Gescheiden en pubers
Hoi, sinds anderhalf jaar ben ik gescheiden en samen hebben we drie kinderen (16,16, 18).
De oudste heeft moeite met de scheiding en het feit dat ik vrij snel een nieuwe vriend heb. Ze vindt dat ik rekening met de kinderen had moeten houden. Wat ze niet begrijpt is dat wij als ouders al een aantal jaar aan het modderen waren. Ze heeft wel gelijk dat ik anders had moeten doen. Ik was helemaal gelukkig met mijn nieuwe liefde, nog steeds, en de kinderen zaten nog in een rouwproces.
Nu is het zo dat zij wat afstand heeft genomen en voorlopig bij haar vader wil zijn omdat ze wat ruimte nodig heeft. Dit is helemaal prima. Al denk ik ook dat het een soort gemakzucht is omdat ze het heen en weer gaan tussen de ouders lastig en vervelend vindt. Het komt haar ergens wel goed uit.
De andere twee doen examen dit jaar en één van de twee wil ook liever bij papa blijven om zich volledig op het examen te kunnen concentreren. Helemaal begrijpelijk want ze moet er veel voor doen om een goed cijfer te halen.
Maar jeetje, ik voel me er niet prettig bij. Voel me zo'n halve moeder...
Heeft iemand hier ervaring mee?
Liefs.
Geen tips voor je, maar begrijp je heel goed. Niet dat dat nodig is
want jouw gevoel is sowieso jouw gevoel natuurlijk.
Maar de ene 18 jarige is de andere niet natuurlijk, en 16 jaar vind ik gewoon nog piepjong. Als mijn kinderen op die leeftijd om wat voor reden dan ook elders hadden willen wonen had ik ze altijd wel gesteund maar dat zelf vast ook lastig gevonden. (Ondanks dat ik zelf ook al jong het huis uit ging)
Nu zijn ze iets ouder en ben ik daar véél meer aan toe. Ze zijn de deur uit en komen misschien weer terug, daar sta ik inmiddels niet meer om te springen
Het lijkt me ook wel iets tamelijk onvermijdelijk bij een scheiding, kinderen hebben dan meestal wel makkelijk kiezen. Ook wel weer fijn voor hen want een scheiding betekent vaak toch al flink verlies.
Maar goed, wilde wel even laten weten dat ik je anders ‘lees’, op mij kom je niet verwijtend oid over.
Pinokkio schreef op 02-05-2026 om 02:44:
Geen tips voor je, maar begrijp je heel goed. Niet dat dat nodig is
Maar de ene 18 jarige is de andere niet natuurlijk, en 16 jaar vind ik gewoon nog piepjong. Als mijn kinderen op die leeftijd om wat voor reden dan ook elders hadden willen wonen had ik ze altijd wel gesteund maar dat zelf vast ook lastig gevonden. (Ondanks dat ik zelf ook al jong het huis uit ging)
Nu zijn ze iets ouder en ben ik daar véél meer aan toe. Ze zijn de deur uit en komen misschien weer terug, daar sta ik inmiddels niet meer om te springen
Het lijkt me ook wel iets tamelijk onvermijdelijk bij een scheiding, kinderen hebben dan meestal wel makkelijk kiezen. Ook wel weer fijn voor hen want een scheiding betekent vaak toch al flink verlies.
Maar goed, wilde wel even laten weten dat ik je anders ‘lees’, op mij kom je niet verwijtend oid over.
Superlief! Ik dacht ook dat het vrij duidelijk was maar een aantal denken exact te weten hoe het leven van een ander is. Ik las van de meeste nogal wat oordelen. Maar fijn dat zij precies weten hoe het moet. Gemis is onvermijdelijk bij een scheiding. En dat gevoel mag er ook zijn. Ik had inderdaad op wat meer begrip en gesprek gerekend ipv de aanvallen. Maar ik ken ze niet dus kan dat makkelijk naast me neerleggen.
Dankjewel dat je de tijd nam om me goed te lezen. Superlief.
FrieseMoeder schreef op 02-05-2026 om 10:07:
[..]
Superlief! Ik dacht ook dat het vrij duidelijk was maar een aantal denken exact te weten hoe het leven van een ander is. Ik las van de meeste nogal wat oordelen. Maar fijn dat zij precies weten hoe het moet. Gemis is onvermijdelijk bij een scheiding. En dat gevoel mag er ook zijn. Ik had inderdaad op wat meer begrip en gesprek gerekend ipv de aanvallen. Maar ik ken ze niet dus kan dat makkelijk naast me neerleggen.
Dankjewel dat je de tijd nam om me goed te lezen. Superlief.
En toch he, deze manier van reageren van jou geeft ons wel een inkijkje hoe jij met kritiek en/of meningen en ervaringen van anderen omgaat. Het ligt aan de ander en dat blijf je vasthouden en suddert door bij jou zoals je nu reageert.
Zo ook zoals je hier schreef over de ervaringen, meningen, kritiek en eigen keuzes die jouw kinderen hebben/maken en jou dat laten weten daar zit in jou reactie over/naar je kinderen niet echt verschil tussen als je goed leest.
Uiteindelijk gaat het allemaal niet over ons maar over hoe jij met het gemis van je kinderen omgaat, de band tussen jou en je kinderen en je verwachtingen.
oo
linn19 schreef op 02-05-2026 om 11:15:
[..]
En toch he, deze manier van reageren van jou geeft ons wel een inkijkje hoe jij met kritiek en/of meningen en ervaringen van anderen omgaat. Het ligt aan de ander en dat blijf je vasthouden en suddert door bij jou zoals je nu reageert.
Zo ook zoals je hier schreef over de ervaringen, meningen, kritiek en eigen keuzes die jouw kinderen hebben/maken en jou dat laten weten daar zit in jou reactie over/naar je kinderen niet echt verschil tussen als je goed leest.
Uiteindelijk gaat het allemaal niet over ons maar over hoe jij met het gemis van je kinderen omgaat, de band tussen jou en je kinderen en je verwachtingen.
Net zoals jullie op mij reageren mag ik ook op jullie reageren. We kennen elkaar niet maar er wordt al een heel beeld gevormd. En dat is oke.
Zo hebben we hier op het forum ook al een bepaald beeld van sommige vaste forumgebruikers. De een is wat empatischer dan de ander, zullen we maar zeggen.
Sterkte, Friese Moeder, de situatie na de scheiding is erg wennen, voor alle partijen. Ik begrijp het dubbele gevoel.
Marianne76 schreef op 02-05-2026 om 11:54:
Zo hebben we hier op het forum ook al een bepaald beeld van sommige vaste forumgebruikers. De een is wat empatischer dan de ander, zullen we maar zeggen.
Sterkte, Friese Moeder, de situatie na de scheiding is erg wennen, voor alle partijen. Ik begrijp het dubbele gevoel.
Ik had het inderdaad gemerkt dat sommige mensen denken dat bekritiseren beter is dan empathisch vermogen ontwikkelen. Het is echt in dit geval iets over hen. Ook bij andere posts was het me opgevallen. En het feit dat ze op die manier reageren geeft al heel veel aan over het eigen leven. Waar ik niet over wil oordelen maar onbewust doe ik dat ook. Het is fijn dat zij precies weten hoe een scheiding gaat en wat je mag voelen. Voor mij is het de eerste keer dus ik heb geen idee. Heb lang getwijfeld of ik hier iets wilde posten vanwege deze mensen. Maar goed, ik doe ik, zij doen zij.
Dankjewel voor je woorden en je begrip ☺️
linn19 schreef op 02-05-2026 om 11:15:
[..]
En toch he, deze manier van reageren van jou geeft ons wel een inkijkje hoe jij met kritiek en/of meningen en ervaringen van anderen omgaat. Het ligt aan de ander en dat blijf je vasthouden en suddert door bij jou zoals je nu reageert.
Zo ook zoals je hier schreef over de ervaringen, meningen, kritiek en eigen keuzes die jouw kinderen hebben/maken en jou dat laten weten daar zit in jou reactie over/naar je kinderen niet echt verschil tussen als je goed leest.
Uiteindelijk gaat het allemaal niet over ons maar over hoe jij met het gemis van je kinderen omgaat, de band tussen jou en je kinderen en je verwachtingen.
By the way, ik lees geen ervaringen van de mensen die mijn post gebruiken om kritiek ope.te hebben. Kritiek kun je ook anders uiten. Met elkaar meeleven in gevoelens die we hebben als gescheiden ouders ipv schieten op het gevoel en aangeven wat de ander allemaal fout doer. Is nogal een verschil.
To ik denk dat je verschil moet maken tussen mensen die gescheiden zijn en mensen die dat niet zijn. Het is een enorm ingrijpende gebeurtenis die het leven voor altijd zal veranderen. Dat is niet voor te stellen voor mensen die zoiets niet hebben meegemaakt. Ik kreeg veel meelevende reacties. Maar echt begrijpen hoe het is dat doen mensen met 30+ jaar aan vast relaties, mensen die nog in een kerngezin zitten of bijvoorbeeld singles gewoon niet. Dat kan ook niet denk ik.
Izza schreef op 02-05-2026 om 15:10:
To ik denk dat je verschil moet maken tussen mensen die gescheiden zijn en mensen die dat niet zijn. Het is een enorm ingrijpende gebeurtenis die het leven voor altijd zal veranderen. Dat is niet voor te stellen voor mensen die zoiets niet hebben meegemaakt. Ik kreeg veel meelevende reacties. Maar echt begrijpen hoe het is dat doen mensen met 30+ jaar aan vast relaties, mensen die nog in een kerngezin zitten of bijvoorbeeld singles gewoon niet. Dat kan ook niet denk ik.
Mee eens. Maar die kunnen zich dan beter om onthouden van enig commentaar. Weinig mensen begrijpen hoe het is om na 25 jaar te gaan scheiden maar iedereen denkt het wel te weten.
Izza schreef op 02-05-2026 om 15:10:
To ik denk dat je verschil moet maken tussen mensen die gescheiden zijn en mensen die dat niet zijn. Het is een enorm ingrijpende gebeurtenis die het leven voor altijd zal veranderen. Dat is niet voor te stellen voor mensen die zoiets niet hebben meegemaakt. Ik kreeg veel meelevende reacties. Maar echt begrijpen hoe het is dat doen mensen met 30+ jaar aan vast relaties, mensen die nog in een kerngezin zitten of bijvoorbeeld singles gewoon niet. Dat kan ook niet denk ik.
Mwoah, deze stelregel gaat absoluut niet altijd op.
Voor mezelf geldt dat ik niet gescheiden ben. (Ja ooit wel relaties verbroken maar daar waren geen kinderen bij betrokken).
Natuurlijk kan ik niet voelen wat to voelt, maar vast ook niet als ik wel gescheiden was.
Neemt niet weg dat ik me tot zekere hoogte prima kan inleven.
Pinokkio schreef op 02-05-2026 om 21:09:
[..]
Mwoah, deze stelregel gaat absoluut niet altijd op.
Voor mezelf geldt dat ik niet gescheiden ben. (Ja ooit wel relaties verbroken maar daar waren geen kinderen bij betrokken).
Natuurlijk kan ik niet voelen wat to voelt, maar vast ook niet als ik wel gescheiden was.
Neemt niet weg dat ik me tot zekere hoogte prima kan inleven.
Dankjewel 🙂
Het is voor iedereen anders en gevoel is gevoel. Ik merkte dat ik bepaalde aannames van mensen niet echt gevoelig vond maar erg vijandig. Alsof ze weten hoe mijn leven loopt en hoe ik ben. Oordelend. En daar ben ik niet zo van. Ook niet richting mijn kinderen.