Explosieve relatie, kind in gevaar?
Goed...een heel verhaal, maar ik zal het proberen een beetje leesbaar te houden. Het probleem is dat ik (man, 40) steeds verder in depressie raak en mijn gezin hiermee schaadt.
Het gezin
Vriendin van 39 jaar, ik van 40 jaar, dochter van 11 jaar en een hond van 4. Wij zijn als partners nu 20 jaar samen. Beiden een goede baan en financiën zijn goed op orde: wij kunnen redelijk doen en laten wat wij willen. Wij wonen in een mooie buitenwijk vlak naast een groot natuurpark.
Haar karakter: voordeel van de twijfel, wil graag vrienden pleasen, kan binnen een minuut wisselen tussen kwaad en vrolijk, ze is open over gevoelens en vooral voorstander van vrijheid en impulsiviteit. Kan zich maar moeilijk vermaken, wat vooral in voorgaande jaren resulteert in veel slapen om de tijd voorbij te laten gaan.
Mijn karakter: nadeel van de twijfel, sterk voorstander van rechtvaardigheid, kan uren tot dagen nodig hebben om uit een bui te komen. Voorstander van afspraken en structuur. Maar amper tijd voor slaap: altijd bezig met hobbies, klussen, etc.
Mijn vriendin droomt van de perfecte wereld: een gezin moet zijn zoals Kleine huis op de prairy, een vriendengroep als Friends. Een belangrijk punt in onze relatie was dan ook kinderen: zij zocht een typisch groot gezin, ik zag het niet zo zitten. Uiteindelijk heb ik toch ingestemd.
Dochter: krijgt een eigen hoofdstuk hieronder.
Dochter
Wat volgde was een zwangerschap met prenatale depressie, ze vroeg zich af of ze wel een goede moeder zou kunnen zijn. Bij geboorte is dit overgegaan in postnatale depressie. Hierbij heeft ze psychologische ondersteuning gehad, maar het is nooit helemaal verdwenen. Sterker nog, tot op de dag van vandaag (11 jaar later) zegt ze nog met enige regelmaat dat ze nog steeds spijt heeft van de geboorte.
De opvoeding van onze dochter hebben wij grotendeels zelf gedaan: zo min mogelijk opvang, bij opa/oma of bij een kinderoppas.
Ze vindt onze dochter een leuke meid, maar de mate van vrijheid die ze kwijt is, kan ze niet altijd mee overweg. Ze speelt nog steeds regelmatig met de gedachte dat het plots kwijtraken van onze dochter vooral een opluchting zal zijn - en niet een verdriet. Dit spreekt ze ook regelmatig uit tegen mij. Natuurlijk is dit iets wat onze dochter niet weet - en nooit mag weten. Mij doen deze opmerkingen nog steeds pijn, al is er enige mate van gewenning na al die jaren. Ik ben verre van een perfecte vader, maar zou niet weten wat ik zonder mijn dochter zou moeten. Dat was vanaf de geboorte al duidelijk: ik ben overbeschermend, maar erg betrokken. Het liefst neem ik mijn dochter overal mee naartoe.
Onze dochter heeft sinds 6 jarige leeftijd diverse soorten therapie. De diagnose is autisme (MCDD) met angststoornissen. Dit maakt de opvoeding zeker niet makkelijker. Zeker gezien het verhaal hieronder, waarbij vriendin steeds vaker van huis weg is en alle zorg op mij valt. Onze dochter is een gezellige, vrolijke en praatgrage meid, al worstelt ze met het gewicht van de hele wereld zodra het stil wordt (in bed).
Recent
Het laatste jaar zijn er wat veranderingen gekomen. Veranderingen die zeer positief uitpakken voor mijn vriendin, maar waar ik maar moeilijk mee om kan gaan. Haar droombeeld van een werkplek werd werkelijkheid: ze is van baan gewisseld en ging van een strikte, zakelijke groep zonder compassie, naar een gezellige club. Personen waar ze lol mee kan hebben, haar privé verhalen/stress kwijt kan, etc. Zo gezellig, dat ze zelfs op vrije dagen naar het werk gaat - een soort FOMO.
Daarnaast is ze gestart met sporten. Geboren uit noodzaak (haar BMI ver in het rood) maar het werd snel een sociale gelegenheid. Ze heeft daar eerst een nieuwer best friend ontmoet en daarna volgde al snel een vriendengroep. Zo gezellig, dat elke vorm van moderatie overboord ging. De beste vriendin sport 7 keer per week, dus zij ook. Yoga, pilatus, boxen, hiit, spinning, squash...elke dag is ze wel in de sportschool te vinden. Bij voorkeur een ruime tijd vóór de les (om bij te praten met vrienden) en na de les (idem, napraten).
Mocht je denken: wauw, daar moet je als man toch blij mee zijn! Een vrouw die zo bezig is met haar gezondheid. Ik merk echter vooral de nadelen. Ze voelt zich beter, dat is top. Ze raakt door alle sociale zaken er omheen geen kilo kwijt (letterlijk nog op hetzelfde gewicht na een jaar zo intensief sporten). Voor mij geen punt om haar op aan te vallen hoor, maar het streept wel een mogelijk voordeel door.
Want sociaal, dat is het zeker. She is living the dream qua sociaal: naast de (sociale) sportlessen door de weeks, is het vrijdagavond borrelen bij A, zaterdagochtend wandelen met B, zaterdagmiddag en avond op pad met C en D en zondag is het natuurlijk tijd om nog even bij te kletsen met E. De sport vriendengroep is erg actief. Vooral een grote trendbreuk ten opzichte van de 19 jaar daarvoor, waarbij ze gewoonweg weinig vermaak kon vinden.
Ik heb dit een halt toegeroepen, want ze leek steeds ons (dochter en partner) te ontvluchten. Deels klopt het ook wel 'daar is het gezelliger, ik kies voor dat geluk, eindelijk zo'n Friends-groep'. Dit heeft al veel gedoe opgeleverd. Want 'waarom zou ik thuis zitten met jullie? Dochter kijkt tablet en man is aan het gamen. Kan ik net zo goed weg zijn'. Als we een afspraak maken van 'je bent direct na de les weer thuis?' of 'je gaat deze week maar na 5 lessen?' wordt dat vaak verbroken. Afspraak vergeten, afspraak niet belangrijk genoeg, een excuus- of gewoon zin om duidelijk te maken dat ik geen invloed mag hebben om haar af te remmen.
Waar ik pogingen doe tot moderatie en afspraken, geeft het haar steeds meer het gevoel dat ik haar aan het controleren en beperken ben. Die twee effecten versterken elkaar: als ze al zo vaak weg is, val ik over elk klein ding wat daar nog bij komt. Elke afspraak die ik maak, maar zij breekt, voelt voor mij als een nieuwe klap. Klappen die ik binnenhoud en die zich opstapelen. Het zorgt voor depressieve buien, waar het gezin (en mijn vrienden, mijn werk) hinder van ondervinden.
Dochter zit hier midden tussenin en merkt dat de sfeer regelmatig gespannen is. Ze geeft wel aan dat mama te vaak weg is, maar vindt het ook lastig dat het vooral ervoor zorgt dat papa zo lang boos is. Want mama is direct weer blij.
Inmiddels komt de therapeute van onze dochter steeds vaker hier thuis om het gesprek aan te horen. Van eens per maand is dit recent zelfs naar 2x per week gegaan. Niet waarvoor ze is ingeschakeld, maar ze ziet de noodzaak. Ze maakt zich zorgen of dit nog wel een stabiele en veilige omgeving is voor onze dochter.
Incidenten
Met zo'n gespannen sfeer, kunnen incidenten ook niet uitblijven.
Wat langer terug, hadden vriendin en ik ruzie. Dat kan om kleine dingen gaan, maar vaak een afspraak die
gebroken wordt. 'ik zag het nut niet meer in van die afspraak, dus ik heb anders gekozen, deal with it'.
Ik uit dat niet in schelden, slaan of iets van dien aard, maar ben gewend om dat op mijzelf te gaan betrekken. Iemand om het
te vertellen, even stoom afblazen, heb ik niet. Vrienden zijn allen vrijgezelle mannen van 40-50 jaar zonder kinderen - en leven echt in een
andere wereld. Mijn ouders zijn vooral bang voor hun kleindochter en zijn al speciaal dichterbij verhuisd (specifiek om dichtbij
kleindochter te zijn, wegens de explosiviteit van het gezin). Mijn hart luchten bij ouders resulteert vooral in dat ze alles onthouden en de
relatie tussen hun en mijn vriendin verslechterd. Therapie is vooral veel afgewezen bij mij. 'Uw situatie is niet erg genoeg' bij de één, 'we
kunnen u pas helpen als u de problemen met uw vrouw en dochter eerst oplost' bij de ander. 'Dit past niet binnen de bij u toegewezen
zorgzwaartepakket, sorry' bij een derde en 'heb je al eens geprobeerd eruit te komen door met ChatGPT te praten als therapeut?' bij de huisarts.
Oftewel,ik moet het zelf oplossen. Sombere buien, zelf straffen met krassen (ikzit inmiddels volledig onder de littekens) en depressieve gedachten.
Dit vindt mijn vriendin naar voor mij, vooral omdat zij bij alles en iedereen haar verhaal kwijt kan, maar het is ook vaak reden tot woede.
Waar ik binnenkom, wordt de kamer donkerder en kouder.
Mijn vriendin kan dit uiteindelijk maar op één manier stoppen, en dat is het te escaleren. Ze heeft al wel eens een mes gebracht, onder het motto
van 'dit werkt beter dan krassen, toe maar - je hebt het lef toch niet!'. Wederom iets waar ze naderhand spijt van heeft, maar het was niet de eerste doodverwensing richting mij. Ik ben vooral bang voor mijn dochter.
-------------------
Vorige week na een therapie sessie op locatie, gingen wij met z'n drieën terug naar huis met de trein. De stemming was vrolijk en positief. Op het perron begint mijn dochter haar hart uit te storten op een emotionele manier: de therapie die ze krijgt, is ze klaar mee. Het is gezellig, de therapeute is leuk, maar het helpt haar niet. Ze wil per direct over naar een ander soort therapie. Elke opmerking die wij maken over 'volgende week is de evaluatie, dan bespreken we het' gooien alleen maar olie op het vuur.
Het escaleert en dochter voelt zich ongehoord. Ze wil weglopen en gooit er (bij het aankomen van een goederentrein op volle snelheid) nog een opmerking door van 'als ik niet mijn zin krijg, kan ik net zo goed voor deze trein springen'. Dit veroorzaakt vooral woede bij mijn vriendin, die dochter vastgrijp en reageert met een 'nou daar komt de trein, als jij niet luistert, dan gooi ik je er zelf wel voor'. Geschokt door de opmerkingen kom ik tussenbeide en weet ik gelukkig de boel te sussen. Vriendin gaat naar haar werk en ik zit de rest van de ochtend met een trillende dochter op de bank thuis. Ze was echt bang dat haar moeder het meende.
Ik geloof niet dat ze echt de actie had uitgevoerd, maar het zeggen brengt al genoeg schade toe.
Mijn vriendin heeft spijt van de opmerkingen en heeft ook sorry tegen dochter gezegd. Verder wil ze vooral niet lang in de sombere stemming blijven hangen, dus het is tijd om weer wat leuks te gaan doen. Ondertussen heb ik hier nog lang last van. Hier hebben vriendin en dochter last van.
---------------
Eén van de dames in de nieuwe vriendengroep, heeft haar speciale aandacht. Mijn vriendin is heel open over zaken, ook tegen mij. Ze geeft aan dat zij deze dame ziet als 'crush' en heeft ze dagelijkse romantische fantasieën over - en meer. Dit uit zich niet tot acties, want die vrouw weet van niets én is getrouwd.
Nu heeft ze 1 op 1 met die vrouw afgesproken. Samen bij die vrouw thuis, samen ergens eten of een leuke boswandeling. Ze snapt dat ik hierop tegen ben en vraagt dan ook of ik hier bezwaar op heb, want 'we moeten meer overleggen, dat zie ik zelf ook wel in'. Mijn bezwaar hierop heeft echter geen zin, want ze wil en kan geen nee zeggen tegen vrienden. En 'het is toch niet wederzijds dus er gebeurt niets'. Mijn compromis om haar dan uit te nodigen bij ons thuis is weggewoven. Dat is minder handig praten want dan heb je kans dat dochter of man binnenloopt.
Voor de duidelijkheid: ik verwacht dat het afspreken puur gezellig bedoelt is en totaal niet zal leiden tot amoureuze gevolgen, maar toch ben ik geen voorstander.
-------------
Eén van de andere vriendinnen uit de nieuwe vriendengroep heeft een impulsief idee: een weekje vakantie in het buitenland! Dit deelt ze met mijn vriendin en zowaar de keuze is gemaakt: ze gaan samen!
Toen mij dit verteld werd, was mijn reactie 'leuk, maar je zou toch nog iets plannen voor een paar dagen weg met je dochter, als gezellige moeder-dochter tijd?'. Ja, dat klopt, maar ik kan geen nee zeggen tegen deze vriendin.
Dochter hoorde van de vakantieplannen van haar moeder en was direct teleurgesteld. 'Leuk voor mama, maar wij dan?' Na wat discussie heen en weer waar onze dochter niet bij zat, hebben mijn vriendin en ik samen besloten dat de beste route was om de spontane vriendin-vakantie af te zeggen en toch samen met haar dochter te gaan.
Eenmaal dochter thuis van school begint mijn vriendin 'je weet dat mama een vakantie had gepland met vriendin A, toch? Nou...dat gún je mama toch wel? Je wil toch dat mama daar naartoe gaat? Of zeg jij ook nee tegen mijn vakantie?'. Ik moest wederom ingrijpen omdat dit meer leek op manipulatie om tóch haar zin te krijgen ipv de besproken aanpassing. Ter plekke is dit rechtgezet en heeft ze alsnog beloofd de vakantie te annuleren.
Enkele dagen later kwam ik er achter dat ze de vakantie alsnog niet geannuleerd heeft. Bang dat vriendin A haar niet meer wil spreken als ze cancelt. Haar idee 'jij moet het mij verbieden om nog te gaan, dat is de duidelijkheid die ik nodig heb. Dan heb ik ook een goed verhaal richting die vriendin'.
En nu?
Ik ben erg praktisch, dus denk ik oplossingen. Zelfmoord zal mij niet helpen, want dan weet ik niet wat er met mijn dochter gaat gebeuren.
Uit elkaar gaan zal mijn dochter ook niet helpen. Ondanks de escalaties van mijn vrouw, heeft mijn dochter maar weinig weet van haar duistere gedachten. Deze mag ze ook niet weten. Mijn vriendin heeft al meerdere malen gezegd dat ik volledige zorg voor onze dochter op mij mag nemen. Dan is ze verlost, vrij. Ze zal ook nodige documenten tekenen bij een rechter om haar ouderlijke macht weg te nemen. Maar toch...onze dochter is wel een moeder nodig. En hoe leg je dat uit bij dochter, als al je 'bewijsmateriaal' in de categorie valt van -dit mag zij nooit weten-.
[Nog ter info: mochten jullie je zorgen maken, de vrouw die ons aan huis wekelijks komt helpen, komt via een grote GGZ instelling, weet van alle bovenstaande details en heeft ook al enkele keren gedreigd met Veilig Thuis.]
Venusss schreef op 15-03-2026 om 20:40:
[..]
Goed dat jullie die praktijk hebben gekozen en nog begeleiding aan huis hebben. En dat het nu meevalt met puberen is mooi meegenomen natuurlijk, maar hou er rekening mee dat er een grote kans is dat emotieregulering een probleem kan gaan worden en dat het risico op psychotische klachten toeneemt. Niet zelden ontsporen kinderen met deze diagnose. Rust, structuur en een goed voorbeeld krijgen m.b.t. omgaan met emoties is voor alle kinderen goed, maar bij onze kinderen cruciaal. Jouw openingspost en posts daarna geven geen positief beeld van deze punten. Het is mogelijk dus ook onveilig voor jouw dochter en dat was jouw vraag.
Bedankt. Goed punt hoor, wij hebben ook zeker niet het idee dat nu al het lastige al achter de rug is. Wonderbaarlijk hoe tegelijk zeker ze van zichzelf kan zijn - én onzeker. Bang voor het oordeel van klasgenoten, maar toch bij iedere kans op het podium staan (musicals, zang). Dat gaat bij voortgezet onderwijs wel meer spelen denk ik. Wij hebben in ieder geval al gesprekken met de intern begeleider van de nieuwe school.
MamaE schreef op 15-03-2026 om 20:27:
Ik begrijp heel goed jullie zorgen over je kind en dat het zwaar is om een kind met een dergelijke diagnose op te voeden. Het lijkt me ook heel gezond om tijd voor jullie zelf te hebben. Maar 7 dagen per week sporten (en daar ook nog niet van afvallen) is wel heel erg veel. Ik begrijp ook je frustratie over het gedrag van je vrouw. Een afspraak maak je met wederzijds goedvinden en vervolgens breekt zij telkens die afspraken omwille van haar eigen belang. Dan kan ze net zo goed zeggen 'zoek het uit, ik doe lekker wat ik wil'. Dat doet ze nu ook, maar nu heb je wel nog steeds een andere verwachting en dat maakt het frustrerend.
Daarnaast val ik enorm over het dreigen met een kind voor de trein te gooien. Juist bij autisme is een grapje niet altijd goed te plaatsen, los van dat je hier geen grappen over maakt. En ja, er zijn mensen die geen gevoel van liefde voor hun kinderen hebben. Dat is heel verdrietig en ook niet af te dwingen, maar zorgen voor is dat wel.
Jullie dynamiek onderling is niet gezond, maar dat ligt echt niet alleen aan jou.
Een gezinsopname lijkt me voor jullie wel goed omdat het inzicht kan geven in de dynamiek in jullie gezin. Dit probleem lijkt me heel erg over grenzen en verantwoordelijkheid te gaan. Waar ligt ieders grens? Wat is wiens verantwoordelijkheid? Wat doet ieders gedrag met de ander?
Tijd voor onszelf hebben wij eigenlijk nooit echt ingebouwd. In ieder geval niet vriendin + ik. Wij hebben in al die 11 jaren één avond een oppasser/babysitter gehad. Zij is gestopt daarmee en wij hebben nooit een nieuwe gezocht. Dochter durft ook niet meer ergens anders te logeren (iedere locatie heeft wel een reden, zoals bang voor een te oud huis (gaat het instorten?)).
Wij hebben het de gewoonste zaak gemaakt om of dochter te betrekken in de plannen of dat er één ouder thuis blijft voor haar. Dat was altijd redelijk in balans, maar door de nieuwe sociale kalender van vriendin is die balans overhoop gehaald.
Het trein-gebeuren was geen grap op dat moment. Een frustratie en onnodige escalatie.
NC-X schreef op 16-03-2026 om 13:12:
[..]
Klopt, wij zien ook overal om ons heen echtscheidingen. En dan vaak met de meest kinderachtige of schadelijke resultaten.
En ja ik kan inderdaad goed wat eigen tijd gebruiken bij overprikkeling, maar tot nu toe weet ik dat niet te gebruiken om rationeel te denken / zaken op een rijtje te zetten / te kalmeren. Nee, meestal het tegenovergestelde. Ik denk dat ik vooral met mijn gevoel van rechtvaardigheid zit dan: dit wordt tegen mij gedaan en dat is niet correct. Het grotere plaatje, vooral 'wat is goed voor dochter en voor het gezin?' verlies ik dan uit het oog. Terwijl dat juist op de overige, normale, momenten mijn hoogste prioriteit is.
Misschien ben je te laat met je acties (terugtrekken) en ben je dan al te ver heen. Of misschien moet je zoeken naar manieren om juist dan * niet* te gaan denken maar vooral alleen af te schakelen.
Ies schreef op 16-03-2026 om 13:09:
[..]
Ren je? Dat kan heel ontladend werken. (als het rennen eenmaal iets van jou is, dus eerst even doorzetten) Voordeel is wel dat je het heel laagdrempelig in kunt zetten op het moment dat je het nodig hebt.
Het kan ook werken met dansen en wellicht iets om samen met dochter te doen?
Nee, enkel op de loopband geprobeerd en na 3km beginnen mijn knieën tegen te stribbelen. Dansen is wel het laatste waar ik over na zal denken als ik een negatieve bui zit.
Fietsen daarentegen kan wel goed. Al merk ik dat ik niet de zelfdiscipline heb om mijzelf tot het uiterste te pushen, als er geen trainer bij is - of geen groep om bij te houden.
NC-X schreef op 16-03-2026 om 13:26:
[..]
Tijd voor onszelf hebben wij eigenlijk nooit echt ingebouwd. In ieder geval niet vriendin + ik. Wij hebben in al die 11 jaren één avond een oppasser/babysitter gehad. Zij is gestopt daarmee en wij hebben nooit een nieuwe gezocht. Dochter durft ook niet meer ergens anders te logeren (iedere locatie heeft wel een reden, zoals bang voor een te oud huis (gaat het instorten?)).
Wij hebben het de gewoonste zaak gemaakt om of dochter te betrekken in de plannen of dat er één ouder thuis blijft voor haar. Dat was altijd redelijk in balans, maar door de nieuwe sociale kalender van vriendin is die balans overhoop gehaald.
Het trein-gebeuren was geen grap op dat moment. Een frustratie en onnodige escalatie.
Hier hebben jullie wel wat werk aan de winkel lijkt me.
Maar wees vooral niet al te hard voor jezelf,(en je partner!!) het is ook echt gewoon loeizwaar.
NC-X schreef op 16-03-2026 om 13:00:
[..]
Dat is het inderdaad wel. Ben niet erg sportief van mijzelf, dus ik moet het echt van groepslessen hebben waarbij een coach tegen mij schreeuwt voor die paar extra sit-ups of burpees. Heb het wel geprobeerd trouwens, met een bokszak in de schuur. Was niet echt van meerwaarde.
Ben zelf ook zo dus herken het helemaal. Al kan thuis sporten, wandelen, fietsen of hardlopen voor anderen wel voldoende zijn overigens.
NC-X schreef op 16-03-2026 om 13:12:
[..]
Klopt, wij zien ook overal om ons heen echtscheidingen. En dan vaak met de meest kinderachtige of schadelijke resultaten.
En ja ik kan inderdaad goed wat eigen tijd gebruiken bij overprikkeling, maar tot nu toe weet ik dat niet te gebruiken om rationeel te denken / zaken op een rijtje te zetten / te kalmeren. Nee, meestal het tegenovergestelde. Ik denk dat ik vooral met mijn gevoel van rechtvaardigheid zit dan: dit wordt tegen mij gedaan en dat is niet correct. Het grotere plaatje, vooral 'wat is goed voor dochter en voor het gezin?' verlies ik dan uit het oog. Terwijl dat juist op de overige, normale, momenten mijn hoogste prioriteit is.
Maar is dat zo? Wordt het "tegen" jouw gedaan? Of heeft je vrouw ruimte nodig, en gaat dat te kosten van jouw?
Hoe minder je haar die ruimte gunt, hoe harder ze die ruimte alsnog nodig heeft.
Als wij 's avonds rustig uit willen puffen, en onze kleuter komt steeds beneden, dan moeten we daarna weer compleet opnieuw beginnen met rust pakken.
Hetzelfde geldt als je gezellig uit bent geweest, en je komt thuis en je partner is chagrijnig. Weg ontspanning.
Niemands schuld. Gewoon een gegeven.
Vanmorgen weer een sessie gehad met de begeleider. Focus was rust in het huishouden krijgen. In het specifiek vandaag met een plan genaamd Stop, Denken, Verifiëren, Doen.
Dit plan werkt op twee punten: 1. overleg eerst met partner, vóórdat je een afspraak met een vriend(in) maakt. 2. Kom de afspraak ook echt na. (dit is wat anders dan toestemming vragen! Puur overleggen om te kijken of er geen overlap is met andere afspraken).
Dit plan was voor de duidelijkheid niet door mij gepushed. Het werd door de begeleidster geadviseerd en mijn vriendin keek er naar uit om hiermee aan de slag te gaan.
In de middag kreeg ik een berichtje van vriendin 'Shit, te laat. In het kader van Stop, Denken, Verifiëren, Doen: ik heb net afgesproken dat ik vanavond bij een vriendin ben. Ik ga om 18:00 en ben maximaal 45min weg!'
Goed, het eerste deel was haar niet gelukt dus: éérst overleggen. Maar ik heb dat maar genegeerd voor de goede sfeer. Heb haar veel plezier gewenst. Later nog wel gezegd dat het exact aantal minuten benoemen wel wat ver gaat.
Dus was ze 45minuten weg? Nee, bijna 2 uur. Hier kon ze ook geen uitleg op geven. Ze had daar na een uur wel op haar horloge gekeken, maar het was niet zo belangrijk. Ze kon alleen aangeven dat ze nooit het plan had om écht slechts 45 minuten weg te blijven, ook al had ze dat zelf voorgesteld.
Hoe groot zijn de gevolgen? Ja eigenlijk nul. Er was geen enkele reden waarom ze weer thuis moest zijn. Principekwestie dus. En toch voelt het niet goed voor mij: als ze zegt serieus hiermee aan de slag te willen, maar werkelijk ieder punt van het plan (al dan niet per ongeluk) weet te missen. Zeker zo vlak na zo'n sessie.
En voor wie het interesseert: nee dat betekent niet dat ik direct weg ben gelopen. Wij hebben het gewoon vriendelijk gehouden, zeker voor dochter. En toch zit ik nog 3-4 uur na de tijd erover te denken. Het voelt gewoon niet goed. Is het verkeerd van mij om dit te plaatsen onder onbetrouwbaar?
Voor de verandering heb ik mijn hart maar eens gelucht bij een vriend. En toch voelt dat niet goed, want er is geen nuance.
Zijn oordeel: Het lijkt er op dat het haar niet boeit. Wel meepraten met de begeleider, geen actie. Wil ze wel echt veranderen? Misschien moet je stoppen met jezelf voor de gek houden. We hebben dit nu vaker gezien, wanneer ga je dat zelf ook inzien? Haar woord en haar doen zijn twee verschillende dingen.
Mmhh, ik weet het niet. Maar herken dit sterk bij mijn partner. En het lukt hem dus écht niet. Frustrerend voor mij, want ik ben ook wel sterk van de afspraken en kan daar best star in zijn. Maar het is bij mijn partner dus echt geen gebrek aan goede wil, daar ontbreekt het niet aan. En het frustreert hem trouwens ook, hij doet echt wel zijn best. Maar hij is dus altijd ook te optimistisch over zijn eigen kunnen, denkt dat doe ik wel even. Ja niet dus.
Dat is heel grenzeloos. En het maakt niet per se veel uit of het haar ‘boeit’ of niet. Ook als ze er zelf erg mee zit, is het effect hetzelfde: ze is een grenzeloze, onbetrouwbare partner. Het moet je duidelijk worden dat dit het kennelijk is, dat ze direct na het maken van afspraken en het doen van beloften totaal uit verbinding gaat en doet wat in haar hoofd opkomt. Daar energie in stoppen is kennelijk zinloos. Dan komt de vraag: kun en wil je daarmee leven?
Ies schreef op 17-03-2026 om 02:16:
Mmhh, ik weet het niet. Maar herken dit sterk bij mijn partner. En het lukt hem dus écht niet. Frustrerend voor mij, want ik ben ook wel sterk van de afspraken en kan daar best star in zijn. Maar het is bij mijn partner dus echt geen gebrek aan goede wil, daar ontbreekt het niet aan. En het frustreert hem trouwens ook, hij doet echt wel zijn best. Maar hij is dus altijd ook te optimistisch over zijn eigen kunnen, denkt dat doe ik wel even. Ja niet dus.
Wat herken je in je partner? Dat hij zich niet aan afspraken kan houden?
MRI schreef op 17-03-2026 om 10:37:
[..]
Wat herken je in je partner? Dat hij zich niet aan afspraken kan houden?
Precies.
Ies schreef op 17-03-2026 om 13:03:
[..]
Precies.
Partner stikt bijv van de goede voornemens altijd, en daar blijft het bij. (Het gaat niet om grote dingen maar vele kleine dingen bij elkaar maken ook groot)
Qua tijd komt hij altijd in de problemen want hij schat die niet goed in en meestal veel te positief.
Ik kreeg ooit een goed advies. Als iemand laat zien wie hij is. Geloof dat dan ook. Mensen gaan invullen (hij doet zo omdat... Aar eigenlijk wil zij wel...) of projecteren hun eigen wensen op anderen. Ze willen graag iemand veranderen. Jij wilt dat ook. Dit is een volwassen vrouw. Zij mag zijn wie ze is. En jij moet dat accepteren of je eigen keuzes maken. Maar je kunt haar niet veranderen. Hou daar dus mee op. Accepteer iemand zoals hij is of vertrek. Maar hou op erover te klagen bij haar, de therapeut of anderen. Dit is wie ze is.
