Lotgenoten
Hallo allemaal,
Ik ben op zoek naar 'lotgenoten' om mee te praten.
Ik ben 42 jaar moeder van drie dochters 18,16 en 9 jaar oud.
Na 23 jaar waarvan 15 jaar getrouwd. Ben ik gescheiden met mijn ex-partner. De laatste 2 jaar ging hij steeds meer zjjn eigen gang veel sporten en met vrienden weg. En op vakantie zonder ons. Zijn ouders wonen op Curaçao dus daar ging hij vaak heen en dan ging hij vandaar uit naar colombia en andere landen. En daar had hij iemand ontmoet denk ik want de laatste keer toen hij terugkwam ging alles snel. Hij was niet meer happy kon mij niet gelukkg maken voelde zich niet gezien. Ik heb nog therapie voorgesteld maar hij bleef passief. Jarenlang heb ik alles gedragen en nu was ik niet eens de moeite om voor te vechten. Scheiden ging snel nog 1 jaar samen gewoond en sinds december woont hij ergens anders. Ik dacht oke te gaan. Tot ik in december paniekaanvallen kreeg en helemaal ovrrspannen was. Jarenlang doorgezet. Altijd iedereen op 1 behalve ik. Geen zelfliefde heb meer dan 7 jaar alleen maar aan gestaan. Nu ziek thuis accepteren dat dit het is. En mezelf weer mket opbouwen. Wie dealt hier ook mee en misschien kunnen we dingen delen. Ik vind het pittig in deze situatie en de zorg voor de kinderen.
Hoi Bernadina,
Ik heb nu niet veel tijd om uitgebreid te reageren, maar ik wil best met je kletsen l
Wat vervelend dat je je zo gebroken voelt.
Ik herken wel wat van je verhaal. Ik ben sinds een aantal maanden gescheiden, en ex is nu een jaar weg, bij een ander. Ik heb het er nog erg moeilijk mee. Ik probeer door te gaan, maar regelmatig breekt het verdriet weer door, triggert iets me, of krijg ik net als jij paniekaanvallen.
Verdrietig om zo achter te blijven.
Hoi Stresskipje,
Bedankt voor je berichtje! Lief dat je wilt kletsen.
Oh wat naar hé je zo te voelen? Ja ik had dit nooit verwacht om met 42 jaar alleen met 3 kinderen achter te blijven. Inmiddels zie ik wel in dat wat ik dacht wat goed was helemaal niet goed was en ik alles deed en aan het overleven was. En ja dan wordt je niet leuk en zoeken ze het elders ipv er aan te werken.
Maar ik dacht goed bezig te zijn met werk en af en toe weg te gaan met collega's. En was met een man uit geweest sinds 22 jaar en daar ontstond de eerste paniek. Sinds december is alles ingestort. Het jarenlang maar doorgaan de rouw van een mislukte huwelijk. Mijn scheinveiligheid kwijt. En dan maakt dat ik nu fysieke sensaties heb. Zware trillende benen keelspanning als of er constant wat in me keel vast zit. Onrust slecht slapen. En ja die gedachtes dat het nooit meer goedkomt. Inmiddels ben ik daarmee aan de slag. Ben bezig met zelfliefde ontdekken dat heb ik dus niet. En het accepteren dat dit nu de situatie is. En het gaat weer goedkomen. Alleen zie ik dan dat hij lekker 4 weken op vakantie gaat en mij met de kinderen laat terwijl ik zo gebroken ben. En met die dame afspreekt en dat zou niks meer uit moeten maken je bent gescheiden. Maar vind het soms niet eerlijk dat ik zo stuk ben en hij zo doorgaat met leven alsof die 22 jaar er nooit zijn geweest.
Hoe ga jij met paniek om en de triggers?
Reageer wanneer je tijd en zin hebt. Geen druk. Super lief dat je reageerde.
Groetjes
Voor mij alweer langer geleden maar gewoon even een hart onder de riem.
When I'm back on my feet again- Michael Bolton
Stronger- Kelly Clakson
https://www.youtube.com/watch?v=Xn676-fLq7I&list=RDXn676-fLq7I&start_radio=1
Wide awake- Katy Perry
https://www.youtube.com/watch?v=k0BWlvnBmIE&list=RDk0BWlvnBmIE&start_radio=1
Stand my ground- Within Temptation
https://www.youtube.com/watch?v=98xh5Hb9QAM&list=RD98xh5Hb9QAM&start_radio=1
Hier was het dat alles goed was, tot een ander smoorverliefd op hem werd. en die aandacht vondt hij geweldig. Ermee stoppen kon hij niet, maar hij wilde me niet bedriegen, dus hij koos voor haar. Zij schrok daar enorm van,en voelde zich vreselijk schuldig. Toen was het opeens dat onze relatie altijd slecht was, en alles waar we 20 jaar lang een weg in gevonden hadden (hij vond opvoeden en de drukte van gezin lastig, maar ik deed dat met veel plezier, dus was dat mijn ding. Ik ging ook vaak alleen met de kinderen op pad,want ik vind dat gezellig en hij vond dat zwaar, en dat drukte een stempel op de sfeer. Dat was altijd gewoon bespreekbaar en uit liefde vonden we daar onze weg in) was nu opeens al jaren een probleem. Dat was de reden.
Een maand eerder nog gesprek gehad over hoe hij vond dat het ging, en toen was alles nog prima en wilde hij ons niet kwijt. Ik heb altijd volledig met hem meebewogen om het te laten werken en iedereen happy te laten zijn. Omdat hij voor mij de liefde van mijn leven was, en ik dacht dat dat wederzijds was. Dat zei hij ook. Heel verwarrend, een mindfuck was het dan ook toen hij opeens uitcheckte en weghobbelde met een ander.
Ik heb de idiootste acties van hem gepikt toen, en nu nog weleens. Ik stink er met open ogen in, en begin nu pas patronen te zien.
Zodra haar ex zijn hielen lichtte uit hun woning trok hij bij haar in en leek hij van de aardbodem verdwenen. Alsof wij nooit bestaan hebben. Kinderen keek hij niet meer naar om.
Inmiddels zijn ze van hun roze wolk gestuiterd en hebben ze regelmatig ruzie. Toen kwamen de krokodillentranen over hoe moeilijk hij het heeft. Verdriet om wat hij mij en de kinderen heeft aangedaan, zijn leven ontwricht, ik ben nog steeds speciaal voor hem....
Ik heb van begin af aan thuis de stabiliteit bewaard. Alle aandacht op de kinderen en voor hen het normale leven door laten gaan. Zij mochten onder geen beding meer lijden onder zijn grillen dan noodzakelijk is bij een scheiding. Dus als hij komt laat ik hem binnen, en tot nu toe heeft hij 2 keer voorgesteld een dagje uit te gaan met zn allen.
Ik doe het voor de kinderen, maar zelf vind ik het stiekem ook leuk. Wat ik eigenlijk helemaal niet wil voelen, want hoe hij me behandeld heeft is gewoon absoluut niet wat ik verdien. Dus ik vecht met die gevoelens en daar krijg ik veel woede en frustratie van, waar ik veel over pieker.
Naar buiten toe blijf ik sterk en positief, en ik weiger ons leven door hem te laten verpesten, dus ik ga door. We hebben het gezellig thuis, ik praat positief over hun vader, we doen leuke dingen en probeer te faciliteren dat vader ook leuke dingen met hen doet. Maar van binnen ga ik nog steeds stuk.
Ik krijg ook regelmatig kadootjes en mailtjes van hem, die me triggeren.
En ik had toevallig ook een date gepland staan, waar ik ook paniek van kreeg, dus ik heb afgezegd. Ik ben daar nog helemaal niet aantoe. Waar ik wel van baal, want ik wil door.
Ik heb gelukkig een schat van een therapeut, een leuke baan, en geweldige kinderen. Dus dat houdt me allemaal rechtop. Maar het valt niet mee.
Ik ga regelmatig iets leuks voor mezelf doen, om lief te zijn voor mezelf, en even zonder kinderen te zijn. Maar ook daarmee wordt het intense verdriet aangeprikt, want in mn achterhoofd zit een stemmetje die me toch even eraan herinnert waarom ik daar zit, in mn eentje in die bioscoop of lunchroom.
Je vraagt hoe ik omga met triggers en paniek; ik heb geleerd om het er te laten zijn. Het is er, het mag er zijn, en er is een goede reden voor. Als mn systeem enigszins gekalmeerd is kijk ik naar waar ik behoefte aan heb. Dat kan zijn me op mn werk storten terwijl iedereen me even met rust laat, of juist even met iemand praten en niks hoeven. Of met netflix op de bank. Of een reep chocola. Of een borrel en een keer thuisbezorgd ipv koken.
Ik heb ook medicatie, waar de huisarts gelukkig niet te moeilijk over doet. Ik ben er voorzichtig mee, maar ik hoef niet te lijden.
Jou verhaal is ook heel pijnlijk en verdrietig. Dikke knuffel van mij.
lieve Stresskipje,
Wat een ongelooflijk verhaal. En wat ben je sterk zeg. Ik snap je wel waneer je zegt dat je het stiekem wel fijn vindt om met het gezin wat samen te doen. Dat doet je dan denken aan vroeger toen het nog 'goed' was soort scheinveiligheid.
Maar heel herkenbaar wat je zegt over het meeste doen met de kinderen. Maar ook dat hij die aandacht geweldig vond van die andere vrouw.
Mijn ex werd ook sterker door de aandacht van die andere vrouw. Ik ken hem niet meer terug. Anders ging hij zich kleden en ze haren anders en sieraden. En de telefoon overal mee naar toen. Nu kijk ik terug en denk ik hij was al jaren geleden uitgecheckt. Iedereen zei tegen me hoelaat je hem op al die vakanties gaan. Dat doen je toch met je gezin al man zijnde. En ik thuis maar alles doen en hij leefde ze beste leven. En nu ook zit hij in een mooi huis en vind het helemaal prima. En ik denk dan wat deed ik al die jaren en wie zorgde er voor mij ?? Niemand.
Ja paniek ben ik mee bekend dat kreeg kk steeds na mijn bevallingen. Maar het was nu al weer 8 jaar geleden. Nu terugkijkend waren er al signalen dat ik niet gked ging. Slecht slapen vaak trillen en niet goed eten. En toen kreeg ik aandacht van een ander man ik kende het totaal niet iemand die oprecht ze best deed alles regelde en deed. Ik hoefde niks te doen. Maar ja nu heb ik die man afgezworen omdat bij hem die paniek ontstond zal ik nooit meer afspreken met hem. En dat is maar goed ook. Ik moet leren oke te zijn alleen althans met mezelf. En mezelf op nieuw uitvinden. Maar voor iemand als ik die enorm perfectionist is en controle wil hebben enz stond ik vanaf december stil. Me lichaam kon niet meer. En ik interpreteer al die fysieke sensaties en gedachtes al gevaar en het komt niet goed. Maar nu leer ik ook inderdaad het te accepteren. Dit is nu de situatie en ik ga niet geloven dat dit het is. Dat wilt de angst je wel laten geloven dat het niet meer goed komt. Maar ik ben nu bezig met hulp en zelf studie over zelfliefde en grenzen geven en meer loslaten. Het echt voelen hoe eng het ook is. Maar bedankt voor je tips hoe jij ermee omgaat. Het is een proces. Werken kan ik nu niet. Dat. Fysiek strak staan en dat trillen maakt dat ik eerst neer rust wil vinden. Maar ik doe elke dag wat ik moet doen met spanning. En ja het zal een keer overgaan hoop ik.
Ik hoop gewoon op meer kalmte en rust en acceptatie. En ik over een tijd weer kan denken dit komt wel goed.
Dikke knuffel voor jou!
Heel goed dat je door de angst en paniek heen kunt kijken, en weet dat het over gaat. Want dat gaat het, en het wordt beter. Het is een proces. Elke stap moet je eerst even af maken.
Wij deden ook veel apart, en dat was altijd prima. We vertrouwden elkaar volledig, en hadden onze eigen momenten en dingen samen.
Ik denk vaak dat ik jaloerser had moeten zijn, en eerder op de rem had moeten trappen. Maarja, zo ben ik niet. En hij had zelf ook andere keuzes kunnen maken, ten gunste van wat hij had. Maar kennelijk was het hem niet waard.
Hij checkte pas uit toen zij voorstelde sex te hebben en hij dat wel wilde. Maar dan moesten we eerst uit elkaar. Dat was heel naar. Mn wereld stortte volledig in. 6 weken ervoor was ik nog zijn wereld en wilde hij oud met me worden.
Het nog samen dingen doen gaat me niet om het vertrouwde gevoel, maar ik vind hem gewoon oprecht nog steeds leuk gezelschap. Mijn gevoelens voor hem zijn daarin niet veranderd. Hij is zelfs gezelliger dan "vroeger", omdat hij er nu ook bewust van geniet, terwijl hij het voorheen vooral als gedoe zag. Een taak die gedaan moest worden. Nu komt hij tot het besef dat het eigenlijk best gezellig is, zo'n gezin. Dat ervaren roept ook weer pijn op, vooral vanuit de vraag: waarom moest dit nou? Alles kapot, iedereen is nu ongelukkig. Dat resulteert dan weer in boosheid. Op hem, op haar, op mezelf. En dan gaat het weer ff goed. Steeds iets langer. Daar moeten we ons op blijven focussen.
Jij hebt denk ik vooral eerst nog rust nodig. Je hebt nog veel te verwerken. Het is nog heel vers. Hij is net 2 maanden weg.
Je kunt nog niet accepteren wat er gebeurt is, en dat hoeft ook niet. Belangrijker is nu dat je gaat accepteren hoe je je nu voelt. En daardoor even niet kan werken. En even minder sociaal bent. En je emmertje sneller vol is. Maak het jezelf ook een beetje makkelijk. Met het huishouden enzo.
jeetje, wat heftig voor jou ook zeg allemaal. Lijkt wel of sommige mannen als ze op een leeftijd komen zich ineens afvragen is dit het nou? En ze beginnen aan alles te twijfelen en dan krijgen ze aandacht en voelen ze zich het hele mannetje en verliezen ze totaal uit het oog wat ze hebben. Als je niet happy bent probeer dan eerst het met je vrouw op te lossen. Ipv het buitens huis te zoeken in andere dingen of vrouwen.
Hij is sinds december fysiek weg. Mentaal al jaren. En de laatste 1,5 jaar sliep hij apart ieder deed ze eigen ding. Maar wel in 1 huis. En ik moet inderdaad nog heel veel verwerken. Niet alleen het scheiden en de rouw om wat was en nooit meer zal zijn. Maar ook mezelf zk verloren in al die jaren maar aanstaan. En alles na me toe trekken en niemand dit echt voor mij zorgde. En eigenlijk nooit echt dingen voelen. En nu de afgelopen 2 jaar zoveel onmacht en wanhoop omdat hij maar wegging en het lejk had met oa die vrouw daar in dat land. En ik hier maar werken en zorgen voor de kinderen.
Ik zit te veel in me hoofd en niet in me lcihaam. Het contact met mezelf ben ik een beetje kwijt. Het vertrouwen in mijn lichaam en mijn kunnen is laag. En ik denk dat van waarom werkt me lichaam zo tegen me als het wil dat ik heel waarkm dan al die onrust en angsten en fysiek sensaties die me slopen. En weinig slaap. Maar ik hoor het zo hoort en dst ik het moet accepteren of mee moet leren omgaan tot dat het minder wordt en me lichaam zich weer veilig voelt. Geduld hebben vind ik lastig ontspannen ook. Even stil zitten. Dat komt omdat je dan dingen gsat voelen of denken. En dat moet ik leren.
Ik wil je veel sterkte wensen. Hier ook een scheiding doorgemaakt. En dat is niet niks. De poh heeft geholpen maar ook het besef dat dingen tijd kosten. Belangrijk is om je af te sluiten voor je ex en wat hij wel of niet doet met zijn leven op dit moment. Richt je aandacht op jezelf en jouw eigen leven. Laat momenten van verdriet toe. Maar blijf daar niet eindeloos in hangen. Daar zie ik het bij sommige mensen verkeerd gaan. Het leven bestaat uit fases en die vorige is voorbij. Daarom doe ik ook geen gezinsdingen meer en deel ik geen persoonlijke zaken. Je moet loskomen van iemand. Dat kan heel onnatuurlijk voelen. Maar bouw jouw eigen leven weer op. Wie ben jij zonder hem? Als mens bedoel ik.
Mijn tips:
- Ga bouwen aan jouw leven zonder de kinderen. Dus kijk naar doelen op het gebied van werk, vriendschappen, familie, sport, hobby's. Er zijn apps zoals nmlk en meet 5 om je sociale activiteiten te ondernemen en mensen te leren kennen (geen dating!). Onderneem ook zelfstandig uitstapjes. Ga een keer alleen lunchen, naar de bioscoop of bijvoorbeeld een weekend weg. Leer op jezelf te vertrouwen en kom los van je gezin. Ook zijn er goede podcast over scheiden. En is het goed om dagelijks even naar buiten te gaan (voor je mentale welzijn). Dus ga wandelen of fietsen. Als jij er klaar voor bent kan je kijken naar een nieuw persoon maar dat hoeft helemaal niet. Genoeg vrouwen die bewust single blijven. En soms iemand hebben voor een gezellige avond. Zelfliefde is jezelf leuke dingen gunnen omdat je dat waard bent. Laat je waarde nooit afhangen van anderen. Leer dus ook wat meer egoïstisch zijn (in de zin van assertief voor jezelf kiezen).
- Bouw aan een leven met je kinderen. Zorg voor individuele momenten om bij te kletsen. Onderneem nieuwe activiteiten als gezin. Belast hen niet met jouw verdriet. Reageer enthousiast op hun verhalen over dingen die ze bij hun vader doen. Val hun vader ook niet af maar wees neutraal. Maak kinderen geen doorgeefluik van informatie. Ga nieuwe tradities maken en zie dit als jouw nieuwe leven en gezin. Het is niet slechter dan eerder maar anders. Laat ze zien dat het leven verder gaat en dat jij weer de draad oppakt. Straal positieve energie uit. Ga samen met je kinderen op vakantie en plan uitjes.
Iemand vroeg mij ooit. Het leven is kort. Wil jij werkelijk jaren gaan verspillen aan iemand die klaar is? Blijven hangen in het verleden? Jouw leven is je eigen verantwoordelijkheid. En je mag nu zelf bedenken wat jij ermee wilt doen. Ik geniet nu oprecht van mijn nieuwe leven. Eigen keuzes maken, veel vrijheid. Nieuwe activiteiten en mensen leren kennen. Dat gun ik jou ook!
Beste Izza,
Bedankt voor je bericht met inzichten en tips!
Je hebt gelijk over dat loskomen. Het is niet dat ik hem terug wil. En ik snap wel waarom we hier nu zijn. Het is het deel zelfliefde wat bij mij ontbreekt en daarom zag ik het als een afwijzing dat hij niet wilde vechten en nu een 'Lekker' leventje leeft. Ik zit nu in een proces die in december is ontstaan. Mijn mentale batterij is op. En ja nu ervaar ik lichamelijke dingen en gedachtes en ik ben bezig met professionele hulp. En ben aan het lezen en ik wil hier ook sterker uitkomen. En ik denk dat dit alles gebeurt om een betere versie te worden. Dan alleen maar gejaagd te leven als perfectionist en peolple leaser. Ik was mezelf gewoon kwijt in het overleven.
Ja leuke dingen doen en met vrienden weggaan vind ik nog lastig om dat mijn angstbrein om het zo even te noemen van alles verzint om niet te gaan. Inmiddels door de psycholoog erachter dat dit deel de niet ik gedeelte van mij is maar door trauma en opvoeding zo is gaan leven. Er is dus veel werk aan de winkel. Maar ik ga naar de supermarkt ik spreek af al sta ik strak van de spanning om toch zo het zenuwstelsel weer rustig te krijgen.
Maar ik moet inderdaad niet denken aan een relatie of afspreken dat ging in december fout die afpsraak deed de emmer overlopen en heb die man nooit meer gesproken. Nee de focus moet mezelf worden en ik moet inderdaad deze nieuwe rol en vorm als moeder en vrouw gaan ontdekken. Het geduld ontbreekt me omdat deze dingen zoals de sensaties en gedachtes niet fijn zijn maar inmiddels weet ik dat er tegen vechten niet helpt. Maar goed ik doe elke dag me best en heb de hulp ingeschakeld en doe zelf veel.
Maar nogmaals bedankt voor je tips ik neem ze zeker mee. Echt heel fijn te lezen dat jij je zo goed voelt nu dat geeft hoop.
Groetjes
Elke dag is er één en er komt een dag dat je zoveel gelukkiger bent dan je was met hem. Je moet alleen eerst door een moeras van shit en dat is zwaar. Been there, na een relatie van meer dan 30 jaar. Mijn eerste acties waren: een meditatie app downloaden met korte meditaties, ademoefeningen en affirmaties. En ik ging in mijn eentje wandelen of fietsen, zonnebril op. Kon ik even mijn emoties kwijt zonder dat de kinderen het zagen, want die waren altijd bij mij. Beide dingen helpen vanaf dag 1 en van daaruit ontdek je langzaam weer wie je eigenlijk bent. Uiteindelijk is het een bevrijding, echt!
O en ga niet daten voordat je de oever van het moeras hebt bereikt. De kans is te groot dat je weer in dezelfde valkuilen trapt.
Geef jezelf ook de tijd. Verdriet moet slijten. En nieuwe patronen aanleren kost ook tijd. Probeer in ieder geval dagelijks naar buiten te gaan. En probeer door te zetten bij angst of lichamelijke reacties. Stel jezelf kleine doelen en werk daarnaartoe. Bijvoorbeeld dit weekend zijn de kinderen er niet. Ik ga op de fiets naar de bieb en haal een leuk boek. Of ik ga even een ijsje eten. Hoe is je sociale kring verder? Heb je mensen (collega's, vriendinnen een leuke buurvrouw) waar je iets mee kunt ondernemen? Dat hoeft niets groots te zijn maar bijvoorbeeld lunchen in jullie buurt. Of samen een wandeling maken. Je moet door die angst heen om je brein te leren dat jij het kunt. Dat er geen reden is voor die angst want je hebt het al eerder gedaan. Laat de kinderen jouw drijfveer zijn om weer gezond te worden. De podcasts Roels sosasessies en Omdenken heeft mij geholpen.
Foetsie schreef op 27-02-2026 om 13:39:
O en ga niet daten voordat je de oever van het moeras hebt bereikt. De kans is te groot dat je weer in dezelfde valkuilen trapt.
Eens! Laat een ander geen opvulling zijn maar een aanvulling op je leven. Geen gat gaan opvullen. En zolang jezelf niet in orde bent zul je waarschijnlijk ook de verkeerde personen aantrekken.
beste foetsie en Izza,
Helemaal mee eens!! Daten ga ik zeker niet. Bedankt voor jullie berichten het doet zoveel om te lezen dat je niet alleen staat. En ik ben behoorlijk zelfstandig en droeg ook echt alles thuis. Maar ik loop elke dag buiten en ga erop uit met de meiden. Al voel ik de onrust en lukt het me niet om uren weg te gaan. Maar kk ga wel. Hun zijn ook mijn drijfveer maar als je hier net in zit denk je alleen maar kk raak alles kwijt ik wordt niet beter van deze angst. Maar ik voel wel elke dag iets van verbetering het is op en af. Maar ik ben voor het eerst echt aan het voelen en zie de patronen nu nog mezelf daarin trainen want alles voelt onwennig of alsof het niet bij me past. Het mediteren het lezen het wandelen. Maar ik geloof wel dat het op de achtergrond iets doet. Maar wat jullie zeggen is waar. Ik moet alleen geduld hebben en accepteren dat ik me even goed rot moet voelen. En daarna bouw ik mezelf weer op. Dit is niet alleen een scheiding. Dit is ook mijn lichaam die zegt op deze manier verder leven is niks. Ik moet mezelf op 1 zetten.
Maar ik ga oefenen met dingen alleen doen. En meer mensen vragen om wat te gaan doen en die heb ik. Alleen houdt het gevoel van niet goed worden me tegen. Maar ik ga het doen.
Bedankt beiden!❤️
Ik had in het begin ook heel veel spanning bij uitjes, ook al was het maar voor een paar uur. Terwijl ik de hele wereld over heb gereisd. Je moet gewoon je eigen veiligheid terug vinden en dat duurt een tijdje. Kleine stapjes, je hoeft niet meteen grote dingen te doen. Luister naar jezelf en niet naar anderen, want dat is nu precies de les die je moet leren. Voel wat nu goed is voor jou. Een ander weet dat niet, dat voel je alleen zelf.