Wie laat ook een ouder alleen achter als die uit huis gaat?
Ik worstel momenteel enorm met een beslissing en zou graag eerlijke meningen horen.
Ik ben enig kind, bijna 30, en mijn ouders zijn recent uit elkaar gegaan. Sindsdien zou mijn mama volledig alleen zijn als ik verhuis. Ik voel een sterke verantwoordelijkheid om er voor haar te zijn, zeker omdat het een moeilijke periode voor haar is. Ze werkt niet, heeft MS en heeft eigenlijk niemand als ik wegga. Ze is wel nog heel stabiel en is nog heel zelfstandig (niet hulpbehoevend).
Tegelijk weet ik ook dat het op mijn leeftijd “normaal” is om zelfstandig te wonen en een eigen leven op te bouwen. Een deel van mij heeft het gevoel dat ik mezelf tegenhoud door thuis te blijven wonen, maar een ander deel voelt zich schuldig bij de gedachte om haar alleen achter te laten. Ik ben bovendien nog single, dus als ik verhuis zou ik alleen wonen en zij ook alleen zijn.
Het huis is volledig van haar. Het is een erg groot huis, dus ook met hoge onderhoudskosten. Ze ziet het niet zitten om te verhuizen en dat begrijp ik want het is een speciaal huis met veel privacy etc die je niet meer snel zal vinden.
Als ik thuis blijf wonen, kan ik haar emotioneel en financieel blijven ondersteunen, wat ik nu ook al doe.
Ik ben momenteel bezig met de aankoop van een appartement, maar als ik thuis blijf wonen zou ik het verhuren.
Ik twijfel enorm tussen:
- thuis blijven om haar te steunen
- of kiezen voor meer zelfstandigheid en een eigen plek
Zijn er mensen die in een gelijkaardige situatie hebben gezeten? Hoe zijn jullie daarmee omgegaan?
Ik heb dit ook meegemaakt. Ik was ook enig kind en mijn vader overleed toen ik 11 was. ik ben tijdens mijn studie nog thuis gebleven omdat ik de afstand kon overbruggen en er voor mijn moeder wilde zijn. Daar heb ik geen spijt van gehad. Op mijn 23e ben ik echter wel een baan in een stad ver weg gaan zoeken en daar gaan wonen. Ik kwam in de weekends nog wel vaak thuis. Dit bood mij de mogelijkheid om door de week in amsterdam een druk sociaal leven op te bouwen en in weekends er voor mijn moeder te zijn. Dat heeft voor mij goed uitgepakt. Later heb ik mijn moeder op hoge leeftijd (zijn was toen in de 80) nog elk weekend bezocht en was er dan een hele middag voor haar. Ik kijk er met een goed gevoel op terug en heb het gevoel een goede balans gevonden te hebben tussen mijzelf ontplooien en er voor mijn moeder te zijn.
Ik zou je willen aanraden om wel je eigen appartement te nemen maar om wel de verbinding met je moeder te houden en er voor haar te zijn. Als je moeder er niet meer is kun je toch met voldoening terug kijken op wat je voor haar betekent hebt. Ik hoop dat je iets aan mijn ervaring hebt
