Man wilt een proefscheiding
Even hart luchten…Mijn man en ik zijn 10 jaar samen. We hebben 2 kinderen van 5 en 1. Mijn man en ik hebben de afgelopen jaren veel zorgen gehad om de kinderen en daardoor hadden we niet heel veel tijd voor ons 2e. Toch wisten we dit altijd goed te relativeren dat het maar “tijdelijk” is en we snel oppas zouden gaan regelen. Na 1 week op een beurs te zijn geweest voor zijn werk is hij thuisgekomen en heeft gezegd dat hij niks meer voor mij voelt en mij niet meer aantrekkelijk vind. Hij zegt dat hij dit al langer voelt maar heeft er nog nooit een woord over gezegd, ik heb niks gemerkt. Hij zei dat hij er nog voor wilde vechten maar dat heeft hij niet gedaan. Hij is een totaal ander mens geworden en heel gemeen naar mij en de kinderen. Hij zegt spijt te hebben van de kinderen en heeft veel last van alle “prikkels”. Nu is hij die week met een vrouwelijke collega geweest en hij zegt dat hij daar een fysieke aantrekkingskracht mee heeft en het een hele leuke week was. Volgens hem is er niks gebeurd behalve dat ze misschien iets bloot gelegd heeft. Hij blijft er vaag over dus ik vertrouwde dit niet. Hij had het ook al gelijk over een proefscheiding wat natuurlijk gek is als je er niet voor gevochten hebt. 3 maanden op mijn tenen lopen bij een heel ander persoon, wilt hij toch een proefscheiding. In eerste instantie wilde ik dit niet omdat het een vrijbrief is voor hem om met die collega te gaan proberen. Hij wilde niet anders en ik wil hem niet kwijt dus ik had geen keus. Toen hij 1 week uit huis was geweest heb ik op zijn telefoon gekeken (ik vertrouwde het echt niet) ik weet dat het fout is. Ik heb toen gezien dat hij toch met haar aan het appen is en in de eerste week dat hij weg was al gelijk seks met haar heeft gehad. Hij had erover gelogen. Nadat ik het gevraagd heb is hij toch eerlijk geweest maar zegt dat er verder niks tussen hun aan de hand is en dat er ook nog een opening voor mij is. Toch wilt hij niet stoppen met haar maar uitzoeken of hij alleen wilt zijn, met mij of met haar. Ondertussen zit ik hier te wachten met 2 kinderen (1 met veel zorgen). Ik heb geen idee wat hij nu wilt en wat ik zelf voel en wilt. Hij is zo gemeen en blijft zeggen dat de kinderen niet zijn keus waren. Hij is de hoofdverdiener dus ik kan niet in dit huis blijven, maar mijn eigen praktijk zit hier aan huis. Mijn zoontje van 5 gaat nog niet volledig naar school omdat hij problemen heeft met zijn ontwikkeling (geboren met 28 weken). Hierdoor kan ik bijna niet werken en heeft hij fulltime zorg nodig. Mijn woning, werk en hele leven is nu super onzeker en daar maak ik mij zorgen om. Toch krijg ik geen duidelijkheid. Hij ziet de kinderen nu niet veel en appt ook niet hoe het met ze gaat. Hij is heel zakelijk. Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen. Moet ik wachten op hem of hem laten gaan, hoe zit het straks financieel, wat moet ik alvast regelen. Ik loop helemaal vast. Heeft er iemand een soort gelijke situatie meegemaakt? Sorry voor dit lange verhaal!
In aanvulling op de post van Pennestreek: maak sowieso een overzicht van de financiën zoals Pennestreek aanraadt, en bewaar een kopie van alles. Een handtekening van jullie beiden erop is een goed idee, maar als die handtekening er niet komt (omdat hij niet mee wil werken, bijvoorbeeld omdat hij immers nog niet besloten heeft dat hij wil scheiden) dan is het nog steeds een goed idee om de bewijsstukken achter de hand te hebben voor je weet maar nooit.
Maar vergis je niet: als het gaat om het verdelen van de bezittingen dan gaat men normaal gesproken uit van de waarde op het moment van verdeling of de waarde op het moment dat de scheiding wordt uitgesproken. Maar dus niet de waarde op het moment dat je dat overzicht maakt.
Maar goed, dat is allemaal van later zorg. Zo'n overzicht is hoe dan ook een goed idee, ook voor je gesprekken met (rechts)hulpverleners.
Bedankt voor jullie reacties. Ik sta gelukkig al meer dan 10 jaar ingeschreven bij de woningbouw. Ik ben bezig om alle financiën en bezittingen op papier te zetten en ik ga alvast praten met een advocaat/mediator. Verder ben ik heel erg in de war met mijn gevoel. Ik weet niet of ik wel of niet verder met hem wil en kan. Ik wil hem niet kwijt maar ik ben ook heel erg boos nu. Hopelijk komt dat gevoel snel naar boven want ik word er zelf ook helemaal gek van. Hij zet nu zijn rol als vader aan de kant en daar heb ik ook erg veel moeite mee. Hij blijft zeggen dat de kinderen mijn idee waren en co ouderschap zou hij ook echt niet willen. Om het weekend lijkt hem een beter plan. Praten met elkaar lukt bijna niet want alles wat ik zeg verdraait hij in iets negatiefs. Heel moeilijk allemaal. Bedankt voor jullie hulp.
Probeer voor jezelf helder te krijgen wat je nu precies aan hem als persoon niet kwijt wil.
Hoe was hij als vader tot nu toe? Maakte hij wel tijd voor de kinderen, zorgde hij wel eens zelf?
Het is heel pijnlijk voor jou maar zeker ook voor de kinderen dat hij zegt dat de kinderen jou idee waren, eigenlijk zegt hij daarmee dat de kinderen door hem ongewenst zijn. Ik zou het idee van co ouderschap dan ook niet doorzetten nu.
Je gaat geen ander antwoord van hem krijgen zo te lezen en je wilt je kinderen toch ook niet aandoen dat zij in co ouderschap moeten bij een vader die hen eigenlijk niet eens wilde.
Richt je op hoe je dan de zorg voor je kinderen zelf kan regelen met een weekendregeling.
"Je gaat geen ander antwoord van hem krijgen zo te lezen en je wilt je kinderen toch ook niet aandoen dat zij in co ouderschap moeten bij een vader die hen eigenlijk niet eens wilde."
Klinkt logisch, maar aan de andere kant: dan maakt hij maar zin. Hij kan in principe best een serieus aandeel in de zorg voor de kinderen dragen en het redelijk ok doen, ook al had hij misschien liever meer tijd voor zichzelf gehad.
Er zijn per slot van rekening ook massa's andere ouders (vooral moeders) die (veel) meer zorg dragen dan ze eigenlijk graag zouden willen, en meestal gaat dat gewoon goed. Het hoeft niet perfect. Je kan ook proberen in te steken op een gelijkwaardiger zorgverdeling, en pas bijsturen als blijkt dat hij er een bende van maakt. Grote kans dat dat ingrijpen dan uiteindelijk helemaal niet hoeft.
Bij sommige vaders wordt het zorginstinct ook gestimuleerd door erop te wijzen dat meer zorg door vader betekent dat hij minder alimentatie hoeft te betalen en dat moeder meer mogelijkheden krijgt om geld te verdienen waardoor de alimentatie op termijn hopelijk nog meer naar beneden kan.
Wat ondertussen wel gewoon zo is: als er in een gezin een ouderwetse rolverdeling is waarbij de man zich richt op zijn (voltijds)werk terwijl moeder thuis alles regelt, inclusief de zorg voor de kinderen - dus vader plant de kinderen om zijn werk heen, en moeder plant haar werk om de kinderen heen - dan moet er wel enige tijd genomen worden voor een aanpassing als je de zorg voor de kinderen evenwichtiger wil verdelen. Dat kan betekenen dat vader aanpassingen in zijn werk moet doen. Als hij daardoor minder gaat werken, betekent dat ook dat hij minder alimentatie kan betalen. Aanpassing kan ook door kinderen, als ze bij vader zijn, een deel van de dag door anderen te laten opvangen.
Wat in elk geval meestal niet kan is dat een vader meer gaat zorgen voor zijn kinderen, ondertussen evenveel blijft werken en verdienen, en geen externe opvang regelt.
De zin " dan maakt hij maar zin" is wel erg opvoedkundig. Dat zeg je bij kinderen en niet bij volwassen mannen. Hij hoeft niet opgevoed te worden, hij maakt eigen keuzes.
Als hij nu zo duidelijk uitspreekt dat de kinderen haar idee waren en dus eigenlijk door hem ongewenst zou ik dat zeker serieus nemen, hij laat de kinderen nu al helemaal links liggen.
Pas ingrijpen als hij er een bende van maakt impliceert dat moeder de leiding van opvoeden van zowel de kinderen als hem heeft. Dan zijn de kinderen ook een soort van proefkonijn. Ik zou het niet doen.
Juist door hem nu serieus te nemen en met weekendregeling te starten , waarvan hij zegt dat hij dat wel wil zou ook kunnen betekenen dat van daaruit misschien ooit wel meer mogelijk is. Misschien ook niet maar dan heb je in ieder geval voor de kinderen wel een stabielere basis dan met de hakken in het zand ouders. De kinderen zijn nog zo jong en de ouders hebben nog heel lang met elkaar te maken.
Ik snap je standpunt, maar je legt je er dan feitelijk bij neer dat op het moment dat vader geen zin heeft in het zorgen voor zijn eigen kinderen, hij daarin volledig wordt erkend en gefaciliteerd omdat het anders zielig voor de kinderen zou zijn.
Maar er zijn zat ouders die voor hun kinderen zorgen terwijl ze er misschien niet altijd zin in hebben. Misschien heeft TO ook wel niet zo'n zin. Maar zij moet dat maar doen, want zij kan dat wel. Waarom zou vader het niet kunnen? Waarom zou van hem niet verlangd kunnen worden dat hij gewoon ook deels zorgt voor de kinderen waar hij nu eenmaal ook verantwoordelijkheid voor heeft? Het is helemaal geen uitgemaakte zaak dat dat dan voor de kinderen nadelig uitpakt.
Maar klopt het wat hij zegt mbt de kinderen? Die relaties zijn er natuurlijk. Maar dat haal ik hier niet uit. Hij wilde ze destijds wel maar nu niet meer. Daarnaast of hij ze nu wel of niet wilde hij heeft volledig vrijwillig ingestemd met 2 kinderen. Jammer dat ze nu niet uitkomen maar hij had ze niet hoeven maken he? Voor nu zou ik het hem niet te makkelijk maken door zonder enig weerwoord maar alles voor hem te regelen mbt de kinderen. Je hoeft geen 50/50 te doen. Maar maak duidelijk dat een weekendvader die om de week de kinderen een avondje vermaakt niet meer van deze tijd is. Kom je uiteindelijk wel op deze verdeling dan leg hem uit dat hij fors zal moeten gaan betalen. Voor de kinderen. Maar ook omdat dit jou beperkt in jouw mogelijkheden om te gaan werken.
Ik zou voor nu dus niet zomaar akkoord gaan met iemand die geen zin heeft in zijn eigen kinderen. Heb je trouwens goed contact met zijn ouders of goede vrienden die met hem kunnen praten. Het verwerpen van je eigen kinderen wordt door de meeste mensen echt niet als normaal gezien.
Ja ik leg me daar dan bij neer omdat ik mijn kinderen een stabiele en veilige thuisbasis gun waar ze zich welkom en geborgen voelen. Dat is ook mijn plicht als moeder zijnde om dat te bieden. Als vader zo duidelijk laat blijken dat de kinderen door hem niet gewenst zijn en hij niet wil zorgen in co ouderschap dan zou ik idd zeggen "dan niet" mede omdat er een kind met extra zorgbehoefte is.
Als hij nu al zo uitgesproken de kinderen afwijst krijgen de kinderen dat ooit ook van hem te horen. Het accepteren van weekendregeling ipv co ouderschap heeft niet te maken met zielig voor de kinderen maar je wilt als kind ook niet zo lang bij een ouder verblijven die jouw niet eens wil. Het zo sterk afwijzen van kinderen gaat wel verder dan alleen " zielig voor de kinderen".
Niet iedere vader past in het plaatje co ouderschap en gelijke verdeling van zorg. En deze vader naar aanleiding van wat TO beschrijft past daar idd niet in.
In dit geval ben ik dan meer realistisch dan idealistisch.
Hij is altijd een goede vader geweest, maar kon nooit goed tegen de “prikkels” huilen/driftbuien/troep. Hij was vaak weg voor het werk en dan dacht hij ook niet aan de kinderen. Niet even videobellen. Wij hebben een zoontje met veel zorgen, die veel aandacht nodig heeft en daar kan hij niet mee overweg. Ik heb de cursus traumasensitief opvoeden gedaan. Hij zou dit ook gaan leren, want het is heel erg belangrijk dat we allebei hetzelfde doen. Zelfs de school heeft dit gedaan. Helaas heeft hij hier ook nooit moeite in gestoken en kan hij nog steeds niet kalm reageren naar de kinderen.
MamavanRL schreef op 10-06-2026 om 11:28:
Hij is altijd een goede vader geweest, maar kon nooit goed tegen de “prikkels” huilen/driftbuien/troep. Hij was vaak weg voor het werk en dan dacht hij ook niet aan de kinderen. Niet even videobellen. Wij hebben een zoontje met veel zorgen, die veel aandacht nodig heeft en daar kan hij niet mee overweg. Ik heb de cursus traumasensitief opvoeden gedaan. Hij zou dit ook gaan leren, want het is heel erg belangrijk dat we allebei hetzelfde doen. Zelfs de school heeft dit gedaan. Helaas heeft hij hier ook nooit moeite in gestoken en kan hij nog steeds niet kalm reageren naar de kinderen.
Dit vind ik wel kwalijk, om te zeggen 'ik kan er niet mee omgaan'. En er ook geen moeite in steken om dingen te leren. Want ook in een weekend hebben kinderen aandacht nodig en zijn er prikkels. Huilen ze wel eens of hebben ze een driftbui.
Als hij er geen moeite voor doet en dat ook niet wil veranderen, zou ik inderdaad insteken op dat jij meer voor ze zorgt. Zodat ze in ieder geval het gevoel hebben dat ze geliefd zijn en gezien worden. Dat heeft dan wel een financiële consequentie, namelijk dat jij niet meer kan gaan werken en het huis waar jullie nu wonen harder nodig hebt voor de kinderen. Het zou hem sieren als hij jou dan uitkoopt en voldoende alimentatie betaalt.
MamavanRL schreef op 10-06-2026 om 11:28:
Hij is altijd een goede vader geweest, maar kon nooit goed tegen de “prikkels” huilen/driftbuien/troep. Hij was vaak weg voor het werk en dan dacht hij ook niet aan de kinderen. Niet even videobellen. Wij hebben een zoontje met veel zorgen, die veel aandacht nodig heeft en daar kan hij niet mee overweg. Ik heb de cursus traumasensitief opvoeden gedaan. Hij zou dit ook gaan leren, want het is heel erg belangrijk dat we allebei hetzelfde doen. Zelfs de school heeft dit gedaan. Helaas heeft hij hier ook nooit moeite in gestoken en kan hij nog steeds niet kalm reageren naar de kinderen.
Is er bij jou man sprake van een diagnose of trauma?
Jullie zullen toch op een of andere manier moeten gaan samenwerken voor de kinderen bij een scheiding. Dat lukt beter als jullie niet lijnrecht tegenover elkaar komen te staan bij een scheiding.
Hij krijgt ook met een weekend regeling te maken met al die prikkels van de kinderen.
linn19 schreef op 10-06-2026 om 12:19:
[..]
Is er bij jou man sprake van een diagnose of trauma?
Jullie zullen toch op een of andere manier moeten gaan samenwerken voor de kinderen bij een scheiding. Dat lukt beter als jullie niet lijnrecht tegenover elkaar komen te staan bij een scheiding.
Hij krijgt ook met een weekend regeling te maken met al die prikkels van de kinderen.
Nee mijn man heeft geen diagnose of trauma. Wel hebben we veel zorgen gehad om ons zoontje die 14 weken op de NICU heeft gelegen, dus misschien dat hij dat nog niet allemaal verwerkt heeft.
De kinderen gaan 100% voor. Als hij niet op een juiste manier voor hun wilt/kan zorgen is het niet anders helaas. Hun hebben een veilige en liefdevolle omgeving nodig. Hopelijk gaat hij dit allemaal inzien en gaat hij aan zichzelf werken. De kinderen zijn nog zo jong en willen graag bij papa zijn.
MamavanRL schreef op 10-06-2026 om 13:05:
[..]
Nee mijn man heeft geen diagnose of trauma. Wel hebben we veel zorgen gehad om ons zoontje die 14 weken op de NICU heeft gelegen, dus misschien dat hij dat nog niet allemaal verwerkt heeft.
De kinderen gaan 100% voor. Als hij niet op een juiste manier voor hun wilt/kan zorgen is het niet anders helaas. Hun hebben een veilige en liefdevolle omgeving nodig. Hopelijk gaat hij dit allemaal inzien en gaat hij aan zichzelf werken. De kinderen zijn nog zo jong en willen graag bij papa zijn.
Ons meisje is ook veel te vroeg geboren. Mijn herstel duurde lang. Mijn man heeft in die periode álles gedaan thuis. Daar ben ik nog altijd heel dankbaar voor. Maar het was ook overleven en deze periode heeft mentaal meer met hem gedaan dan we lang gedacht hebben. Hij kan soms heel heftig reageren op bepaald gedrag of uitspraken van dochter. Juist nu ze ouder wordt, maar haar gedrag niet altijd leeftijdsadequaat is, komt dat vaker naar boven. Hij heeft hier wel gesprekken over met de POH en gaat binnenkort ook via autismebegeleiding (ons meisje en ik hebben beide autisme) een training volgen.
Ik vind 'het is soms zwaar en moeilijk' echt een heel andere reactie en uitgangspunt dan 'ik wilde eigenlijk geen kinderen, dat was jouw keuze'. Bij 'ik vind x of y lastig' kun je samen zoeken naar passende hulp. Bij 'ik wil de kinderen niet meer' gaat er een deur dicht. Met alle gevolgen van dien.
Lieve mama, verwarde gevoelens. Logisch! Hij is jouw man waar je veel van bent gaan houden. Veel mee hebt meegemaakt. De koude, vreemdgaande man die tegen je loog en nu onduidelijk is, herken je niet. Wie is die man?
Je hoopt misschien nog? Maar knapt ook af op zijn gedrag en woorden?
Er gaat een hoop in je om. Het mag er allemaal zijn. Voor nu is hij verliefd en uitgecheckt van jou en kinderen. Dat is heel pijnlijk. Misschien wordt hij binnenkort wakker. Voor nu word jij steeds bozer én wakkerder. Je neemt goede acties. Maar je gevoel kun je niet zo maar stopzetten.
Geef dat tijd.
Xxx