De mindere kant van een huwelijk: Het eind
Een catchy titel. En eentje die ook direct verduidelijkt waar dit topic over gaat. I.v.m. vakantie en bepaalde onzekerheden is het lastig om professionals/famillie en vrienden in te schakelen, dus daarom maar een soort van anoniem op een forum.
Wij, vrouw en ik, staan na een huwelijk van best wel een tijdje op het punt om te gaan scheiden. En zoals je wel vaker hoort: Dit is vrij abrupt.
Het valt me ongelooooooflijk rauw op mijn dak, als ik zo vrij mag zijn. Onverwacht? Ja en nee. Nee, we hebben echt wel onze problemen gehad. In een leven waar we van het 1 in het ander vielen en er nooit wat kwam aanwaaien, heeft veel in onze relatie gestaan in het teken van anderen, de kinderen en materialistische zaken. Hierin zijn we elkaar wel echt wat vergeten en heb ik me als man zijnde bij tijden niet goed tegen haar gedragen. In plaats van mezelf te uiten en haar mijn issues kenbaar te maken, besloot ik het zelf op te lossen en dat ging dan, tot mijn spijt, iets te vaak ten koste van haar.
Maar, we hebben wel echt een geweldige tijd gehad en zelf heb ik wel het gevoel dat we soulmates zijn. Dat gevoel had ze zelf ook altijd, inmiddels ligt dat waarschijnlijk wat lastiger. Maar omdat ik nog steeds niet in haar hoofd kan kijken, blijft dat lastig.
Afijn, na +- 10 jaar geluk, vielen we de afgelopen 2 maand in een heel zwart gat. Een gat waar we in zijn gekomen omdat ik me echt heb laten gaan waar haar ouders bij waren. Het is toen nog 3 week goed geweest, maar nadat ik een schifting voelde (zoals je elkaar kent na die tijd) in haar gedrag kwam het er uit dat ze tijd en rust nodig was.
Heb ik die haar gegeven? Ja en nee. Ik heb mijn best gedaan om haar die te geven en haar geen druk op te leggen. Is dat altijd gelukt? Nee. In die periode heeft ze me niet altijd even goed behandeld en daardoor kwam er voor mij veel druk op te liggen om maar te zorgen dat het goed kwam. Hierdoor heb ik te vaak het gesprek willen aangaan, hebben we uit emotie teveel zaken tegen elkaar geroepen die je niet tegen geliefden kunt roepen en ben ik toch nog teveel bezig geweest met mijn eigen gevoel.
Tot aan vorige week had ik er nooit aan gedacht echter dat we er niet uit zouden komen. Bij tijd en wijle ging het wat beter. Ze gaf vaak aan van me te houden, ze vroeg ook vaak of ik echt van haar hield. Totdat ik zaterdag een opmerking maakte en de boel klapte. Inmiddels is het hoge woord er uit en wil ze scheiden. Of naja, ze heeft verteld dat het voor haar klaar is, dat ze niet meer kan, maar dat ze nog geen overhaaste beslissingen wil nemen zoals het te koop zetten van de woning of het bekend maken van de scheiding aan kinderen en/of famillie.
Gek genoeg voel ik me vanaf dat moment wel beter. Niet omdat ik dit wil, dat vooropgesteld. Hoewel ik wel zie dat we zo niet verder kunnen, zou ik er een ledemaat voor kwijt willen om te kijken of we dat met o.a. relatietherapie nog kunnen doen. Maar omdat ik duidelijkheid heb. In principe zijn we klaar. En dat geeft rust. Ik hoef me niet meer af te vragen wat ze denkt. Ik weet inmiddels wat ze denkt. Er zijn nog wel wat mixed signals, we slapen nog samen, er wordt her en der nog een kus uitgedeeld of een knuffel. Dus zeg het maar.
We gaan bijna op vakantie. En ik denk dat die vakantie net even 2 weekjes te laat komt. Nou klinkt dat gek, maar in mijn vermoeidheid heb ik dus niet kunnen voorkomen dat ik alsnog zaken gedaan heb om haar verder weg te duwen. En dat is iets, wat me natuurlijk altijd dwars zal blijven zitten. Zeker voor onze prachtige kindjes. Ergens heb ik ook de hoop gehad dat de vakantie er voor zou zorgen dat we wat meer naar elkaar toe zouden groeien. Wat meer begrip voor elkaars standpunten. Nu lijkt het dat het een afscheidstournee wordt langs herinneringen. Dat doet pijn en zorgt dat er een hele andere lading op deze vakantie komt te liggen.
Afijn, ik weet dus niet zo goed wat ik er mee aan moet. Ik heb in elk geval besloten er voor mezelf een streep onder te zetten en mijn emoties hierover weg te duwen. Normaal te blijven doen en zeker ook omdat ik toch wat twijfel proef, kijken of ik me zo kan gedragen dat ze wel weer ziet waar we het voor doen. Hard hoofd in, maar zolang de koffers niet gepakt zijn ga ik er maar even vanuit dat er een kleine kans is dat we hier uit komen. En daar houd ik me dan maar enigszins aan vast.
MamaE schreef op 19-08-2026 om 14:39:
Wat een gedoe nog steeds. Ik snap dat je daar moe van wordt. Zeker gezien je kinderen er zoveel last van hebben. Ik hoop dat ze bij maatschappelijk werk jouw verhaal ook begrijpen. Ergens hoop ik toch dat ze zelf min of meer verstrikt raakt in haar web van leugens, ook bij hulpverlening. En dat ze misschien ook met de kinderen gaan praten.
Want eerlijk is eerlijk...hulp gericht op jou is eigenlijk helemaal niet nodig. Jij hebt je leven weer op de rit en bent emotioneel beschikbaar voor de kinderen. Dat gaat verder prima.
Maatschappelijk werk doet niet aan waarheidsbevinding. Ik heb wel een gesprek gehad met maatschappelijk werk over waar ik denk dat de problemen zich bevinden, maar meer dan dat had niet zo heel erg veel nut. Zoonlief vond het ook niet echt helpvol, omdat hij in de gaten kreeg dat het probleem waar hij tegen aan liep ( Hij moet nog steeds naar zijn moeder) niet voor hem opgelost werd. Vanaf het moment dat dochter ook aangemeld werd voor maatschappelijk werk ( Diegene die door mijn ex-vrouw een aantal keren geslagen is) is dit balletje gaan rollen.
Ik hoop dat de hulpverlening er door heen prikt inderdaad. Opzich hoeven ze alleen maar met de kids te gaan praten, want die zijn best open over waar ze bij moeder tegen aan lopen.
Ik voel het ook niet alsof ik hulp nodig heb nee, de kinderen zijn gelukkig en vrolijk bij mij, ze knuffelen veel. Ik heb niet het idee dat er bij mij thuis iets niet in de haak is of dat er dingen zijn waar ze tegen aan lopen.
Inmiddels een gesprek gehad met de een soort van intakemedewerkster van Yorneo.
Het blijft me wel verbazen hoe die hulpverlening werkt en hoe er tussen de regels door heel duidelijk te merken is dat je als vader nog steeds 2-0 achter staat in de relatie "Moeder vs Vader".
Ik werd dus vorige week gebeld door een intakemedewerkster van Yorneo. Dat begon al heel gek, want ze meldde direct dat wegens omstandigheden moeder 1 maand geleden al gebeld was. En of ik haar kon uitleggen waarom de aanmelding bij Yorneo gedaan was. Eerlijk geantwoord dat ik dat niet weet, dat er wel wat dingen spelen omtrent de kinderen, maar dat ik buiten alle communicatie gehouden ben door ex en de instanties.
Nogal verbaasd was ik toen ik vervolgens de vraag kreeg of ik wel voogdij over mijn kinderen had.... Ja mevrouw, we hebben op papier co-ouderschap en delen de zorg 50/50 volgens een week op week af regeling.
Maar dan bent u toch op de hoogte gehouden, want u had bij de huisarts toestemming moeten geven voor deze doorverwijzing. Toen ik aangaf dat ik daar niet voor gevraagd ben, maar dat ik absoluut wel toestemming geef voor die doorverwijzing, merkte ik direct dat de toon en de insteek van het gesprek vanuit deze mevrouw direct veranderde.
Gek toch eigenlijk he? Dit is eigenlijk mijn ervaring met 3 instanties: Ze zijn gigantisch vooringenomen, laten hun oren hangen naar de verhalen van ex-vrouw en naarmate de tijd vordert zien ze steeds meer in dat dit gewoon een eenzijdig conflict is.
Afijn, uiteindelijk zoals ik het begrepen heb worden het dus gesprekken afzonderlijk van elkaar, om uiteindelijk met elkaar aan tafel te komen. Ik snap deze hele constructie niet zo, want voor zo ver mij wat gevraagd wordt, overleg ik altijd alles en heb ik ook al meerdere keren gewoon hele normale gesprekken gevoerd met ex.
Het is gewoon heel simpel: Ex heeft 1,5 jaar lang er alles aan gedaan om de kinderen tegen mij op te zetten en worden nog wekelijks blootgesteld aan haar manipulatieve/narcistische gedrag. Niks meer, niks minder. Ik vraag me af of ze dat geen in zien en wat dan de vervolgstappen gaan worden.
Ik ben ook heel benieuwd. Knap hoe rustig je blijft. Heb je niet af en toe de neiging om de hulpverlening met de neus op de feiten te duwen? Waarschijnlijk werkt wat jij hier beschrijft, gewoon rustig antwoorden beter. Ik hoop echt dat het een goede les voor de hulpverlening is en dat ze reflecteren op hoe snel ze op een verkeerd been gezet zijn.
Thera schreef op 01-10-2026 om 18:34:
Ik ben ook heel benieuwd. Knap hoe rustig je blijft. Heb je niet af en toe de neiging om de hulpverlening met de neus op de feiten te duwen? Waarschijnlijk werkt wat jij hier beschrijft, gewoon rustig antwoorden beter. Ik hoop echt dat het een goede les voor de hulpverlening is en dat ze reflecteren op hoe snel ze op een verkeerd been gezet zijn.
Tja bepaalde persoonlijkheidstoornissen zijn niet makkelijk te onderkennen door hulpverleners. Daarom pleit ik al jaar en dag voor gespecialiseerde hulpverleners die ingeschakeld kunnen worden om een assesment te doen. Elpisto sterkte het kan onderuitstaanbaar zijn als jij de waarheid weet en een hulpverlener ziet het niet
Thera schreef op 01-10-2026 om 18:34:
Ik ben ook heel benieuwd. Knap hoe rustig je blijft. Heb je niet af en toe de neiging om de hulpverlening met de neus op de feiten te duwen? Waarschijnlijk werkt wat jij hier beschrijft, gewoon rustig antwoorden beter. Ik hoop echt dat het een goede les voor de hulpverlening is en dat ze reflecteren op hoe snel ze op een verkeerd been gezet zijn.
Nee, want ik snap dat me dat niet gaat helpen en laten we wel zijn: Kijk eens hoe lang ik er over gedaan heb om precies te snappen wat er gebeurde. Dus ik neem het ze in die zin nog niet kwalijk ook.
Waar ik wel wat van vindt, is de vooringenomenheid. Even los van de stoornis waarvan ik vrij zeker ben dat mijn ex-vrouw hem heeft, merk je gewoon dat ze op de hand van ex-vrouw zijn in 1e instantie. Ik bedoel, ik heb de instantie die systeemtherapie zou opstarten niet eens gesproken. Dat is toch gek? Die doen 1 intake met ex-vrouw en besluiten: Wij zijn hier niet de juiste organisatie voor, want problematische scheiding. En dat stoot me dan wel een beetje tegen de borst, want uiteindelijk is dit hele verhaal in gang gezet doordat ex mijn dochter geslagen heeft. Dat is de aanleiding geweest om hulp in te schakelen vanuit school. En het lijkt nu alsof dat feit, gelet op "problematische scheiding" helemaal ondergesneeuwd is. En daar vind ik persoonlijk echt wel wat van. Tot nu toe is er ook niet 1 mannelijke medewerker geweest bij alle instanties. En niet om alles over 1 kam et scheren, maar je merkt toch bijvoorbeeld ook bij de leraressen op school, dat ze allemaal op de een of andere manier zich kunnen spiegelen aan het verhaal van ex-vrouw. Dat ze allemaal denken: Goh wat zielig voor die vrouw, ik weet precies wat ze bedoeld. Dat was bij lerares van oudste ook echt te merken. Naarmate zoon steeds meer op school deelde, trok dat beeld wel een beetje bij. Maar ik denk wel dat ik daar echt soms denk: Ja je vecht niet alleen tegen de beschuldigingen van ex-vrouw, maar ook tegen alle vrouwen in dit proces qua instanties die zich kunnen spiegelen aan het verhaal van ex, los van het feit dat het niet waar is.
En daar is helemaal geen sprake van. Want als je puur kijkt naar de uitwerking van het Co-ouderschap, dan is dat an sich best prima. Bedoel het heeft niet zo heel erg veel met Co-ouderschap te maken, maar meer met parallel ouderschap, maar dat is ook maar wat het is. De standaard dingen die je daar dan bijvoorbeeld vaak over leest, niet na komen van afspraken, niet op komen dagen etc. Dat is allemaal niet eens aan de hand. Daar zijn de kids ook gewoon te oud voor. Ze overlegt niks en ik zorg dat ik in elk geval de belangrijke zaken overleg en dat is het eigenlijk. Ja als ze ruzie met zoon heeft en hij geen kant op wil, dan wil ze nog wel eens overleggen.
Het probleem zit hem gewoon heel simpel in 2 dingen: Mevrouw gaat 1 keer per 3,4 week helemaal uit haar plaat tegen mij, omdat er verhalen over haar rond gaan en ze dat dan weer aan mij op hangt en het feit dat ze vanaf dag 1 na die scheiding de kinderen overal tussen gezet heeft. Daar hebben de kids last van. Dat gebeurd nu overigens niet meer op dezelfde manier of dezelfde frequentie als in het begin, daar ben ik ook eerlijk in hoor. Maar dat komt vooral omdat ex nu vrij stabiel is de afgelopen 1,5 maand.
Wat overigens niet wil zeggen dat ik vrij van schuld ben in de communicatie onderling, ik kan me 9/10 keer wel bedenken om dat ik niet moet reageren, of enkel moet reageren op iets wat over de kinderen gaat, maar die 10/10 keer krijgt ze het toch voor elkaar, zoals de laatste keer toen ze me beschuldigde dat ik dronken mijn kind van de fiets zou hebben laten vallen. Dan kan ik ook wel vervelend uit de hoek komen. Niet slim, maar soms ben ik het zo zat dat ik ook wel eens error krijg. Niet dat ik haar dan voor alles uit maak, maar ze krijgt dan toch een reactie en dat is natuurlijk wat ze wil.
Maar zoals het nu lijkt zitten we weer in het cirkeltje dat ze wat toenadering zoekt. Word ik ook altijd een beetje moe van want ik blijf het netjes afwijzen en dan weet je dat het met 2/3 week weer drama is. Ik bracht 2 week geleden mijn dochters terug naar haar ( Zoon ging op de fiets) en dan presteert ze het gewoon om de deur bijna poedelnaakt open te doen in een of ander sexy setje om 18:00 in de avond. Het bevestigd voor mij wel elke keer weer dat ze echt totaal knetter is. Dan gaat er straks weer een nieuw verhaal rond en dan krijg ik weer de "je bent ook niet te vertrouwen, je steekt me een mes in de rug" berichten. Los van het feit dat ik eigenlijk niet over haar praat, tenzij het met mijn 2/3 beste vrienden is en ook dat is tegenwoordig vrij sporadisch, vind ik het altijd wel een grappige opmerking. Het laat precies haar narcisme zien: Zelf voor geen centimeter te vertrouwen wezen, nog steeds alles aan elkaar liegen over alles, maar dan andere wel aan willen spreken op loyaliteit en/of vertrouwen.
Maar goed, wachttijd Yorneo staat op 5 maand. Dus mocht ze nu ineens wel zo doen omdat we op die wachtlijst staan, dan kan ik me in elk geval verheugen op 5 rustige maanden. En dat vooruitzicht is ook wel lekker hoor. Want hoewel ik het altijd wel redelijk kan relativeren, is het soms wel vermoeiend. Het is best druk soms om het allemaal geregeld te krijgen, en dan krijg je geregeld die ex er nog gratis bij en dat maakt soms gewoon echt dat het over loopt.
Je hebt nu 5 maanden om je voor te bereiden. Ik zou heel kritisch naar mijn eigen verhaal kijken. Zoals je het vertelt (maar dat is hier op zich geen probleem) is het 'een aaneenschakeling van incidenten waarmee je wil bewijzen dat je ex gestoord is (kort samengevat). Dan denkt hulpverlening: nou, nou, dat willen we nog wel eens zien. Als ex dan op dat moment een mooi verhaal vertelt, waarbij ze zichzelf als slachtoffer presenteert, dan heb je geen poot om op te staan.
Ik zou bij een kritische reflectie drie fases in jullie relatie onderscheiden:
- toen jullie een relatie hadden, op basis waarvan begon je van mening te veranderen over de relatie, welke incidenten, welke conclusies trok jij daaruit, en die conclusies kun je voorleggen als wat jouw mening op dat moment was. Dus incidenten niet als bewijs van je uiteindelijke conclusie, maar als ervaringen die je op andere gedachten bracht.
- de fase van de scheiding, waarom co-ouderschap, wat was je voorstelling daarvan, zowel voor de onderlinge relatie als voor de kinderen;
- en dan de fase nu: wat zijn je ervaringen en waarom maak je je daar druk om. Dat kun je ook uitsplitsen: jullie onderlinge relatie en jouw zorgen met betrekking tot de kinderen.
Let wel, op basis van je verhalen over alle incidenten en je forse conclusies met betrekking tot haar psychische gesteldheid zul je ook moeten bedenken waarom je toch co-ouderschap blijft doen en niet de zorg helemaal naar je toe trekt.
Ik hoop dat je die kritische reflectie aangaat en niet allerlei incidenten verzamelt om aan te tonen: zie je wel, ze is gestoord.
En ja, mannen staan 2-0 achter als er problemen zijn in de relatie. En dat is vervelend, omdat het vaak veel tijd en een portie geluk kost als iemand een goed beeld van het geheel wil krijgen, op basis waarvan een zinnig hulptraject op gang kan komen. Je moet eerst toch door een modderpoel van vooroordelen heen ploegen.
tsjor schreef op 02-10-2026 om 14:06:
Je hebt nu 5 maanden om je voor te bereiden. Ik zou heel kritisch naar mijn eigen verhaal kijken. Zoals je het vertelt (maar dat is hier op zich geen probleem) is het 'een aaneenschakeling van incidenten waarmee je wil bewijzen dat je ex gestoord is (kort samengevat). Dan denkt hulpverlening: nou, nou, dat willen we nog wel eens zien. Als ex dan op dat moment een mooi verhaal vertelt, waarbij ze zichzelf als slachtoffer presenteert, dan heb je geen poot om op te staan.
Ik zou bij een kritische reflectie drie fases in jullie relatie onderscheiden:
- toen jullie een relatie hadden, op basis waarvan begon je van mening te veranderen over de relatie, welke incidenten, welke conclusies trok jij daaruit, en die conclusies kun je voorleggen als wat jouw mening op dat moment was. Dus incidenten niet als bewijs van je uiteindelijke conclusie, maar als ervaringen die je op andere gedachten bracht.
- de fase van de scheiding, waarom co-ouderschap, wat was je voorstelling daarvan, zowel voor de onderlinge relatie als voor de kinderen;
- en dan de fase nu: wat zijn je ervaringen en waarom maak je je daar druk om. Dat kun je ook uitsplitsen: jullie onderlinge relatie en jouw zorgen met betrekking tot de kinderen.
Let wel, op basis van je verhalen over alle incidenten en je forse conclusies met betrekking tot haar psychische gesteldheid zul je ook moeten bedenken waarom je toch co-ouderschap blijft doen en niet de zorg helemaal naar je toe trekt.
Ik hoop dat je die kritische reflectie aangaat en niet allerlei incidenten verzamelt om aan te tonen: zie je wel, ze is gestoord.
Ik denk dat dat überhaupt niet mijn insteek is. Ik gebruik dit topic om af en toe wat dingen van me af te schrijven, maar echt dingen delen met mijn omgeving doe ik eigenlijk ook niet. Ik heb bij de meer gekke dingen die gebeuren echt wel contact met mijn vrienden, maar dat is een heel klein clubje. Ik heb al 30 jaar dezelfde vriendengroep en die kan ik wel zaken in vertrouwen vertellen.
Ik zie het nut er ook niet zo van in om haar weg te zetten als "gestoorde". Toevallig is het qua gedoe over de app nu alweer een week of 3/4 rustig en hoor ik van de kids ook niet zo heel veel geks. Of eigenlijk niet. Het lijkt alsof ze weer in een redelijke stabiele periode zit. Ze loopt niet meer in kachel lam in de stad, heeft definitief gebroken met die vriendin. Dus alle tekens zijn er wel aan de wand dat er iets serieus speelt, omdat dat vaak het moment is dat ze alle mensen die haar oude leventje ( die van de afgelopen 2 jaar) weg snijd, zodat die nooit haar masker kunnen doorprikken bij de nieuwe partner. Ik zou het toejuichen, want dat betekend dat mijn kinderen het een stuk rustiger gaan krijgen.
Ik denk dat het verhaal vrij simpel is, want uiteindelijk gaat het om het welzijn en belang van de kinderen, dus alles wat ze de afgelopen 3,5 jaar mij geflikt heeft is niet zo heel erg relevant. Maar mijn kinderen zij bij tijd en wijle emotioneel gezien gewoon niet veilig bij haar. En als ze me daar naar vragen kan ik inderdaad met voorbeelden precies laten zien wanneer er iets gebeurd is, wat daar naar mijn inziens de aanleiding voor geweest is en wat dat voor invloed heeft op de kinderen.
En wat ik wel ga benoemen, is dat ik voor wat betreft instanties best wat angst voor mijn ex-vrouw heb. Ik zie natuurlijk nu al een ruime 2 jaar van dichtbij hoe ze de ene na de andere leugen over mij verteld, de 1 nog gekker dan de ander. En dat laat mij zien er geen grens te gek is voor haar. En dat als ze het nodig acht voor haar "zaak" ze er ook niet voor zal schuwen om ook bij Yorneo dit neer te leggen. En dat ik begrijp dat het dan al heel snel lijkt alsof er 2 exen modder aan het gooien zijn en dat ik dat eigenlijk wel heel graag wil voorkomen, omdat ik er 0 interesse in heb om zelf ergens over te gaan liegen, of om haar weg te zetten als slechte moeder. Dat is veel te zwart-wit.
Het is ook gek, want de insteek van dit verhaal van Yorneo is om beide ouders weer aan tafel te krijgen. Hun woorden. Maar eerlijk: Dat gebeurd al wel gewoon. Ik heb altijd wel gewoon met mijn ex om tafel gezeten als er iets besproken moest worden, bij de overdracht is het goeiemorgen, goeiedag zonder gedoe. Samen naar ouderavonden, samen naar sportevenementen. Of naja samen, maar we zijn beide aanwezig.
Ik kan die twee dingen heel goed scheiden, ze is de moeder van mijn kinderen en in die hoedanigheid ben ik altijd beschikbaar om iets te overleggen, iets te regelen, noem het allemaal maar op. Het is gewoon de acties die ze vanuit emotie doet/zegt tegen de kinderen, die moeten ophouden. Zij kan dat namelijk heel goed naast zich neer leggen: Ja ik snap wel dat het niet okey is om tegen je zoon te zeggen dat je hem nooit meer wil zien en dan komt er altijd een maar.
Ex die de boel op de rit heeft, is absoluut een hele leuke vrouw. Het is de versie die onrustig is, drukke dag gehad heeft, of controle kwijt is ergens over, die vanuit emotie hele domme dingen roept en doet, waarmee ze een boel kapot maakt, maar daar niet de verantwoordelijkheid voor kan nemen.
tsjor schreef op 02-10-2026 om 14:08:
En ja, mannen staan 2-0 achter als er problemen zijn in de relatie. En dat is vervelend, omdat het vaak veel tijd en een portie geluk kost als iemand een goed beeld van het geheel wil krijgen, op basis waarvan een zinnig hulptraject op gang kan komen. Je moet eerst toch door een modderpoel van vooroordelen heen ploegen.
Ja en dat vind ik eigenlijk best gek. Maar je merkt dat ook om je heen hoor, dat is ook wel het eerlijke verhaal. Ik ben meerdere keren fysiek aangevallen door mijn ex-vrouw in onze relatie. Ik denk een stuk of 4/5. Ik heb haar nooit, maar dan ook nooit met 1 vinger aangeraakt.
Ze verteld wel iedereen dat ik hardstikke agressief ben en als je dan met mensen in gesprek komt die mij daar op aanspreken, merk je dat ze daar van alles van vinden. Als dan uiteindelijk het gesprek zo draait dat het ten sprake komt dat ik diegene ben die fysiek aangevallen is door haar, i.p.v. andersom, dan merk je dat er meestal een soort van grappige reactie komt. Meestal in de zin van "Ach, maar jij bent een man. Ze kan je toch niet heel erg zeer doen toch"?
Vind dat elke keer weer best verbijsterend. Want fysiek heeft het idd absoluut niet zeer gedaan, maar mentaal absoluut wel.
We zijn weer 10 dagen verder en het volgende gedoe is er al weer. Ergens wel blij dat ik dit topic hier gemaakt heb, het was in het begin vooral fijn om dingen van je af te schrijven, maar zo langzamerhand is de tijdlijn hier ook vrij duidelijk en lees ik hier wel eens dingen terug die ik zelf niet meer voor de bril heb. Zeker voor Yorneo straks is dat best fijn. Ik heb sowieso een document waar ik bepaalde dingen in bijgehouden heb, maar daar staan soms toch dingen in die hier niet staan en andersom.
Ex kwam 2 week geleden bij me met de vraag of ze in de vakantie op de woensdag wat met de meiden mocht doen. Iets met veel gewerkt en weinig tijd voor de kinderen. Snap ik wel, dus aangegeven dat ik dat wel prima vind. Op mijn vraag of ze dan ook zoon die dag mee wou nemen gaf ze aan: "die wil dat toch niet, maar vraag jij hem maar even". Goh, hoe zou het komen dat hij het gevoel heeft dat hij teveel is bij zijn moeder.
Afijn, ook met de meiden besproken dat ze naar mama zouden gaan woensdag en dat ik nog even zou overleggen wie ze dan naar sport zou brengen en of ik ze dan daar zou ophalen. Dit ivm eten bij mijn ouders.
Ex komt kinderen ophalen en mijn meiden lopen met hun knuffels naar de deur. Dus ik vraag aan ze of ze die willen laten liggen, zodat we die niet kwijt raken (drama als ze die kwijt raken i.v.m. slapen) waarop mijn meiden zeggen: Ja maar we blijven bij mama slapen. Op dat moment doe ik de deur open en bemoeid ex zich ermee: Ja ik heb gevraagd aan jou of ze een dag eerder naar mij konden komen.
Dat is gewoon pertinent niet waar en daar was ik ook niet mee akkoord gegaan. Ze heeft heel duidelijk gevraagd: Mag ik een dagje met ze op pad, want ik ben woensdag vrij en heb heel veel gewerkt. Ja tuurlijk mag dat. Maar niet: Mag ik ze 1,5 dag eerder terug hebben. Naja ik zag dat de meiden schrokken omdat ex de discussie aan ging, dus ik ben maar akkoord gegaan zonder er verder gedoe over te maken. Maar heb wel even een hele duidelijke app gestuurd dat wat mij betreft dit niet meer gaat gebeuren tenzij er een gelegenheid is en dit schriftelijk gecommuniceerd wordt, om discussie te voorkomen. Natuurlijk geen antwoord op gehad.
Ik snap dit echt niet. Nou ben ik eigenlijk altijd wel bereid om mee te gaan in dit soort dingen, was na de vakantie ook zo. Of ze een dagje extra mochten blijven, want die 3 week vakantie was zo lang geweest. Ja tuurlijk mag dat. Nou doe ik nooit ergens moeilijk over en dan ga je dit zo aanpakken. Ja dan ben ik ook klaar hoor. Ik vermoed dat ex de meiden in de ochtend geappt heeft dat ze bij haar zouden slapen, want tot dat moment had ik nog niks gehoord over slapen.
In het verleden had ik dit laten gaan, maar ik ben wel op een punt dat mijn grenzen gewoon mijn grenzen zijn. Wat een gek mens is het.
Elpisto schreef op 15-10-2026 om 11:53:
We zijn weer 10 dagen verder en het volgende gedoe is er al weer. Ergens wel blij dat ik dit topic hier gemaakt heb, het was in het begin vooral fijn om dingen van je af te schrijven, maar zo langzamerhand is de tijdlijn hier ook vrij duidelijk en lees ik hier wel eens dingen terug die ik zelf niet meer voor de bril heb. Zeker voor Yorneo straks is dat best fijn. Ik heb sowieso een document waar ik bepaalde dingen in bijgehouden heb, maar daar staan soms toch dingen in die hier niet staan en andersom.
Ik snap dit echt niet. Nou ben ik eigenlijk altijd wel bereid om mee te gaan in dit soort dingen, was na de vakantie ook zo. Of ze een dagje extra mochten blijven, want die 3 week vakantie was zo lang geweest. Ja tuurlijk mag dat. Nou doe ik nooit ergens moeilijk over en dan ga je dit zo aanpakken. Ja dan ben ik ook klaar hoor. Ik vermoed dat ex de meiden in de ochtend geappt heeft dat ze bij haar zouden slapen, want tot dat moment had ik nog niks gehoord over slapen.
In het verleden had ik dit laten gaan, maar ik ben wel op een punt dat mijn grenzen gewoon mijn grenzen zijn. Wat een gek mens is het.
Dat lijkt me inderdaad ongelooflijk irritant. Is het een optie om de kinderen de volgende keer langs de neus weg te vragen wat ze precies met mama hebben afgesproken, zodat je niet een fait accompli voor je neus krijgt? Niet om ze er tussen te zetten, maar zodat je een beetje beeld hebt wat het plan is. Op zich is het niet vreemd om belangstelling te tonen voor wat ze gaan doen, toch?
Pijnlijk voor je zoon ook trouwens. Niks aan te doen, maar ik vind het toch lullig van haar.
Dat vrouwen vaak het voordeel van de twijfel krijgen zag ik zijdelings bij een pleegkind, verbazingwekkend hoe makkelijk de hulpverleners dan meegaan met moeder (omdat ze dan minder gedoe krijgen waarschijnlijk) en dat iemand die zulke toeren heeft uigehaald (hier niet genoemd ivm privacy) toch gewoon serieus genomen blijft worden als opvoeder.
Op zich kan het gezag ook naar één ouder en dat er toch contact is, of niet?
Elpisto schreef op 15-10-2026 om 11:53:
We zijn weer 10 dagen verder en het volgende gedoe is er al weer. Ergens wel blij dat ik dit topic hier gemaakt heb, het was in het begin vooral fijn om dingen van je af te schrijven, maar zo langzamerhand is de tijdlijn hier ook vrij duidelijk en lees ik hier wel eens dingen terug die ik zelf niet meer voor de bril heb. Zeker voor Yorneo straks is dat best fijn. Ik heb sowieso een document waar ik bepaalde dingen in bijgehouden heb, maar daar staan soms toch dingen in die hier niet staan en andersom.
Ex kwam 2 week geleden bij me met de vraag of ze in de vakantie op de woensdag wat met de meiden mocht doen. Iets met veel gewerkt en weinig tijd voor de kinderen. Snap ik wel, dus aangegeven dat ik dat wel prima vind. Op mijn vraag of ze dan ook zoon die dag mee wou nemen gaf ze aan: "die wil dat toch niet, maar vraag jij hem maar even". Goh, hoe zou het komen dat hij het gevoel heeft dat hij teveel is bij zijn moeder.
Afijn, ook met de meiden besproken dat ze naar mama zouden gaan woensdag en dat ik nog even zou overleggen wie ze dan naar sport zou brengen en of ik ze dan daar zou ophalen. Dit ivm eten bij mijn ouders.
Ex komt kinderen ophalen en mijn meiden lopen met hun knuffels naar de deur. Dus ik vraag aan ze of ze die willen laten liggen, zodat we die niet kwijt raken (drama als ze die kwijt raken i.v.m. slapen) waarop mijn meiden zeggen: Ja maar we blijven bij mama slapen. Op dat moment doe ik de deur open en bemoeid ex zich ermee: Ja ik heb gevraagd aan jou of ze een dag eerder naar mij konden komen.
Dat is gewoon pertinent niet waar en daar was ik ook niet mee akkoord gegaan. Ze heeft heel duidelijk gevraagd: Mag ik een dagje met ze op pad, want ik ben woensdag vrij en heb heel veel gewerkt. Ja tuurlijk mag dat. Maar niet: Mag ik ze 1,5 dag eerder terug hebben. Naja ik zag dat de meiden schrokken omdat ex de discussie aan ging, dus ik ben maar akkoord gegaan zonder er verder gedoe over te maken. Maar heb wel even een hele duidelijke app gestuurd dat wat mij betreft dit niet meer gaat gebeuren tenzij er een gelegenheid is en dit schriftelijk gecommuniceerd wordt, om discussie te voorkomen. Natuurlijk geen antwoord op gehad.
Ik snap dit echt niet. Nou ben ik eigenlijk altijd wel bereid om mee te gaan in dit soort dingen, was na de vakantie ook zo. Of ze een dagje extra mochten blijven, want die 3 week vakantie was zo lang geweest. Ja tuurlijk mag dat. Nou doe ik nooit ergens moeilijk over en dan ga je dit zo aanpakken. Ja dan ben ik ook klaar hoor. Ik vermoed dat ex de meiden in de ochtend geappt heeft dat ze bij haar zouden slapen, want tot dat moment had ik nog niks gehoord over slapen.
In het verleden had ik dit laten gaan, maar ik ben wel op een punt dat mijn grenzen gewoon mijn grenzen zijn. Wat een gek mens is het.
Oh, dit is zo herkenbaar. Eerst A zeggen en later B zeggen en dan vooral heel stellig beweren dat ze eerder B gezegd hebben i.p.v. A.
Echt een mindfuck is dat, althans dat was het bij mij in het begin. Ging daar echt van aan mezelf twijfelen.
Op een gegeven moment kwam ik erachter dat dat narcisitisch gedrag is.
Ik heb al heel snel geleerd om allerlei dingen die we bespraken en afspraken per e-mail (en soms per whatsapp) te bevestigen aan mijn ex. Dat deed ik zelfs al tijdens ons huwelijk. Bizar, maar was echt nodig.
Dus tip: doe dat vanaf nu. Communiceer veel meer via e-mail en app en wees daar zelf ook duidelijk in, zoals in dit geval: Je neemt de meiden woensdag overdag mee. Zet jij ze dan om X uur bij mijn ouders af? (en dan in de gaten houden dat er snel genoeg, ruim voor de dag zelf, een reactie komt per mail/whatsapp).
Of: Ik ga ervan uit dat je ze om X uur bij mijn ouders afzet. Mocht je het anders willen doen wil je dat dan tenminste 2 dagen van tevoren laten weten?
Vreselijk dat dat moet, maar hard nodig.
Sterkte met je ex. Ik reageer niet vaak maar lees wel altijd je berichten en voel met je mee, ook gezien de herkenning. Niet leuk. Kost bakken met energie en tijd.
AnnaPollewop schreef op 15-10-2026 om 16:48:
[..]
Dat lijkt me inderdaad ongelooflijk irritant. Is het een optie om de kinderen de volgende keer langs de neus weg te vragen wat ze precies met mama hebben afgesproken, zodat je niet een fait accompli voor je neus krijgt? Niet om ze er tussen te zetten, maar zodat je een beetje beeld hebt wat het plan is. Op zich is het niet vreemd om belangstelling te tonen voor wat ze gaan doen, toch?
Pijnlijk voor je zoon ook trouwens. Niks aan te doen, maar ik vind het toch lullig van haar.
Dat vrouwen vaak het voordeel van de twijfel krijgen zag ik zijdelings bij een pleegkind, verbazingwekkend hoe makkelijk de hulpverleners dan meegaan met moeder (omdat ze dan minder gedoe krijgen waarschijnlijk) en dat iemand die zulke toeren heeft uigehaald (hier niet genoemd ivm privacy) toch gewoon serieus genomen blijft worden als opvoeder.
Op zich kan het gezag ook naar één ouder en dat er toch contact is, of niet?
Dat vetgedrukte zou ik niet doen. Dan ga je toch je kinderen als informatiebron gebruiken. En als je kinderen dan wat zeggen en je ex verandert opeens van gedachten, dan heb je daar dus nog niets aan.
Veel belangrijker is om de afspraken met je ex gewoon schriftelijk (e-mail of whatsapp) te bevestigen. Als je een vraag stelt, zelf in de gaten te houden of je ruim op tijd een reactie krijgt.
En anders zelf aangeven dat je ervan uit gaat dat het zo en zo gaat, zo niet, dat ze het dan ruim van tevoren (noem een concrete periode, want 'ruim van tevoren' is voor interpretatie vatbaar) aangeeft.
Echt, alles concreet afspreken en schriftelijk bevestigen.
AnnaPollewop schreef op 15-10-2026 om 16:48:
[..]
Dat lijkt me inderdaad ongelooflijk irritant. Is het een optie om de kinderen de volgende keer langs de neus weg te vragen wat ze precies met mama hebben afgesproken, zodat je niet een fait accompli voor je neus krijgt? Niet om ze er tussen te zetten, maar zodat je een beetje beeld hebt wat het plan is. Op zich is het niet vreemd om belangstelling te tonen voor wat ze gaan doen, toch?
Pijnlijk voor je zoon ook trouwens. Niks aan te doen, maar ik vind het toch lullig van haar.
Dat vrouwen vaak het voordeel van de twijfel krijgen zag ik zijdelings bij een pleegkind, verbazingwekkend hoe makkelijk de hulpverleners dan meegaan met moeder (omdat ze dan minder gedoe krijgen waarschijnlijk) en dat iemand die zulke toeren heeft uigehaald (hier niet genoemd ivm privacy) toch gewoon serieus genomen blijft worden als opvoeder.
Op zich kan het gezag ook naar één ouder en dat er toch contact is, of niet?
Ik was op de hoogte van wat ze gingen doen inderdaad, ex zou met ze gaan winkelen in een stad uurtje rijden. Dat is nou net het gekke er aan, de afspraak was vrij duidelijk: Of ze een middag met ze op pad mocht. De kinderen hebben niet 1 keer gesproken over slapen gaan bij mama, pas toen ze opgehaald werden kwamen ze met hun knuffels aan lopen.
Dus ik vermoed dat ex ze gebeld of geappt heeft dat ze de knuffels mee moesten nemen.
Ja het is super pijnlijk voor mijn oudste. Het is echt zo'n lieverd. Het is echt zon lieve sociale vent, altijd klaarstaan om anderen te helpen. Maar los daarvan waren hij en zijn moeder 2 handen op 1 buik. Niet dat ik niet een goede band met mijn kinderen, ik ben altijd al een hele trotse papa geweest die het liefst met zijn kinderen is en op pad gaat. Maar die moeder-zoon band, dat was iets heel speciaals om te zien.
Om dan nu te zien dat die band totaal naar de kloten is en zij die weigert in te zien dat het ligt aan hoe ze de afgelopen 2 jaar met hem om gaat. Als ik ergens nog wel eens echt verdrietig om kan zijn, dan is dat het. De onmacht om haar aan het verstand te peuteren dat eigenlijk het enige wat hij nodig is, is dat ze zichzelf is tegen hem. Dat ze stopt met liegen tegen hem, en gewoon zegt: Ik heb je ongelooflijk tekort gedaan de afgelopen 2 jaar. Meer is er eigenlijk niet nodig. Erkenning van zijn gevoel.
Maar goed, ik weet wel dat dat nooit gaat komen. Het is hetzelfde met hoe ik dat altijd ervaren heb: Ik heb altijd gedurende mijn relatie met haar het gevoel gehad dat ik op eieren liep. Dat ze nooit echt heel erg gek op mij was. Dat werd natuurlijk altijd ontkend, het was altijd "grooooootse liefde", maar de woorden konden het gevoel bij mij nooit echt weg halen. Nu snap ik ook wel waarom, een Narcist is niet "in love" met de persoon, maar met hoe ze zich voelen dankzij die persoon.
Hij is net gisteren naar zijn moeder gegaan en ik word net alweer door hem gebeld totaal over de zeik, omdat die weer verplicht naar zijn opa en oma moet slapen omdat mama in het weekend weer aan de zuip moet.
Dus m.a.w.: Zij krijgt mijn meiden eigenlijk bijna 1,5 dag eerder omdat ze zogenaamd veel moest werken en zich daar schuldig over voelde, om vervolgens in het weekend dat ze ze normaal heeft, weer oppas te regelen zodat ze aan de zuip kan. En oudste is vervolgens boos want geeft aan: Nou dan kan ik wel bij papa slapen ja, immers mogen zusjes ook naar jou toe van papa. En dat mag natuurlijk niet. a
ArianneH schreef op 16-10-2026 om 11:52:
[..]
Dat vetgedrukte zou ik niet doen. Dan ga je toch je kinderen als informatiebron gebruiken. En als je kinderen dan wat zeggen en je ex verandert opeens van gedachten, dan heb je daar dus nog niets aan.
Veel belangrijker is om de afspraken met je ex gewoon schriftelijk (e-mail of whatsapp) te bevestigen. Als je een vraag stelt, zelf in de gaten te houden of je ruim op tijd een reactie krijgt.
En anders zelf aangeven dat je ervan uit gaat dat het zo en zo gaat, zo niet, dat ze het dan ruim van tevoren (noem een concrete periode, want 'ruim van tevoren' is voor interpretatie vatbaar) aangeeft.
Echt, alles concreet afspreken en schriftelijk bevestigen.
Is ook het bericht wat ik er achter aan gestuurd heb, dat ik akkoord ben gegaan in het belang van de kinderen om er niet een heel groot ding van te maken waar ze bij waren, maar dat dit wat mij betreft de laatste keer is dat dit op deze manier gaat en dat ik in het vervolg alles schriftelijk wil.
Pff het is de hele ochtend al drama, zoon wil geen kant op, ex belt mij boos op. Mijn god wat een gedonder. Ligt natuurlijk allemaal weer niet aan haar. Man man man.