Lotgenoten
Hallo allemaal,
Ik ben op zoek naar 'lotgenoten' om mee te praten.
Ik ben 42 jaar moeder van drie dochters 18,16 en 9 jaar oud.
Na 23 jaar waarvan 15 jaar getrouwd. Ben ik gescheiden met mijn ex-partner. De laatste 2 jaar ging hij steeds meer zjjn eigen gang veel sporten en met vrienden weg. En op vakantie zonder ons. Zijn ouders wonen op Curaçao dus daar ging hij vaak heen en dan ging hij vandaar uit naar colombia en andere landen. En daar had hij iemand ontmoet denk ik want de laatste keer toen hij terugkwam ging alles snel. Hij was niet meer happy kon mij niet gelukkg maken voelde zich niet gezien. Ik heb nog therapie voorgesteld maar hij bleef passief. Jarenlang heb ik alles gedragen en nu was ik niet eens de moeite om voor te vechten. Scheiden ging snel nog 1 jaar samen gewoond en sinds december woont hij ergens anders. Ik dacht oke te gaan. Tot ik in december paniekaanvallen kreeg en helemaal ovrrspannen was. Jarenlang doorgezet. Altijd iedereen op 1 behalve ik. Geen zelfliefde heb meer dan 7 jaar alleen maar aan gestaan. Nu ziek thuis accepteren dat dit het is. En mezelf weer mket opbouwen. Wie dealt hier ook mee en misschien kunnen we dingen delen. Ik vind het pittig in deze situatie en de zorg voor de kinderen.
Hoi Bernadina,
Ik heb nu niet veel tijd om uitgebreid te reageren, maar ik wil best met je kletsen l
Wat vervelend dat je je zo gebroken voelt.
Ik herken wel wat van je verhaal. Ik ben sinds een aantal maanden gescheiden, en ex is nu een jaar weg, bij een ander. Ik heb het er nog erg moeilijk mee. Ik probeer door te gaan, maar regelmatig breekt het verdriet weer door, triggert iets me, of krijg ik net als jij paniekaanvallen.
Verdrietig om zo achter te blijven.
Hoi Stresskipje,
Bedankt voor je berichtje! Lief dat je wilt kletsen.
Oh wat naar hé je zo te voelen? Ja ik had dit nooit verwacht om met 42 jaar alleen met 3 kinderen achter te blijven. Inmiddels zie ik wel in dat wat ik dacht wat goed was helemaal niet goed was en ik alles deed en aan het overleven was. En ja dan wordt je niet leuk en zoeken ze het elders ipv er aan te werken.
Maar ik dacht goed bezig te zijn met werk en af en toe weg te gaan met collega's. En was met een man uit geweest sinds 22 jaar en daar ontstond de eerste paniek. Sinds december is alles ingestort. Het jarenlang maar doorgaan de rouw van een mislukte huwelijk. Mijn scheinveiligheid kwijt. En dan maakt dat ik nu fysieke sensaties heb. Zware trillende benen keelspanning als of er constant wat in me keel vast zit. Onrust slecht slapen. En ja die gedachtes dat het nooit meer goedkomt. Inmiddels ben ik daarmee aan de slag. Ben bezig met zelfliefde ontdekken dat heb ik dus niet. En het accepteren dat dit nu de situatie is. En het gaat weer goedkomen. Alleen zie ik dan dat hij lekker 4 weken op vakantie gaat en mij met de kinderen laat terwijl ik zo gebroken ben. En met die dame afspreekt en dat zou niks meer uit moeten maken je bent gescheiden. Maar vind het soms niet eerlijk dat ik zo stuk ben en hij zo doorgaat met leven alsof die 22 jaar er nooit zijn geweest.
Hoe ga jij met paniek om en de triggers?
Reageer wanneer je tijd en zin hebt. Geen druk. Super lief dat je reageerde.
Groetjes
Voor mij alweer langer geleden maar gewoon even een hart onder de riem.
When I'm back on my feet again- Michael Bolton
Stronger- Kelly Clakson
https://www.youtube.com/watch?v=Xn676-fLq7I&list=RDXn676-fLq7I&start_radio=1
Wide awake- Katy Perry
https://www.youtube.com/watch?v=k0BWlvnBmIE&list=RDk0BWlvnBmIE&start_radio=1
Stand my ground- Within Temptation
https://www.youtube.com/watch?v=98xh5Hb9QAM&list=RD98xh5Hb9QAM&start_radio=1
Hier was het dat alles goed was, tot een ander smoorverliefd op hem werd. en die aandacht vondt hij geweldig. Ermee stoppen kon hij niet, maar hij wilde me niet bedriegen, dus hij koos voor haar. Zij schrok daar enorm van,en voelde zich vreselijk schuldig. Toen was het opeens dat onze relatie altijd slecht was, en alles waar we 20 jaar lang een weg in gevonden hadden (hij vond opvoeden en de drukte van gezin lastig, maar ik deed dat met veel plezier, dus was dat mijn ding. Ik ging ook vaak alleen met de kinderen op pad,want ik vind dat gezellig en hij vond dat zwaar, en dat drukte een stempel op de sfeer. Dat was altijd gewoon bespreekbaar en uit liefde vonden we daar onze weg in) was nu opeens al jaren een probleem. Dat was de reden.
Een maand eerder nog gesprek gehad over hoe hij vond dat het ging, en toen was alles nog prima en wilde hij ons niet kwijt. Ik heb altijd volledig met hem meebewogen om het te laten werken en iedereen happy te laten zijn. Omdat hij voor mij de liefde van mijn leven was, en ik dacht dat dat wederzijds was. Dat zei hij ook. Heel verwarrend, een mindfuck was het dan ook toen hij opeens uitcheckte en weghobbelde met een ander.
Ik heb de idiootste acties van hem gepikt toen, en nu nog weleens. Ik stink er met open ogen in, en begin nu pas patronen te zien.
Zodra haar ex zijn hielen lichtte uit hun woning trok hij bij haar in en leek hij van de aardbodem verdwenen. Alsof wij nooit bestaan hebben. Kinderen keek hij niet meer naar om.
Inmiddels zijn ze van hun roze wolk gestuiterd en hebben ze regelmatig ruzie. Toen kwamen de krokodillentranen over hoe moeilijk hij het heeft. Verdriet om wat hij mij en de kinderen heeft aangedaan, zijn leven ontwricht, ik ben nog steeds speciaal voor hem....
Ik heb van begin af aan thuis de stabiliteit bewaard. Alle aandacht op de kinderen en voor hen het normale leven door laten gaan. Zij mochten onder geen beding meer lijden onder zijn grillen dan noodzakelijk is bij een scheiding. Dus als hij komt laat ik hem binnen, en tot nu toe heeft hij 2 keer voorgesteld een dagje uit te gaan met zn allen.
Ik doe het voor de kinderen, maar zelf vind ik het stiekem ook leuk. Wat ik eigenlijk helemaal niet wil voelen, want hoe hij me behandeld heeft is gewoon absoluut niet wat ik verdien. Dus ik vecht met die gevoelens en daar krijg ik veel woede en frustratie van, waar ik veel over pieker.
Naar buiten toe blijf ik sterk en positief, en ik weiger ons leven door hem te laten verpesten, dus ik ga door. We hebben het gezellig thuis, ik praat positief over hun vader, we doen leuke dingen en probeer te faciliteren dat vader ook leuke dingen met hen doet. Maar van binnen ga ik nog steeds stuk.
Ik krijg ook regelmatig kadootjes en mailtjes van hem, die me triggeren.
En ik had toevallig ook een date gepland staan, waar ik ook paniek van kreeg, dus ik heb afgezegd. Ik ben daar nog helemaal niet aantoe. Waar ik wel van baal, want ik wil door.
Ik heb gelukkig een schat van een therapeut, een leuke baan, en geweldige kinderen. Dus dat houdt me allemaal rechtop. Maar het valt niet mee.
Ik ga regelmatig iets leuks voor mezelf doen, om lief te zijn voor mezelf, en even zonder kinderen te zijn. Maar ook daarmee wordt het intense verdriet aangeprikt, want in mn achterhoofd zit een stemmetje die me toch even eraan herinnert waarom ik daar zit, in mn eentje in die bioscoop of lunchroom.
Je vraagt hoe ik omga met triggers en paniek; ik heb geleerd om het er te laten zijn. Het is er, het mag er zijn, en er is een goede reden voor. Als mn systeem enigszins gekalmeerd is kijk ik naar waar ik behoefte aan heb. Dat kan zijn me op mn werk storten terwijl iedereen me even met rust laat, of juist even met iemand praten en niks hoeven. Of met netflix op de bank. Of een reep chocola. Of een borrel en een keer thuisbezorgd ipv koken.
Ik heb ook medicatie, waar de huisarts gelukkig niet te moeilijk over doet. Ik ben er voorzichtig mee, maar ik hoef niet te lijden.
Jou verhaal is ook heel pijnlijk en verdrietig. Dikke knuffel van mij.
lieve Stresskipje,
Wat een ongelooflijk verhaal. En wat ben je sterk zeg. Ik snap je wel waneer je zegt dat je het stiekem wel fijn vindt om met het gezin wat samen te doen. Dat doet je dan denken aan vroeger toen het nog 'goed' was soort scheinveiligheid.
Maar heel herkenbaar wat je zegt over het meeste doen met de kinderen. Maar ook dat hij die aandacht geweldig vond van die andere vrouw.
Mijn ex werd ook sterker door de aandacht van die andere vrouw. Ik ken hem niet meer terug. Anders ging hij zich kleden en ze haren anders en sieraden. En de telefoon overal mee naar toen. Nu kijk ik terug en denk ik hij was al jaren geleden uitgecheckt. Iedereen zei tegen me hoelaat je hem op al die vakanties gaan. Dat doen je toch met je gezin al man zijnde. En ik thuis maar alles doen en hij leefde ze beste leven. En nu ook zit hij in een mooi huis en vind het helemaal prima. En ik denk dan wat deed ik al die jaren en wie zorgde er voor mij ?? Niemand.
Ja paniek ben ik mee bekend dat kreeg kk steeds na mijn bevallingen. Maar het was nu al weer 8 jaar geleden. Nu terugkijkend waren er al signalen dat ik niet gked ging. Slecht slapen vaak trillen en niet goed eten. En toen kreeg ik aandacht van een ander man ik kende het totaal niet iemand die oprecht ze best deed alles regelde en deed. Ik hoefde niks te doen. Maar ja nu heb ik die man afgezworen omdat bij hem die paniek ontstond zal ik nooit meer afspreken met hem. En dat is maar goed ook. Ik moet leren oke te zijn alleen althans met mezelf. En mezelf op nieuw uitvinden. Maar voor iemand als ik die enorm perfectionist is en controle wil hebben enz stond ik vanaf december stil. Me lichaam kon niet meer. En ik interpreteer al die fysieke sensaties en gedachtes al gevaar en het komt niet goed. Maar nu leer ik ook inderdaad het te accepteren. Dit is nu de situatie en ik ga niet geloven dat dit het is. Dat wilt de angst je wel laten geloven dat het niet meer goed komt. Maar ik ben nu bezig met hulp en zelf studie over zelfliefde en grenzen geven en meer loslaten. Het echt voelen hoe eng het ook is. Maar bedankt voor je tips hoe jij ermee omgaat. Het is een proces. Werken kan ik nu niet. Dat. Fysiek strak staan en dat trillen maakt dat ik eerst neer rust wil vinden. Maar ik doe elke dag wat ik moet doen met spanning. En ja het zal een keer overgaan hoop ik.
Ik hoop gewoon op meer kalmte en rust en acceptatie. En ik over een tijd weer kan denken dit komt wel goed.
Dikke knuffel voor jou!
Heel goed dat je door de angst en paniek heen kunt kijken, en weet dat het over gaat. Want dat gaat het, en het wordt beter. Het is een proces. Elke stap moet je eerst even af maken.
Wij deden ook veel apart, en dat was altijd prima. We vertrouwden elkaar volledig, en hadden onze eigen momenten en dingen samen.
Ik denk vaak dat ik jaloerser had moeten zijn, en eerder op de rem had moeten trappen. Maarja, zo ben ik niet. En hij had zelf ook andere keuzes kunnen maken, ten gunste van wat hij had. Maar kennelijk was het hem niet waard.
Hij checkte pas uit toen zij voorstelde sex te hebben en hij dat wel wilde. Maar dan moesten we eerst uit elkaar. Dat was heel naar. Mn wereld stortte volledig in. 6 weken ervoor was ik nog zijn wereld en wilde hij oud met me worden.
Het nog samen dingen doen gaat me niet om het vertrouwde gevoel, maar ik vind hem gewoon oprecht nog steeds leuk gezelschap. Mijn gevoelens voor hem zijn daarin niet veranderd. Hij is zelfs gezelliger dan "vroeger", omdat hij er nu ook bewust van geniet, terwijl hij het voorheen vooral als gedoe zag. Een taak die gedaan moest worden. Nu komt hij tot het besef dat het eigenlijk best gezellig is, zo'n gezin. Dat ervaren roept ook weer pijn op, vooral vanuit de vraag: waarom moest dit nou? Alles kapot, iedereen is nu ongelukkig. Dat resulteert dan weer in boosheid. Op hem, op haar, op mezelf. En dan gaat het weer ff goed. Steeds iets langer. Daar moeten we ons op blijven focussen.
Jij hebt denk ik vooral eerst nog rust nodig. Je hebt nog veel te verwerken. Het is nog heel vers. Hij is net 2 maanden weg.
Je kunt nog niet accepteren wat er gebeurt is, en dat hoeft ook niet. Belangrijker is nu dat je gaat accepteren hoe je je nu voelt. En daardoor even niet kan werken. En even minder sociaal bent. En je emmertje sneller vol is. Maak het jezelf ook een beetje makkelijk. Met het huishouden enzo.
