Klacht tegen juf
Ik wil een klacht indienen tegen de juf van mijn jongste zoon van 5. Ze had al problemen met hem in de klas van bij de start, ze wilde hem er gewoon niet bij. Hij is doorverwezen naar een observatiegroep om te kijken wat hij nodig heeft maar de juf heeft die groep allemaal negatieve dingen over mij als moeder verteld. Dus nu kunnen we geen goede start maken en dat is echt haar schuld. Ook ze moet niet als juf allemaal oordelen over mij als moeder uitspreken en die niet met mij bespreken maar wel aan de nieuwe groep doorgeven, Dat is gewoon echt fout van haar. Daarom wil ik klacht indienen want dat is echt heel fout en zo zorgt ze er ook oor dat ik en mijn zoon niet een nieuwe start kunnen maken. Kunnen jullie me helpen hoe ik dat ken adoen Ik wil echt serieucs genomene worden dat die juf gewoon niet meer kan werken ofzo want ze maakt echt grote fouten
Helemaal eens met Ysenda. Respect voor jou karenm2.
Mijn 2 zoons zijn inmiddels volwassen, maar ik herinner me nog goed de drukte rondom eten, bad en bed. Soms onwillige kinderen, rennen, ruzie, fysiek, boos, moe. En dan had ik daarnaast 'alleen' nog maar een baan. En een fijne man en nauwelijks stress. Jij hebt stress, afspraken, therapie en staat er thuis alleen voor. En dan nog schrijf je hier krachtig, vol goede moed en liefdevol. Je werkt aan jezelf. Respect, echt waar, ik zie en voel jouw kracht.
je bericht klinkt goed.
Ik lees wel angst. Voor de deeltijdtherapie omdat je dan wisselt van behandelaar en tijdelijk moet ziekmelden op het werk. Ik snap dat dat hele grote drempels zijn. Ik heb ook op dat punt gestaan en ben het wel gaan doen. Omdat ik wist dat ik nooit de moeder kon zijn die mijn kinderen verdienen als ik het niet zou doen. Het was eng, heel eng, niet altijd fijn en echt zwaar. Het was deels in een groep en ik riep ook dat ik niet in een groep kon. In het begin had ik sessies waarvan ik echt dacht, wat doe ik hier, wat is het nut hiervan. Uiteindelijk is dit wel de beste stap geweest in mijn herstel. Na een tijd snapte ik wat bijvoorbeeld creatieve therapie en pmt mij bracht. Als ik het niet gedaan had was ik nooit de moeder geworden die ik nu kan zijn voor mijn kinderen. Of het had veel langer geduurd. Ik ben ervan overtuigd dat ik anders toch wel weer uitgevallen zou zijn op het werk. Uiteindelijk ben ik zelfs van werk veranderd en komt deze ervaring heel erg van pas in mijn werk nu.
Dit is mijn ervaring. Hoeft niet jouw ervaring te zijn maar denk er even over na. Ben je bang je baan te verliezen?
Ik lees angst over of de huisarts informatie kan delen met jeugdzorg. Ik weet even niet wie je bedoeld met jeugdzorg. Bedoel je de behandelaars van je kind? Dat kan niet zonder jouw toestemming. Bedoel je veilig thuis? Daar kan een huisarts idd melding doen maar dan moet daar een oorzaak voor zijn. Ik ga daar eerlijk over zijn. Vragen om medicatie om niet meer te drinken is dan juist iets positiefs. De huisarts weet van je drank probleem. Dat je er dan nu voor kiest om dit ook met medicatie aan te pakken pleit voor je niet tegen je. De huisarts weet ook dat je hulp hebt voor jezelf en voor je kinderen. Ook dat is positief. De huisarts kan melding doen als er sprake is van bijvoorbeeld mishandeling of verwaarlozing. Niet omdat moeder vraagt om medicatie om juist beter voor de kinderen te kunnen zorgen. Je hebt ook angst of die psychiater melding gaat doen bij veilig thuis. Als het goed is meldt de psychiater dat eerst bij jou als ze dat zou doen. Dat staat zo in de meldcode. Alleen als vooraf vertellen direct gevaar oplevert voor de kinderen of als je denkt dat ze dan bijvoorbeeld het land uitvluchten mag je die stap overslaan.
Je maakt mooie stappen, zoon maar behandeling, je gaat de gesprekken daarvoor aan, die inderdaad heel belangrijk zijn, je mag om hulp vragen over hoe je je zoontje voorbereid op de afspraken waarbij hij mee moet. Vraag maar gewoon wat ze gaan doen en wat je je zoontje mag vertellen.
Je gaat medicatie gebruiken, dat is een hele knappe stap.
En je andere zoontje gaat goed op school, je hebt contact met de juf. Klinkt allemaal fijn.
Zeer zorgelijk Karen hoe jij jouw eigen vooruitgang en dat van je kinderen nog steeds zelf aan het boycotten bent.
linn19 schreef op 11-04-2026 om 10:57:
Zeer zorgelijk Karen hoe jij jouw eigen vooruitgang en dat van je kinderen nog steeds zelf aan het boycotten bent.
Dat valt heel erg mee, kijk maar naar haar laatste bericht.
Ja, ze schiet eerst in de paniek maar herpakt zich en gaat weer vooruit.
Ysenda schreef op 11-04-2026 om 11:08:
[..]
Dat valt heel erg mee, kijk maar naar haar laatste bericht.
Ja, ze schiet eerst in de paniek maar herpakt zich en gaat weer vooruit.
Het zijn de behandelaars van zoontje, therapeut van Karen en huisarts die zich daar over zullen buigen. Die zullen het niet bagetaliseren zoals jij doet.
linn19 schreef op 11-04-2026 om 11:12:
[..]
Het zijn de behandelaars van zoontje, therapeut en huisarts die zich daar over zullen buigen. Die zullen het niet bagetaliseren zoals jij doet maar zullen dit serieus nemen.
Hulpverleners bagatelliseren niet maar proberen contact te houden en aan te sluiten.
linn19 schreef op 11-04-2026 om 10:57:
Zeer zorgelijk Karen hoe jij jouw eigen vooruitgang en dat van je kinderen nog steeds zelf aan het boycotten bent.
Ik zie bij Karen aanvankelijk vaak veel weerstand en daarna zet ze toch telkens weer een stapje in de goede richting. Als je een zorgenkindje hebt, heb je vaak stress en altijd de vraag 'doe ik het wel goed'. Karen staat er alleen voor in de opvoeding thuis. Dan heb je geen vangnet en ook geen spiegel met wie je dingen kunt bespreken en overleggen. Gelukkig bestaan er fora. Soms kosten dingen tijd. Ik denk dat geen enkele ouder zonder enig bezwaar kiest voor een speciale school, observatiegroep, psychiatrische behandeling etc. voor een kind. Daarvoor moet je in je hoofd ook schakelen.
Ik vind het heel goed dat Karen haar eigen wantrouwen durft toe te geven bij de psychiater en therapeut. Eigen trauma's spelen ongetwijfeld ook een rol. Gedrag kunnen plaatsen als traumareactie in plaats van onwil maakt de houding van professionals waarschijnlijk wel anders. Dat betekent niet dat behandeling minder nodig is, maar is de aanpak van de ouder wel anders.
Voor je kind kun je benoemen dat de mensen daar hem gaan helpen om te gaan met bijvoorbeeld boosheid, omgaan met emoties, omgaan met andere kinderen. En dat die gesprekken nodig zijn om te kijken hoe dat het beste kan.
linn19 schreef op 11-04-2026 om 11:12:
[..]
Het zijn de behandelaars van zoontje, therapeut van Karen en huisarts die zich daar over zullen buigen. Die zullen het niet bagetaliseren zoals jij doet.
Ik bagatelliseert niets maar zie wel dat berichten zoals die van jou in deze situatie niet helpend zijn.
Het werkt vooral averechts bij iemand die in de paniek zit om er nog maar een keer op te slaan. Bij paniek kun je niet rationeel denken. Maar als je daar niet mee te maken hebt weet je niet hoe het voelt en werkt.
Empathie werkt beter.
En Karen doet steeds weer stappen vooruit nadat de paniek wat gezakt is.
linn19 schreef op 11-04-2026 om 11:12:
[..]
Het zijn de behandelaars van zoontje, therapeut van Karen en huisarts die zich daar over zullen buigen. Die zullen het niet bagetaliseren zoals jij doet.
Nee, we passen hier een techniek toe die veel ouders ook gebruiken bij opvoeden, namelijk belonen wat er goed gaat. In dit geval geven we vaak ook nog informatie en uitleg bij de dingen die Karen ervaart als haat, dreigen, dwarszitten. We leggen uit dat wat de behandelaars van haar vragen en willen weten heel normaal is. En ook dat het niet dreigen is met jeugdzorg, maar een logische consequentie als zij de juiste zorg voor haar zoon frustreert. En je ziet dat het werkt. Keer op keer zakt uiteindelijk de paniek en begrijpt Karen dat ze toch weer een stap moet zetten in het belang van haar gezin. En ze doet dat dan ook, ondanks de paniek die ze van binnen nog steeds voelt.
Behandel een ander zoals je zelf behandeld wil worden. Waar zou jij het beste op reageren? Negatief reageren op wat er in eerste instantie verkeerd gaat, of aanmoedigen wat er goed gaat? Ik zou het wel weten... En het blijkt ook te werken, zie hierboven.
Karen, het is hier al eerder gezegd, en ik herhaal het nog maar een keer: jij zou heel veel baat kunnen hebben bij een netwerk. Ik zou dus juist die groepstherapie als een kans zien. Net zoals ik de AA nog steeds een goed idee vind voor jou. Denk er nog eens goed over na.
En als je iets uitprobeert, wil dat nog niet meteen zeggen dat je eraan vast zit. Je kunt bij zowel de AA als de groepstherapie aangeven dat je het een paar keer wil ervaren voordat je je ergens op vastlegt. Ik snap dat het heel eng voor jou is, maar het zou zoveel schelen als je wat mensen leert kennen die jou begrijpen en je ook kunnen steunen in je proces!
Ik heb een netwerk. Ik heb geen trauma’s. Ik heb een ondersteunende echtgenoot. Etc. Ik vind de gesprekken die ik met diverse instanties heb over onze pleegkinderen regelmatig loodzwaar. Je bent verantwoordelijk als (pleeg)ouder voor je kind. Het zijn pittige gesprekken. Je voelt je bekeken en beoordeeld, je vraagt hulp want je voelt dat wat je doet nog ontoereikend is, dat is allemaal heel kwetsbaar en vermoeiend. Ik heb ook altijd even tijd nodig om bij te komen van die gesprekken. Ik kan me dus je gevoel heel goed indenken.
Maar we hebben de luxe niet om nee te zeggen. Onze kinderen hebben onze hulp nodig. En dus zet ook jij die stap iedere keer weer. Dat hoort erbij; maar het vraagt ook veel.
Het is een pluspunt in je dossier als erin staat dat je medicatie gebruikt om je alcoholintake te reguleren. Dat betekent dat je niet in ontkenning bent. Ik verzorg een pleegkind met fas. Beide ouders hebben alcoholproblematiek. De ene ontkent en de andere is open. De open ouder heeft meer rechten dan de niet open ouder. De basis is dat je verantwoordelijkheid neemt en dat neem je met die medicatie.
Het lastige met trauma is dat het je vreselijk in de weg zit, maar dat het opruimen ook weer vreeelijk veel kost. Jouw setting is eenzaam en je draagt alle lasten op je schouders. Gaan de kinderen naar een bso of zorgboerderij? Zo nee dan zou ik die optie overwegen. Zeker een zorgboerderij is een heel fijne plek voor ze. Dan krijgen ze extra op maat aandacht en heb jij je handen wat vrij voor extra therapie. Je zou dat kunnen overwegen. Het maakt ook minder eenzaam want die mensen gaan zich ook aan jou hechten en voelen zich betrokken als je een fijne organisatie hebt. Ik vond het altijd een spannend idee maar heb inmiddels zo’n fijne organisatie voor onze oudste daar ben ik echt super dankbaar voor.
Iemand al geschreven dat het juist ondermijnend is om de alcoholverslaving en behandeling daarvan geheim te willen houden voor de behandelaar van zoontje? Het is juist helpend voor Karen om daar open kaart over te spelen met behandelaar zoontje, dat zij er actief moeite voor doet zal een plus voor haar zijn.
Veel woorden hier over mijn post maar het is Karen zelf die ondermijnend bezig is daar heeft ze mijn posten niet voor nodig.
Behandelaar had al gezegd dat er zaken bij Karen thuis moeten veranderen. Het "wil niet, kan niet" over de voorstellen van haar ( echt meedenkende) therapeut is ondermijnend.
Ach joh, moet je even van je af blazen?
Ninoea schreef op 11-04-2026 om 14:01:
Ach joh, moet je even van je af blazen?
Het gaat hier over een kwetsbaar en zorgelijk gezin met 2 jonge kinderen en dan kom jij met zo"n reactie( persoonlijke sneer)? Focus.
