Lastig begin tussen kids en nieuwe vriend….tips?
Hi!
Ik ben al een aantal jaar gescheiden. De scheiding verliep op z’n zachtst gezegd niet soepel en ondanks dat ex degene was die de beslissing nam, lijkt diezelfde ex nog steeds enorme wrok te koesteren. Hij en zijn partner (voor wie hij mij verliet) doen er alles aan om het mij en de kinderen zo lastig mogelijk te maken. Vakanties naar het buitenland worden geweigerd, alimentatie niet betaald en de kinderen krijgen wekelijks te horen wat voor heks hun moeder is. De kinderen (twee jongens in de basisschoolleeftijd) hebben het dus enorm lastig en dat merk je helaas ook in hun gedrag.
Nu heb ik alweer een tijd een hele lieve nieuwe vriend. Ik had zijn kids al ontmoet, dat ging heel erg goed. Ik heb er bewust een hele tijd mee gewacht om hem aan mijn kids voor te stellen, gezien hun lastige situatie en de slechte band met de partner van mijn ex. Vriend werd een beetje ongeduldig, maar op een gegeven moment hebben de kinderen zélf aangegeven hem te willen ontmoeten. Ik heb mijn vriend zo goed en zo kwaad als het kon voorbereid en gezegd dat het waarschijnlijk niet zo makkelijk zou gaan als bij zijn kids. Het gedrag van mijn kinderen kan echt uitdagend en brutaal zijn…
Ontmoeting ging heel goed. We zijn met z’n vieren op pad geweest, het was het grootste deel van de tijd heel gezellig. Er waren wel lastige momenten. Vooral de jongste bleef mijn vriend wel eens heel brutaal uitdagen en hij kreeg ook een woede-uitbarsting. Helaas….
Ik was trots op hoe het was gegaan, maar ineens kwam mijn vriend met een paar vernietigende opmerkingen. Hij vond ‘het allemaal wel erg lastig’ en hij ‘twijfelt of hij dit kan, dat hele pakket wat bij mij hoort’. Hij vindt dat ik hem vooraf had moeten waarschuwen en wellicht nog niet de kinderen aan hem voorstellen. Uiteindelijk liep het uit op een hele fikse ruzie tussen ons. Ik had hem namelijk juist heel duidelijk gemaakt dat het anders zou zijn en dat mijn kids het erg lastig zouden gaan vinden. En ik had er nog even mee willen wachten, die ontmoeting, maar juist híj drong er op aan. Hij vond dat het hoog tijd was, hij vond dat ik hem nu maar eens in mijn leven moest toelaten. En dan kreeg ik dit achteraf.
Ik baalde, want wat een mooi moment had moeten zijn, is totaal verpest. Hij is serieus aan het twijfelen of hij dit wel aankan. Ik laat het nu even rusten, want ik weet ook niet zo goed wat ik er nu allemaal van vind. Maar mocht hij terugkeren en besluiten dat we wel goed genoeg zijn (want ja, het voelde nogal afwijzend), hoe kan ik hem en de kids helpen? Hoe gaan we dit werkend krijgen?
En ja, de kinderen hebben hulp nodig, maar tot nu toe heeft ex die hulp altijd geweigerd.
iemand tips?
Serieus? Je prioriteiten gaan herschikken. Kinderen eerste plaats zetten. Geen schuld afschuiven op de vader van je kinderen. Als jouw kinderen hulp nodig hebben zul jij een stap meer moeten doen. Als deze "vriend" aangeeft dat hij twijfelt of hij dit aankan neem dat dan serieus en ga niet zitten schipperen om deze relatie koste wat het kost te behouden. Jouw kinderen zouden voor moeten gaan op deze relatie. Jij bent zo te lezen nog niet toe aan een relatie ( waarom heb je je onder druk laten zetten bv).
linn19 schreef op 02-02-2026 om 19:35:
Serieus? Je prioriteiten gaan herschikken. Kinderen eerste plaats zetten. Geen schuld afschuiven op de vader van je kinderen. Als jouw kinderen hulp nodig hebben zul jij een stap meer moeten doen. Als deze "vriend" aangeeft dat hij twijfelt of hij dit aankan neem dat dan serieus en ga niet zitten schipperen om deze relatie koste wat het kost te behouden. Jouw kinderen zouden voor moeten gaan op deze relatie. Jij bent zo te lezen nog niet toe aan een relatie ( waarom heb je je onder druk laten zetten bv).
Vader moet akkoord geven voor die hulp. Makkelijk gezegd, dus weer.
Hoi Boys_Mom, ik snap dat dit een lelijke domper is, maar het is ook een beetje "ellek nadeel hep se foordeel": het is nu wel meteen duidelijk dat je vriend een probleem heeft met jouw jongens. Beter dat je er nu achter komt dan pas nadat je al plannen hebt gemaakt om bijvoorbeeld te gaan samenwonen. En dit " hij‘twijfelt of hij dit kan, dat hele pakket wat bij mij hoort’ " is natuurlijk niet leuk, maar het laat wel zien dat hij dit serieus neemt en niet met een roze bril op doet alsof er niks aan de hand is.
Iets anders is die hulp die door je ex wordt geblokkeerd, en de andere dingen waar ex dwarsligt: het kan zinnig zijn om stappen te zetten om dat aan de rechter voor te leggen. Ik zou dat trouwens combineren: zowel toestemming vragen voor de zomervakantie als voor de hulp. Bij dat laatste is het wel belangrijk dat er ook echt een advies ligt voor welke hulp nodig is. Ligt ex dwars, dan neem je een advocaat in de arm (dat is helaas wel nodig) en zet je stappen om vervangende toestemming bij de rechter te vragen. De kans is groot dat ex dan alsnog bakzeil haalt (anders moet hij aan de rechter uitleggen waarom hij de hulp blokkeert en dat maakt geen goede indruk), maar als hij dat niet doet, laat dan de rechter maar uitspraak doen. Als er een stevig advies ligt over hulpverlening dan zal die vervangende toestemming er wel komen.
Als je een situatie hebt waarin jij het leeuwendeel van de zorg draagt dan kan dit ook een opmaat zijn naar een verzoek eenhoofdig gezag. Als ex er een gewoonte van maakt om alles te blokkeren is ook de rechter er op een gegeven moment wel klaar mee. Maar als ex verstandig is (of een verstandige advocaat heeft) snapt hij dat zelf ook en houdt hij op. Dan is je doel ook bereikt.
Als je fiscaal inkomen (dus na aftrekposten) ligt op minder dan 50.000 dan kom je in aanmerking voor gefinancierde rechtsbijstand. Dan kost een procedure nog altijd geld, maar het kan toch de investering waard zijn als je daarmee de hulp kan inzetten die je jongens nodig hebben. Zie voor meer informatie de site van de Raad voor Rechtsbijstand (rechtsbijstand.nl). Het is even doorbijten, maar een procedure kan er ook toe leiden dat ex leert dat je niet over je laat lopen en daar pluk je dan nog lang de vruchten van.
Als je per se geen rechtszaak wilt starten, dan is het goed om te weten dat als je kinderen 12 jaar zijn, toestemming van hun vader voor hulpverlening niet meer per se vereist is: als ze bepaalde hulp zelf willen en die ook in hun belang is, kan de hulpverlener besluiten om de hulp wel degelijk te verlenen ook al geeft een ouder met gezag geen toestemming.
Veel sterkte.
Dweedledee schreef op 02-02-2026 om 20:54:
[..]
Vader moet akkoord geven voor die hulp. Makkelijk gezegd, dus weer.
Ja dat lees ik ook dat vader geen akkoord geeft voor hulp. Maar moeder is niet helemaal machteloos in deze, zij zal dus zelf alle maar dan ook alle mogelijkheden moeten onderzoeken hoe zijzelf haar kinderen beter kan helpen (bv opvoedondersteuning, hulp voor haarzelf zelfvertrouwen verbeteren, assertiviteit noem maar op) en als ze daar helemaal in vast zou lopen hogerop "aan bomen gaan schudden" ( advocaat?)
Alles wat in haar vermogen ligt maar niet " ik weet dat de kinderen hulp nodig hebben maar vader laat het afweten" en bezig blijven met de vraag hoe ze combinatie vriend en kinderen werkend krijgt.
Aan de ene kant is het misschien te vroeg geweest, aan de andere kant is dit nu eenmaal jouw leven. Mét kinderen met een rugzak en een lastige ex. Als je vriend met jou alleen is, dan heeft hij daar geen last van. Hoogstens vertel je hem eens wat, maar verder raakt het hem niet.
Echter is dit wel jouw leven. Misschien is het maar goed dat jullie erachter zijn gekomen, dan is hij het ook niet waard.
Ik zat / zit in een zelfde situatie, ook wel gedate, maar merkte dat veel mannen het toch een beetje afhouden als het klinkt alsof het lastig is thuis. Tot mijn huidige partner, die houdt van me en neemt de rest erbij.
Zo'n partner gun ik jou ook, want jouw leven zal er vast nog wel een poosje zo uit zien. Inclusief driftbuien en gedonder met ex.
Om te beginnen zou ik de hele relatie heroverwegen. Jij hebt een ingewikkeld pakket zoals je zelf al zegt. En jouw kinderen laten vervelend gedrag zien dat past bij hun situatie. Maar jij kunt duidelijke grenzen stellen zowel naar je partner als naar je kinderen en ex.
Om te beginnen hoeven de kinderen geen onderdeel te worden van jouw relatie. Je kunt prima iemand ontmoeten op je kindervrije dagen, niet samenwonen en niet samen op vakantie. Ik begrijp heel goed dat jouw partner niet zit te wachten op dit soort drama's met een ex en kinderen terwijl hij zelf wel zijn zaken op orde heeft. Hij wil te snel en weer een soort samengesteld gezin. Maar dat hoeft helemaal niet. Jullie kunnen samen de relatie vorm geven en dat kan ook zonder dat hij onderdeel daarvan gaat worden voor de kinderen. Geef jouw grenzen dus aan. En als hij dat niet wil is het niet de juiste persoon.
Wat de kinderen betreft zou ik grenzen stellen aan hun gedrag. Je kunt begrip hebben voor hun situatie. Maar dat maakt vervelend gedrag nog niet goed. Jij hoeft geen woede aanvallen en brutaal gedrag te aanvaarden. Wees ook eerlijk over het gedrag van vader. Val hem niet af maar geef aan dat het onjuist is en dat het jou verdrietig maakt. Ga eens goed nadenken of een samengesteld gezin (dat kan ook in lat vorm zijn) wel goed werkt voor jou. Op dit moment niet. Het geeft onrust en de kinderen zijn er niet klaar voor.
Als ex na gesprekken blijft weigeren zou ik een advocaat raadplegen. En dan inderdaad alles in een keer. Niet betalen van alimentatie naar het lbio. Niet continu gaan lopen zeuren bij ex. Gewoon via een installatie. Dan is het snel klaar (ze kunnen beslag leggen en kosten voor hem extra geld).
Wat betreft ex. Ik zou zelf niet op iemand zitten te wachten die continu in een problematische situatie zit. Dat heeft namelijk invloed op de relatie en ook op mij. Beiden wil ik niet. En ik zou ook geen stiefkinderen willen die mij het leven zuur maken. Zeker niet in een nieuwe relatie. Eigen leven op orde en dan continu drama's van anderen waar een nieuwe partner last van heeft maar zelf niets aan kan doen. Heel sneu maar dan liever alleen of verder kijken. Mensen hebben al een leven achter zich en willen vaak rust en een fijne nieuwe relatie. En dat mag ook natuurlijk.
En ik had er nog even mee willen wachten, die ontmoeting, maar juist híj drong er op aan. Hij vond dat het hoog tijd was, hij vond dat ik hem nu maar eens in mijn leven moest toelaten. En dan kreeg ik dit achteraf.
Ik denk dat hij geen flauw idee had van jouw situatie en de impact op jou en op je kinderen en uiteindelijk ook op hemzelf, ondanks dat je hem echt wel alles verteld had.
Zelf kreeg ik een nieuwe relatie, ik had toen een puber en hij ook. Dat was verschrikkelijk ingewikkeld met exen, loyaliteit, vakanties enz. Vergis je niet: voor mij zelfs (mét een kind) was het een totaal nieuwe vorm van samenzijn waar ik geen idee van had. En dan heb je, door de kinderen (heel soms), nog aan een half woord genoeg.
Als wij niet allebei een kind hadden was het, in onze situatie, sowieso niks geworden. Het heeft jaren geduurd waarin de kinderen er nauwelijks bij waren, voordat alles een beetje acceptabel werd voor allemaal.
Iedereen is anders natuurlijk, maar je kunt niet van je vriend verwachten dat hij zich wel even voegt in jouw bestaan, ookal heeft hij eerder gezegd dat hij dat wel zou willen.
EmmaT schreef op 03-02-2026 om 08:11:
En ik had er nog even mee willen wachten, die ontmoeting, maar juist híj drong er op aan. Hij vond dat het hoog tijd was, hij vond dat ik hem nu maar eens in mijn leven moest toelaten. En dan kreeg ik dit achteraf.
Ik denk dat hij geen flauw idee had van jouw situatie en de impact op jou en op je kinderen en uiteindelijk ook op hemzelf, ondanks dat je hem echt wel alles verteld had.
Zelf kreeg ik een nieuwe relatie, ik had toen een puber en hij ook. Dat was verschrikkelijk ingewikkeld met exen, loyaliteit, vakanties enz. Vergis je niet: voor mij zelfs (mét een kind) was het een totaal nieuwe vorm van samenzijn waar ik geen idee van had. En dan heb je, door de kinderen (heel soms), nog aan een half woord genoeg.
Als wij niet allebei een kind hadden was het, in onze situatie, sowieso niks geworden. Het heeft jaren geduurd waarin de kinderen er nauwelijks bij waren, voordat alles een beetje acceptabel werd voor allemaal.
Iedereen is anders natuurlijk, maar je kunt niet van je vriend verwachten dat hij zich wel even voegt in jouw bestaan, ookal heeft hij eerder gezegd dat hij dat wel zou willen.
Precies! Als iemand zelf geen kinderen heeft kunnen ze zich niet altijd een goede voorstelling maken van wat het daadwerkelijk inhoud..je vriend heeft nu ervaren dat jouw kinderen het al moeilijk genoeg hebben zonder mama te moeten delen met hem en ik vind het juist goed dat hij nadenkt of hij zich wel in hun leven gaat mengen.. en hij heeft gelijk ' je had voet bij stuk moeten houden als jij weet dat je kinderen er niet klaar voor zijn doe je het niet en laat je je niet meer ompraten... De welzijn van je kinderen staat voorop en een leuke partner gaat niet lopen pushen om zo snel mogelijk een ontmoeting af te dwingen.