Gevaar voor onze dochters? (en zonen)
Twee dagen geleden was er een docent bij Beau die alarm sloeg over de groeiende manoshpere ideeën die hij bij zijn leerlingen opmerkte. Ikzelf weet niet of het zo'n vaart loopt, maar zit ook niet in de kringen van pubers en jongvolwassenen (ja mijn zoon maar die is eerder het tegenovergestelde). Toch vind ik het best een gevaarlijke ontwikkeling, zeker als docentes ontslag gaan nemen omdat ze niet langer tegen het vrouwonvriendelijke gedrag kunnen van hun leerlingen. En natuurlijk voor jonge meiden zelf. En zelfs ook voor de jongens die dit nastreven: ze denken dat het in hun voordeel werkt maar op die manier krijgen ze niet makkelijk een fijne liefdevolle relatie. Praten jullie met je zonen/ dochters over rolverdeling tussen mannen en vrouwen, jongens en meisjes?
Yumi schreef op 16-05-2026 om 13:19:
[..]
Homoseksualiteit is in 1911 uit het strafrecht gehaald....
Ja ik had het al genuanceerd.
Mannen en vrouwen zijn toch echt heel verschillend, fysiek en hormonaal. Sommige schrijfsters hier maken daarvan dat ik dus vind dat vrouwen achtergesteld moeten worden, maar dat heeft er niks mee te maken. Of je nu wel of niet veel testosteron hebt, iedereen kan een baby verzorgen. Ik heb zelf ook altijd meer verdiend als mijn mannelijke partners. En gelijke zorgtaken gehad. En ik was een toyboy vroeger. Dat heeft er voor mij allemaal niks mee te maken.
Maar ik vind ook dat je de verschillen niet onder de tafel moet schuiven. Dat was vroeger enorm negatief voor vrouwen (denk maar aan de achterstand in gezondheidszorg), maar tegenwoordig pakt het ook negatief uit voor mannen. Waar het om gaat is dat er mannen nodig zijn die laten zien aan jongens hoe je man kan zijn in een samenleving waarin vrouwen hun eigen boontjes kunnen doppen. En die hen laat zien wat hun meerwaarde kan zijn. Ik hoor veel vrouwen klagen over mankeeping en hoe onaantrekkelijk dat is. Dan wil je toch dat mannen nu en in de toekomst in hun kracht staan? In plaats van als een passief hoopje op de bank.
We hebben het hier over de manosphere, dus ongezonde masculiniteit. Dat is een groep die via controle over vrouwen grip probeert te krijgen op het leven. En op een leeftijd dat jongens in de puberteit komen en heel onzeker zijn en de testosteron de pan uit schiet, zijn zij hier gevoelig voor. Niet allemaal natuurlijk, net als niet alle meiden gevoelig zijn voor influencers. Volgens mij kunnen we daar met zijn allen best wel wat aan doen. Meer mannen in het onderwijs is denk ik een hele cruciale. Maar ook de rol die vaders thuis pakken is van belang. Die puberzoon heeft ook echt geen respect voor dat passieve hoopje man op de bank. Dat is geen rolmodel.
En wat ik bedoel met veel meiden willen ook geen halve vrouw, heeft niks te maken met zorgtaken, maar alles met polariteit. Een man die stabiel is, zelfverzekerd, weet wat ie wil is voor de meeste meiden echt veel aantrekkelijker. Ook gewoon een kwestie van hormonen en biologie.
Pief schreef op 16-05-2026 om 15:11:
Mannen en vrouwen zijn toch echt heel verschillend, fysiek en hormonaal. Sommige schrijfsters hier maken daarvan dat ik dus vind dat vrouwen achtergesteld moeten worden, maar dat heeft er niks mee te maken. Of je nu wel of niet veel testosteron hebt, iedereen kan een baby verzorgen. Ik heb zelf ook altijd meer verdiend als mijn mannelijke partners. En gelijke zorgtaken gehad. En ik was een toyboy vroeger. Dat heeft er voor mij allemaal niks mee te maken.
Maar ik vind ook dat je de verschillen niet onder de tafel moet schuiven. Dat was vroeger enorm negatief voor vrouwen (denk maar aan de achterstand in gezondheidszorg), maar tegenwoordig pakt het ook negatief uit voor mannen. Waar het om gaat is dat er mannen nodig zijn die laten zien aan jongens hoe je man kan zijn in een samenleving waarin vrouwen hun eigen boontjes kunnen doppen. En die hen laat zien wat hun meerwaarde kan zijn. Ik hoor veel vrouwen klagen over mankeeping en hoe onaantrekkelijk dat is. Dan wil je toch dat mannen nu en in de toekomst in hun kracht staan? In plaats van als een passief hoopje op de bank.
We hebben het hier over de manosphere, dus ongezonde masculiniteit. Dat is een groep die via controle over vrouwen grip probeert te krijgen op het leven. En op een leeftijd dat jongens in de puberteit komen en heel onzeker zijn en de testosteron de pan uit schiet, zijn zij hier gevoelig voor. Niet allemaal natuurlijk, net als niet alle meiden gevoelig zijn voor influencers. Volgens mij kunnen we daar met zijn allen best wel wat aan doen. Meer mannen in het onderwijs is denk ik een hele cruciale. Maar ook de rol die vaders thuis pakken is van belang. Die puberzoon heeft ook echt geen respect voor dat passieve hoopje man op de bank. Dat is geen rolmodel.
En wat ik bedoel met veel meiden willen ook geen halve vrouw, heeft niks te maken met zorgtaken, maar alles met polariteit. Een man die stabiel is, zelfverzekerd, weet wat ie wil is voor de meeste meiden echt veel aantrekkelijker. Ook gewoon een kwestie van hormonen en biologie.
Ik ben het zeker met je eens dat de oudere generatie voorbeeld moet zijn voor jongere mensen. En daarin is het zeker nuttig om het te hebben over hoe je man kunt zijn van een vrouw die haar eigen boontjes kan doppen en zodanig je leven in kunt richten dat je ook je eigen emotionele boontjes dopt. Ik denk namelijk dat het juist de bankhangers zijn die vinden dat hun vrouw maar aan mankeeping moet doen, dat dat juist de kerels zijn die vinden dat ze daar als man recht op hebben omdat 'mannen nu eenmaal anders zijn'. En hun vrouwen vinden dat meestal ook. Maar die geven wel het voorbeeld aan hun zonen mee.
Ik merk dat veel jonge vrouwen juist niet een man willen 'die in zijn kracht staat' (want hoe ziet dat er uit dan? Is dat een marinier of zo?) maar een man die zijn kracht laat voeden door met zijn hart en gevoel in contact te zijn, emotionele intimiteit met andere mannen te hebbben, waardoor hij krachtig én empatisch én respectvol is. En ik geef ze gelijk, die combinatie is heel sexy.
MRI schreef op 16-05-2026 om 15:28:
[..]
Ik ben het zeker met je eens dat de oudere generatie voorbeeld moet zijn voor jongere mensen. En daarin is het zeker nuttig om het te hebben over hoe je man kunt zijn van een vrouw die haar eigen boontjes kan doppen en zodanig je leven in kunt richten dat je ook je eigen emotionele boontjes dopt. Ik denk namelijk dat het juist de bankhangers zijn die vinden dat hun vrouw maar aan mankeeping moet doen, dat dat juist de kerels zijn die vinden dat ze daar als man recht op hebben omdat 'mannen nu eenmaal anders zijn'. En hun vrouwen vinden dat meestal ook. Maar die geven wel het voorbeeld aan hun zonen mee.
Ik merk dat veel jonge vrouwen juist niet een man willen 'die in zijn kracht staat' (want hoe ziet dat er uit dan? Is dat een marinier of zo?) maar een man die zijn kracht laat voeden door met zijn hart en gevoel in contact te zijn, emotionele intimiteit met andere mannen te hebbben, waardoor hij krachtig én empatisch én respectvol is. En ik geef ze gelijk, die combinatie is heel sexy.
Nou, zo ziet dus 'in zijn kracht staan' er dus uit. Waarom maak je er bij mij een marinier van? Volgens mij zijn we het helemaal eens hoor.
Pief schreef op 16-05-2026 om 15:34:
[..]
Nou, zo ziet dus 'in zijn kracht staan' er dus uit. Waarom maak je er bij mij een marinier van? Volgens mij zijn we het helemaal eens hoor.
Ik maak er bij jou geen marinier van, het was een vraag ter verduidelijking. Nou fijn dat we het eens zijn, vervolgens gaat het er om hoe we een voorbeeld kunnen zijn voor de jongere generatie. En daarnaast: wie er zou moeten bewerkstelligen dat mannen op die manier man kunnen zijn? Volgens mij zijn dat alleen mannen zelf namelijk
MRI schreef op 16-05-2026 om 15:43:
[..]
Ik maak er bij jou geen marinier van, het was een vraag ter verduidelijking. Nou fijn dat we het eens zijn, vervolgens gaat het er om hoe we een voorbeeld kunnen zijn voor de jongere generatie. En daarnaast: wie er zou moeten bewerkstelligen dat mannen op die manier man kunnen zijn? Volgens mij zijn dat alleen mannen zelf namelijk
Exact en daarom hebben we dus meer mannelijke rolmodellen nodig en moeten we ook gezonde masculiniteit bekrachtigen. In dat laatste kunnen we ook als moeders een rol spelen, ik dat eerste niet.
Pief schreef op 16-05-2026 om 16:31:
[..]
Exact en daarom hebben we dus meer mannelijke rolmodellen nodig en moeten we ook gezonde masculiniteit bekrachtigen. In dat laatste kunnen we ook als moeders een rol spelen, ik dat eerste niet.
Mijn man is een "gewone" man, doet de zware klussen in huis, houd de tuin bij. Maar kan ook lekker koken, kan mijn broeken netter korter maken dan ik het kan.Heeft veel geduld met de kinderen, ging s morgens voor schooltijd mee naar zwemles in het buitenbad ( 4x in de week, en met alle kinderen )toen ze heel klein waren verschoonden hij de luiers net zo vaak als ik.Hij strijkt niet, daar heeft hij een hekel aan, en je mag werkjes minder leuk vinden( ik doe ook niet alles) o en hij heeft altijd een voltijds baan gehad.
In mijn en zijn ogen hele normale dingen en zo hebben onze kinderen het ook meegekregen.En ik zie dat zoon het net zo doet als zijn vader,omdat hij ook vind dat dat normaal is.
Maar wanneer is een man dan 'een halve vrouw'?
Ik denk ook dat het met nuttig voelen te maken heeft. Als ik naar die jongen van mijn dochter kijk denk ik dat hij gewoon heel graag belangrijk wil zijn voor zijn partner maar gewoon niet zo goed weet hoe. Vroegah waren mannen belangrijk omdat zij de kostwinner waren maar nu hebben vrouwen ze gewoon minder nodig. Ik denk dat jonge jongens gewoon nog moeten leren hoe partnerschap er uit ziet. Dat dat minder te maken heeft met afhankelijkheid en meer met wederkerigheid. Maar misschien ben ik wel naïef en zijn er echt lego jongeren die vrouwen echt minderwaardig vinden.
Dit artikel staat vandaag in de Volkskrant, erg interessant, maar ook zorgwekkend....
https://www.volkskrant.nl/kijkverder/v/2026/tiktok-manosfeer-nederland-jongeren~v2953053/
MRI schreef op 16-05-2026 om 14:05:
[..]
Maar de effecten die veranderingen ten gunste van vrouwen hebben staan en die ongunstig zouden zijn voor mannen (nogmaals: noem dan eens wat het is best vaag wat je zegt) staan toch direct in verband met het willen vasthouden aan een entitlement? De entitlement op emotionele opvang, seksuele gunsten, opvang op huishoudelijk gebied en de zorg voor kinderen, ouders enz die vrouwen zouden moeten leveren. Ja veranderingen van de rechten van vrouwen heeft tot gevolg dat je minder in de watten wordt gelegd in die zin. Dat kan verschillende effecten hebben: of je past je aan als man en streeft naar respect en gelijkwaardigheid. Of je gaat de slachtofferrol in dat er niet meer voor jou gezorgd wordt. Ik ben het met je eens dat mannen in een vacuüm zitten. Depressie, verslavingsgedrag en suicide zijn hoog onder mannen. En dat zou best eens kunnen komen door veranderde man vrouw verhoudingen. Ik denk dat de oplossing daarvan veel meer zit in dat mannen zelf verantwoording voor hun eigen proces gaan nemen ipv te externaliseren naar vrouwen of middelengebruik. En gelukkig zijn er groepen mannen die dat doen. Het ligt aan de mensen zelf. Net als dat vrouwen ook opleidingen werk en carriere zijn gaan doen, mogen mannen heel misschien wat meer naar binnen gaan kijken. De Tate groep wil terug. Maar er zijn ook mannen die vooruit willen en willen evolueren uit het oude manbeeld. Dat vind ik oprecht mooi.
Ik heb moeite met het beeld dat je schetst, alsof mannen toen gingen voor 'in de watten gelegd worden'. Ik denk dan aan de vader van een vriendinnetje, die op zaterdagmiddag pas klaar was met werken en op zondag op de bank lag om uit te rusten, door iedereen ook met rust gelaten werd. Doodmoe. Eén dag rust en dan weer zes dagen werken.
Ik had een oud-collega, haar leven liep zo dat zij altijd de kostwinner is geweest en hij altijd het huishouden heeft verzorgd en de zorg voor de kinderen heeft gedaan. Toch, tegen haar pensionering aan, is ze verbitterd: het geld heeft zij altijd verdiend en nu 'profiteert' hij daarvan, terwijl hij nooit iets gedaan heeft daarvoor. In de hele oude rolverdeling ging het loonzakje direct naar de vrouw toe en was de kostwinner zich ervan bewust dat hij werkte voor het gezin.
Niet alleen in het huishouden werd gewerkt. En nog, er is veel werk dat vrouwen niet doen of niet voor elkaar krijgen. Ik zie op de bouw nog steeds weinig vrouwen, terwijl dat werk toch noodzakelijk is voor de woningnood. Vrouwen zijn meer gaan werken, maar niet zozeer 'voor het gezin' als wel voor hun eigen carriére en de verdiensten waren voor extra dingen, meer vakanties etc. Dat verandert nu doordat wonen zo duur is geworden. Dan wordt het: ik moet wel werken.
Het is te beperkt als we mannen pas gaan waarderen als ze huishoudelijk werk gaan doen. Alsof dat de norm is. Hoeveel ruimte krijgen ze, bijvoorbeeld om te zeggen dat ze wel kinderen willen, maar met de zorg voor een pasgeborene niet zo goed uit de voeten kunnen. Dat de posities veranderen is evident, maar dat is dan niet alleen de taak voor mannen, dat is dan toch een taak voor beiden om uit te vinden waar dat naartoe gaat, en dat vraagt ook van vrouwen dat zij mannen daarin ruimte geven en niet een nieuwe norm opleggen.
tsjor schreef op 17-05-2026 om 08:43:
[..]
Ik heb moeite met het beeld dat je schetst, alsof mannen toen gingen voor 'in de watten gelegd worden'. Ik denk dan aan de vader van een vriendinnetje, die op zaterdagmiddag pas klaar was met werken en op zondag op de bank lag om uit te rusten, door iedereen ook met rust gelaten werd. Doodmoe. Eén dag rust en dan weer zes dagen werken.
Ik had een oud-collega, haar leven liep zo dat zij altijd de kostwinner is geweest en hij altijd het huishouden heeft verzorgd en de zorg voor de kinderen heeft gedaan. Toch, tegen haar pensionering aan, is ze verbitterd: het geld heeft zij altijd verdiend en nu 'profiteert' hij daarvan, terwijl hij nooit iets gedaan heeft daarvoor. In de hele oude rolverdeling ging het loonzakje direct naar de vrouw toe en was de kostwinner zich ervan bewust dat hij werkte voor het gezin.
Niet alleen in het huishouden werd gewerkt. En nog, er is veel werk dat vrouwen niet doen of niet voor elkaar krijgen. Ik zie op de bouw nog steeds weinig vrouwen, terwijl dat werk toch noodzakelijk is voor de woningnood. Vrouwen zijn meer gaan werken, maar niet zozeer 'voor het gezin' als wel voor hun eigen carriére en de verdiensten waren voor extra dingen, meer vakanties etc. Dat verandert nu doordat wonen zo duur is geworden. Dan wordt het: ik moet wel werken.
Het is te beperkt als we mannen pas gaan waarderen als ze huishoudelijk werk gaan doen. Alsof dat de norm is. Hoeveel ruimte krijgen ze, bijvoorbeeld om te zeggen dat ze wel kinderen willen, maar met de zorg voor een pasgeborene niet zo goed uit de voeten kunnen. Dat de posities veranderen is evident, maar dat is dan niet alleen de taak voor mannen, dat is dan toch een taak voor beiden om uit te vinden waar dat naartoe gaat, en dat vraagt ook van vrouwen dat zij mannen daarin ruimte geven en niet een nieuwe norm opleggen.
Natuurlijk waren er mannen die zes dagen per week zwaar werk deden en uitgeput thuiskwamen. Net zoals veel vrouwen een grote verantwoordelijkheid droegen voor de zorg voor hun vaak enorme gezin en het huishouden ( zonder onze luxe apparaten)
Volgens mij zit de discussie niet in “wie het zwaarder had”, maar in het feit dat de traditionele rolverdeling beide kanten beperkte. Mannen werden vooral gewaardeerd als kostwinner, vrouwen vooral als verzorger.
En ik denk ook niet dat waardering voor mannen pas begint zodra zij huishoudelijk werk doen. Alleen is het historisch gezien wel zo dat huishoudelijk en zorgwerk vaak als “vanzelfsprekend” of “minder belangrijk” werd gezien, juist omdat vrouwen het deden. Zodra mannen meer in die rol stappen, wordt zichtbaar hoeveel werk het eigenlijk is. Dat is geen aanval op mannen, maar eerder een andere waardering van werk dat lang ondergewaardeerd is geweest.
Je hebt gelijk dat er in en aantal sectoren nog overwegend mannen werkzaam zijn. Maar daar tegenover staat dat vrouwen weer enorm oververtegenwoordigd zijn in zorg en onderwijs. Rolpatronen zijn blijkbaar hardnekkig.
tsjor schreef op 17-05-2026 om 08:43:
[..]
Ik heb moeite met het beeld dat je schetst, alsof mannen toen gingen voor 'in de watten gelegd worden'. Ik denk dan aan de vader van een vriendinnetje, die op zaterdagmiddag pas klaar was met werken en op zondag op de bank lag om uit te rusten, door iedereen ook met rust gelaten werd. Doodmoe. Eén dag rust en dan weer zes dagen werken.
Ik had een oud-collega, haar leven liep zo dat zij altijd de kostwinner is geweest en hij altijd het huishouden heeft verzorgd en de zorg voor de kinderen heeft gedaan. Toch, tegen haar pensionering aan, is ze verbitterd: het geld heeft zij altijd verdiend en nu 'profiteert' hij daarvan, terwijl hij nooit iets gedaan heeft daarvoor. In de hele oude rolverdeling ging het loonzakje direct naar de vrouw toe en was de kostwinner zich ervan bewust dat hij werkte voor het gezin.
Niet alleen in het huishouden werd gewerkt. En nog, er is veel werk dat vrouwen niet doen of niet voor elkaar krijgen. Ik zie op de bouw nog steeds weinig vrouwen, terwijl dat werk toch noodzakelijk is voor de woningnood. Vrouwen zijn meer gaan werken, maar niet zozeer 'voor het gezin' als wel voor hun eigen carriére en de verdiensten waren voor extra dingen, meer vakanties etc. Dat verandert nu doordat wonen zo duur is geworden. Dan wordt het: ik moet wel werken.
Het is te beperkt als we mannen pas gaan waarderen als ze huishoudelijk werk gaan doen. Alsof dat de norm is. Hoeveel ruimte krijgen ze, bijvoorbeeld om te zeggen dat ze wel kinderen willen, maar met de zorg voor een pasgeborene niet zo goed uit de voeten kunnen. Dat de posities veranderen is evident, maar dat is dan niet alleen de taak voor mannen, dat is dan toch een taak voor beiden om uit te vinden waar dat naartoe gaat, en dat vraagt ook van vrouwen dat zij mannen daarin ruimte geven en niet een nieuwe norm opleggen.
Wat Kim zegt. En: nog steeds blijkt dat het leeuwendeel van huishoudelijke taken, zorg voor de kinderen, mental load en mantelzorg gedaan worden door vrouwen. En dat terwijl zij ook betaalde banen hebben. Denk je dat als die vrouwen die dingen niet of minder doen, de mannen het dan oppakken? Oprechte vraag hoor. Overigens hoor je mij niet zeggen dat ik een man pas waardeer als hij huishoudelijk werk doet hoor. Ik waardeer een man als hij in respect naar gelijkwaardigheid streeft samen met zijn partner en op eigen initiatief zou helemaal mooi zijn.
Dan wat anders: wat is de dynamiek dat het zo heel vaak vrouwen zijn die voor mannen op komen, terwijl ik zo heel weinig mannen zie die voor vrouwen opkomen? Natuurlijk mag er een tegengeluid klinken, fijn juist. Maar ik zie dit in het publieke domein zo vaak: mannen worden verdedigd, door henzelf en door heel veel vrouwen. Alsof ze zichzelf niet kunnen verdedigen. Jij doet dat inhoudelijk over rolverdelingen maar je ziet het ook bij bijvoorbeeld seksistische zaken als de kaarsverkrachtingszaak bij VI en bij de massaverkrachting van Pelicot: vrouwen die mannen verdedigen of vergoeilijken . Andersom zie ik het niet. Voor het merendeel komen alleen vrouwen op voor vrouwen. Hoe werkt dat?
MRI schreef op 17-05-2026 om 12:30:
[..]
Dan wat anders: wat is de dynamiek dat het zo heel vaak vrouwen zijn die voor mannen op komen, terwijl ik zo heel weinig mannen zie die voor vrouwen opkomen? Natuurlijk mag er een tegengeluid klinken, fijn juist. Maar ik zie dit in het publieke domein zo vaak: mannen worden verdedigd, door henzelf en door heel veel vrouwen. Alsof ze zichzelf niet kunnen verdedigen. Jij doet dat inhoudelijk over rolverdelingen maar je ziet het ook bij bijvoorbeeld seksistische zaken als de kaarsverkrachtingszaak bij VI en bij de massaverkrachting van Pelicot: vrouwen die mannen verdedigen of vergoeilijken . Andersom zie ik het niet. Voor het merendeel komen alleen vrouwen op voor vrouwen. Hoe werkt dat?
Dit valt mij ook op.
En de hele enkele keer dat ik een man vrouwen wel zie verdedigen online, dan wordt hij "simp", "white knight" genoemd en "she won't sleep with you!" tegen hem gezegd.
Het gebeurt heel vaak dat een man met iets naars begint over vrouwen en dat er vele reacties van mannen zijn zonder ook maar een woord van verdediging. Dit terwijl vrouwen dat veel vaker doen, zelfs bij milde kritiek op het gedrag van mannen.
MRI schreef op 17-05-2026 om 12:30:
[..]
Wat Kim zegt. En: nog steeds blijkt dat het leeuwendeel van huishoudelijke taken, zorg voor de kinderen, mental load en mantelzorg gedaan worden door vrouwen. En dat terwijl zij ook betaalde banen hebben. Denk je dat als die vrouwen die dingen niet of minder doen, de mannen het dan oppakken? Oprechte vraag hoor. Overigens hoor je mij niet zeggen dat ik een man pas waardeer als hij huishoudelijk werk doet hoor. Ik waardeer een man als hij in respect naar gelijkwaardigheid streeft samen met zijn partner en op eigen initiatief zou helemaal mooi zijn.
Dan wat anders: wat is de dynamiek dat het zo heel vaak vrouwen zijn die voor mannen op komen, terwijl ik zo heel weinig mannen zie die voor vrouwen opkomen? Natuurlijk mag er een tegengeluid klinken, fijn juist. Maar ik zie dit in het publieke domein zo vaak: mannen worden verdedigd, door henzelf en door heel veel vrouwen. Alsof ze zichzelf niet kunnen verdedigen. Jij doet dat inhoudelijk over rolverdelingen maar je ziet het ook bij bijvoorbeeld seksistische zaken als de kaarsverkrachtingszaak bij VI en bij de massaverkrachting van Pelicot: vrouwen die mannen verdedigen of vergoeilijken . Andersom zie ik het niet. Voor het merendeel komen alleen vrouwen op voor vrouwen. Hoe werkt dat?
Misschien ook een stukje " keuze - gevolg"? Veel vrouwen willen zelf parttime werken met als gevolg meer thuis en dus meer aandeel in het huishouden en de zorg voor kinderen. Man blijft vaak fulltime werken omdat beiden parttime werken financieel niet haalbaar is. In onze kring veel mannen die best werk en zorg eerlijk wilden verdelen maar veelal wilden de vrouwen dat niet. Wij hebben dat wel gedaan en ik werd dan vaak raar aangekeken door, jawel vrouwen die daar een oordeel over hadden.
