Explosieve relatie, kind in gevaar?
Goed...een heel verhaal, maar ik zal het proberen een beetje leesbaar te houden. Het probleem is dat ik (man, 40) steeds verder in depressie raak en mijn gezin hiermee schaadt.
Het gezin
Vriendin van 39 jaar, ik van 40 jaar, dochter van 11 jaar en een hond van 4. Wij zijn als partners nu 20 jaar samen. Beiden een goede baan en financiën zijn goed op orde: wij kunnen redelijk doen en laten wat wij willen. Wij wonen in een mooie buitenwijk vlak naast een groot natuurpark.
Haar karakter: voordeel van de twijfel, wil graag vrienden pleasen, kan binnen een minuut wisselen tussen kwaad en vrolijk, ze is open over gevoelens en vooral voorstander van vrijheid en impulsiviteit. Kan zich maar moeilijk vermaken, wat vooral in voorgaande jaren resulteert in veel slapen om de tijd voorbij te laten gaan.
Mijn karakter: nadeel van de twijfel, sterk voorstander van rechtvaardigheid, kan uren tot dagen nodig hebben om uit een bui te komen. Voorstander van afspraken en structuur. Maar amper tijd voor slaap: altijd bezig met hobbies, klussen, etc.
Mijn vriendin droomt van de perfecte wereld: een gezin moet zijn zoals Kleine huis op de prairy, een vriendengroep als Friends. Een belangrijk punt in onze relatie was dan ook kinderen: zij zocht een typisch groot gezin, ik zag het niet zo zitten. Uiteindelijk heb ik toch ingestemd.
Dochter: krijgt een eigen hoofdstuk hieronder.
Dochter
Wat volgde was een zwangerschap met prenatale depressie, ze vroeg zich af of ze wel een goede moeder zou kunnen zijn. Bij geboorte is dit overgegaan in postnatale depressie. Hierbij heeft ze psychologische ondersteuning gehad, maar het is nooit helemaal verdwenen. Sterker nog, tot op de dag van vandaag (11 jaar later) zegt ze nog met enige regelmaat dat ze nog steeds spijt heeft van de geboorte.
De opvoeding van onze dochter hebben wij grotendeels zelf gedaan: zo min mogelijk opvang, bij opa/oma of bij een kinderoppas.
Ze vindt onze dochter een leuke meid, maar de mate van vrijheid die ze kwijt is, kan ze niet altijd mee overweg. Ze speelt nog steeds regelmatig met de gedachte dat het plots kwijtraken van onze dochter vooral een opluchting zal zijn - en niet een verdriet. Dit spreekt ze ook regelmatig uit tegen mij. Natuurlijk is dit iets wat onze dochter niet weet - en nooit mag weten. Mij doen deze opmerkingen nog steeds pijn, al is er enige mate van gewenning na al die jaren. Ik ben verre van een perfecte vader, maar zou niet weten wat ik zonder mijn dochter zou moeten. Dat was vanaf de geboorte al duidelijk: ik ben overbeschermend, maar erg betrokken. Het liefst neem ik mijn dochter overal mee naartoe.
Onze dochter heeft sinds 6 jarige leeftijd diverse soorten therapie. De diagnose is autisme (MCDD) met angststoornissen. Dit maakt de opvoeding zeker niet makkelijker. Zeker gezien het verhaal hieronder, waarbij vriendin steeds vaker van huis weg is en alle zorg op mij valt. Onze dochter is een gezellige, vrolijke en praatgrage meid, al worstelt ze met het gewicht van de hele wereld zodra het stil wordt (in bed).
Recent
Het laatste jaar zijn er wat veranderingen gekomen. Veranderingen die zeer positief uitpakken voor mijn vriendin, maar waar ik maar moeilijk mee om kan gaan. Haar droombeeld van een werkplek werd werkelijkheid: ze is van baan gewisseld en ging van een strikte, zakelijke groep zonder compassie, naar een gezellige club. Personen waar ze lol mee kan hebben, haar privé verhalen/stress kwijt kan, etc. Zo gezellig, dat ze zelfs op vrije dagen naar het werk gaat - een soort FOMO.
Daarnaast is ze gestart met sporten. Geboren uit noodzaak (haar BMI ver in het rood) maar het werd snel een sociale gelegenheid. Ze heeft daar eerst een nieuwer best friend ontmoet en daarna volgde al snel een vriendengroep. Zo gezellig, dat elke vorm van moderatie overboord ging. De beste vriendin sport 7 keer per week, dus zij ook. Yoga, pilatus, boxen, hiit, spinning, squash...elke dag is ze wel in de sportschool te vinden. Bij voorkeur een ruime tijd vóór de les (om bij te praten met vrienden) en na de les (idem, napraten).
Mocht je denken: wauw, daar moet je als man toch blij mee zijn! Een vrouw die zo bezig is met haar gezondheid. Ik merk echter vooral de nadelen. Ze voelt zich beter, dat is top. Ze raakt door alle sociale zaken er omheen geen kilo kwijt (letterlijk nog op hetzelfde gewicht na een jaar zo intensief sporten). Voor mij geen punt om haar op aan te vallen hoor, maar het streept wel een mogelijk voordeel door.
Want sociaal, dat is het zeker. She is living the dream qua sociaal: naast de (sociale) sportlessen door de weeks, is het vrijdagavond borrelen bij A, zaterdagochtend wandelen met B, zaterdagmiddag en avond op pad met C en D en zondag is het natuurlijk tijd om nog even bij te kletsen met E. De sport vriendengroep is erg actief. Vooral een grote trendbreuk ten opzichte van de 19 jaar daarvoor, waarbij ze gewoonweg weinig vermaak kon vinden.
Ik heb dit een halt toegeroepen, want ze leek steeds ons (dochter en partner) te ontvluchten. Deels klopt het ook wel 'daar is het gezelliger, ik kies voor dat geluk, eindelijk zo'n Friends-groep'. Dit heeft al veel gedoe opgeleverd. Want 'waarom zou ik thuis zitten met jullie? Dochter kijkt tablet en man is aan het gamen. Kan ik net zo goed weg zijn'. Als we een afspraak maken van 'je bent direct na de les weer thuis?' of 'je gaat deze week maar na 5 lessen?' wordt dat vaak verbroken. Afspraak vergeten, afspraak niet belangrijk genoeg, een excuus- of gewoon zin om duidelijk te maken dat ik geen invloed mag hebben om haar af te remmen.
Waar ik pogingen doe tot moderatie en afspraken, geeft het haar steeds meer het gevoel dat ik haar aan het controleren en beperken ben. Die twee effecten versterken elkaar: als ze al zo vaak weg is, val ik over elk klein ding wat daar nog bij komt. Elke afspraak die ik maak, maar zij breekt, voelt voor mij als een nieuwe klap. Klappen die ik binnenhoud en die zich opstapelen. Het zorgt voor depressieve buien, waar het gezin (en mijn vrienden, mijn werk) hinder van ondervinden.
Dochter zit hier midden tussenin en merkt dat de sfeer regelmatig gespannen is. Ze geeft wel aan dat mama te vaak weg is, maar vindt het ook lastig dat het vooral ervoor zorgt dat papa zo lang boos is. Want mama is direct weer blij.
Inmiddels komt de therapeute van onze dochter steeds vaker hier thuis om het gesprek aan te horen. Van eens per maand is dit recent zelfs naar 2x per week gegaan. Niet waarvoor ze is ingeschakeld, maar ze ziet de noodzaak. Ze maakt zich zorgen of dit nog wel een stabiele en veilige omgeving is voor onze dochter.
Incidenten
Met zo'n gespannen sfeer, kunnen incidenten ook niet uitblijven.
Wat langer terug, hadden vriendin en ik ruzie. Dat kan om kleine dingen gaan, maar vaak een afspraak die
gebroken wordt. 'ik zag het nut niet meer in van die afspraak, dus ik heb anders gekozen, deal with it'.
Ik uit dat niet in schelden, slaan of iets van dien aard, maar ben gewend om dat op mijzelf te gaan betrekken. Iemand om het
te vertellen, even stoom afblazen, heb ik niet. Vrienden zijn allen vrijgezelle mannen van 40-50 jaar zonder kinderen - en leven echt in een
andere wereld. Mijn ouders zijn vooral bang voor hun kleindochter en zijn al speciaal dichterbij verhuisd (specifiek om dichtbij
kleindochter te zijn, wegens de explosiviteit van het gezin). Mijn hart luchten bij ouders resulteert vooral in dat ze alles onthouden en de
relatie tussen hun en mijn vriendin verslechterd. Therapie is vooral veel afgewezen bij mij. 'Uw situatie is niet erg genoeg' bij de één, 'we
kunnen u pas helpen als u de problemen met uw vrouw en dochter eerst oplost' bij de ander. 'Dit past niet binnen de bij u toegewezen
zorgzwaartepakket, sorry' bij een derde en 'heb je al eens geprobeerd eruit te komen door met ChatGPT te praten als therapeut?' bij de huisarts.
Oftewel,ik moet het zelf oplossen. Sombere buien, zelf straffen met krassen (ikzit inmiddels volledig onder de littekens) en depressieve gedachten.
Dit vindt mijn vriendin naar voor mij, vooral omdat zij bij alles en iedereen haar verhaal kwijt kan, maar het is ook vaak reden tot woede.
Waar ik binnenkom, wordt de kamer donkerder en kouder.
Mijn vriendin kan dit uiteindelijk maar op één manier stoppen, en dat is het te escaleren. Ze heeft al wel eens een mes gebracht, onder het motto
van 'dit werkt beter dan krassen, toe maar - je hebt het lef toch niet!'. Wederom iets waar ze naderhand spijt van heeft, maar het was niet de eerste doodverwensing richting mij. Ik ben vooral bang voor mijn dochter.
-------------------
Vorige week na een therapie sessie op locatie, gingen wij met z'n drieën terug naar huis met de trein. De stemming was vrolijk en positief. Op het perron begint mijn dochter haar hart uit te storten op een emotionele manier: de therapie die ze krijgt, is ze klaar mee. Het is gezellig, de therapeute is leuk, maar het helpt haar niet. Ze wil per direct over naar een ander soort therapie. Elke opmerking die wij maken over 'volgende week is de evaluatie, dan bespreken we het' gooien alleen maar olie op het vuur.
Het escaleert en dochter voelt zich ongehoord. Ze wil weglopen en gooit er (bij het aankomen van een goederentrein op volle snelheid) nog een opmerking door van 'als ik niet mijn zin krijg, kan ik net zo goed voor deze trein springen'. Dit veroorzaakt vooral woede bij mijn vriendin, die dochter vastgrijp en reageert met een 'nou daar komt de trein, als jij niet luistert, dan gooi ik je er zelf wel voor'. Geschokt door de opmerkingen kom ik tussenbeide en weet ik gelukkig de boel te sussen. Vriendin gaat naar haar werk en ik zit de rest van de ochtend met een trillende dochter op de bank thuis. Ze was echt bang dat haar moeder het meende.
Ik geloof niet dat ze echt de actie had uitgevoerd, maar het zeggen brengt al genoeg schade toe.
Mijn vriendin heeft spijt van de opmerkingen en heeft ook sorry tegen dochter gezegd. Verder wil ze vooral niet lang in de sombere stemming blijven hangen, dus het is tijd om weer wat leuks te gaan doen. Ondertussen heb ik hier nog lang last van. Hier hebben vriendin en dochter last van.
---------------
Eén van de dames in de nieuwe vriendengroep, heeft haar speciale aandacht. Mijn vriendin is heel open over zaken, ook tegen mij. Ze geeft aan dat zij deze dame ziet als 'crush' en heeft ze dagelijkse romantische fantasieën over - en meer. Dit uit zich niet tot acties, want die vrouw weet van niets én is getrouwd.
Nu heeft ze 1 op 1 met die vrouw afgesproken. Samen bij die vrouw thuis, samen ergens eten of een leuke boswandeling. Ze snapt dat ik hierop tegen ben en vraagt dan ook of ik hier bezwaar op heb, want 'we moeten meer overleggen, dat zie ik zelf ook wel in'. Mijn bezwaar hierop heeft echter geen zin, want ze wil en kan geen nee zeggen tegen vrienden. En 'het is toch niet wederzijds dus er gebeurt niets'. Mijn compromis om haar dan uit te nodigen bij ons thuis is weggewoven. Dat is minder handig praten want dan heb je kans dat dochter of man binnenloopt.
Voor de duidelijkheid: ik verwacht dat het afspreken puur gezellig bedoelt is en totaal niet zal leiden tot amoureuze gevolgen, maar toch ben ik geen voorstander.
-------------
Eén van de andere vriendinnen uit de nieuwe vriendengroep heeft een impulsief idee: een weekje vakantie in het buitenland! Dit deelt ze met mijn vriendin en zowaar de keuze is gemaakt: ze gaan samen!
Toen mij dit verteld werd, was mijn reactie 'leuk, maar je zou toch nog iets plannen voor een paar dagen weg met je dochter, als gezellige moeder-dochter tijd?'. Ja, dat klopt, maar ik kan geen nee zeggen tegen deze vriendin.
Dochter hoorde van de vakantieplannen van haar moeder en was direct teleurgesteld. 'Leuk voor mama, maar wij dan?' Na wat discussie heen en weer waar onze dochter niet bij zat, hebben mijn vriendin en ik samen besloten dat de beste route was om de spontane vriendin-vakantie af te zeggen en toch samen met haar dochter te gaan.
Eenmaal dochter thuis van school begint mijn vriendin 'je weet dat mama een vakantie had gepland met vriendin A, toch? Nou...dat gún je mama toch wel? Je wil toch dat mama daar naartoe gaat? Of zeg jij ook nee tegen mijn vakantie?'. Ik moest wederom ingrijpen omdat dit meer leek op manipulatie om tóch haar zin te krijgen ipv de besproken aanpassing. Ter plekke is dit rechtgezet en heeft ze alsnog beloofd de vakantie te annuleren.
Enkele dagen later kwam ik er achter dat ze de vakantie alsnog niet geannuleerd heeft. Bang dat vriendin A haar niet meer wil spreken als ze cancelt. Haar idee 'jij moet het mij verbieden om nog te gaan, dat is de duidelijkheid die ik nodig heb. Dan heb ik ook een goed verhaal richting die vriendin'.
En nu?
Ik ben erg praktisch, dus denk ik oplossingen. Zelfmoord zal mij niet helpen, want dan weet ik niet wat er met mijn dochter gaat gebeuren.
Uit elkaar gaan zal mijn dochter ook niet helpen. Ondanks de escalaties van mijn vrouw, heeft mijn dochter maar weinig weet van haar duistere gedachten. Deze mag ze ook niet weten. Mijn vriendin heeft al meerdere malen gezegd dat ik volledige zorg voor onze dochter op mij mag nemen. Dan is ze verlost, vrij. Ze zal ook nodige documenten tekenen bij een rechter om haar ouderlijke macht weg te nemen. Maar toch...onze dochter is wel een moeder nodig. En hoe leg je dat uit bij dochter, als al je 'bewijsmateriaal' in de categorie valt van -dit mag zij nooit weten-.
[Nog ter info: mochten jullie je zorgen maken, de vrouw die ons aan huis wekelijks komt helpen, komt via een grote GGZ instelling, weet van alle bovenstaande details en heeft ook al enkele keren gedreigd met Veilig Thuis.]
Zeespiegel schreef op 13-03-2026 om 16:11:
[..]
Het is best wel zinloos. Je vriendin wilt van alles. Jij probeert het stoppen. Zij loopt dwars over je heen. Ik snap helemaal dat je daar kwaad om bent. Maar uiteindelijk merk je zelf dat je vriendin zich hooguit verder terugtrekt hierdoor, in ieder geval niet haar gedrag in positieve zin veranderd.
Ondertussen lijdt je dochter onder jouw woede, zelfs wanneer die niet tegen haar gericht is. Dus alsjeblieft, omwille van je dochter, trek je emotioneel terug van je partner, en werk samen met je dochter aan het leuker maken van het leven voor jullie beide. Zorg dat jij en je dochter het samen gezellig en goed hebben.
Bedankt, dat vat het goed samen denk ik.
Ik weet dat mijn reactie niet functioneel is. Mijn vriendin geeft aan dat ik wel enorm gegroeid ben de laatste maanden: waar ik altijd nee zei, kies ik vaker voor ja. Ze gaf aan dat ze daar positief door verrast was/is.
En de boosheid van mijn kant...was al die voorgaande jaren lastig/onwenselijk, maar niet veel meer. Want de situaties waardoor ik getriggered werd, waren soms maanden uit elkaar. De laatste maanden is het echter iedere 2-3 dagen raak. Zonder afkoeltijd komt alles heftiger binnen bij mij.
Ik heb het eerste gedeelte van je verhaal gelezen en wil vooral even inhaken op de diagnose MCDD van jullie dochter. Ik ben ouder dan jou, maar heb een (inmiddels ruim volwassen-) kind met dezelfde diagnose en ik kan je vertellen dat jullie pas aan het begin staan van wat zonder twijfel de moeilijkste periode zal worden voor haar en jullie. De pubertijd en jong volwassen periode zal héél intens en heftig gaan worden. Wat belangrijk is, is dat jij en je partner en (en jullie relatie) zo stabiel mogelijk zijn. De meeste relaties (ook uiterst goede en stabiele!!) overleven deze periode niet namelijk en je zal alle zeilen moeten bijzetten je kind de begeleiding te geven die nodig is. Het is slopend, het is heftig en het gaat jullie uitputten. Zoals het nu gaat is een voorspeller van hoe het zal gaan worden en nee, dat is niet veilig. Begin met intensieve gezinshulp. Systeemtherapie is stap 1 en individuele ouderbegeleiding is stap 2. Opname van het gezin zou dan kunnen volgen in dat traject. Iemand aan huis voor kind is prima, maar absoluut niet voldoende.
haarklover schreef op 13-03-2026 om 16:38:
(ik kan niet beoordelen of de moeder zonder aanwijsbare oorzaak depressief is, of dat ze veel tijd aan haar kind kwijt was en daarom verder niets ondernam en dat eindelijk in wil halen, en haar geduld met haar dochter is verloren, ook doordat jullie dochter veel extra zorg nodig heeft.)
Het begon bij de pre/postnatale depressie. Gevoel van 'waar ben ik aan begonnen, hier zit ik 18 jaar aan vast'. Niet om dat gelijk te trekken met iets anders, maar de hond was identiek.
Zij: ik wil een hond, dat past bij mijn ideaalbeeld.
Ik: een hond heb je voor 10+ jaar. Dat is 4x per dag wandelen, ook bij slecht weer. En vakanties, spontaan een dagje weg...alles is dan rekenschap houden.
Zij: ja maar ik wil een hond.
Binnen een maand van de aanwezigheid van de hond, begon ze al met kijken hoe ze er vanaf kon komen. 'Je had weer gelijk, zucht, ik heb geen zin in zo'n blok aan het been'. Het helpt ook niet mee trouwens dat mijn dochter ook helemaal niets heeft met de hond. Een echte dierenvriend, maar haar eigen hondje kon ze dagenlang negeren.
Maar de hond gaat niet weg, die heb je voor het leven (vind ik). Inmiddels lijkt hij wel beter gewaardeerd in het gezin!
Een kleine opmerking:
Dat jouw vriendin een keer gezegd heeft dat ze liever nooit moeder was geworden, hoeft niet te betekenen dat ze altijd zo erover denkt.
Ik denk ook dat ze niet werkelijk jullie dochter onder de trein wil werpen, maar dat ze het gezeur/gedreig van haar dochter zat was.
(en niet eerst tot 10 telde voor ze reageerde...)
tsjor schreef op 14-03-2026 om 07:00:
[..]
..... Op zich drijft je gezin dan af van het beeld van een bona-gezin, maar als dat voor iedereen leefbaar is is het goed. ...
Ik moest heel even denken en toen wist ik het: een Blueband-gezin.
In reclames zijn die altijd heel gelukkig.
rionyriony schreef op 13-03-2026 om 17:25:
Zoals jij het vertelt (het is dus door jouw mentale filter gegaan voordat ik het resultaat daarvan kon lezen) klinkt ze als een perfectionist die plotseling van haar perfectionistische "geloof" is afgevallen en zich nu er geen raad meer mee weet. Eerst was het perfecte leven en de perfecte opvoeder haar levensdoel, maar na het bereiken van een deel van haar doel: een mooi huis, begerenswaardig leven, een mooie dochter ging ze twijfelen: was dit het nou?
Ze dwong zichzelf aan het plaatje te voldoen, maar tijdens het streven naar het perfecte plaatje en dus het onderdrukken van haar spontaniteit kwam ze steeds meer in conflict met zichzelf. Haar energie is lange tijd gericht geweest op het onderdrukken van een deel van zichzelf, ze probeerde dus zich aan te passen door de tijd weg te slapen, totdat ze dat vrouwenclubje ontdekte en ineens achter dat geluksgevoel aanging. En nu wil ze achter de muziek aan en weten wat het leven nog meer in de aanbieding heeft en is ze haar koers kwijtgeraakt.
Mogelijk heeft jouw persoonlijkheid toch niet een goede uitwerking op haar. Je bent steeds boos op haar en misschien vindt ze in haar hart dat je gelijk hebt, maar je kan toch niet je hele leven je oren naar anderen laten hangen? Zo werkt dat niet ook al vermoed je dat de ander een punt heeft. Jij wil weer die verantwoordelijke vrouw terug en die zal ergens nog wel aanwezig zijn, want ze is niet voor niks zo geëmotioneerd. Ze denkt dus niet "wat een onzin" maar het brengt haar in een conflict. En dat escaleert steeds meer.
Misschien moeten jullie uit elkaar. Misschien kan jij het beste zelf je kind opvoeden. Ik weet verder niet wat ik erop moet zeggen; ben niet zo thuis in de hulpsector.
Bovenverteld verhaal kan waarheid bevatten of niet. Zoals eerder gezegd: jij hebt het verteld en hoor alleen jouw, gekleurde versie. Misschien is alles heel anders. Sterkte en hopelijk ontmoet je hulp.
PS, Misschien zou compassie, voor de ander en voor zichzelf, plus bewondering voor wat ze wel goed doet, een betere uitwerking hebben dan starheid en boosheid. In ieder geval zou je er niet veel meer door kunnen verliezen. Want alles wat er te verliezen was is al verloren.
Bedankt. Natuurlijk is het door mijn bril getypt. Al doe ik wel vaak het woord bij de therapeute over het deel 'hoe is het voorgaande incident verlopen', gewoon omdat ik een goed geheugen heb. Vriendin geeft dan meestal aan dat ik haar teveel bescherm in dat verhaal, dus haar acties afzwak of direct verdedig.
En ze is inderdaad altijd al geweest van het droombeeld. Hoe maak je die dagdroom werkelijkheid? Een perfect huisje boompje beestje. Eenmaal een stap daarvan bereikt, inderdaad 'was dit het nou?'.
Ik ben ook serieus blij voor haar dat ze nu een hobby (sporten) en vriendengroep heeft. Veel beter dan vroeg op bed gaan omdat je niets leuks te doen kan bedenken! Ik roep alleen voor moderatie omdat er nog wel een dochter en partner is. Vooral dochter vraagt aandacht - en partner vindt een tweede ouder erg fijn om er bij te hebben, zodra dochter met een angst zit.
NC-X schreef op 14-03-2026 om 10:56:
[..]
Relatietherapie wel overwogen, maar de ondersteuning die wij nu krijgen - sluit daar ook al redelijk op aan. Nuchtere externe blik, geen oordeel van wie heeft gelijk, maar gewoon analyse en verbeterplannen.
En dat 'alles aan haar ligt'. Nee en ja. Mijn gedrag is mijn keuze, en een slechte keuze. Meerdere malen bewezen dat het niet werkt. Maar ze is wel vaak een aanleiding geweest. Zaken waarvan ze zelf ook weet (en zegt) dat ze over de grens van normaal gedrag zijn - maar ze wil haar zin. Eerst iets doen, dan overleggen. Expres zaken stil houden. Haar dochter net zo aanpakken als ze zelf in haar jeugd is aangepakt.
Feitelijk schrijf je dus dat zij de aanleiding is voor jouw gedrag? Voor mij klinkt dit toch echt als gebrek aan zelfreflectie. Jij bent verantwoordelijke voor je eigen gedrag. Je eerste zin klopt dus "mijn gedrag, mijn keuze" , maar dat "maar" ontkracht dat je dat inzicht hebt.
Yumi schreef op 13-03-2026 om 18:39:
[..]
Boos worden helpt niet dat blijkt wel uit het bovenstaande, integendeel het leidt tot ruzie en een vriendin die nog vaker het huis uit vlucht.
Je kan ook iets niet accepteren en daarover in gesprek gaan, om samen tot een oplossing te komen. Geef aan het fijn te vinden iets samen met haar, of jullie als gezin iets te gaan doen. Je komt nogal dwingend over, overleg ipv te drammen, want dat werkt niet.
In de OP schrijf je dat vriendin je een mes bracht, omdat het beter zou werken dan krassen en je het lef niet zou hebben. Dat begrijp ik wel, het is geen doodsverwensing zoals jij het noemt, maar pure onmacht. Hoe denk je dat het is om samen te leven met iemand die zichzelf beschadigd? Ik praat het niet goed, maar ik begrijp haar wel.
Terwijl ik dit schrijf denk ik, jullie hebben zoveel problemen, dat het voor mij als leek onmogelijk is om een goed advies te geven. Ik hoop dat jullie goede hulp krijgen, maar voor nu ligt voor mij de prioriteit bij je dochter, haal haar uit deze situatie. Probeer haar (tijdelijk) bij familie onder te brengen of bel veilig thuis en zoek samen een geschikte veilige plek voor haar.
Het krassen heeft ze altijd gezien als haar schuld. Dan ziet ze mijn littekens en zegt ze 'dit heb ik gedaan'. Ik zeg hier altijd NEE op, want ik heb zelf die keuze gemaakt. Een keuze omdat ik geen andere weg zag, een slechte keuze, maar wel MIJN keuze.
En in die context snap ik zeker je opmerking over het mes. Zo voelde het toen niet, het voelde erg slecht. Maar het is inderdaad ongrijpbaar voor haar.
NC-X schreef op 14-03-2026 om 11:03:
[..]
Dat gezegd hebbende - ja ik geloof wel dat ik af en toe autoritair overkom.
Dit denk ik ook, en daar moet je wel echt wat mee. Vooral ook voor je dochter. Jullie gaan met haar mogelijk nog een zware tijd tegemoet. Je zult dan echt flexibel moeten zijn en met haar mee kunnen veren. Ga je dochter leren begrijpen.
Miraval schreef op 13-03-2026 om 20:55:
wow... ik weet niet goed wat te zeggen maar deze situatie doet jullie allemaal geen goed. En het belangrijkste voor jullie beiden zou het welzijn van jullie dochter moeten zijn. En jullie zijn beiden zoveel met jezelf bezig dat dochter hier de dupe van is. Heel verdrietig, voor alle partijen maar vooral voor dochter.
Bij je partner lees ik vooral vluchtgedrag, vluchten uit moeilijke situaties, FOMO, zichzelf niet kunnen vermaken enkel met slapen, alles om de problemen die thuis spelen maar niet onder ogen te hoeven komen.
Bij jou lees ik idd juist het vasthouden aan oude (?) gewoontes en het bijna wanhopig nodig hebben van kaders en structuur. En onverwachte zaken, verbroken afspraken zorgen voor frustratie en boosheid bij jou.
Hebben jullie weleens gedacht aan relatietherapie? Ik denk dat dat sowieso een hele goede stap is.
En verder, aangezien jij hier schrijft en niet je vrouw, wat zou er gebeuren wanneer je alles eens los probeert te laten voor een X aantal weken? Dit zal heel veel van je vragen, heel veel tot 100 tellen, maar wel de moeite waard van onderzoeken. Mij is ooit eens gezegd een handvol zand blijft beter in je hand liggen met open hand dan wanneer je je hand eromheen dicht knijpt. Maw loslaten, en als iemand bij je wil blijven dan merk je dat vanzelf. Zoeken ze dan nog meer vrijheid op, dan denk ik dat het tijd is om na te denken over een scheiding. Voor jezelf maar vooral voor jullie dochter.
Laat ze eens een week of 4 doen wat ze wil zonder enige tegenspraak, maar gewoon een okee! Veel plezier! Ik zie je wel verschijnen maar ik eet vast met dochter, ik ga met dochter Y doen, ik ga met dochter en hond naar het bos/strand/terras, ik ga met vrienden vrijdag borrelen dus als jij dan die avond wel gewoon thuis wil zijn? En dat is moeilijk, moet je echt kunnen en jezelf dwingen, maar kijk eens wat er dan vanuit je vrouw gebeurd? Kan zomaar zijn dat ze vanuit jou dan rust voelt (of zelfs een afstand?) en daardoor vanzelf meer toenadering tot jou en jullie gezin zal zoeken. En met die wetenschap kunnen jullie samen wel in gesprek gaan, vanuit rust en niet vanuit frustraties en/of boosheid.
Sterkte want de hele situatie klinkt erg zwaar en vooral belastend voor dochter.
Dat is inderdaad lastig voor mij, dat loslaten van de teugels. Ik ben van de structuur, tot op het autistische af inderdaad. Zegt de huidige hulpverlener ook wel, dat er zeker meer dan een paar sporen zichtbaar zijn.
Ik ben inderdaad al bezig met het meer accepteren, in een hoger tempo dan dat fijn voelt. Maar er zal iets moeten gebeuren, want de cyclus van provoceren -> kwaad worden zal een keer doorbroken moeten worden. Het helemaal los laten en gewoon alles accepteren zal behoorlijk pittig worden voor mij - maar het is zeker het proberen waard.
Tuinplant schreef op 14-03-2026 om 11:27:
[..]
Feitelijk schrijf je dus dat zij de aanleiding is voor jouw gedrag? Voor mij klinkt dit toch echt als gebrek aan zelfreflectie. Jij bent verantwoordelijke voor je eigen gedrag. Je eerste zin klopt dus "mijn gedrag, mijn keuze" , maar dat "maar" ontkracht dat je dat inzicht hebt.
Dat kun je niet zo algemeen stellen. Een psychiater zei eens tegen mij toen ik vertelde dat ik heel slecht functioneerde op alle vlakken: “Dat is een normale reactie op een uitzonderlijke situatie”. Dat was een situatie met een grillig kind met veel emotionele uitbarstingen en geregeld ook fysieke dreiging (diagnose MCDD). Uiteraard ben je ook in dat geval verantwoordelijk voor dat gedrag maar dat zelfreflectie er altijd toe leidt dat je de oorzaak van je gedrag in jezelf vindt is gewoon niet waar. Analyse kan er heel wel toe leiden dat een situatie ernstig overbelastend is en leidt tot slecht functioneren. Of dat in deze situatie ook het geval is, kunnen wij moeilijk beoordelen maar kennelijk is het door hulpverleners wel zo beoordeeld.
S.ndra schreef op 14-03-2026 om 05:12:
Als je het aan kunt, zou ik denk ik uit elkaar gaan, evt tijdelijk. Omdat dat duidelijkheid geeft. Je zorgt nu ook voor je dochter. Nu hoop je elke dag dat je vriendin toch anders beslist, dat ze wel naar huis komt, dat ze wel helpt, dat ze wel aandacht heeft voor jullie kind. Dat gebeurt alleen niet en dan ben je elke dag teleurgesteld en boos. Uit elkaar zijn is niet leuk, maar wel duidelijk voor jou. Je vrouw gaat dan niet komen. Je moet het dan zelf doen met hulp van anderen. Dat is zwaar, maar dan heb je in elk geval niet meer elke dag de triggers en de hoop die alles steeds overhoop gooien. En voor haar is dan ook duidelijk wanneer ze er moet zijn voor jullie dochter. Hopelijk zou dat rust kunnen geven.
Ik denk dat je teveel hoop blijft houden, terwijl er maar heel weinig (geen?) aanknopingspunten zijn waar die hoop op gebaseerd is. Je hebt heel veel voorbeelden opgeschreven van situaties waarin zij geen betrokkenheid laat zien naar jou, jullie kind en jullie gezin. Ik lees nergens dat ze als ze er wel is een lieve moeder is of iets dergelijks. Je trekt geen grenzen en hoopt haar met boosheid naar ander gedrag te manipuleren, maar je lijkt niet te zien dat dat niet werkt. Je lijkt een beetje in ontkenning te blijven hangen.
Dat je vriendin nog steeds een postnatale depressie zou hebben, lijkt me wel erg lang als jullie kind inmiddels 11 is. Het gedrag wat je beschrijft met al die activiteiten komt niet echt depressief (meer) over.
Als ze je echt een mes is komen brengen en gedreigd heeft je kind voor de trein te gooien, dan was ik er al lang mee klaar geweest. Ze heeft al gezegd dat ze alles wil tekenen. Ze heeft al gezegd dat ze spijt heeft van het krijgen van een kind. Wat moet er dan nog meer voorvallen?
Voor de automutilatie is overigens wel hulp beschikbaar. Op de site van 113 staat een lijst met organisaties die je kunnen helpen en waar je heen kunt bellen. Hier: https://www.113.nl/i/automutilatie
Ik heb inderdaad weinig beschreven als lieve moeder, omdat het vanuit mijn gefrustreerde kader is geschreven. Ze is zeker wel een betrokken en liefdevolle moeder, maar..het gaat niet automatisch? Ze heeft het gevoel dat zoiets automatisch moet gaan en lijkt teleurgesteld te zijn in het feit dat ze echt af en toe zin moet maken om het leuk te hebben met dochter. De angsten en het autisme van dochter, waar wij nu 5 jaar mee bezig zijn, via inmiddels 4 zorggroepen en 7 therapievormen, dat helpt zeker niet mee.
Het uit elkaar gaan heb ik nog niet verder voortgezet om de volgende redenen (lang genoeg over na kunnen denken de laatste tijd):
- Ik ben passief. Zodra mijn bui voorbij is, gaat ook alles weer goed. We lachen met elkaar, er worden normale gezinsdingen gedaan etc. En dan denk ik: zo hoort het, dit kan ook zo, laten wij hier aan denken, niet aan de slechte tijden.
- Dochter krijgt best veel mee, maar de rauwe waarheid 'mama wil liever zonder jou door' lijkt mij zo ontzettend zwaar voor een (toch al fragiel) 11 jarig meisje. Misschien iets als de pleister eraf trekken, maar toch.
- Ergens ook bang dat ze spijt krijgt - en dan toch 50-50 dochter wil zien. Dan hebben wij én een gebroken gezin én ben ik de controle kwijt. En dit laatste wordt vast als negatief gezien, maar ik ben wel vaak the voice of reason. Een dochter met 11 jaar in het donker met een minirokje aan op de fiets laten gaan...dat houdt ik nu tegen.
Junio schreef op 14-03-2026 om 08:10:
Wat een heftigheid allemaal, verdrietig om te lezen.
Ik lees veel interpretaties van iedereen, maar hoe het nou precies zit en waar het zwaartepunt ligt, vind ik niet te beoordelen vanaf een forum. Eigenlijk maakt het ook niet uit. Alles roept ook bij mij veel vragen en gedachten op, ik kan ze hier opschrijven maar ik denk dat dit de wirwar in je hoofd wellicht groter maakt.
Jullie moeten in ieder geval deze cirkel doorbreken en mijn aanname is dat dit niet lukt als jullie bij elkaar in huis wonen.
Hebben jullie dit idee al verkend samen, dat jouw vriendin (tijdelijk) ergens anders gaat wonen?
Ja dat hebben wij wel eens besproken, maar is nooit echt tot uitvoering over gegaan. Ik snap dat het anders moet, maar ergens ben ik bang dat een (tijdelijke) breuk net zo schadelijk is voor dochter - als wat er nu speelt.
tsjor schreef op 14-03-2026 om 07:00:
[..]
Ik heb niet alle reacties gelezen, maar ik zou een andere samenvatting maken: je vriendin geeft al snel en duidelijk aan dat ze achteraf liever geen kind zou hebben gekregen. Jij wijst haar toch op haar verantwoordelijkheid ten opzichte van haar dochter, terwijl zij alles doet om dat te ontlopen. Mogelijk ook omdat jullie dochter een zorgintensief kind is. Jij bent wel zeer betrokken bij je dochter.
Je vriendin leeft een gedroomd leven, maar jij eigenlijk ook, want je beschrijft heel goed dat de realiteit anders is: jij bent degene die voor je dochter moet zorgen. Als je vriendin dus -in overeenstemming met haar karakter en haar wens tot een sociaal leven- spontaan een vakantie afspreekt met een vriendin zou je ook kunnen zeggen tegen dochter dat jullie samen op vakantie gaan. Op zich drijft je gezin dan af van het beeld van een bona-gezin, maar als dat voor iedereen leefbaar is is het goed. Je kunt het voor jezelf en je dochter op die manier plezieriger maken.
Dat zij over jouw afspraken heen walst is vervelend, daar kun je veel ruzies door maken. Eventueel kun je je ouders dan inschakelen als je een belangrijke afspraak hebt.
Neem ook je beschrijving van jezelf serieus: er zijn dingen die jou niet zo aanspreken en dat is ook goed. Maar de explosies komen zo te lezen vooral van jou, dus ik hoop echt dat je je op dat gebied weet te verbeteren. Je wil niet dat Veilig Thuis om de hoek komt kijken.
Verder bekruipt me het gevoel dat je vriendin mogelijk lesbische gevoelens heeft, zwangerschap kan daar invloed op hebben gehad. Dat kan heel verwarrend zijn. Maar misschien is dit niet zo.
Bedankt. Het verhaal sluit voor mijn gevoel wel redelijk aan ja. Maar ook dat de explosies van mijn kant komen. Dat klopt, 90% daarvan is van mij. Dat ik daar een reden voor heb op dat moment, rechtvaardigd nog niet welke schade ik er mee aanricht. Ik hoop denk ik van binnen altijd dat de boosheid haar tot andere inzicht brengt. Ik doe dat al jaren - en het werkt maar voor 1%...misschien tijd voor een andere aanpak.
Vriendin is niet per definitie lesbisch, maar dagdroomt graag. Dat kan een aantrekkelijke acteur zijn (dat komt denk ik wel vaker voor?) maar dus ook iemand dichterbij. En of dat man of vrouw is, maakt dan niet zoveel uit. Ze zegt zelf dat ze er ook niet op zal acteren, zelfs als die kans zich voordoet. Want: het gaat om die dagdroom, niet over de persoon zelf.
Ninoea schreef op 14-03-2026 om 07:16:
Ik denk dat het inderdaad de bril is waardoor je leest Tsjor. Wat jij schrijft haal ik er nauwelijks uit.
Ik haal er een man uit die zijn vrouw tot een karikatuur maakt, die haar fouten uitgebreid beschrijft, maar niet beschrijft hoe zijn woede die hij wekenlang voelt zich uit, die zichzelf continu snijdt, die ooit afgewezen is bij instellingen qua onderzoek en daarom dus niet geholpen kan worden en geen moeite verder doet.
Ik lees geen acties om het gezellig te maken, helemaal niks. Ik lees enkel controledrang zodat de moeder gaat doet wat ze in zijn ogen moet doen zodat hij niet weer tijd kan besteden aan zijn hobby’s. Er is alleen maar boosheid verpakt onder een dun laagje redelijkheid. De boosheid lijkt ook meer te gaan over het zich niet houden van de (opgelegde) afspraak dan over de impact die het heeft op de plannen die er waren.
Het is natuurlijk uit mijn eenzijdige kant getypt, ja. En daar zit vooral frustratie achter, vandaar meer focus op de zaken waar ik moeite mee heb. Er zit inderdaad controledrang achter, maar niet om te zorgen dat ik met hobbies tijd kan besteden. Het doet mij gewoon pijn om te horen dat ze niets met haar dochter wil doen en de zoveelste avond achter elkaar elders wil zijn.
En je analyse van de boosheid klopt, helaas voor mij. Het gaat vaak om het principe. Zelfs als het niet nakomen van de afspraak 0 impact voor het gezin heeft, kan dat woede opleveren. En dat hoort natuurlijk niet zo. Let wel: vaak heeft het wel impact op het gezin, dochter zegt niet voor niets 'is mama nogsteeds weg??'. Dat krijgt ze niet van mij ingefluisterd.
