De mindere kant van een huwelijk: Het eind
Een catchy titel. En eentje die ook direct verduidelijkt waar dit topic over gaat. I.v.m. vakantie en bepaalde onzekerheden is het lastig om professionals/famillie en vrienden in te schakelen, dus daarom maar een soort van anoniem op een forum.
Wij, vrouw en ik, staan na een huwelijk van best wel een tijdje op het punt om te gaan scheiden. En zoals je wel vaker hoort: Dit is vrij abrupt.
Het valt me ongelooooooflijk rauw op mijn dak, als ik zo vrij mag zijn. Onverwacht? Ja en nee. Nee, we hebben echt wel onze problemen gehad. In een leven waar we van het 1 in het ander vielen en er nooit wat kwam aanwaaien, heeft veel in onze relatie gestaan in het teken van anderen, de kinderen en materialistische zaken. Hierin zijn we elkaar wel echt wat vergeten en heb ik me als man zijnde bij tijden niet goed tegen haar gedragen. In plaats van mezelf te uiten en haar mijn issues kenbaar te maken, besloot ik het zelf op te lossen en dat ging dan, tot mijn spijt, iets te vaak ten koste van haar.
Maar, we hebben wel echt een geweldige tijd gehad en zelf heb ik wel het gevoel dat we soulmates zijn. Dat gevoel had ze zelf ook altijd, inmiddels ligt dat waarschijnlijk wat lastiger. Maar omdat ik nog steeds niet in haar hoofd kan kijken, blijft dat lastig.
Afijn, na +- 10 jaar geluk, vielen we de afgelopen 2 maand in een heel zwart gat. Een gat waar we in zijn gekomen omdat ik me echt heb laten gaan waar haar ouders bij waren. Het is toen nog 3 week goed geweest, maar nadat ik een schifting voelde (zoals je elkaar kent na die tijd) in haar gedrag kwam het er uit dat ze tijd en rust nodig was.
Heb ik die haar gegeven? Ja en nee. Ik heb mijn best gedaan om haar die te geven en haar geen druk op te leggen. Is dat altijd gelukt? Nee. In die periode heeft ze me niet altijd even goed behandeld en daardoor kwam er voor mij veel druk op te liggen om maar te zorgen dat het goed kwam. Hierdoor heb ik te vaak het gesprek willen aangaan, hebben we uit emotie teveel zaken tegen elkaar geroepen die je niet tegen geliefden kunt roepen en ben ik toch nog teveel bezig geweest met mijn eigen gevoel.
Tot aan vorige week had ik er nooit aan gedacht echter dat we er niet uit zouden komen. Bij tijd en wijle ging het wat beter. Ze gaf vaak aan van me te houden, ze vroeg ook vaak of ik echt van haar hield. Totdat ik zaterdag een opmerking maakte en de boel klapte. Inmiddels is het hoge woord er uit en wil ze scheiden. Of naja, ze heeft verteld dat het voor haar klaar is, dat ze niet meer kan, maar dat ze nog geen overhaaste beslissingen wil nemen zoals het te koop zetten van de woning of het bekend maken van de scheiding aan kinderen en/of famillie.
Gek genoeg voel ik me vanaf dat moment wel beter. Niet omdat ik dit wil, dat vooropgesteld. Hoewel ik wel zie dat we zo niet verder kunnen, zou ik er een ledemaat voor kwijt willen om te kijken of we dat met o.a. relatietherapie nog kunnen doen. Maar omdat ik duidelijkheid heb. In principe zijn we klaar. En dat geeft rust. Ik hoef me niet meer af te vragen wat ze denkt. Ik weet inmiddels wat ze denkt. Er zijn nog wel wat mixed signals, we slapen nog samen, er wordt her en der nog een kus uitgedeeld of een knuffel. Dus zeg het maar.
We gaan bijna op vakantie. En ik denk dat die vakantie net even 2 weekjes te laat komt. Nou klinkt dat gek, maar in mijn vermoeidheid heb ik dus niet kunnen voorkomen dat ik alsnog zaken gedaan heb om haar verder weg te duwen. En dat is iets, wat me natuurlijk altijd dwars zal blijven zitten. Zeker voor onze prachtige kindjes. Ergens heb ik ook de hoop gehad dat de vakantie er voor zou zorgen dat we wat meer naar elkaar toe zouden groeien. Wat meer begrip voor elkaars standpunten. Nu lijkt het dat het een afscheidstournee wordt langs herinneringen. Dat doet pijn en zorgt dat er een hele andere lading op deze vakantie komt te liggen.
Afijn, ik weet dus niet zo goed wat ik er mee aan moet. Ik heb in elk geval besloten er voor mezelf een streep onder te zetten en mijn emoties hierover weg te duwen. Normaal te blijven doen en zeker ook omdat ik toch wat twijfel proef, kijken of ik me zo kan gedragen dat ze wel weer ziet waar we het voor doen. Hard hoofd in, maar zolang de koffers niet gepakt zijn ga ik er maar even vanuit dat er een kleine kans is dat we hier uit komen. En daar houd ik me dan maar enigszins aan vast.
tsjor schreef op 10-07-2026 om 21:00:
Een beschuldiging van seksueel misbruik in een problematische scheiding is echt heel naar. Het kan je onzeker maken. Als er acties uit voortkomen zijn die voor iedereen beschadigend. En je voelt je machteloos denk ik, want hoe kun je bewijzen dat er iets niet is.
Je hebt het nu in feite zelf haar in de mond gelegd, helaas. Bewaar die berichten maar goed, want het laat wel zien op wat voor manier zij de beschuldiging op tafel heeft gelegd. Niet echt serieus dus. Maar het zwaard dan Damocles hangt wel boven je hoofd.
Wat kun je nu doen?
Je kunt zelf contact zoeken met de politie en/of met een advocaat, de situatie uitleggen en vragen wat je kunt doen om jezelf en de kinderen te beschermen tegen een valse beschuldiging.
Je kunt contact zoeken met Veilig Thuis en daar advies vragen. Geen idee wat zij zullen zeggen. Als de leefsituatie van de kinderen onder druk staat door de moeizame relatie tussen jou en je ex dan kan het zijn dat ze mediation of systeemtherapie adviseren; als zij denken dat het ernstiger is kan het zijn dat ze de raad voor kinderbescherming inschakelen.
Je kunt ook niets doen. Wie weet beseft ze zelf wel dat dit te ver gaat.
Nou heel onzeker maakt het mij niet, want ik weet dat het complete onzin is. Maar het laat inderdaad wel zien dat een kat in het nauw rare sprongen maakt.
Net een heerlijke vakantie er op zitten met de kinderen. Echt fijn om even helemaal niks te hoeven en lekker fijne herinneringen te maken met zijn vieren.
In de vakantie kreeg ik een mailtje van ex dat de systeemtherapie niet door ging, ze vonden het blijkbaar een "complexe scheiding". Doorverwezen naar Yorneo. Zal me benieuwen wat ex dan weer bij die instantie van de systeemtherapie heeft lopen lullen, ik ben niet meegenomen in de communicatie. Maar het zal wel weer een doos vol onzin zijn geweest. Want het is natuurlijk helemaal geen complexe scheiding, maar een knettergekke ex die niet stopt met bullshit richting de kinderen.
Een beetje een dubbel gevoel bij. Enerzijds vind ik het echt dramatisch dat het hier op uitdraait door ex. Aan de andere kant zou het zomaar eens kunnen zijn dat hier eindelijk op tafel gaat komen dat ex gewoon knettergek is. Ik ben ook weer niet in die communicatie meegenomen en ex heeft vanuit haar werk aardig wat contacten in Yorneo. Dus we gaan zien hoe dit gaat uitpakken. Voor mezelf twijfel ik er niet echt over, ik durf wel te stellen dat ik alles op alles zet om dit allemaal zo goed mogelijk te laten verlopen. Het enige wat ex kan is beschuldigen zonder voorbeelden en/of feiten, ik kan in elk geval laten zien dat mijn acties iets totaal anders laten zien dan haar woorden.
Inmiddels liggen er overigens weer 3 aangiftes tegen ex en stond ze gisteren huilend bij school de kinderen op te wachten, terwijl het mijn week is. Ze graaft wat mij betreft steeds dieper.
Ik zou toch eens vragen wat dan de definitie is van 'complexe scheiding' die wordt gehanteerd. Voor zover ik weet, is "complexe scheiding" een term voor wat voorheen een vechtscheiding werd genoemd, en daarvan is sprake als er tussen de exen een soort loopgravenoorlog aan de gang is waarbij het vechten tegen de ex belangrijker is dan het eigen welzijn of dat van de kinderen (al roepen alle vechtscheidende ouders dat ze alles doen in het belang van de kinderen, dus dat is altijd een lastige discussie).
Nu zijn er tussen jullie wel problemen, maar van een vechtscheiding kan je echt nog niet spreken, lijkt me zo (en laten we hopen dat het zo blijkt). Ligt de lat voor "complexe scheiding" toch lager? Waar dan? Want als het allemaal gladjes liep, had je die hulp niet nodig. Als zo'n club bij een beetje tegenwind al direct "complexe scheiding" begint te roepen dan denk ik dat ze zich er misschien wat te makkelijk vanaf maken.
Kortom: waarom denken deze lui dat er bij jullie sprake is van een "complexe scheiding", en wat houdt dat begrip eigenlijk precies in?
'Inmiddels liggen er overigens weer 3 aangiftes tegen ex ...'. Dien jij die aangiftes elke keer in dan? Waarom
Temet schreef op 18-08-2026 om 11:02:
Ik zou toch eens vragen wat dan de definitie is van 'complexe scheiding' die wordt gehanteerd. Voor zover ik weet, is "complexe scheiding" een term voor wat voorheen een vechtscheiding werd genoemd, en daarvan is sprake als er tussen de exen een soort loopgravenoorlog aan de gang is waarbij het vechten tegen de ex belangrijker is dan het eigen welzijn of dat van de kinderen (al roepen alle vechtscheidende ouders dat ze alles doen in het belang van de kinderen, dus dat is altijd een lastige discussie).
Nu zijn er tussen jullie wel problemen, maar van een vechtscheiding kan je echt nog niet spreken, lijkt me zo (en laten we hopen dat het zo blijkt). Ligt de lat voor "complexe scheiding" toch lager? Waar dan? Want als het allemaal gladjes liep, had je die hulp niet nodig. Als zo'n club bij een beetje tegenwind al direct "complexe scheiding" begint te roepen dan denk ik dat ze zich er misschien wat te makkelijk vanaf maken.
Kortom: waarom denken deze lui dat er bij jullie sprake is van een "complexe scheiding", en wat houdt dat begrip eigenlijk precies in?
Ik wacht netjes de oproep af en dan ga ik inderdaad met ze in gesprek, want ik vraag me ook af waarom ze dit dan zo zien. Nogmaals, ik word tot nu toe buiten de communicatie gehouden. Dus ik wacht het af. Het verhaal is gewoon heel simpel: Ex drukt overal de kinderen tussen. Dat is waar ze last van hebben. Niks meer of minder.
tsjor schreef op 18-08-2026 om 12:04:
'Inmiddels liggen er overigens weer 3 aangiftes tegen ex ...'. Dien jij die aangiftes elke keer in dan? Waarom
Nope, die komen niet van mij.
Van wie dan wel? En hoe weet jij dat?
Temet schreef op 18-08-2026 om 11:02:
Nu zijn er tussen jullie wel problemen, maar van een vechtscheiding kan je echt nog niet spreken, lijkt me zo (en laten we hopen dat het zo blijkt).
Hoe noem je het als één van beide ex partners uit is op een gevecht maar de ander niet? Hulpverleners zijn denk ik altijd bang om partij te kiezen, dus vinden het daarom makkelijker om te doen alsof het een gevecht is, ook al zou je kunnen zeggen dat als één van beide partners niet vecht, het wel een poging tot vechten is, maar niet een gevecht. Er zou eigenlijk een naam voor moeten zijn.
Een eenzijdig gevoerd conflict.
Tijgeroog schreef op 18-08-2026 om 15:30:
Van wie dan wel? En hoe weet jij dat?
Van wie die wel zijn, ga ik natuurlijk niet hier neer pennen. Er bestaat best een kans dat ze daar wellicht zelf niks van hoort, dus ik ga haar niet wijzer maken dan dat.
Ik woon in een klein dorp/stad en ken best wel wat mensen, maar het komt vooral bij mij te liggen omdat ze zich als een totale gek gedraagt met uitgaan. Dat valt zo erg op, dat de verhalen vanzelf komen. Ze is al meerdere keren op wc's in uitgaansgelegenheden betrapt door personeel, achter uitgaansgelegenheden, in de bossen, noem het maar op.
Het is een kwestie van tijd tot dit soort verhalen ook bij mijn oudste komen te liggen, die gaat nu naar de middelbare. Daar hou ik mijn hart wel een beetje voor vast.
Elpisto schreef op 19-08-2026 om 09:43:
[..]
Het is een kwestie van tijd tot dit soort verhalen ook bij mijn oudste komen te liggen, die gaat nu naar de middelbare. Daar hou ik mijn hart wel een beetje voor vast.
Soms tref je het als kind niet met je ouder, dat is heel naar. Nog een geluk dat jij er wel voor ze kan zijn.
Elpisto schreef op 19-08-2026 om 09:43:
[..]
Van wie die wel zijn, ga ik natuurlijk niet hier neer pennen. Er bestaat best een kans dat ze daar wellicht zelf niks van hoort, dus ik ga haar niet wijzer maken dan dat.
Ik woon in een klein dorp/stad en ken best wel wat mensen, maar het komt vooral bij mij te liggen omdat ze zich als een totale gek gedraagt met uitgaan. Dat valt zo erg op, dat de verhalen vanzelf komen. Ze is al meerdere keren op wc's in uitgaansgelegenheden betrapt door personeel, achter uitgaansgelegenheden, in de bossen, noem het maar op.
Het is een kwestie van tijd tot dit soort verhalen ook bij mijn oudste komen te liggen, die gaat nu naar de middelbare. Daar hou ik mijn hart wel een beetje voor vast.
Maar waar is ze dan op betrapt? Want seks hebben ergens buiten de slaapkamer levert geen aangifte op. Dus gebruikt ze drugs, of valt ze mensen aan? Ik begrijp dat je de mensen niet wil noemen omdat zij er achter kan komen maar de reden kan je noemen, toch?
MRI schreef op 19-08-2026 om 11:56:
[..]
Maar waar is ze dan op betrapt? Want seks hebben ergens buiten de slaapkamer levert geen aangifte op. Dus gebruikt ze drugs, of valt ze mensen aan? Ik begrijp dat je de mensen niet wil noemen omdat zij er achter kan komen maar de reden kan je noemen, toch?
Als ik specifiek de reden noem, dan is het ook wel te achterhalen. Maar het zijn aangiftes in de geweld sfeer, intimidatie. Dat soort zaken.
MRI schreef op 19-08-2026 om 11:56:
[..]
Maar waar is ze dan op betrapt? Want seks hebben ergens buiten de slaapkamer levert geen aangifte op. Dus gebruikt ze drugs, of valt ze mensen aan? Ik begrijp dat je de mensen niet wil noemen omdat zij er achter kan komen maar de reden kan je noemen, toch?
Geen idee wat die ex uithaalt maar sex buiten de slaapkamer kan wel degelijk tot een aangifte leiden. Er zijn overigens ook veel andere dingen denkbaar waar mensen niet op zitten te wachten en die op of over het randje van strafbaar zijn.
Het lijkt mij verder weinig uitmaken waar het precies om gaat, het klinkt sowieso nogal ongeremd en normoverschrijdend als er aangifte gedaan wordt, niet iets wat je als puber van je moeder wil zien qua gedrag.
AnnaPollewop schreef op 19-08-2026 om 12:05:
[..]
Geen idee wat die ex uithaalt maar sex buiten de slaapkamer kan wel degelijk tot een aangifte leiden. Er zijn overigens ook veel andere dingen denkbaar waar mensen niet op zitten te wachten en die op of over het randje van strafbaar zijn.
Het lijkt mij verder weinig uitmaken waar het precies om gaat, het klinkt sowieso nogal ongeremd en normoverschrijdend als er aangifte gedaan wordt, niet iets wat je als puber van je moeder wil zien qua gedrag.
Oh dat ben ik volledig met je eens hoor maar ik verbaasde me ook over het feit dat de politie drie aangiftes opneemt terwijl bijvoorbeeld vrouwen die gestalkt of aangerand worden naar huis worden gestuurd met 'we kunnen het als melding opnemen'. Dus ja helemaal mee eens dat wat er ook is, het niet fijn is voor de kinderen. En even dacht ik 'oh misschien is ze we verslaafd, dan heeft Elpisto misschien meer grond om op te staan bij jeugdzorg mocht een dergelijke instelling in beeld zijn
MRI schreef op 19-08-2026 om 12:31:
[..]
Oh dat ben ik volledig met je eens hoor maar ik verbaasde me ook over het feit dat de politie drie aangiftes opneemt terwijl bijvoorbeeld vrouwen die gestalkt of aangerand worden naar huis worden gestuurd met 'we kunnen het als melding opnemen'. Dus ja helemaal mee eens dat wat er ook is, het niet fijn is voor de kinderen. En even dacht ik 'oh misschien is ze we verslaafd, dan heeft Elpisto misschien meer grond om op te staan bij jeugdzorg mocht een dergelijke instelling in beeld zijn
Die aangiftes staan natuurlijk ook niet heel sterk als het daar wel op aan komt. Ik vraag me af of ze überhaupt wel snapt dat die aangiftes gedaan zijn.
AnnaPollewop schreef op 19-08-2026 om 12:05:
[..]
Geen idee wat die ex uithaalt maar sex buiten de slaapkamer kan wel degelijk tot een aangifte leiden. Er zijn overigens ook veel andere dingen denkbaar waar mensen niet op zitten te wachten en die op of over het randje van strafbaar zijn.
Het lijkt mij verder weinig uitmaken waar het precies om gaat, het klinkt sowieso nogal ongeremd en normoverschrijdend als er aangifte gedaan wordt, niet iets wat je als puber van je moeder wil zien qua gedrag.
Vooropgesteld dat ze dat allemaal lekker zelf moet weten en ik me daar verder ook totaal niet mee bemoei. Ik hoop alleen voor de kids dat die verhalen niet ook bij hun komen te liggen. Het feit dat ik me daar een stuk drukker over maak, dan ze dat schijnbaar zelf doet, zegt wat dat betreft een boel.
Naja, we gaan het zien. Ik ben op zich niet zo heel erg angstig voor die gesprekken met Yorneo. Hoe gek ze ook doet, ik weet het altijd wel goed bij de kinderen weg te houden. Maar ik weet ook dat ze er 0,0 moeite mee heeft om mensen te beschadigen met leugens, als ze daarmee haar eigen hachje kan redden. Dus het zullen wel niet hele fijne gesprekken worden. Maar ik ben er wel van overtuigd dat mijn acties richting de kinderen en zeker ook tegen haar ( Ik sta eigenlijk altijd wel klaar als ik haar ergens mee kan helpen) heel wat meer zullen zeggen dan haar loze woorden.
Ik weet wel dat het op de kop af nu 4 jaar geleden is dat ik achter de 1e affaire kwam, 2 jaar dat ik achter de 2e kwam en we uit elkaar zijn gegaan. En ik wel oprecht kan zeggen dat ik dit wel best beu ben inmiddels. Het word tijd dat ze een fatsoenlijke moeder wordt voor onze kinderen, i.p.v. dit geneuzel.
Het allermoeilijkste er aan is zien hoe je 3 prachtige kinderen hebt, die echt de allerliefste,leukste kinderen waren die je je maar kan voorstellen. En om dan nu te zien hoe ze worstelen met hun moeder, hoe ze angst hebben voor haar. Hartverscheurend
Wat een gedoe nog steeds. Ik snap dat je daar moe van wordt. Zeker gezien je kinderen er zoveel last van hebben. Ik hoop dat ze bij maatschappelijk werk jouw verhaal ook begrijpen. Ergens hoop ik toch dat ze zelf min of meer verstrikt raakt in haar web van leugens, ook bij hulpverlening. En dat ze misschien ook met de kinderen gaan praten.
Want eerlijk is eerlijk...hulp gericht op jou is eigenlijk helemaal niet nodig. Jij hebt je leven weer op de rit en bent emotioneel beschikbaar voor de kinderen. Dat gaat verder prima.