Klacht tegen juf
Ik wil een klacht indienen tegen de juf van mijn jongste zoon van 5. Ze had al problemen met hem in de klas van bij de start, ze wilde hem er gewoon niet bij. Hij is doorverwezen naar een observatiegroep om te kijken wat hij nodig heeft maar de juf heeft die groep allemaal negatieve dingen over mij als moeder verteld. Dus nu kunnen we geen goede start maken en dat is echt haar schuld. Ook ze moet niet als juf allemaal oordelen over mij als moeder uitspreken en die niet met mij bespreken maar wel aan de nieuwe groep doorgeven, Dat is gewoon echt fout van haar. Daarom wil ik klacht indienen want dat is echt heel fout en zo zorgt ze er ook oor dat ik en mijn zoon niet een nieuwe start kunnen maken. Kunnen jullie me helpen hoe ik dat ken adoen Ik wil echt serieucs genomene worden dat die juf gewoon niet meer kan werken ofzo want ze maakt echt grote fouten
Ook ik ben ontzettend blij dat ik mijn diagnose gekregen heb. Natuurlijk was het fijner als die er niet was geweest, maar nu weet ik waar mijn problemen vandaan komen en kan ik er veel gerichter mee omgaan. Toen ik ditzelfde bij mijn kinderen herkende, ben ik ook met hen het onderzoekstraject ingegaan.
En over dat jij een slechte moeder bent.... Je kind hulp gunnen is niet slecht! Je weet natuurlijk nooit hoe het 'afloopt', maar ik hoop dat je inmiddels inziet dat niks doen in ieder geval níét helpend was geweest. Dat zou zeker weten 'slechter' zijn geweest dan een hulppoging (met welke uitkomst dan ook!) (en ik heb er, als ik lees welke stappen jij benoemt die ze willen zetten, nog steeds het volste vertrouwen in dat ze goed weten waar ze mee bezig zijn!).
Ik gun het jou zo dat je in gaat zien dat zij graag een hulp-team vormen mét jou. Dat je ze vertrouwt in iedere stap die ze zetten. Dat zou jou zo ontzettend veel rust geven! En ook tijd schelen. En stress en druk en verdriet. Echt, de stappen die ze met je zoon willen zetten zijn hele normale stappen. Dat is hoe zo'n traject nou eenmaal werkt. Komt goed, echt! Geef het de tijd!
Het gaat niet goed met mij. Die gesprekken zijn te zwaar en het is ook onzin dat mijn kind niet veilig is thuis. hij is heel veilig, de problemen zijn op school. Ik doe mijn best en al die vragen zorgen dat het slechter met mij gaat en dat helpt mijn kind niet. Therapie kan ook niet alles oplossen ik wil gewoon onderwijs voor mijn kind niet psychiatrie.
karenm2 schreef op 26-03-2026 om 21:31:
Het gaat niet goed met mij. Die gesprekken zijn te zwaar en het is ook onzin dat mijn kind niet veilig is thuis. hij is heel veilig, de problemen zijn op school. Ik doe mijn best en al die vragen zorgen dat het slechter met mij gaat en dat helpt mijn kind niet. Therapie kan ook niet alles oplossen ik wil gewoon onderwijs voor mijn kind niet psychiatrie.
Het is weer jouw angst die het continu overneemt. Je wilt nog steeds die oogkleppen op en je kop in het zand steken.
Je hebt nog steeds je alcoholgebruik niet onder controle en nog steeds geef je de buitenwereld de schuld van jouw spanningen. En blijf je met dat onzinnige idee in je hoofd zitten dat de problemen van je zoontje op school zijn en hij bij jou wel veilig is.
Je wilt nog steeds die bal onder water blijven duwen maar hij zal omhoog blijven komen. Dat veroorzaakt al die spanningen bij jou. Bij de AA voelde je die spanning en gesprekken zijn te zwaar schrijf je. Je wilt die confrontatie met je eigen handelen en de problemen van je zoontje nog steeds ontwijken.
Ik hoop dat je het jezelf ooit eens gaat gunnen dat je een beter leven voor jezelf mag inslaan en daarvoor voor jezelf gaat doen wat nodig is. En dat is accepteren dat je een alcoholprobleem hebt en dat met wilskracht alleen je er niet vanaf komt.
karenm2 schreef op 26-03-2026 om 21:31:
Het gaat niet goed met mij. Die gesprekken zijn te zwaar en het is ook onzin dat mijn kind niet veilig is thuis. hij is heel veilig, de problemen zijn op school. Ik doe mijn best en al die vragen zorgen dat het slechter met mij gaat en dat helpt mijn kind niet. Therapie kan ook niet alles oplossen ik wil gewoon onderwijs voor mijn kind niet psychiatrie.
Lieverd, haal even een paar keer heel diep adem. In door je neus, buik en flanken uitzetten, even vasthouden en dan langzaam uit door je mond.
Het is logisch dat die gesprekken zwaar zijn. Er komt een hoop pijn, angst en verdriet uit je eigen jeugd naar boven. Pijn die nog lang niet geheeld is, die jij ook nog aan het verwerken bent. En dan de problemen van je zoontje erbij, zonder steun van mensen dicht bij je. Iedereen zou daarvan in paniek raken. Maar, ik hoop dat je je realiseert (of in ieder geval naar ons luistert als wij dat zeggen) dat je geen goede moeder bent voor je zoontje als je nu niet doorzet. Als je nu stopt, gaat het van kwaad tot erger. Het is heel erg fijn dat het nu thuis goed gaat (naar jouw idee), maar dat zal 100% zeker niet zo blijven als je geen behandeling voor je zoontje toestaat.
Dat klinkt misschien hard, maar het is de waarheid. Hij heeft hulp nodig, net zoals jij. Om te voorkomen dat hij ook een nare jeugd heeft. Bij jou waren het je ouders die je geen liefde gaven, bij hem is het straks dat hij niet de juiste hulp heeft gehad omdat jij het niet kon handelen. Wees sterk! Voor je kinderen, maar ook voor jezelf.
Even inzoomend op je laatste zin: zonder behandeling voor zijn psychiatrische problemen zal hij ook niet kunnen leren op school. Zoals je eerst ook moet leren lezen voordat je leerboeken kunt gebruiken, moet hij geestelijk stabiel zijn voor hij kan gaan leren. En gelukkig gaat dat ook vaak gelijk op. Behandeling én school.
Ken jij toevallig kinderen met ADHD? Die medicatie nodig hebben om op school op te kunnen letten en (dus) mee te komen? Zo moet je het zien. Je zoontje heeft hulp en begeleiding nodig om tot leren te kunnen komen. En dat zegt helemaal niets over jouw capaciteiten als moeder.
Ik zou toch nog een keer de AA proberen. Niet opgeven na 1 poging. Natuurlijk was je de eerste bijeenkomst gespannen. Denk je dat de anderen daar zaten voor de gezelligheid? Think again! Juist jij zou zo ontzettend gebaat zijn bij steun van gelijkgestemden! Zorg dat je een netwerk opbouwt, dat heb je nodig. En een netwerk dat bestaat uit alleen je buurvrouw is geen netwerk.
Kom op, hou vol! Het komt echt goed. Je bent al zo vreselijk goed bezig, je hebt al zoveel stappen gezet. Nu gewoon weer een stapje zetten. Je kan het!
Ik snap dat het zwaar is, die gesprekken. Maar je kan dit wel. Lees je allereerste bericht nog een terug, hoe je praat over de observatiegroep. En nu wil je er niet meer weg.
Je hebt niet zoveel te willen wat onderwijs betreft. Je zoontje valt op en dan kom je bij de specialistische ggz terecht. Dat is hoe de hulpverlening in Nederland geregeld is. Eigenlijk zou je blij moeten zijn dat het bestaat en hij in aanmerking komt. Er zitten ook duizenden kinderen thuis die nergens welkom zijn.
Neem de hulp nou aan.
Je kunt je gedachten ook omdraaien:
Straks trots zijn op jezelf dat je alles gedaan hebt om je kind goed terecht te laten komen. Zelfs toen je dat zelf moeilijk vond.
Je hebt in het verleden hier goede tips gekregen om rustig te blijven tijdens een moeilijk gesprek. Weet je die nog? Gebruik je die nog? Kunnen we je daar nog bij helpen waardoor het hopelijk iets minder zwaar voelt?
Een goede moeder neemt juist deze hulp aan!
Karen, de mensen die jou de afgelopen jaren hebben gevolgd, weten allang dat je een goede moeder bent. Je zet iedere keer je weerstand opzij en doet ontzettend je best om je jongens te geven wat ze nodig hebben.
Ook nu ben je weer bang en voel je weerstand, maar ik weet dat je een verstandige, goede moeder bent en dat je jongste ook deze keer gaat geven wat hij nodig heeft: de volgende stap in zijn traject. En net als alle vorige keren zul je daarna zien dat het inderdaad een stap in de goede richting was.
Ik geloof in jou. Je kunt het!
IMI
(P.S. Lees mijn eerdere reacties nog eens. Ik heb al verteld dat mijn kinderen ook psychiatrische hulp nodig hadden. Ze studeren nu allebei en het gaat gewoon goed met ze.)
De psychiater van de jongste dreigt nu zelfs met jeugdzorg. Dus ze heeft echt niet het beste voor met mijn kind want dat is echt niet jeugdzorg. Ze liegt en jullie liegen ook als jullie zeggen dat ik haar moet vertrouwen. Als ze het echt goed voor had met mijn kind zou ze niet dreigen met jeugdzorg. Daar word een kind echt niet beter van dat weet ik zelf heel goed.
linn19 schreef op 26-03-2026 om 22:12:
[..]
Het is weer jouw angst die het continu overneemt. Je wilt nog steeds die oogkleppen op en je kop in het zand steken.
Je hebt nog steeds je alcoholgebruik niet onder controle en nog steeds geef je de buitenwereld de schuld van jouw spanningen. En blijf je met dat onzinnige idee in je hoofd zitten dat de problemen van je zoontje op school zijn en hij bij jou wel veilig is.
Je wilt nog steeds die bal onder water blijven duwen maar hij zal omhoog blijven komen. Dat veroorzaakt al die spanningen bij jou. Bij de AA voelde je die spanning en gesprekken zijn te zwaar schrijf je. Je wilt die confrontatie met je eigen handelen en de problemen van je zoontje nog steeds ontwijken.Ik hoop dat je het jezelf ooit eens gaat gunnen dat je een beter leven voor jezelf mag inslaan en daarvoor voor jezelf gaat doen wat nodig is. En dat is accepteren dat je een alcoholprobleem hebt en dat met wilskracht alleen je er niet vanaf komt.
Jij doet alsof ik met opzet niet wil mee werken maar je snapt er niks van. Ik doe mijn best en ik probeer alles maar ik heb nachtmerries en flashbacks door al die vragen dat helpt mij echt niet en mijn kind ook niet. En dreigen met jeugdzorg al helemaal niet.
Bedankt aan iedereen die me wel probeert te helpen. Ik doe echt mijn best om de tips toe te passen maar die nieuwe pshychiater van de jongste haat ons gewoon ze doet het met opzet om mij slechct te late mvoelen als moeder en dan helpt niks het is haar schuld
jeugdzorg is inderdaad niet het beste voor je kind, maar hulp is dat wel. Ze proberen te voorkomen dat jij dat tegenhoudt. Juist omdat ze het beste voor je kind willen.
Probeer die weerstand de baas te worden. Dat kan jij.
karenm2 schreef op 03-04-2026 om 18:56:
Bedankt aan iedereen die me wel probeert te helpen. Ik doe echt mijn best om de tips toe te passen maar die nieuwe pshychiater van de jongste haat ons gewoon ze doet het met opzet om mij slechct te late mvoelen als moeder en dan helpt niks het is haar schuld
Iedereen probeert je te helpen. Ook degenen met harde woorden. Als ze niet met je begaan waren zaten ze wel in een ander topic te typen.
En niemand haat jou of doet dingen express, zo verrot is de mensheid nou ook weer niet. De meeste mensen deugen gewoon hoor. Ik vind dat je wel wat meer respect mag tonen naar een ander, Ookal vindt je het allemaal moeilijk . Het is ook niet niks voor een moeder als het opgroeien niet vanzelf gaat. Maar dat is niet de schuld van een ander.
Het kan best zijn dat je geen klik hebt met de psychiater, en jullie elkaar niet begrijpen/verstaan. Dat is niet fijn. Maar daar zul je het beste van moeten maken. En dat is niet ruzie.
Zie je nu écht niet in dat juist het dwarsliggen en moeilijk doen en niet willen meewerken van jou het eventuele inschakelen van jeugdzorg veroorzaakt? Accepteer gewoon de hulp die ze bieden. Iedereen heeft echt het beste met je kind voor maar jouw reacties maken het juist zo lastig.
En geloof me. Ik spreek uit ervaring .
Ja jullie doen net alsof het aan mij ligt en jeugdzorg altijd perfect is. En ik weet gewoon dat dat niet waar is.
Ik probeer mee te werken maar ze stellen vragen waar ik ook niet het antwoord op weet en die zorgen dat ik niet meer kan slapen en de hele tijd bijna een crisis heb. Alsof dat mijn kind helpt.
Hoe moeilijk ook je hebt nu eenmaal met de hulpverlening te maken.
En jullie willen samen het beste voor jouw kind .!!!!
Jullie hebben hetzelfde doel . Toch ???
