De mindere kant van een huwelijk: Het eind
Een catchy titel. En eentje die ook direct verduidelijkt waar dit topic over gaat. I.v.m. vakantie en bepaalde onzekerheden is het lastig om professionals/famillie en vrienden in te schakelen, dus daarom maar een soort van anoniem op een forum.
Wij, vrouw en ik, staan na een huwelijk van best wel een tijdje op het punt om te gaan scheiden. En zoals je wel vaker hoort: Dit is vrij abrupt.
Het valt me ongelooooooflijk rauw op mijn dak, als ik zo vrij mag zijn. Onverwacht? Ja en nee. Nee, we hebben echt wel onze problemen gehad. In een leven waar we van het 1 in het ander vielen en er nooit wat kwam aanwaaien, heeft veel in onze relatie gestaan in het teken van anderen, de kinderen en materialistische zaken. Hierin zijn we elkaar wel echt wat vergeten en heb ik me als man zijnde bij tijden niet goed tegen haar gedragen. In plaats van mezelf te uiten en haar mijn issues kenbaar te maken, besloot ik het zelf op te lossen en dat ging dan, tot mijn spijt, iets te vaak ten koste van haar.
Maar, we hebben wel echt een geweldige tijd gehad en zelf heb ik wel het gevoel dat we soulmates zijn. Dat gevoel had ze zelf ook altijd, inmiddels ligt dat waarschijnlijk wat lastiger. Maar omdat ik nog steeds niet in haar hoofd kan kijken, blijft dat lastig.
Afijn, na +- 10 jaar geluk, vielen we de afgelopen 2 maand in een heel zwart gat. Een gat waar we in zijn gekomen omdat ik me echt heb laten gaan waar haar ouders bij waren. Het is toen nog 3 week goed geweest, maar nadat ik een schifting voelde (zoals je elkaar kent na die tijd) in haar gedrag kwam het er uit dat ze tijd en rust nodig was.
Heb ik die haar gegeven? Ja en nee. Ik heb mijn best gedaan om haar die te geven en haar geen druk op te leggen. Is dat altijd gelukt? Nee. In die periode heeft ze me niet altijd even goed behandeld en daardoor kwam er voor mij veel druk op te liggen om maar te zorgen dat het goed kwam. Hierdoor heb ik te vaak het gesprek willen aangaan, hebben we uit emotie teveel zaken tegen elkaar geroepen die je niet tegen geliefden kunt roepen en ben ik toch nog teveel bezig geweest met mijn eigen gevoel.
Tot aan vorige week had ik er nooit aan gedacht echter dat we er niet uit zouden komen. Bij tijd en wijle ging het wat beter. Ze gaf vaak aan van me te houden, ze vroeg ook vaak of ik echt van haar hield. Totdat ik zaterdag een opmerking maakte en de boel klapte. Inmiddels is het hoge woord er uit en wil ze scheiden. Of naja, ze heeft verteld dat het voor haar klaar is, dat ze niet meer kan, maar dat ze nog geen overhaaste beslissingen wil nemen zoals het te koop zetten van de woning of het bekend maken van de scheiding aan kinderen en/of famillie.
Gek genoeg voel ik me vanaf dat moment wel beter. Niet omdat ik dit wil, dat vooropgesteld. Hoewel ik wel zie dat we zo niet verder kunnen, zou ik er een ledemaat voor kwijt willen om te kijken of we dat met o.a. relatietherapie nog kunnen doen. Maar omdat ik duidelijkheid heb. In principe zijn we klaar. En dat geeft rust. Ik hoef me niet meer af te vragen wat ze denkt. Ik weet inmiddels wat ze denkt. Er zijn nog wel wat mixed signals, we slapen nog samen, er wordt her en der nog een kus uitgedeeld of een knuffel. Dus zeg het maar.
We gaan bijna op vakantie. En ik denk dat die vakantie net even 2 weekjes te laat komt. Nou klinkt dat gek, maar in mijn vermoeidheid heb ik dus niet kunnen voorkomen dat ik alsnog zaken gedaan heb om haar verder weg te duwen. En dat is iets, wat me natuurlijk altijd dwars zal blijven zitten. Zeker voor onze prachtige kindjes. Ergens heb ik ook de hoop gehad dat de vakantie er voor zou zorgen dat we wat meer naar elkaar toe zouden groeien. Wat meer begrip voor elkaars standpunten. Nu lijkt het dat het een afscheidstournee wordt langs herinneringen. Dat doet pijn en zorgt dat er een hele andere lading op deze vakantie komt te liggen.
Afijn, ik weet dus niet zo goed wat ik er mee aan moet. Ik heb in elk geval besloten er voor mezelf een streep onder te zetten en mijn emoties hierover weg te duwen. Normaal te blijven doen en zeker ook omdat ik toch wat twijfel proef, kijken of ik me zo kan gedragen dat ze wel weer ziet waar we het voor doen. Hard hoofd in, maar zolang de koffers niet gepakt zijn ga ik er maar even vanuit dat er een kleine kans is dat we hier uit komen. En daar houd ik me dan maar enigszins aan vast.
tsjor schreef op 12-06-2026 om 08:48:
Info over systeemtherapie: https://www.nvrg.nl/clienten/wat-is-systeemtherapie
Alles wordt erbij betrokken.
Ik zou eerst de vraag stellen: welk probleem denkt maatschappelijk werk hiermee op te lossen. Herken je dat probleem? Wat zou jouw oplossing zijn? Welke hulp zou je daar eventueel bij willen, als dat nodig is? Is er iemand 'neutraal' die je kan adviseren, zoals de huisarts bijvoorbeeld?
Mijn inschatting is dat jij goed in de gaten hebt hoe alles loopt, waar iedereen me bezig is en wat de beste aanpak is om enerzijds conflicten te voorkomen en anderzijds niet verward te raken in een web. Jij hebt oog voor je kinderen, weet waar ze mee bezig zijn. Vertrouw op jezelf.
In mijn ogen hoeft niet elke vervelende ervaring met therapie 'opgelost' te worden. Veel dingen moeten een plaats krijgen en daar is het leven voor. Alleen als je merkt dat iemand echt blokkeert, vastloopt in zijn of haar ontwikkeling, geen verandering meer laat zien, dan zou ik kijken naar een vorm van therapie.
Ik denk dat maatschappelijk werk überhaupt niet de instantie is die hier bij betrokken moet worden. Dochter heeft gewoon erg veel moeite met alles wat er gebeurd is gedurende die scheiding. Maatschappelijk werk gaat vooral uit van die 50-50 verdeling in de zin van: We hebben een vader en een moeder met co-ouderschap. Die doen niet aan waarheidsbevinding.
Wat natuurlijk ook gewoon lastig is met een narcist. Het verhaal zit wel vrij goed in elkaar, zo ook dat laatste gesprek. Komt er een heel fijn verhaal uit, met precies tranen op het juiste moment, over haar pijn, mijn pijn, de pijn van de kinderen. Hoe dat soms in de weg staat, blablabla.
Het is gewoon best simpel: Mijn dochter heeft ongelooflijk veel last van de eerste maanden na de scheiding. Van het moeten horen dat papa en mama gaan scheiden, naar 3 dagen later op pad moeten met mama en haar nieuwe vriend ( Inclusief kids van nieuwe vriend), er over moeten liegen tegen mij van mama ( Immers stond er in het ouderschapsplan dat dit niet mocht), mama die vooral alleen maar huilde en zielig deed en vertelde over hoe papa haar slecht behandeld had, dat ze later maar moesten uit kijken met wie ze kinderen kregen.
Mijn meiden doen niks anders dan sorry zeggen, om de meest kleine dingen. Dames willen jullie je jas even ophangen? Sorry papa. Ik hoor me zelf dagelijks gesprekken met ze hebben dat dat echt nergens voor nodig is. Uiteindelijk kwam daar uit: Papa we voelen ons schuldig omdat we tegen je hebben gelogen. En hoe vaak ik ze ook uitleg dat ik dat begrijp, dat ik begrijp dat mama dit van hun gevraagd heeft en dat ze hier echt 0,0 schuld aan hebben, blijven ze sorry zeggen. Een van de meiden begint zichzelf inmiddels te krabben als ze ruzie heeft op school, omdat ze denkt dat alles haar schuld is.
En dat zijn nog maar de 1e 2 maanden na de scheiding.
Dus ja, wat is de oplossing. Die is er niet. Ik heb in elk geval weer een telefonische afspraak staan met maatschappelijk werk over dochter en ik ga daarin heel duidelijk stellen wat ik vind dat er aan de hand is en dat ze geen baat heeft bij die therapie, maar misschien aan een psycholoog of iets in die richting. Ja de oplossing is dat moeder hulp krijgt, maar op zich ben ik daar het vertrouwen wel in kwijt. Die heeft EMDR gedaan en psycholoog gehad, waarna er dingen uit kwam als: "ja na zon relatie snappen we wel dat je vreemdging met je ex, dat is toch vertrouwd".
Ik heb er zelf weinig vertrouwen in dat dit gaat veranderen eerlijk gezegd. Ex blijft heen en weer gaan in gedrag, het ene moment is alles goed, het andere moment is het weer drama en zijn de kids de dupe er van. En ik zit zo af en toe een beetje met de handen in mijn haar wat ik er aan kan doen.
Het probleem ligt buiten jou, dus daar kun je niks aan doen. Je kunt alleen maar zelf er wel zijn voor je kinderen en de zo stabiel mogelijke vader zijn. En ga die psycholoog voor je dochter regelen, automutilatie (want dat is dat krabben) is een grote rode vlag.
