent
Het laatste jaar zijn er wat veranderingen gekomen. Veranderingen die zeer positief uitpakken voor mijn vriendin, maar waar ik maar moeilijk mee om kan gaan. Haar droombeeld van een werkplek werd werkelijkheid: ze is van baan gewisseld en ging van een strikte, zakelijke groep zonder compassie, naar een gezellige club. Personen waar ze lol mee kan hebben, haar privé verhalen/stress kwijt kan, etc. Zo gezellig, dat ze zelfs op vrije dagen naar het werk gaat - een soort FOMO.
Daarnaast is ze gestart met sporten. Geboren uit noodzaak (haar BMI ver in het rood) maar het werd snel een sociale gelegenheid. Ze heeft daar eerst een nieuwer best friend ontmoet en daarna volgde al snel een vriendengroep. Zo gezellig, dat elke vorm van moderatie overboord ging. De beste vriendin sport 7 keer per week, dus zij ook. Yoga, pilatus, boxen, hiit, spinning, squash...elke dag is ze wel in de sportschool te vinden. Bij voorkeur een ruime tijd vóór de les (om bij te praten met vrienden) en na de les (idem, napraten).
Mocht je denken: wauw, daar moet je als man toch blij mee zijn! Een vrouw die zo bezig is met haar gezondheid. Ik merk echter vooral de nadelen. Ze voelt zich beter, dat is top. Ze raakt door alle sociale zaken er omheen geen kilo kwijt (letterlijk nog op hetzelfde gewicht na een jaar zo intensief sporten). Voor mij geen punt om haar op aan te vallen hoor, maar het streept wel een mogelijk voordeel door.
Want sociaal, dat is het zeker. She is living the dream qua sociaal: naast de (sociale) sportlessen door de weeks, is het vrijdagavond borrelen bij A, zaterdagochtend wandelen met B, zaterdagmiddag en avond op pad met C en D en zondag is het natuurlijk tijd om nog even bij te kletsen met E. De sport vriendengroep is erg actief. Vooral een grote trendbreuk ten opzichte van de 19 jaar daarvoor, waarbij ze gewoonweg weinig vermaak kon vinden.
Ik heb dit een halt toegeroepen, want ze leek steeds ons (dochter en partner) te ontvluchten. Deels klopt het ook wel 'daar is het gezelliger, ik kies voor dat geluk, eindelijk zo'n Friends-groep'. Dit heeft al veel gedoe opgeleverd. Want 'waarom zou ik thuis zitten met jullie? Dochter kijkt tablet en man is aan het gamen. Kan ik net zo goed weg zijn'. Als we een afspraak maken van 'je bent direct na de les weer thuis?' of 'je gaat deze week maar na 5 lessen?' wordt dat vaak verbroken. Afspraak vergeten, afspraak niet belangrijk genoeg, een excuus- of gewoon zin om duidelijk te maken dat ik geen invloed mag hebben om haar af te remmen.
Waar ik pogingen doe tot moderatie en afspraken, geeft het haar steeds meer het gevoel dat ik haar aan het controleren en beperken ben. Die twee effecten versterken elkaar: als ze al zo vaak weg is, val ik over elk klein ding wat daar nog bij komt. Elke afspraak die ik maak, maar zij breekt, voelt voor mij als een nieuwe klap. Klappen die ik binnenhoud en die zich opstapelen. Het zorgt voor depressieve buien, waar het gezin (en mijn vrienden, mijn werk) hinder van ondervinden.
Dochter zit hier midden tussenin en merkt dat de sfeer regelmatig gespannen is. Ze geeft wel aan dat mama te vaak weg is, maar vindt het ook lastig dat het vooral ervoor zorgt dat papa zo lang boos is. Want mama is direct weer blij.
Inmiddels komt de therapeute van onze dochter steeds vaker hier thuis om het gesprek aan te horen. Van eens per maand is dit recent zelfs naar 2x per week gegaan. Niet waarvoor ze is ingeschakeld, maar ze ziet de noodzaak. Ze maakt zich zorgen of dit nog wel een stabiele en veilige omgeving is voor onze dochter.
Incidenten
Met zo'n gespannen sfeer, kunnen incidenten ook niet uitblijven.
Wat langer terug, hadden vriendin en ik ruzie. Dat kan om kleine dingen gaan, maar vaak een afspraak die
gebroken wordt. 'ik zag het nut niet meer in van die afspraak, dus ik heb anders gekozen, deal with it'.
Ik uit dat niet in schelden, slaan of iets van dien aard, maar ben gewend om dat op mijzelf te gaan betrekken. Iemand om het
te vertellen, even stoom afblazen, heb ik niet. Vrienden zijn allen vrijgezelle mannen van 40-50 jaar zonder kinderen - en leven echt in een
andere wereld. Mijn ouders zijn vooral bang voor hun kleindochter en zijn al speciaal dichterbij verhuisd (specifiek om dichtbij
kleindochter te zijn, wegens de explosiviteit van het gezin). Mijn hart luchten bij ouders resulteert vooral in dat ze alles onthouden en de
relatie tussen hun en mijn vriendin verslechterd. Therapie is vooral veel afgewezen bij mij. 'Uw situatie is niet erg genoeg' bij de één, 'we
kunnen u pas helpen als u de problemen met uw vrouw en dochter eerst oplost' bij de ander. 'Dit past niet binnen de bij u toegewezen
zorgzwaartepakket, sorry' bij een derde en 'heb je al eens geprobeerd eruit te komen door met ChatGPT te praten als therapeut?' bij de huisarts.
Oftewel,ik moet het zelf oplossen. Sombere buien, zelf straffen met krassen (ikzit inmiddels volledig onder de littekens) en depressieve gedachten.
Dit vindt mijn vriendin naar voor mij, vooral omdat zij bij alles en iedereen haar verhaal kwijt kan, maar het is ook vaak reden tot woede.
Waar ik binnenkom, wordt de kamer donkerder en kouder.
Mijn vriendin kan dit uiteindelijk maar op één manier stoppen, en dat is het te escaleren. Ze heeft al wel eens een mes gebracht, onder het motto
van 'dit werkt beter dan krassen, toe maar - je hebt het lef toch niet!'. Wederom iets waar ze naderhand spijt van heeft, maar het was niet de eerste doodverwensing richting mij. Ik ben vooral bang voor mijn dochter.
-------------------
Vorige week na een therapie sessie op locatie, gingen wij met z'n drieën terug naar huis met de trein. De stemming was vrolijk en positief. Op het perron begint mijn dochter haar hart uit te storten op een emotionele manier: de therapie die ze krijgt, is ze klaar mee. Het is gezellig, de therapeute is leuk, maar het helpt haar niet. Ze wil per direct over naar een ander soort therapie. Elke opmerking die wij maken over 'volgende week is de evaluatie, dan bespreken we het' gooien alleen maar olie op het vuur.
Het escaleert en dochter voelt zich ongehoord. Ze wil weglopen en gooit er (bij het aankomen van een goederentrein op volle snelheid) nog een opmerking door van 'als ik niet mijn zin krijg, kan ik net zo goed voor deze trein springen'. Dit veroorzaakt vooral woede bij mijn vriendin, die dochter vastgrijp en reageert met een 'nou daar komt de trein, als jij niet luistert, dan gooi ik je er zelf wel voor'. Geschokt door de opmerkingen kom ik tussenbeide en weet ik gelukkig de boel te sussen. Vriendin gaat naar haar werk en ik zit de rest van de ochtend met een trillende dochter op de bank thuis. Ze was echt bang dat haar moeder het meende.
Ik geloof niet dat ze echt de actie had uitgevoerd, maar het zeggen brengt al genoeg schade toe.
Mijn vriendin heeft spijt van de opmerkingen en heeft ook sorry tegen dochter gezegd. Verder wil ze vooral niet lang in de sombere stemming blijven hangen, dus het is tijd om weer wat leuks te gaan doen. Ondertussen heb ik hier nog lang last van. Hier hebben vriendin en dochter last van.
---------------
Eén van de dames in de nieuwe vriendengroep, heeft haar speciale aandacht. Mijn vriendin is heel open over zaken, ook tegen mij. Ze geeft aan dat zij deze dame ziet als 'crush' en heeft ze dagelijkse romantische fantasieën over - en meer. Dit uit zich niet tot acties, want die vrouw weet van niets én is getrouwd.
Nu heeft ze 1 op 1 met die vrouw afgesproken. Samen bij die vrouw thuis, samen ergens eten of een leuke boswandeling. Ze snapt dat ik hierop tegen ben en vraagt dan ook of ik hier bezwaar op heb, want 'we moeten meer overleggen, dat zie ik zelf ook wel in'. Mijn bezwaar hierop heeft echter geen zin, want ze wil en kan geen nee zeggen tegen vrienden. En 'het is toch niet wederzijds dus er gebeurt niets'. Mijn compromis om haar dan uit te nodigen bij ons thuis is weggewoven. Dat is minder handig praten want dan heb je kans dat dochter of man binnenloopt.
Voor de duidelijkheid: ik verwacht dat het afspreken puur gezellig bedoelt is en totaal niet zal leiden tot amoureuze gevolgen, maar toch ben ik geen voorstander.
-------------
Eén van de andere vriendinnen uit de nieuwe vriendengroep heeft een impulsief idee: een weekje vakantie in het buitenland! Dit deelt ze met mijn vriendin en zowaar de keuze is gemaakt: ze gaan samen!
Toen mij dit verteld werd, was mijn reactie 'leuk, maar je zou toch nog iets plannen voor een paar dagen weg met je dochter, als gezellige moeder-dochter tijd?'. Ja, dat klopt, maar ik kan geen nee zeggen tegen deze vriendin.
Dochter hoorde van de vakantieplannen van haar moeder en was direct teleurgesteld. 'Leuk voor mama, maar wij dan?' Na wat discussie heen en weer waar onze dochter niet bij zat, hebben mijn vriendin en ik samen besloten dat de beste route was om de spontane vriendin-vakantie af te zeggen en toch samen met haar dochter te gaan.
Eenmaal dochter thuis van school begint mijn vriendin 'je weet dat mama een vakantie had gepland met vriendin A, toch? Nou...dat gún je mama toch wel? Je wil toch dat mama daar naartoe gaat? Of zeg jij ook nee tegen mijn vakantie?'. Ik moest wederom ingrijpen omdat dit meer leek op manipulatie om tóch haar zin te krijgen ipv de besproken aanpassing. Ter plekke is dit rechtgezet en heeft ze alsnog beloofd de vakantie te annuleren.
Enkele dagen later kwam ik er achter dat ze de vakantie alsnog niet geannuleerd heeft. Bang dat vriendin A haar niet meer wil spreken als ze cancelt. Haar idee 'jij moet het mij verbieden om nog te gaan, dat is de duidelijkheid die ik nodig heb. Dan heb ik ook een goed verhaal richting die vriendin'.
En nu?
Ik ben erg praktisch, dus denk ik oplossingen. Zelfmoord zal mij niet helpen, want dan weet ik niet wat er met mijn dochter gaat gebeuren.
Uit elkaar gaan zal mijn dochter ook niet helpen. Ondanks de escalaties van mijn vrouw, heeft mijn dochter maar weinig weet van haar duistere gedachten. Deze mag ze ook niet weten. Mijn vriendin heeft al meerdere malen gezegd dat ik volledige zorg voor onze dochter op mij mag nemen. Dan is ze verlost, vrij. Ze zal ook nodige documenten tekenen bij een rechter om haar ouderlijke macht weg te nemen. Maar toch...onze dochter is wel een moeder nodig. En hoe leg je dat uit bij dochter, als al je 'bewijsmateriaal' in de categorie valt van -dit mag zij nooit weten-.
[Nog ter info: mochten jullie je zorgen maken, de vrouw die ons aan huis wekelijks komt helpen, komt via een grote GGZ instelling, weet van alle bovenstaande details en heeft ook al enkele keren gedreigd met Veilig Thuis.]
Als moeder hier mee zou schrijven zou ik zeggen grow up en neem je verantwoordelijkheid. Je bent geen tiener of jongvolwassene meer. Het leven bestaat niet alleen uit leuke dingen en feesten, zeker niet wanneer er een kind in het spel is.
Ga aan jezelf werken door middel van therapie, ga uitzoeken wat de reden van je onvolwassen vluchtgedrag is, en denk ook eens aan je partner en vooral aan het welzijn van je dochter.
Het is, zoals riony ook beschrijft, door jouw vrij starre en rigide bril beschreven allemaal. De manier waarop je wil dat zij zich aanpast klinkt me onprettig in de oren. Wat jij als afspraken ziet, ziet zij wellicht als regels die jij probeert op te leggen. Relatietherapie en therapie voor jezelf om het op een rijtje te krijgen zijn een goede start.
Ninoea schreef op 13-03-2026 om 21:24:
Het is, zoals riony ook beschrijft, door jouw vrij starre en rigide bril beschreven allemaal. De manier waarop je wil dat zij zich aanpast klinkt me onprettig in de oren. Wat jij als afspraken ziet, ziet zij wellicht als regels die jij probeert op te leggen. Relatietherapie en therapie voor jezelf om het op een rijtje te krijgen zijn een goede start.
Precies zo voel ik het ook, vandaar dat ik in een eerder bericht schreef; Je komt nogal dwingend over, overleg ipv te drammen, want dat werkt niet.
Het zijn regels die door to zijn vastgesteld, en waar zij zich naar moet gedragen.
Yumi schreef op 13-03-2026 om 22:37:
[..]
Precies zo voel ik het ook, vandaar dat ik in een eerder bericht schreef; Je komt nogal dwingend over, overleg ipv te drammen, want dat werkt niet.
Het zijn regels die door to zijn vastgesteld, en waar zij zich naar moet gedragen.
Ik denk dat dat echt een kwestie is van interpretatie vanuit een eigen referentiekader. Ik lees TO juist heel anders. En ik begrijp heel goed, dat hij inmiddels klaar is met het grenzeloze en egoïstische gedrag van moeder.
Ik zie een destructieve relatie met 3 heel ongelukkige beschadigde mensen. Jouw vrouw wil dit leven niet. Ze zal vast van haar kind houden. Maar dit gezinsleven is haar teveel. Dan kan je eisen dat ze van alles moet. Of allerlei regels opleggen. Ze gaat zich er niet aan houden. En het veroorzaakt alleen maar conflicten. Daarnaast heb jij geen zeggenschap over haar. Ze is ook duidelijk geweest. Ze wil dat jij de zorg op je neemt.
Jij probeert aan alle kanten nog iets te redden. Maar ik lees geen relatie met liefde voor elkaar. Alleen stress en ellende en psychische problemen bij jullie alle 3.
Belangrijke les: je kunt alleen jezelf veranderen. En niet een ander.
Ik zou hiermee stoppen. Ga zelf voor dochter zorgen met goede hulpverlening. Kijk wat moeder kan doen maar verwacht niets. Kijk of het sociale netwerk kan ondersteunen. En werk aan je eigen problemen. Die therapie is volkomen zinloos op dit moment. Want jullie gezinssituatie is schadelijk voor alle 3.
Als je het aan kunt, zou ik denk ik uit elkaar gaan, evt tijdelijk. Omdat dat duidelijkheid geeft. Je zorgt nu ook voor je dochter. Nu hoop je elke dag dat je vriendin toch anders beslist, dat ze wel naar huis komt, dat ze wel helpt, dat ze wel aandacht heeft voor jullie kind. Dat gebeurt alleen niet en dan ben je elke dag teleurgesteld en boos. Uit elkaar zijn is niet leuk, maar wel duidelijk voor jou. Je vrouw gaat dan niet komen. Je moet het dan zelf doen met hulp van anderen. Dat is zwaar, maar dan heb je in elk geval niet meer elke dag de triggers en de hoop die alles steeds overhoop gooien. En voor haar is dan ook duidelijk wanneer ze er moet zijn voor jullie dochter. Hopelijk zou dat rust kunnen geven.
Ik denk dat je teveel hoop blijft houden, terwijl er maar heel weinig (geen?) aanknopingspunten zijn waar die hoop op gebaseerd is. Je hebt heel veel voorbeelden opgeschreven van situaties waarin zij geen betrokkenheid laat zien naar jou, jullie kind en jullie gezin. Ik lees nergens dat ze als ze er wel is een lieve moeder is of iets dergelijks. Je trekt geen grenzen en hoopt haar met boosheid naar ander gedrag te manipuleren, maar je lijkt niet te zien dat dat niet werkt. Je lijkt een beetje in ontkenning te blijven hangen.
Dat je vriendin nog steeds een postnatale depressie zou hebben, lijkt me wel erg lang als jullie kind inmiddels 11 is. Het gedrag wat je beschrijft met al die activiteiten komt niet echt depressief (meer) over.
Als ze je echt een mes is komen brengen en gedreigd heeft je kind voor de trein te gooien, dan was ik er al lang mee klaar geweest. Ze heeft al gezegd dat ze alles wil tekenen. Ze heeft al gezegd dat ze spijt heeft van het krijgen van een kind. Wat moet er dan nog meer voorvallen?
Voor de automutilatie is overigens wel hulp beschikbaar. Op de site van 113 staat een lijst met organisaties die je kunnen helpen en waar je heen kunt bellen. Hier: https://www.113.nl/i/automutilatie
NC-X schreef op 13-03-2026 om 14:01:
[..]
Ik snap dat het een enorme lap tekst is. Persoonlijk ben ik veel op fora en vind ik dat best fijn lezen (gewoon het hele verhaal ipv een half verhaal en daarna 25 reacties om te gissen naar de rest).
In het heel kort komt het er op neer dat man met depressieve buien samenwoont met (postnatale)depressieve vrouw, die recent haar leven compleet omgegooid heeft en weinig meer met thuis te maken wil hebben. Combineer dit met een dochter met autisme en er ontstaan spanningen en wellicht gevaren.
Ik heb niet alle reacties gelezen, maar ik zou een andere samenvatting maken: je vriendin geeft al snel en duidelijk aan dat ze achteraf liever geen kind zou hebben gekregen. Jij wijst haar toch op haar verantwoordelijkheid ten opzichte van haar dochter, terwijl zij alles doet om dat te ontlopen. Mogelijk ook omdat jullie dochter een zorgintensief kind is. Jij bent wel zeer betrokken bij je dochter.
Je vriendin leeft een gedroomd leven, maar jij eigenlijk ook, want je beschrijft heel goed dat de realiteit anders is: jij bent degene die voor je dochter moet zorgen. Als je vriendin dus -in overeenstemming met haar karakter en haar wens tot een sociaal leven- spontaan een vakantie afspreekt met een vriendin zou je ook kunnen zeggen tegen dochter dat jullie samen op vakantie gaan. Op zich drijft je gezin dan af van het beeld van een bona-gezin, maar als dat voor iedereen leefbaar is is het goed. Je kunt het voor jezelf en je dochter op die manier plezieriger maken.
Dat zij over jouw afspraken heen walst is vervelend, daar kun je veel ruzies door maken. Eventueel kun je je ouders dan inschakelen als je een belangrijke afspraak hebt.
Neem ook je beschrijving van jezelf serieus: er zijn dingen die jou niet zo aanspreken en dat is ook goed. Maar de explosies komen zo te lezen vooral van jou, dus ik hoop echt dat je je op dat gebied weet te verbeteren. Je wil niet dat Veilig Thuis om de hoek komt kijken.
Verder bekruipt me het gevoel dat je vriendin mogelijk lesbische gevoelens heeft, zwangerschap kan daar invloed op hebben gehad. Dat kan heel verwarrend zijn. Maar misschien is dit niet zo.
Ik denk dat het inderdaad de bril is waardoor je leest Tsjor. Wat jij schrijft haal ik er nauwelijks uit. 
Ik haal er een man uit die zijn vrouw tot een karikatuur maakt, die haar fouten uitgebreid beschrijft, maar niet beschrijft hoe zijn woede die hij wekenlang voelt zich uit, die zichzelf continu snijdt, die ooit afgewezen is bij instellingen qua onderzoek en daarom dus niet geholpen kan worden en geen moeite verder doet.
Ik lees geen acties om het gezellig te maken, helemaal niks. Ik lees enkel controledrang zodat de moeder gaat doet wat ze in zijn ogen moet doen zodat hij niet weer tijd kan besteden aan zijn hobby’s. Er is alleen maar boosheid verpakt onder een dun laagje redelijkheid. De boosheid lijkt ook meer te gaan over het zich niet houden van de (opgelegde) afspraak dan over de impact die het heeft op de plannen die er waren.
Wat een heftigheid allemaal, verdrietig om te lezen.
Ik lees veel interpretaties van iedereen, maar hoe het nou precies zit en waar het zwaartepunt ligt, vind ik niet te beoordelen vanaf een forum. Eigenlijk maakt het ook niet uit. Alles roept ook bij mij veel vragen en gedachten op, ik kan ze hier opschrijven maar ik denk dat dit de wirwar in je hoofd wellicht groter maakt.
Jullie moeten in ieder geval deze cirkel doorbreken en mijn aanname is dat dit niet lukt als jullie bij elkaar in huis wonen.
Hebben jullie dit idee al verkend samen, dat jouw vriendin (tijdelijk) ergens anders gaat wonen?
nogmaals; neem initiatief en maak zelf een veilig thuis melding. Het is een ongezonde plek voor je kind. Zou ze bij opa en oma mogen en kunnen opgroeien?
Ninoea schreef op 14-03-2026 om 07:16:
Ik denk dat het inderdaad de bril is waardoor je leest Tsjor. Wat jij schrijft haal ik er nauwelijks uit.
Ik haal er een man uit die zijn vrouw tot een karikatuur maakt, die haar fouten uitgebreid beschrijft, maar niet beschrijft hoe zijn woede die hij wekenlang voelt zich uit, die zichzelf continu snijdt, die ooit afgewezen is bij instellingen qua onderzoek en daarom dus niet geholpen kan worden en geen moeite verder doet.
Ik lees geen acties om het gezellig te maken, helemaal niks. Ik lees enkel controledrang zodat de moeder gaat doet wat ze in zijn ogen moet doen zodat hij niet weer tijd kan besteden aan zijn hobby’s. Er is alleen maar boosheid verpakt onder een dun laagje redelijkheid. De boosheid lijkt ook meer te gaan over het zich niet houden van de (opgelegde) afspraak dan over de impact die het heeft op de plannen die er waren.
Dit
Ook nu ben ik het helemaal met je eens.
Theofora schreef op 13-03-2026 om 14:39:
Stop met vechten tegen je vrouw. Je hebt op zichzelf realistische verwachtingen van hoe een ouder in een gezin kan handelen en leven. Maar je vrouw wil en kan het (nu) niet. Ik krijg de indruk dat daar al meer dan voldoende strijd over is gevoerd om dat vast te stellen. Om ervoor te zorgen dat jouw energie gaat naar de dingen die wél voor verbetering zorgen, zou ik je aanraden vooralsnog geen enkele eis meer aan je vrouw te stellen en te kijken wat je dan moet doen en regelen om het gezinsleven en je eigen leven en dat van dochter weer rustiger en steviger te krijgen. Misschien komt de relatie tussen jou en je vrouw en dochter dan op een ander, rustiger spoor? Misschien niet? Het kán zijn dat je vrouw dan uit huis gaat of zelfs moet. Wat dan? Welke hulptroepen springen dan bij? Grootouders zijn betrokken dus wellicht kunnen zij helpen? Hulpverleners springen hopelijk bij mbt dochter. Ik snap dat je allerlei beren op de weg ziet bij de gedachte dat je vrouw het gezin verlaat. Maar de beren banjeren nu al frank en vrij door jullie levens heen en richten daar een hoop schade aan. Dus dan beter kiezen voor wat er kan ipv voor hoe het hoort. Als jij stopt je te richten op hoe het zou móeten zijn, zou het kunnen dat je helder wordt in wat er kan, wat jij kan. Als je niet meer afhankelijk bent van de grilligheid van een ander en je een eigen plan kunt trekken, kan het zijn dat er een mist optrekt en dingen juist helderder worden onder ogenschijnlijk moeilijker en onwenselijker omstandigheden. Herken je dat je een bepaalde dwingendheid in de situatie brengt: ‘zo moet het’? Los van of daar rationeel wat voor te zeggen is, werkt dat niet in een situatie die niet rationeel ís. Word alert op die dwingendheid en probeer ‘m los te laten. Lastig dat je zelf geen hulp hebt kunnen vinden. Kun je af en toe met de POH praten? Of heb je misschien voldoende inkomen om een vrijgevestigde therapeut te zoeken? Ik denk dat je wel wat steun en klankbord nodig hebt om hieruit te navigeren.
Bedankt voor je inzicht, dit geeft mij een belangrijk extern perspectief. Paar keer doorgelezen nu, maar dit is voor mij echt spot-on.
MRI schreef op 13-03-2026 om 14:45:
[..]
bold: klinkt of je vindt dat alles aan haar ligt. Is dat zo?
Wat zegt je vriendin er zelf over? Wat zegt over haar postnatale depressie? Voelt ze zich gesteund door jou (als dat ze dat zelf zegt tegen je)? Hebben jullie relatie therapie overwogen? (miss heb ik er over heen gelezen)
Relatietherapie wel overwogen, maar de ondersteuning die wij nu krijgen - sluit daar ook al redelijk op aan. Nuchtere externe blik, geen oordeel van wie heeft gelijk, maar gewoon analyse en verbeterplannen.
En dat 'alles aan haar ligt'. Nee en ja. Mijn gedrag is mijn keuze, en een slechte keuze. Meerdere malen bewezen dat het niet werkt. Maar ze is wel vaak een aanleiding geweest. Zaken waarvan ze zelf ook weet (en zegt) dat ze over de grens van normaal gedrag zijn - maar ze wil haar zin. Eerst iets doen, dan overleggen. Expres zaken stil houden. Haar dochter net zo aanpakken als ze zelf in haar jeugd is aangepakt.
ToetieToover schreef op 13-03-2026 om 15:25:
[..]
Dit is zeker olie op mijn vuurtje. Ik heb een ex met -volgens mij maar geen diagnose- ASS en een tweeling met diagnose ASS. Je hele manier van schrijven ‘ademt’ voor mij ASS. Waarschijnlijk had mijn ex destijds over mij kunnen schrijven dat ik het huis ontvluchtte door elke avond te gaan sporten. Ik had dan hetzelfde geantwoord: “als ik thuis blijf, zitten jullie alledrie naar een scherm te kijken”. Ik kan waarschijnlijk enig inzicht verschaffen in de belevingswereld van je vrouw, als die lijkt op de mijne. Maar ik vraag me af of dat jou interesse heeft. Je lijkt je niet te verdiepen in haar drijfveren. Hoe ‘modereer’ jij dat ze meer thuis is? Vanuit verbinding of vanuit autoriteit? Je schrijft door boos te worden want anders accepteer je haar gedrag. Dat is natuurlijk niet zo.
Ik ben voorstander van moderatie, maar daar verschillen wij van mening in. 7x sporten in de week is excessief, meer kans op blessures. Past eigenlijk meer bij een topsporter.
'Jij mag niet gaan' is iets wat ik nooit zeg. Ik vertik het om haar iets te verbieden. Ik vind wel dat ze zelf dingen in moet zien. Daar scheelt er ook wel eens aan, omdat zij aangeeft wel dat verbod te moeten hebben. 'Ik wil dat jij duidelijk zegt, meid, jij mag NIET op die vakantie gaan. Zo hard moet ik het horen, anders blijf ik op de achtergrond denken van - er is toch nog een kans'. Dat heb ik tot nu toe geweigerd dus.
Ik probeer het meer thuis zijn te motiveren ook door samen dingen te gaan doen. Leuk dat je de 4e avond op rij met vriendinnen weg gaat, maar zou het niet leuk zijn om ook eens met je partner en dochter wat te gaan doen? Samen wandelen, spellen spelen of zelfs sporten?
Dat gezegd hebbende - ja ik geloof wel dat ik af en toe autoritair overkom.
madee schreef op 13-03-2026 om 15:35:
Ik heb je hele openingspost gelezen.
Het eerste wat ik dacht (vanuit mijn eigen ervaring en ook wat je schrijft over een crush van je vrouw) is dat ze helemaal niet naar de sportschool gaat. Althans dan niet om te sporten. Ze betaalt vast een abonnement en pakt haar spulletjes mee iedere keer, maar als er geen verschil is na een jaar sporten….ik vermoed dat ze haar energie op een heel andere manier kwijtraakt dan met de sportschool. Nu noem je jezelf controlerend en type ‘nadeel van de twijfel’, maar je lijkt me hierin eerder goedgelovig of naïef.
En depressief, maar dat heb je zelf ook wel begrepen.
Voor jullie alledrie lijkt me dit een ongezonde en ongewenste situatie. Het beschadigt jullie dochter meer en meer, met elke dag dat dit blijft doorgaan. Manipulatie, depressie, autisme, zelfbeschadiging en ik denk dat er nog wel meer aan labels te plakken valt maar dat laat ik aan de profs over.
Deze cirkel moet doorbroken worden. Dat kan volgens mij het beste met een rigoureuze professionele maatregel.
Kun je geen brandbrief (kopieer je openingspost daarvoor) sturen naar de al aanwezige betrokken hulpverlener sturen? Die zal de juiste wegen toch echt wel kennen.
Wij sporten bij dezelfde sportschool. Ik ken ook haar vriendengroep, sport ook samen met deze mensen. Ik sport ook regelmatig samen met mijn vriendin. Ze is echt op de sportschool en ze is ook echt fanatiek met het sporten.
De huidige aanwezige hulpverlener is van echt alle details op de hoogte. Wij zijn compleet open in de gesprekken.
