Positieve ervaringen voorsprong/hoogbegaafdheid

Bij mijn dochter is HB vooral thuis een uitdaging. Op school trapt ze de hele dag op de rem, en is ze een modelstudent; helpt graag mee, let goed op, etc etc.

Thuis is ze gefrustreerd want ze moet op school altijd hetzelfde doen, ze snapt het allemaal al, en is continu overprikkeld. Tegelijkertijd wil ze niet graag iets voor zichzelf doen, wil ze altijd op pad en dingen ondernemen, dus ze maakt het zichzelf ook niet makkelijk.

wij hebben wel degelijk iets gehad aan een goede hulpverlener (of coach zo je wilt) toen kind wat te leren had. En zo zijn er meer! Dus om dat af te doen als enkel een verdienmodel of een hele industrie vind ik echt te kort door de bocht  er zijn helaas veel kinderen waar het niet goed mee gaat, niet omdat de hoogbegaafdheid persé het probleem is, maar omdat het onderwijs heel vaak niet is afgestemd op kinderen die heel anders leren. Als je een kind met een IQ van 60 in een gewone klas zet, begrijpt iedereen dat dit lastig kan worden, maar van een kind met een IQ van 140 wordt te vaak verwacht dat die zich wel aanpast. Terwijl hij net zo goed andere leerbehoeften kan hebben als het kind met een IQ van 60. 
Dat gezegd hebbend, gelukkig gaat het heel vaak goed. Soms, te vaak misschien, ook niet. Maar volgens mij moet je als ouder, in samenwerking met school en evt hulpverleners altijd blijven kijken wat een goede vervolgstap is, wat passend is aan hulp of acties (of juist niet). Dat laat onverlet dat ik aandacht voor hoogbegaafdheid echt nog wel broodnodig vind (zeker in het onderwijs en juist ook in de hulpverlening), want er ontbreekt echt nog wel eea aan kennis. Wildgroei is verder overal, in elke branch. 

Marit! schreef op 18-03-2026 om 18:47:

wij hebben wel degelijk iets gehad aan een goede hulpverlener (of coach zo je wilt) toen kind wat te leren had. En zo zijn er meer! Dus om dat af te doen als enkel een verdienmodel of een hele industrie vind ik echt te kort door de bocht er zijn helaas veel kinderen waar het niet goed mee gaat, niet omdat de hoogbegaafdheid persé het probleem is, maar omdat het onderwijs heel vaak niet is afgestemd op kinderen die heel anders leren. Als je een kind met een IQ van 60 in een gewone klas zet, begrijpt iedereen dat dit lastig kan worden, maar van een kind met een IQ van 140 wordt te vaak verwacht dat die zich wel aanpast. Terwijl hij net zo goed andere leerbehoeften kan hebben als het kind met een IQ van 60.
Dat gezegd hebbend, gelukkig gaat het heel vaak goed. Soms, te vaak misschien, ook niet. Maar volgens mij moet je als ouder, in samenwerking met school en evt hulpverleners altijd blijven kijken wat een goede vervolgstap is, wat passend is aan hulp of acties (of juist niet). Dat laat onverlet dat ik aandacht voor hoogbegaafdheid echt nog wel broodnodig vind (zeker in het onderwijs en juist ook in de hulpverlening), want er ontbreekt echt nog wel eea aan kennis. Wildgroei is verder overal, in elke branch.

Op dit moment is die wildgroei enorm. Het is een vrij beroep. En dat krijg je praktijken met namen als Groei, Bloei of Puur. Deze mensen doen ergens een cursus, vinden zichzelf ervaringsdeskundig, vliegen het aan als zijnde een stoornis of aandoening en vragen een godsvermogen. Aan ouders die onzeker zijn en het beste wensen voor hun kind.

Daar zou veel meer toezicht op moeten komen!

ik heb de indruk dat dit in het algemeen geldt voor coaches.
Je kunt HB- gerelateerd iig kijken of iemand is aangesloten bij het ECHa-netwerk. Dat zegt nog niet helemaal of iemand goed is, of aansluiting bij jouw kind en zijn behoeften heeft, maar dan is er iig wel een gecertificeerde achtergrond. 

Ik denk zelf ook dat de verhalen op internet vaak wat eenzijdig zijn, omdat mensen sneller gaan schrijven als het niet goed gaat. In mijn omgeving zie ik juist ook genoeg voorbeelden waarbij het eigenlijk gewoon prima loopt, soms met wat kleine aanpassingen maar niks dramatisch.

Lijkt me vooral dat het heel afhankelijk is van het kind zelf en de school, en dat je daar gaandeweg wel je weg in vindt.

Ik heb 2 hb kinderen. Oudste heeft hoogstwaarschijnlijk ook autisme en ze hebben geen makkelijke start in het leven gehad. Door hun gevoeligheid hebben ze daar extra last van. 

Inmiddels heel wat therapeuten gezien, het blijkt wel dat de klik het allerbelangrijkste is. Bij de ggz allemaal lieve, goed opgeleide therapeuten en orthopedagogen maar als ze niet kunnen levelen  bereiken ze niks bij oudste.

Jongste heeft een klas overgeslagen op de lagere school. De brugklas is nu wel heel pittig. Niet eens de lesstof, maar het reizen, plannen, huiswerk, sociale issues in de klas, ze is echt nog 11. Afgelopen jaar regelmatig gewenst dat ze nog wen jaartje op de basisschool had kunnen blijven.

Ik zou niet nu al in problemen gaan denken. Je kind is nog geen vier. Je weet niet hoe een kind zich gaat ontwikkelen en ook niet of het daadwerkelijk hoogbegaafd is. Alert zijn en betrokken bij de ontwikkeling van je kind is prima, maar meer lijkt me nu ook niet nodig. Als je kind problemen krijgt ergens mee, kun je dat ook op dat moment gaan oplossen. Het is ook niet per definitie zo dat er problemen ontstaan en ook niet dat dat altijd te voorkomen is door bij voorbaat andere keuzes te maken.

Dat hoeft zeker geen probleem te zijn. Je moet alleen bedenken dat school niet ieder kind volledig individueel alles kan bieden. En dat je kinderen ook moet leren omgaan met beperkingen. De maatschappij past zich immers niet op jou aan. En je moet leren omgaan met anderen die niet jouw snelheid hebben. En met frustraties. Wat wel helpt is een school zoeken dat een programma heeft voor meer en hoogbegaafdheid. Waar echt beleid is dat verder gaat dan een plusboekje op de gang. Een aparte juf (met dit aandachtsgebied) of een talentenklas of plusklas etc. Die scholen zijn er echt in het reguliere onderwijs. Maar je moet hier naar vragen. En ze hebben dat ook op hun website staan. Een school die het zelf nog moet verzinnen of van een willekeurige docent laat afhangen zou ik overslaan. 

Daarnaast is thuis heel belangrijk. Zorg dat kind thuis activiteiten doet die aansluiten bij zijn echte interesses. Sporten, hobbyclub, een spelletjes of techniekclub. Grote steden hebben bijvoorbeeld creatieve of digitale werkplaatsen. Of iets simpels als de schaakvereniging. En natuurlijk opvoeding. Leren omgaan met jouw talenten en ook de beperkingen daarin. 

In de klas van mijn kind zit een kind dat een eigen boek en laptop heeft over zijn specifieke interesses. Als hij klaar is werkt hij daarin. Zowel hij als ouders begrijpen dat er veel kinderen in de klas zijn. En dat hij periodes zichzelf moet vermaken (naast het extra aanbod en de plusklas). Een ander kind loopt (net als zijn ouders) continu te klagen en laat vervelend gedrag zien. Die gaat het een stuk moeilijker krijgen in de toekomst. 

Hier 3 kinderen, waarvan 2 (U)HB getest en 1 meerbegaafd getest.
Mijn oudste kind valt wel enorm op in zijn UHB zijn. Hij maakte puzzels van 250 stukjes toen hij nog op het KDV zat en las complete boeken op z'n 4e. Maar ook de emotionele kant kwam er bij: van hoge pieken naar zeer diepe dalen. Huilend ineen gestort op de grond bij elke uitdaging die werd aangeboden, de lat enorm hoog, extreem gevoelig qua kleding, moeilijk aansluiting kunnen vinden. School gaf al snel aan hem niet de juiste begeleiding te kunnen bieden en zo kwamen we op het voltijds HB onderwijs. Dat was een verademing. Ze begrepen hem daar. Vonden het wel moeilijk de juiste uitdaging te vinden voor hem en ik heb nog vaak op gesprek moeten komen vanwege z'n gedrag. Maar de insteek was steeds weer: zodra hij vervelingsgedrag laat zien, moeten we eerst kijken naar of we hem niet stierlijk vervelen. En zodra het werk weer op niveau was, ging het weer goed. Hij heeft daar echt leren leren, grote stappen gemaakt. En aansluiting gevonden waardoor hij kon oefenen met vriendschappen aangaan en onderhouden. Dit kan hij nu ook toepassen bij niet-hb vriendjes (om even een argument weg te nemen dat ik vaak lees van ouders die niet voor HB onderwijs kozen: dat een kind dan niet leert omgaan met 'gemiddelde' kinderen).

Mijn andere HB kind is pas halverwege de basisschool, dus daar kan ik nog niet veel over zeggen. Zij viel in elk geval nooit zo op als haar broer. Deed alles zoals je dat bij andere kinderen ook ziet; pas leren lezen in groep 3 en geen pieken in haar doen en laten. Emotioneel ook veel stabieler. Zij zit nu niet in een voltijds HB klas. Ik signaleer dat zij het in haar gewone klas helemaal prima vindt. Het lukt de juf goed om uitdaging te bieden, dus ook zij leert leren. Ik heb het wel getroffen met een juf die uitdaging vinden als een sport ervaart en dus echt actief mee denkt. Waar ik bij haar wel tegen aan loop is dat ze ondanks sterke sociale vaardigheden, toch weinig aansluiting vind bij haar klasgenootjes. Ze heeft 2 klasgenootjes waar ze vooral veel mee wil praten, dat zijn toevallig (ik denk niet toevallig) ook hoogbegaafde kinderen. Maar echte vriendinnetjes heeft ze er niet, terwijl ze die buitenshuis heel makkelijk maakt. Ze lijkt intuitief te ervaren dat haar klasgenootjes allemaal anders denken dan zij. 

Twee hele verschillende kinderen dus die allebei op hun pootjes terecht zijn gekomen (tot nu toe!)

Bij mezelf trouwens ook een vermoeden van HB (niet getest) en ik heb in mijn carrière veel last gehad van de lat veel te hoog leggen, uitdagingen uit de weg gaan, etc. Ik vind 'leren leren' daarom echt een must, bij voorkeur op de basisschool.

Izza schreef op 19-03-2026 om 19:10:

In de klas van mijn kind zit een kind dat een eigen boek en laptop heeft over zijn specifieke interesses. Als hij klaar is werkt hij daarin. Zowel hij als ouders begrijpen dat er veel kinderen in de klas zijn. En dat hij periodes zichzelf moet vermaken (naast het extra aanbod en de plusklas). Een ander kind loopt (net als zijn ouders) continu te klagen en laat vervelend gedrag zien. Die gaat het een stuk moeilijker krijgen in de toekomst.

Dat mocht onze zoon ook. Er kwam een nieuwe directeur bij hem op de basisschool en die deed niet zo moeilijk

Duidelijke kaders van welk schoolwerk wanneer af moest zijn en daarna mocht kind gewoon los op zijn chromebook. Eigen interesses volgen, bemoeide niemand zich mee. Werd ook niet lastiggevallen met plusklassen of suffe projecten die toch niet passend waren. Ik vond dit echt een zegen!

Izza schreef op 19-03-2026 om 19:10:

In de klas van mijn kind zit een kind dat een eigen boek en laptop heeft over zijn specifieke interesses. Als hij klaar is werkt hij daarin. Zowel hij als ouders begrijpen dat er veel kinderen in de klas zijn. En dat hij periodes zichzelf moet vermaken (naast het extra aanbod en de plusklas). Een ander kind loopt (net als zijn ouders) continu te klagen en laat vervelend gedrag zien. Die gaat het een stuk moeilijker krijgen in de toekomst.

Of die heeft het nu al een stuk moeilijker.. 

Verstandskiesmicrobias is hier zeker van toepassing. Mensen met een tevreden kind schrijven niet snel een topic op een forum, die gaan gewoon door met hun leven.

Onze oudste loopt ook ver voor. Basisschool is wisselend: de ene juf of meester begreep het, de andere niet. Wat hielp was vroeg het gesprek aangaan met de intern begeleider, die weet er vaak toch meer van. En buiten school zorgen dat er genoeg uitdaging is, ook al loopt het op school goed.