Klacht tegen juf
Ik wil een klacht indienen tegen de juf van mijn jongste zoon van 5. Ze had al problemen met hem in de klas van bij de start, ze wilde hem er gewoon niet bij. Hij is doorverwezen naar een observatiegroep om te kijken wat hij nodig heeft maar de juf heeft die groep allemaal negatieve dingen over mij als moeder verteld. Dus nu kunnen we geen goede start maken en dat is echt haar schuld. Ook ze moet niet als juf allemaal oordelen over mij als moeder uitspreken en die niet met mij bespreken maar wel aan de nieuwe groep doorgeven, Dat is gewoon echt fout van haar. Daarom wil ik klacht indienen want dat is echt heel fout en zo zorgt ze er ook oor dat ik en mijn zoon niet een nieuwe start kunnen maken. Kunnen jullie me helpen hoe ik dat ken adoen Ik wil echt serieucs genomene worden dat die juf gewoon niet meer kan werken ofzo want ze maakt echt grote fouten
linn19 schreef op 11-04-2026 om 21:22:
Wat een lange tenen vandaag. Dat mijn reacties niet van het "oh wat goed ga zo door" zijn betekend niet dat ik schop of me niet zou verdiepen zoals geschreven. Ik richt mij voornamelijk op de behandelaar van zoontje en de therapeut van Karen omdat die het dichtste bij zowel Karen als haar zoontje staan en bepalend zijn. Zij zijn leidend.
En als behandelaar zegt er moeten dingen veranderen thuis en ik heb jou als moeder nodig en als therapeut voorstellen doet om beter met emoties om te leren gaan voor Karen heeft ze juist die 2 mensen hard nodig om vooruit te kunnen komen en ze die dus echt serieus zou moeten nemen.
Dit is de realiteit waar Karen het mee zal moeten doen en daar zal actie van Karen in verwacht worden door zowel behandelaar als therapeut.
Hier ben ik het ook mee eens. En dan is het aan karen om wel of niet hierin mee te gaan. Maar die keuzes hebben wel consequenties natuurlijk. Als het niet vrijwillig gebeurt dan zal er dwang komen.
In haar laatste bericht begreep ik dat ze de adviezen mbt zoontje buitenshuis nu opvolgt. Hoewel ze het zwaar vindt en niet helemaal begrijpt. Ze doet het wel. Het advies wat er eerder lag voor hulp in de thuissituatie helaas nog niet. Ik weet ook niet of dat advies nog actueel is maar ik hoop echt dat je dat gaat doen.
De adviezen voor zichzelf deels, ze gaat de medicatie gebruiken. Helaas voelt ze nog geen ruimte om de aangeraden therapie te gaan volgen. Ik hoop dat hier nog verandering in komt.
Goed om te zien dat er stappen zijn maar er zullen nog stappen gezet moeten worden.
Max88 schreef op 11-04-2026 om 21:27:
[..]
Eens, ter aanvulling dat gesprekstechnieken met complimenten best aardig, maar toch ook nog steeds gewoon redelijk doorzichtige gesprekstechnieken zijn, waar iemand maar net gevoelig voor moet zijn, maar ook heel betuttelend kunnen overkomen; Karen is een volwassen vrouw. Lelijk doen hoeft uiteraard niet, maar eerlijk en oprecht zijn wel.
Hier ben ik het mee eens we zijn ong. een jaar verder nadat Karen een nachtje moest ontnuchteren in iedereen praat over "terugvallen" terwijl ze zelf nog steeds niet erkent een probleem met alcohol te hebben. Dezelfde boze Karen met rode draad in haar leven dat iedereen zomaar jeugdzorg in wil schakelen.
"Hier ben ik het mee eens we zijn ong. een jaar verder nadat Karen een nachtje moest ontnuchteren in iedereen praat over "terugvallen" terwijl ze zelf nog steeds niet erkent een probleem met alcohol te hebben. Dezelfde boze Karen met rode draad in haar leven dat iedereen zomaar jeugdzorg in wil schakelen."
Karen erkent wel dat ze niet moet drinken. En drinkt volgens mij ook meestal niet. Alleen soms toch, en dan is altijd de verklaring 'ja maar ik heb zoveel stress' (meestal gevolgd door 'want die-en-die wil dat ik dat-en-dat doe). Die verklaring is niet goed, maar dat neemt niet weg dat ze volgens mij wel degelijk minder drinkt dan een jaar geleden, dat er wel hulp van buiten wordt geaccepteerd die er een jaar geleden nog niet was, en dat al met al de situatie dus beter is dan een jaar terug.
Dus nee, het is geen rozengeur en maneschijn, maar het is ook niet terecht om de vooruitgang die er wel degelijk is, te ontkennen omdat Karen niet hardop hier in de draad erkent dat ze een alcoholprobleem heeft.
Temet schreef op 12-04-2026 om 12:02:
"Hier ben ik het mee eens we zijn ong. een jaar verder nadat Karen een nachtje moest ontnuchteren in iedereen praat over "terugvallen" terwijl ze zelf nog steeds niet erkent een probleem met alcohol te hebben. Dezelfde boze Karen met rode draad in haar leven dat iedereen zomaar jeugdzorg in wil schakelen."
Karen erkent wel dat ze niet moet drinken. En drinkt volgens mij ook meestal niet. Alleen soms toch, en dan is altijd de verklaring 'ja maar ik heb zoveel stress' (meestal gevolgd door 'want die-en-die wil dat ik dat-en-dat doe). Die verklaring is niet goed, maar dat neemt niet weg dat ze volgens mij wel degelijk minder drinkt dan een jaar geleden, dat er wel hulp van buiten wordt geaccepteerd die er een jaar geleden nog niet was, en dat al met al de situatie dus beter is dan een jaar terug.
Dus nee, het is geen rozengeur en maneschijn, maar het is ook niet terecht om de vooruitgang die er wel degelijk is, te ontkennen omdat Karen niet hardop hier in de draad erkent dat ze een alcoholprobleem heeft.
Ze drinkt minder maar gebruikt medicatie erbij.. medicatie die beter niet gecombineerd kan worden met alcohol.. een extra reden om eerlijkheid te zijn over haar alcoholgebruik. Dat dit nog steeds regelmatig haar uitlaatklep is. want ook dat is van belang voor haar eigen gezondheid en hoe ze haar en haar kinderen beter kunnen helpen.
Wat een vreemde discussie ontstond hier.
Dit is een forum. Geen therapie waarbij we als professionals op één specifieke manier op Karen dienen te reageren. We zijn doodnormale mensen en komen ieder met onze eigen ervaringen, adviezen, kritiek en/of knuffels. Allemaal prima, zolang de intentie maar is dat je wil helpen. Vervolgens is het niet aan ons onderling maar aan Karen zelf om te bepalen aan welke reacties ze iets heeft.
- knip -
Jortdendolder schreef op 19-04-2026 om 23:57:
- knip -
Gemeld
Wat ontzettend vervelend dat je je zo gekwetst voelt door wat de juf heeft gezegd. Voordat je een formele klacht indient, is het echt verstandig om eerst het gesprek aan te gaan met de vertrouwenspersoon van de school (niet degene van de observatiegroep) of met de directeur. Zij kunnen je precies uitleggen welke stappen je moet zetten en of je klacht kans van maken heeft. Zo voorkom je dat je veel energie steekt in een procedure die mogelijk niet het gewenste resultaat oplevert, terwijl je die energie goed kunt gebruiken voor een fijne start op de nieuwe school met je zoontje.
griteson schreef op 20-04-2026 om 13:16:
Wat ontzettend vervelend dat je je zo gekwetst voelt door wat de juf heeft gezegd. Voordat je een formele klacht indient, is het echt verstandig om eerst het gesprek aan te gaan met de vertrouwenspersoon van de school (niet degene van de observatiegroep) of met de directeur. Zij kunnen je precies uitleggen welke stappen je moet zetten en of je klacht kans van maken heeft. Zo voorkom je dat je veel energie steekt in een procedure die mogelijk niet het gewenste resultaat oplevert, terwijl je die energie goed kunt gebruiken voor een fijne start op de nieuwe school met je zoontje.
gemeld, er wordt steeds alleen op het eerste bericht gereageerd, zonder de lange trails of het laatste bericht te lezen.
Wat irritant toch, die overduidelijke met ChatGPT gegenereerde antwoorden...
Nog maar een keer in de herhaling: Het helpt niet als dit soort berichten geciteerd worden. Gewoon melden is voldoende.
Het gaat niet goed met me. Ik doe mijn best om alles vol te houden en het goed te doen en naar de hulpverlening te luisteren maar ze weten ook niet alles. En het is gewoon heel zwaar.
De jongste kan nog niet wennen in zijn nieuwe groep. Hij is vaker ziek en dat komt volgens mij ook door alle stress en weer al die veranderingen. Ze verwachten dan wel dat ik tijd maak om op al die gesprekken te komen hoewel ze toch ook weten dat ik er alleen voor sta en dat ik voor de jongste moet zorgen als hij ziek is.
Ik slaap ook heel slecht sinds ik al die gesprekken daar moet doen, al die stress en ook herbelevingen door steeds al die vragen over zijn vader en de zwangerschap. Daardoor wordt ik nu zelf ook sneller ziek en ben heel moe. De huisarts wil niet helpen met slaapmedicatie omdat de psychiater dat geen goed plan vind zegt ze, maar die man heeft me amper 3 keer gezien. Die wil alleen de seroquel nog verhogen maar dat helpt me niet dat is niet wat ik nodig heb. Ik heb het gevoel dat ze me minder serieus neemt sinds ze weet dat ik naar een psychiater ben geweest. Vroeger heeft ze wel slaapmedicatie voorgeschreven maar nu wil ze dat plots niet meer doen.
Terwijl ik het ook nodig heb om vol te houden met alcohol. Ik heb niet meer gedronken, heb ook medicatie nu om te helpen daarbij en die werkt wel op zich. Alleen in weekends zoals nu als de jongens slapen en ik heb zoveel stress en ik weet dat ik niet kan slapen is het heel zwaar. Het is ook uit met mijn vriend omdat ik gewoon niet gezellig ben nu. Ik voel me heel eenzaam. Normaal zou ik nu wat drinken en uitgaan om me even minder slecht te voelen en ik weet dat dat geen oplossing is maar ik ben soms bang dat ik het niet kan volhouden.
Ik had ook een gesprek met het wijkteam over hulp bij de opvoeding maar dat moest ik verplaatsen omdat de jongste ziek was en ik ook. De buurvrouw zou mee gaan maar ze kan niet mee voor de nieuwe afspraak en ik wil ook niet alleen gaan maar durf ook niet weer verplaatsen. De huisarts heeft dit geregeld, ze wil me helpen en ik wil ook open staan voor hulp en ik durf het niet weer annuleren omdat ze dan denkt dat ik niet open sta. Hebben jullie tips (toch als je me echt wil helpen, niet als je alleen kritiek hebt, laat dan maar) voor dat gesprek met het wijkteam zodat ze begrijpen dat ik echt wel zelf de jongens kan opvoeden en dat dat gewoon goed gaat. Ik wil alleen wat tips wat ik kan zeggen tegen de oudste over zijn vader en tegen de jongste over de nieuwe groep en hoe ik hun kan helpen om te snappen wat er gebeurt en om er beter mee om te gaan. Ik heb geen begeleiding nodig in huis ofzo daar gaat alles goed.
Jeetje Karen, wat doe je het super goed!
Het is ook gewoon zwaar en je hebt echt héél veel op je bordje!!
Alleen…ik denk echt dat je heel goed bezig bent. Als je andere keuzes had gemaakt, dan was het helaas niet minder ellendig geweest. Dan had je misschien de ellende wat meer vooruit geschoven nog… maar daarmee is het niet weg en komt het later alsnog keihard in je gezicht terug.
Neemt niet weg dat het keihard bikkelen is nu. Ik heb zoveel minder te verstouwen dan jij en heb genoeg dagen dat ik het maar nauwelijks trek. Het is dan ook heerlijk om dan bijv even op partner terug te vallen die de boel overneemt. Dat kun jij niet en dat lijkt me echt heel zwaar.
Ik hoop dan ook dat je behalve je buurvrouw nog andere mensen gaat ontmoeten waarin je vertrouwen kunt gaan ontwikkelen. Hoewel ik ook snap dat je zoveel op je bordje hebt nu dat er wrs weinig ruimte is om open te staan voor anderen.
Tips voor het gesprek met het wijkteam heb ik niet voor je, ik vraag me ook af of je dat nodig hebt. Ik vind nl dat je heel helder verwoordt wat je nodig hebt.
Ik hoop dat je andere, gezondere uitlaatkleppen vindt voor jezelf. Dat kan ook best een tijdje duren overigens omdat je daar vooralsnog niet mee bezig hoefde te zijn.
Maar dat komt heus wel. En moeilijke momenten zijn helemaal niet erg, het zijn gewoon moeilijke momenten, die gaan ook weer over!
Hou vol karenm2. Houd moed, hou vol. Niet uitgaan, niet drinken.
Schrijf hier.
Bel de Luisterlijn +31880767000
Zij zijn er 24-uur. Anoniem.
https://www.deluisterlijn.nl/
Je kunt ook chatten met de Luisterlijn.
Grijp alle hulp aan. Geen drank. Je kunt het 
Kan je niet bij de huisarts of de praktijkondersteuner vragen of er iemand is die je ondersteunen kan bij gesprekken? Iemand vanuit maatschappelijk werk ofzo? Je kan daarvoor ook zelf bij de gemeente aankloppen, maar de huisarts weet waarschijnlijk ook de weg wel.
Zodat je nog iemand anders hebt om op te steunen dan alleen je buurvrouw.
En je bent goed bezig hoor, volhouden!
