Meld je hier aan voor de gratis webinars tijdens De Week van de Opvoeding
Echtscheiding en erna Echtscheiding en erna

Echtscheiding en erna

De mindere kant van een huwelijk: Het eind

Een catchy titel. En eentje die ook direct verduidelijkt waar dit topic over gaat. I.v.m. vakantie en bepaalde onzekerheden is het lastig om professionals/famillie en vrienden in te schakelen, dus daarom maar een soort van anoniem op een forum.

Wij, vrouw en ik, staan na een huwelijk van best wel een tijdje op het punt om te gaan scheiden. En zoals je wel vaker hoort: Dit is vrij abrupt. 

Het valt me ongelooooooflijk rauw op mijn dak, als ik zo vrij mag zijn. Onverwacht? Ja en nee. Nee, we hebben echt wel onze problemen gehad. In een leven waar we van het 1 in het ander vielen en er nooit wat kwam aanwaaien, heeft veel in onze relatie gestaan in het teken van anderen, de kinderen en materialistische zaken. Hierin zijn we elkaar wel echt wat vergeten en heb ik me als man zijnde bij tijden niet goed tegen haar gedragen. In plaats van mezelf te uiten en haar mijn issues kenbaar te maken, besloot ik het zelf op te lossen en dat ging dan, tot mijn spijt, iets te vaak ten koste van haar.

Maar, we hebben wel echt een geweldige tijd gehad en zelf heb ik wel het gevoel dat we soulmates zijn. Dat gevoel had ze zelf ook altijd, inmiddels ligt dat waarschijnlijk wat lastiger. Maar omdat ik nog steeds niet in haar hoofd kan kijken, blijft dat lastig.

Afijn, na +- 10 jaar geluk, vielen we de afgelopen 2 maand in een heel zwart gat. Een gat waar we in zijn gekomen omdat ik me echt heb laten gaan waar haar ouders bij waren. Het is toen nog 3 week goed geweest, maar nadat ik een schifting voelde (zoals je elkaar kent na die tijd) in haar gedrag kwam het er uit dat ze tijd en rust nodig was.

Heb ik die haar gegeven? Ja en nee. Ik heb mijn best gedaan om haar die te geven en haar geen druk op te leggen. Is dat altijd gelukt? Nee. In die periode heeft ze me niet altijd even goed behandeld en daardoor kwam er voor mij veel druk op te liggen om maar te zorgen dat het goed kwam. Hierdoor heb ik te vaak het gesprek willen aangaan, hebben we uit emotie teveel zaken tegen elkaar geroepen die je niet tegen geliefden kunt roepen en ben ik toch nog teveel bezig geweest met mijn eigen gevoel.

Tot aan vorige week had ik er nooit aan gedacht echter dat we er niet uit zouden komen. Bij tijd en wijle ging het wat beter. Ze gaf vaak aan van me te houden, ze vroeg ook vaak of ik echt van haar hield. Totdat ik zaterdag een opmerking maakte en de boel klapte. Inmiddels is het hoge woord er uit en wil ze scheiden. Of naja, ze heeft verteld dat het voor haar klaar is, dat ze niet meer kan, maar dat ze nog geen overhaaste beslissingen wil nemen zoals het te koop zetten van de woning of het bekend maken van de scheiding aan kinderen en/of famillie.

Gek genoeg voel ik me vanaf dat moment wel beter. Niet omdat ik dit wil, dat vooropgesteld. Hoewel ik wel zie dat we zo niet verder kunnen, zou ik er een ledemaat voor kwijt willen om te kijken of we dat met o.a. relatietherapie nog kunnen doen. Maar omdat ik duidelijkheid heb. In principe zijn we klaar. En dat geeft rust. Ik hoef me niet meer af te vragen wat ze denkt. Ik weet inmiddels wat ze denkt. Er zijn nog wel wat mixed signals, we slapen nog samen, er wordt her en der nog een kus uitgedeeld of een knuffel. Dus zeg het maar. 

We gaan bijna op vakantie. En ik denk dat die vakantie net even 2 weekjes te laat komt. Nou klinkt dat gek, maar in mijn vermoeidheid heb ik dus niet kunnen voorkomen dat ik alsnog zaken gedaan heb om haar verder weg te duwen. En dat is iets, wat me natuurlijk altijd dwars zal blijven zitten. Zeker voor onze prachtige kindjes. Ergens heb ik ook de hoop gehad dat de vakantie er voor zou zorgen dat we wat meer naar elkaar toe zouden groeien. Wat meer begrip voor elkaars standpunten. Nu lijkt het dat het een afscheidstournee wordt langs herinneringen. Dat doet pijn en zorgt dat er een hele andere lading op deze vakantie komt te liggen.

Afijn, ik weet dus niet zo goed wat ik er mee aan moet. Ik heb in elk geval besloten er voor mezelf een streep onder te zetten en mijn emoties hierover weg te duwen. Normaal te blijven doen en zeker ook omdat ik toch wat twijfel proef, kijken of ik me zo kan gedragen dat ze wel weer ziet waar we het voor doen. Hard hoofd in, maar zolang de koffers niet gepakt zijn ga ik er maar even vanuit dat er een kleine kans is dat we hier uit komen. En daar houd ik me dan maar enigszins aan vast.


Max88: Ja, ook weggaan en staan achter je normen en waarden is helemaal prima! 

Ik zeg eerlijk dat ik het soms nog steeds best lastig vind hoor dat ook ik heel duidelijk was over vreemdgaan. Dat ik weg zou gaan. Toch bleef ik. Verwarrend. Voor mijzelf. 

Ook al zit je niet lekker in je vel, heb je last van allerhande trauma's en weet ik veel wat allemaal nog meer. Vreemdgaan is niet oké. Het is geen oplossing, maar een probleem erbij. Ik zou vreemdgaan niet kunnen vergeven. Want als ik het één keer vergeef, waarom dan de tweede, derde, vierde of godbetert tiende keer niet? 

Ik heb op mindere momenten echt wel eens dingen gezegd en gedaan die mijn man of kind pijn hebben gedaan. Dat ga ik niet ontkennen. Maar ik heb nooit mijn heil gezocht in snel genot boven een duurzame relatie op lange termijn en zal dat ook nooit doen. Daarbij gaan de mensen die je trauma hebben veroorzaakt niet degene zijn die dat gaan oplossen. 
Als het even minder gaat en je geeft dat bij je partner aan dan kan die naast je komen staan, een arm om je heen slaan en je helpen om een oplossing te vinden. 

MamaE schreef op 15-08-2022 om 20:16:

Ook al zit je niet lekker in je vel, heb je last van allerhande trauma's en weet ik veel wat allemaal nog meer. Vreemdgaan is niet oké. Het is geen oplossing, maar een probleem erbij. Ik zou vreemdgaan niet kunnen vergeven. Want als ik het één keer vergeef, waarom dan de tweede, derde, vierde of godbetert tiende keer niet?

Ik heb op mindere momenten echt wel eens dingen gezegd en gedaan die mijn man of kind pijn hebben gedaan. Dat ga ik niet ontkennen. Maar ik heb nooit mijn heil gezocht in snel genot boven een duurzame relatie op lange termijn en zal dat ook nooit doen. Daarbij gaan de mensen die je trauma hebben veroorzaakt niet degene zijn die dat gaan oplossen.
Als het even minder gaat en je geeft dat bij je partner aan dan kan die naast je komen staan, een arm om je heen slaan en je helpen om een oplossing te vinden.

Ik zeg nergens dat vreemdgaan oké is, of dat ik het oké vond hoe mijn man omging met zijn pijn uit verleden, of dat ik het oké vond hoe hij mij behandeld heeft. Maar ik heb het leren zien voor wat het in zijn geval is, een manier om te dealen met zijn pijn en vorm te geven aan (onmogelijke) eisen die hij zichzelf had opgelegd. Daarmee praat ik het niet goed, maar ik kan er met mildheid naar kijken. Ik denk altijd maar aan hoe ik zelf behandeld zou willen worden. Ja, hij heeft hele stomme fouten gemaakt met heel grote consequenties, vooral voor mij. Maar vlak niet uit dat hij met zichzelf zal moeten leven, en met de pijn die hij bij mij heeft veroorzaakt.

Een mens is meer dan de fouten die hij maakt. Zeker als hij daarvan wil en kan leren. Iemand verdient in mijn ogen altijd een tweede kans. En desnoods een zoveelste. Ik heb verschillende mensen in mijn omgeving die daar niet meer zouden zijn als ik meer veroordelend zou zijn. En er is zeker een dunne lijn tussen kansen geven en over je heen laten lopen. Maar voor mijn gevoel ben ik die grens nooit over gegaan, maar kies ik er vanuit mijn overtuigingen voor om mensen die kansen te geven. Tot nu toe pakt dat nog altijd goed uit. Voor al mijn naasten.

Pennestreek schreef op 15-08-2022 om 22:43:

[..]

Ik zeg nergens dat vreemdgaan oké is, of dat ik het oké vond hoe mijn man omging met zijn pijn uit verleden, of dat ik het oké vond hoe hij mij behandeld heeft. Maar ik heb het leren zien voor wat het in zijn geval is, een manier om te dealen met zijn pijn en vorm te geven aan (onmogelijke) eisen die hij zichzelf had opgelegd. Daarmee praat ik het niet goed, maar ik kan er met mildheid naar kijken. Ik denk altijd maar aan hoe ik zelf behandeld zou willen worden. Ja, hij heeft hele stomme fouten gemaakt met heel grote consequenties, vooral voor mij. Maar vlak niet uit dat hij met zichzelf zal moeten leven, en met de pijn die hij bij mij heeft veroorzaakt.

Een mens is meer dan de fouten die hij maakt. Zeker als hij daarvan wil en kan leren. Iemand verdient in mijn ogen altijd een tweede kans. En desnoods een zoveelste. Ik heb verschillende mensen in mijn omgeving die daar niet meer zouden zijn als ik meer veroordelend zou zijn. En er is zeker een dunne lijn tussen kansen geven en over je heen laten lopen. Maar voor mijn gevoel ben ik die grens nooit over gegaan, maar kies ik er vanuit mijn overtuigingen voor om mensen die kansen te geven. Tot nu toe pakt dat nog altijd goed uit. Voor al mijn naasten.

Ik vind het knap dat je dat kunt. Ik kan dat niet. Ik vind vergeven sowieso moeilijk. En mildheid is nu niet bepaald mijn beste eigenschap. Ik werk er zeker aan, ook voor mezelf. Maar vreemdgaan en fysiek geweld zijn voor mij wel keiharde grenzen. 

Ik vind dat wel twee heel verschillende dingen. Geweld is voor mij wel echt over de grens. Maar daar hoef ik bij man echt niet bang voor te zijn, die heb ik echt nog nooit boos gezien.

Ik vind het niet knap van mezelf. Het is een overtuiging. En zoals ik al zei hoop ik dat anderen mij ook kansen geven als ik de fout in ga. Man heeft dat ook zeker gedaan. Ik ben zelf natuurlijk ook geen heilige, zijn twijfels over ons hadden zeker ook een oorzaak bij mij. Maar ik leer ook bij. De draadjes en een heel aantal mensen hier op Ouders Online hebben mij veel geleerd. Dat probeer ik door te geven. 

Pennestreek schreef op 15-08-2022 om 22:58:

Ik vind dat wel twee heel verschillende dingen. Geweld is voor mij wel echt over de grens. Maar daar hoef ik bij man echt niet bang voor te zijn, die heb ik echt nog nooit boos gezien.

Ik vind het niet knap van mezelf. Het is een overtuiging. En zoals ik al zei hoop ik dat anderen mij ook kansen geven als ik de fout in ga. Man heeft dat ook zeker gedaan. Ik ben zelf natuurlijk ook geen heilige, zijn twijfels over ons hadden zeker ook een oorzaak bij mij. Maar ik leer ook bij. De draadjes en een heel aantal mensen hier op Ouders Online hebben mij veel geleerd. Dat probeer ik door te geven.

Er is wel geslagen volgens TS op pagina 2 en 3.

Overigens ben ik zeker niet heilig en heb ik mijn man wel eens (wanhopig over mezelf en mijn eigen wangedrag en in tranen) gevraagd hoe vaak hij me nog ging vergeven. (Het antwoord was 7 keer 70 keer. Krijg je als je met een theoloog trouwt). Maar vreemdgaan en geweld, dat is ver voorbij de grens van respect en van gelijkwaardigheid. Je zegt daarmee dat je boven iemand staat, de ander als minder of onderdanig ziet en dat je niet betrouwbaar bent en zelfbeheersing mist.

En ook ik leer veel van dit forum hoor. De sleutel tot verandering is open staan voor andere inzichten en luisteren naar elkaar. Maar dat moet wel van twee kanten komen.

MamaE schreef op 15-08-2022 om 23:08:

[..]

Er is wel geslagen volgens TS op pagina 2 en 3.

Overigens ben ik zeker niet heilig en heb ik mijn man wel eens (wanhopig over mezelf en mijn eigen wangedrag en in tranen) gevraagd hoe vaak hij me nog ging vergeven. (Het antwoord was 7 keer 70 keer. Krijg je als je met een theoloog trouwt). Maar vreemdgaan en geweld, dat is ver voorbij de grens van respect en van gelijkwaardigheid. Je zegt daarmee dat je boven iemand staat, de ander als minder of onderdanig ziet en dat je niet betrouwbaar bent en zelfbeheersing mist.

NIVEA. Ik heb geleerd dat het in heel veel gevallen niet zo zwart-wit is. Uitzonderingen daargelaten. De meeste mensen worden echt niet op een dag wakker met het idee dat vandaag een mooie dag is voor een lekkere wip met wie er maar beschikbaar is. Was dat bij mijn man het geval geweest, dan was het inderdaad einde verhaal geweest. Maar zo was het niet, er zit een verhaal achter. Ik ken hem, ik bleek hem zelfs beter te kennen dan hij zichzelf. De meeste dagen kan ik het nu zien als een heel pijnlijke leerschool voor ons beiden. En ik hoop dat onze kinderen ervan mee hebben gekregen dat sommige dingen de moeite waard zijn om voor te vechten, geduld te hebben. En dat het je wat oplevert als je de moeite neemt om uit te zoeken waar gedrag vandaan komt.

Voor mij is dat niet anders dan dat een rechter in Nederland niet alleen kijkt naar de misdaad, maar ook naar de verzachtende omstandigheden. Dat vinden we met zijn allen een verworvenheid, daar zijn we (meestal) trots op. Ik pas dat ook toe in mijn eigen leven.

Het is waarschijnlijk maar goed dat ik geen rechter ben...
Maar goed, deze vrouw heeft al meerdere keren beterschap beloofd terwijl ze het niet doet (of het lukt niet) en ze stuurt erotische berichten in het bijzijn van de kinderen. 
Als ze aan de relatie wil werken, zal ze wel alle focus daar op moeten leggen.

Het is heel makkelijk om te zeggen vreemdgaan is de grens. Tot 't jezelf overkomt dan praat je wel anders. Je hart is gebroken maar de liefde zit er gewoon nog. Dat wens ik niemand toe. Hoe groter de liefde, hoe groter de pijn maar ook hier zit er een verhaal achter, mijn man deed 't niet zomaar uit 't niets, en ook ik heb fouten gemaakt, we kunnen dan wel zeggen dan nog ga je niet vreemd maar t is gebeurd, mijn man zat echt in een dip, wilde eik mijn aandacht die ik niet gaf want zelf zat ik ook in een dip, en er zit zoveel meer achter en enkel ik begrijp het omdat ik hem ken, ik ken zijn waarde. Is 't makkelijk, nee, hij was nooit makkelijk maar ik ook niet, mss passen we drm bij mekaar.... Ik gooi dit niet weg als hij zegt ik wil bij je zijn, had hij gezegd ik ging vreemd en ik wil van je scheiden ok so be it maar hij vroeg voor een 2de kans, mijn liefde is er, is die weg tja dan is er idd geen hoop meer maar voor nu is 't er nog en ook bij hem en dan kun je toch moeilijk weg lopen en alles achter je laten na 19 jaar samen. 

Titiv schreef op 16-08-2022 om 00:03:

Het is heel makkelijk om te zeggen vreemdgaan is de grens. Tot 't jezelf overkomt dan praat je wel anders. Je hart is gebroken maar de liefde zit er gewoon nog. Dat wens ik niemand toe. Hoe groter de liefde, hoe groter de pijn maar ook hier zit er een verhaal achter, mijn man deed 't niet zomaar uit 't niets, en ook ik heb fouten gemaakt, we kunnen dan wel zeggen dan nog ga je niet vreemd maar t is gebeurd, mijn man zat echt in een dip, wilde eik mijn aandacht die ik niet gaf want zelf zat ik ook in een dip, en er zit zoveel meer achter en enkel ik begrijp het omdat ik hem ken, ik ken zijn waarde. Is 't makkelijk, nee, hij was nooit makkelijk maar ik ook niet, mss passen we drm bij mekaar.... Ik gooi dit niet weg als hij zegt ik wil bij je zijn, had hij gezegd ik ging vreemd en ik wil van je scheiden ok so be it maar hij vroeg voor een 2de kans, mijn liefde is er, is die weg tja dan is er idd geen hoop meer maar voor nu is 't er nog en ook bij hem en dan kun je toch moeilijk weg lopen en alles achter je laten na 19 jaar samen.

Dat is niet makkelijk hoor, ik heb het na een kleine 30 jaar gedaan, want een grens is een grens en daar komen geen anderen overheen.

Elpisto

Elpisto

16-08-2022 om 09:24 Topicstarter

vooropgesrled dat ik blij ben om jullie meningen en ervaringen te lezen. Vreemdgaan was bij mij ook een harde eis. In de zin van: als ze dat doet, kan ze opzouten. Maar inmiddels weet ik niet of dat nog wel zo is. En daar heb ik verschillende emoties over. 

Toen we die avond aan het praten zijn gegaan over wat ik gelezen had, heb ik haar ook oprecht gevraagd: wat wil je nou? Wil je een open relatie? Wil je af en toe een ander? Praat met me. Want je doet dit, terwijl je aan de andere kant maar blijft hangen aan me en me niet kwijt wil. Naja daar komt dan, zoals altijd, antwoord op dat ze dat niet wil.

Wat het een beetje bemoeilijkt allemaal: we hebben een heel erg goed bevriend stel die nu precies hetzeorde doormaken. En ik heb natuurlijk af en toe wat contact met die man, omdat we een beetje in hetzelfde schuitje zitten. En ik zweer het je, het gaat daar tot op wat er gezegd wordt in de gesprekken precies hetzelfde aan toe. Hij krijgt precies dezelfde dingen te horen, hij mag er ook niet meer over praten, tijd en afstand nodig. En als klap op de vuurpijl heeft zij ook contact met een ander al 2 jaar. Alleen wordt daar dan nog volgehouden dat dat contact louter emotioneel was. 

Elke keer als daar iets is, zoals gisteren bijvoorbeeld, waar daar de vrouw besloten heeft dat ze meer tijd moet doorbrengen zonder hem om haar gedachten op orde te brengen, is mijn vrouw ook direct weer kortaf, geïrriteerd. Noem het maar op. Gisteravond ook weer een redelijke ruzie gehad. Gaat dan weer nergens over en dan ontploft ze. En ik moet het enigzins ondergaan, want als ik er dan ook nog tegen in ga dan is het mos natuurlijk 

Maar het vervelende is ook gewoon dat ze dan echt heel onredelijk doet. Ja dit appje was stom, maar het stond niet in contrast met hoe ik haar al 10 jaar behandel. Nou met de hand op mijn hart mensen: 1. Heb ik haar vrijwel altijd als de prinses die ze was behandeld en 2. Is zij een type klaar is klaar en geef me geen bullshit. Als dit al 10 jaar kut is, dan was ze allang weg geweest. En dat soort opmerkingen doen dan heel erg pijn op de een of andere manier. In het begin twijfelde ik nog of ik haar dan echt zo slecht behandeld had, maar dat klopt gewoon niet.

Ik krijg ook van die opmerkingen als " ik voel me al jaren alleen in deze relatie". Maar als puntje bij paaltje komt, en ik denk daar over na, dan klopt dat gewoon totaal niet. Zeker niet als je kijkt naar hoe vaak ik problemen heb willen benoemen, over of ze gelukkig was en of er zaken waren die ze anders zou willen zien. Hell, ik heb geregeld een feestje afgeslagen voor der om dan lekker knus naast der op de bank te zitten. En dan heb ik het nog niet over het feit dat ik in huis ook gewoon mijn taken doe. Ik ben niet zo'n luie man die thuis komt van zijn werk en dan zitten gaat. Overigens is deze opmerking dus precies de opmerking die die vriend van mij ook krijgt.

Ik weet het niet zo goed meer. Ik ga nu de aankomende week maar proberen om alles te laten voor wat het is. Dat ging tot dat appje vrij goed, daarna vliegen mijn emoties op en neer. En daar word ze dan natuurlijk weer boos om, want het draait allemaal weer om mij en niet om haar. En dat snap ik in zekere zin wel, maar ze ziet of wil niet zien dat zij daar de oorzaak van is. Als zij dit even 3 week lang had kunnen uit zetten, dan had ik 3 week lang echt kunnen werken aan bepaalde dingen. Maar nu hangt dit op de achtergrond. Let wel, ik weet sinds een week voor de vakantie dat we überhaupt gaan scheiden. Ergens vond ik het erg gemeen dat ik de emoties die daarbij kijken komen allemaal weg moet stoppen en dat zij geen seconde moeite heeft gedaan om te stoppen met die kerel. Wat mijn enige voorwaarde was voor deze vakantie.

Ik heb gisteren nog proberen aan te geven in die discussie dat ik het heel hypocriet vind wat ze allemaal zegt en doet. Mij verwijten voor de vakantie dat ik echt een hard hoofd in die vakantie had en dat ik een egoïst was volgens haar, maar dan zelf zoiets egoïstisch doen als dit? Als ze verdrietig is om iets wat ik zeg of doe mij compleet buitensluiten en dan als ik haar wil troosten zeggen dat het nu niet om mij draait en dat ik van der af moet blijven. Maar toen ik dit bericht las, wou ik ook niet dat ze aan me zat. En toch deed ze het. En smeekte ze me om tegen haar aan te komen liggen in bed, terwijl ik daar geen zin in had. Toch deed ik het. Op de een of andere manier ziet ze ook gewoon alles van mij als negatief en als ze zelf wat doet is dat allemaal bullshit 

Afijn, ik vind het lastig om te zeggen nu al. Maar ik denk wel dat ik klaar ben om van deze toxische situati afscheid te nemen. De manier waarop ze nog steeds dingen omdraait, nog steeds niet de waarheid spreekt, vertelt mij enigzins dat dit een aflopende zaak is. Zoals ze zelf ook al zei: ik ben niet iemand die zo zou doen. En dat is dan het enige wat ik nog wel geloof ja. Ik geloof oprecht dat mijn vrouw in 10 jaar nog niet naar een ander gewezen heeft. Maar het liegen erom en de manier waarop heeft me zoveel pijn gedaan, dat ik niet weet of ik die pijn en emotie ooit te boven kom.

Ik hoop dat het slijt. Echt. Voor haar en voor mijn kinderen. Ik wilmhaar niet naar het leven staan. Maar ze heeft wel 10 jaar hard werken en opbouwen compleet afbreuk gedaan met dit gedoe. 

Elpisto schreef op 16-08-2022 om 09:24:

vooropgesrled dat ik blij ben om jullie meningen en ervaringen te lezen. Vreemdgaan was bij mij ook een harde eis. In de zin van: als ze dat doet, kan ze opzouten. Maar inmiddels weet ik niet of dat nog wel zo is. En daar heb ik verschillende emoties over.

Toen we die avond aan het praten zijn gegaan over wat ik gelezen had, heb ik haar ook oprecht gevraagd: wat wil je nou? Wil je een open relatie? Wil je af en toe een ander? Praat met me. Want je doet dit, terwijl je aan de andere kant maar blijft hangen aan me en me niet kwijt wil. Naja daar komt dan, zoals altijd, antwoord op dat ze dat niet wil.

Wat het een beetje bemoeilijkt allemaal: we hebben een heel erg goed bevriend stel die nu precies hetzeorde doormaken. En ik heb natuurlijk af en toe wat contact met die man, omdat we een beetje in hetzelfde schuitje zitten. En ik zweer het je, het gaat daar tot op wat er gezegd wordt in de gesprekken precies hetzelfde aan toe. Hij krijgt precies dezelfde dingen te horen, hij mag er ook niet meer over praten, tijd en afstand nodig. En als klap op de vuurpijl heeft zij ook contact met een ander al 2 jaar. Alleen wordt daar dan nog volgehouden dat dat contact louter emotioneel was.

Elke keer als daar iets is, zoals gisteren bijvoorbeeld, waar daar de vrouw besloten heeft dat ze meer tijd moet doorbrengen zonder hem om haar gedachten op orde te brengen, is mijn vrouw ook direct weer kortaf, geïrriteerd. Noem het maar op. Gisteravond ook weer een redelijke ruzie gehad. Gaat dan weer nergens over en dan ontploft ze. En ik moet het enigzins ondergaan, want als ik er dan ook nog tegen in ga dan is het mos natuurlijk

Maar het vervelende is ook gewoon dat ze dan echt heel onredelijk doet. Ja dit appje was stom, maar het stond niet in contrast met hoe ik haar al 10 jaar behandel. Nou met de hand op mijn hart mensen: 1. Heb ik haar vrijwel altijd als de prinses die ze was behandeld en 2. Is zij een type klaar is klaar en geef me geen bullshit. Als dit al 10 jaar kut is, dan was ze allang weg geweest. En dat soort opmerkingen doen dan heel erg pijn op de een of andere manier. In het begin twijfelde ik nog of ik haar dan echt zo slecht behandeld had, maar dat klopt gewoon niet.

Ik krijg ook van die opmerkingen als " ik voel me al jaren alleen in deze relatie". Maar als puntje bij paaltje komt, en ik denk daar over na, dan klopt dat gewoon totaal niet. Zeker niet als je kijkt naar hoe vaak ik problemen heb willen benoemen, over of ze gelukkig was en of er zaken waren die ze anders zou willen zien. Hell, ik heb geregeld een feestje afgeslagen voor der om dan lekker knus naast der op de bank te zitten. En dan heb ik het nog niet over het feit dat ik in huis ook gewoon mijn taken doe. Ik ben niet zo'n luie man die thuis komt van zijn werk en dan zitten gaat. Overigens is deze opmerking dus precies de opmerking die die vriend van mij ook krijgt.

Ik weet het niet zo goed meer. Ik ga nu de aankomende week maar proberen om alles te laten voor wat het is. Dat ging tot dat appje vrij goed, daarna vliegen mijn emoties op en neer. En daar word ze dan natuurlijk weer boos om, want het draait allemaal weer om mij en niet om haar. En dat snap ik in zekere zin wel, maar ze ziet of wil niet zien dat zij daar de oorzaak van is. Als zij dit even 3 week lang had kunnen uit zetten, dan had ik 3 week lang echt kunnen werken aan bepaalde dingen. Maar nu hangt dit op de achtergrond. Let wel, ik weet sinds een week voor de vakantie dat we überhaupt gaan scheiden. Ergens vond ik het erg gemeen dat ik de emoties die daarbij kijken komen allemaal weg moet stoppen en dat zij geen seconde moeite heeft gedaan om te stoppen met die kerel. Wat mijn enige voorwaarde was voor deze vakantie.

Ik heb gisteren nog proberen aan te geven in die discussie dat ik het heel hypocriet vind wat ze allemaal zegt en doet. Mij verwijten voor de vakantie dat ik echt een hard hoofd in die vakantie had en dat ik een egoïst was volgens haar, maar dan zelf zoiets egoïstisch doen als dit? Als ze verdrietig is om iets wat ik zeg of doe mij compleet buitensluiten en dan als ik haar wil troosten zeggen dat het nu niet om mij draait en dat ik van der af moet blijven. Maar toen ik dit bericht las, wou ik ook niet dat ze aan me zat. En toch deed ze het. En smeekte ze me om tegen haar aan te komen liggen in bed, terwijl ik daar geen zin in had. Toch deed ik het. Op de een of andere manier ziet ze ook gewoon alles van mij als negatief en als ze zelf wat doet is dat allemaal bullshit

Afijn, ik vind het lastig om te zeggen nu al. Maar ik denk wel dat ik klaar ben om van deze toxische situati afscheid te nemen. De manier waarop ze nog steeds dingen omdraait, nog steeds niet de waarheid spreekt, vertelt mij enigzins dat dit een aflopende zaak is. Zoals ze zelf ook al zei: ik ben niet iemand die zo zou doen. En dat is dan het enige wat ik nog wel geloof ja. Ik geloof oprecht dat mijn vrouw in 10 jaar nog niet naar een ander gewezen heeft. Maar het liegen erom en de manier waarop heeft me zoveel pijn gedaan, dat ik niet weet of ik die pijn en emotie ooit te boven kom.

Ik hoop dat het slijt. Echt. Voor haar en voor mijn kinderen. Ik wilmhaar niet naar het leven staan. Maar ze heeft wel 10 jaar hard werken en opbouwen compleet afbreuk gedaan met dit gedoe.

Mss is ze beinvloed door dat andere koppel. Die vrouw dan met name... Mensen raken beinvloed.

Toen mijn man vreemd ging ging hij ook opeens om met een oude vriend die in een scheiding lag...

En ik kreeg ook allerlei verwijten. Dat ik hem kleineerde, naar beneden haalde, echt van alles, terwijl ik never nooit hem slecht heb behandeld.

Ik ging wel door een moeilijke tijd vlak voor hij vreemd ging maar dat had niks met hem te maken en ben er ook open en eerlijk over geweest, ik had gewoon een dipje en was mss niet de gezelligste maar kwa liefde naar hem toe was alles oké, ik zei dat ook vaak en was juist super gek op hem, vloog hem om de nek als hij thuis kwam van zaken reizen (van haar dus) en ga zo maar verder. 

Dus ik herken dit enorm.

Hij besloot uiteindelijk om met haar te stoppen en ook met die vriend, ok fijn maar er is iets stuk en ik kreeg ook nog eens een soa van hem. Pijnlijk want hij is m'n eerste en enigste altijd geweest.

Wij proberen dit te fixen al 9 maanden nu maar het is zo zwaar dat ik vaak ook denk van ik kan dit niet meer aan. Volgens mij is er iets stuk wat niet meer te maken is. Ik wil wel vechten want na 19 jaar en 2 kids geef je niet zomaar op maar t moet wel van 2 kanten komen. Ik blijf wel vechten tot 't op is maar zwaar is 't zeker. 

Je moet voor jezelf bepalen of je hier voor wil vechten en zij moet ook echt bereid zijn om te vechten maar eerst moet ze breken met die ex, zolang ze met hem kontakt houd is er niets om voor te vechten. Maak haar dat heel duidelijk. 

Elpisto,
het klinkt misschien raar maar als ik jou zo lees dan krijg ik soms het idee dat jouw vrouw een soort behoefte heeft om vernederd te worden. Ze zoekt notabene iemand op waarvan ze zeker weet dat hij haar tot op het bot zal vernederen en jou wijst ze steeds af... tot jij haar afwijst want dan ineens wil ze bij je zijn. Smeekt ze om je aandacht. 
Mogelijk zijn dit tekenen van een diepgeworteld minderwaardigheidscomplex; een diep geloof dat zij het niet waard is en -zoals ze gewend is van vroeger- vernederd te worden om dat goed te voelen?
Het is in elk geval erg borderlineachtig en giftig: ik zou een eind maken aan de relatie en haar dringend adviseren hulp te zoeken.

Elpisto

Elpisto

16-08-2022 om 12:03 Topicstarter

Titiv schreef op 16-08-2022 om 09:50:

[..]

Mss is ze beinvloed door dat andere koppel. Die vrouw dan met name... Mensen raken beinvloed.

Toen mijn man vreemd ging ging hij ook opeens om met een oude vriend die in een scheiding lag...

En ik kreeg ook allerlei verwijten. Dat ik hem kleineerde, naar beneden haalde, echt van alles, terwijl ik never nooit hem slecht heb behandeld.

Ik ging wel door een moeilijke tijd vlak voor hij vreemd ging maar dat had niks met hem te maken en ben er ook open en eerlijk over geweest, ik had gewoon een dipje en was mss niet de gezelligste maar kwa liefde naar hem toe was alles oké, ik zei dat ook vaak en was juist super gek op hem, vloog hem om de nek als hij thuis kwam van zaken reizen (van haar dus) en ga zo maar verder.

Dus ik herken dit enorm.

Hij besloot uiteindelijk om met haar te stoppen en ook met die vriend, ok fijn maar er is iets stuk en ik kreeg ook nog eens een soa van hem. Pijnlijk want hij is m'n eerste en enigste altijd geweest.

Wij proberen dit te fixen al 9 maanden nu maar het is zo zwaar dat ik vaak ook denk van ik kan dit niet meer aan. Volgens mij is er iets stuk wat niet meer te maken is. Ik wil wel vechten want na 19 jaar en 2 kids geef je niet zomaar op maar t moet wel van 2 kanten komen. Ik blijf wel vechten tot 't op is maar zwaar is 't zeker.

Je moet voor jezelf bepalen of je hier voor wil vechten en zij moet ook echt bereid zijn om te vechten maar eerst moet ze breken met die ex, zolang ze met hem kontakt houd is er niets om voor te vechten. Maak haar dat heel duidelijk.

Ze beïnvloeden elkaar. 100%. Voor der verjaardag wist die vriendin van niks. Op haar verjaardsh heb ik nog een hele tijd met die vriendin zitten praten toen mijn vrouw stomdronken op bed lag. En toen kwam wel naar voren dat zij dus ook problemen hadden dit en dat. Vanaf dat moment is mijn vrouw het met haar gaan bespreken volgens mij. Afijn, toen zak dus op tafel zijn gekomen dat ze contact had met een ander en wellicht heeft mijn vrouw toen ook gedacht dat dat wel een goed idee zou zijn. Wie wie dan benaderd heeft, laat ik maar in het midden.

Her heeft ook niet zoveel zin verder. Ikheb het gevoel dat het vooral wachten word op het moment dat ze die berichtjes om zet in acties. Als dat al niet gebeurd is. En dan zal het voor mij wel erg lastig worden om nog enigzins respect op te kunnen brengen. De tijd die we apart nemen zijn zogenaamd om te bekijken wat ze wil, maar ik ben er bang voor. Maar laten we wel zijn: ik weet ook niet of ik dit kan. Ik ga in elk geval zowiezo een psycholoog opzoeken 

Reageer op dit bericht

Je moet je bericht bevestigen voor publicatie, je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.