Positieve ervaringen voorsprong/hoogbegaafdheid
Onze peuter heeft een grote ontwikkelingsvoorsprong en we vermoeden hoogbegaafdheid. Nu lees ik daar overal op het internet de verschrikkelijkste ervaringen over, vooral in combinatie met school. Ik maak me daar soms best zorgen om nu school steeds dichterbij komt.
Wat denken jullie? Is dit het verstandskies laten trekken effect waarbij vooral de vervelendste ervaringen op het internet belanden, of moeten we echt onze borst natmaken?
Herkenbaar, ik zat in precies hetzelfde schuitje. Internet staat inderdaad vol horrorverhalen, maar vergeet niet: de meeste ouders met een soepele schooltijd schrijven daar geen woedende blogs over. Onze ervaring met een hoogbegaafde peuter was uiteindelijk heel positief, mede dankzij een juf die echt oog had voor haar. Het belangrijkste is dat je als ouder de regie houdt: blijf in gesprek met school, wees duidelijk over wat jouw kind nodig heeft en geef aan dat je graag meedenkt. Het is niet altijd makkelijk, maar het is ook niet automatisch een ramp. En mocht het tegenvallen, dan zijn er gelukkig steeds meer scholen die goed snappen hoe ze met deze kinderen om moeten gaan
Je borst natmaken hoeft echt niet. Wel is het fijn om een steunend netwerk te hebben en bij de schoolkeuze goed te kijken naar de hb begeleiding en peers. Als dat ontbreekt kan het wel erg zwaar worden voor je kind en voor jou.
'Het belangrijkste is dat je als ouder de regie houdt: blijf in gesprek met school, wees duidelijk over wat jouw kind nodig heeft en geef aan dat je graag meedenkt.'
In principe heeft elk kind daar natuurlijk recht op. Daar hoef je niet hoogbegaafd voor te zijn. Maar als je dat bedenkt binnen de context van het onderwijs: 30, of misschien 24, of misschien zelfs maar 16 kinderen in een klas met boven elk kind ouders die de regie in handen houden en mee willen denken over wat hun eigen kind nodig heeft, dan kom je uit bij een horrorscenario.
Temper dus je eigen behoefte aan controle. Beheers je drift om de omgeving aangenaam te maken voor jouw superspeciale, inniggeliefde kind. Zoek een goede balans tussen wat je als ouder en als kind kunt veranderen en waar je mee moet leren omgaan.
'Het belangrijkste is dat je als ouder de regie houdt: blijf in gesprek met school, wees duidelijk over wat jouw kind nodig heeft en geef aan dat je graag meedenkt.'
Tsjor, het lijkt alsof jij hierin leest dat ouders de regie houden over het gebeuren in de klas. Maar je kunt het ook lezen als regie houden over de communicatie.
Ik had dat zelf meer moeten doen. Bij onze oudste werd ik verrast en haast ongemakkelijk ook toen de juf mij vertelde welke aanpassing ze voor hem maakten. De uitleg over de taallesjes mocht hij overslaan en gelijk beginnen. Het zou voor hem niet goed zijn en te saai als hij daar eerst helemaal naar moest luisteren. Het nadeel van ongelijkheid vonden ze minder erg dan het voordeel.
Toen ik zeven jaar later een gesprek begon met de juf over de 7 jaar jongere broer die volgens mijn waarneming erg vaak afgeleid was, ging het anders. Ik had het zelf totaal niet over zijn intelligentie. Alleen maar over het probleem met concentreren. Toen de juf zei: we hebben het erover gehad, maar hij is wel een ander kind dan zijn broer, wist ik niet wat ik moest zeggen. Omdat ik direct daaruit opmaakten dat voor hen het feit dat hij niet zo slim zou zijn als zijn broer een voldoende verklaring was voor het feit dat zijn prestaties achterbleven. Ik kreeg een soort error in mijn hoofd omdat ik dacht, ik had het toch helemaal niet over zijn intelligentie, wat vervelend dat zij daar vanuit gaan dat ik alleen maar slimme kinderen zou wensen. Ik heb mij de jaren erna maar wat op de vlakte gehouden. Daar had ik meer regie moeten nemen, verwijt ik mijzelf nog altijd.
Thera, ik begrijp dat je achteraf denkt: ik had iets anders in moeten brengen. Maar dat versta ik niet onder 'de regie houden'. De regie houden, daaronder versta ik dat je als ouder aangeeft wat je kind nodig heeft en verwacht dat leerkrachten dat ook leveren (even kort samengevat). Achteraf meer adrem hadden willen reageren in een gesprek, dat kan je altijd wel overkomen, zeker als je net iets later pas beseft dat je op twee verschillende golflengtes zat.
