Man wilt een proefscheiding
Even hart luchten…Mijn man en ik zijn 10 jaar samen. We hebben 2 kinderen van 5 en 1. Mijn man en ik hebben de afgelopen jaren veel zorgen gehad om de kinderen en daardoor hadden we niet heel veel tijd voor ons 2e. Toch wisten we dit altijd goed te relativeren dat het maar “tijdelijk” is en we snel oppas zouden gaan regelen. Na 1 week op een beurs te zijn geweest voor zijn werk is hij thuisgekomen en heeft gezegd dat hij niks meer voor mij voelt en mij niet meer aantrekkelijk vind. Hij zegt dat hij dit al langer voelt maar heeft er nog nooit een woord over gezegd, ik heb niks gemerkt. Hij zei dat hij er nog voor wilde vechten maar dat heeft hij niet gedaan. Hij is een totaal ander mens geworden en heel gemeen naar mij en de kinderen. Hij zegt spijt te hebben van de kinderen en heeft veel last van alle “prikkels”. Nu is hij die week met een vrouwelijke collega geweest en hij zegt dat hij daar een fysieke aantrekkingskracht mee heeft en het een hele leuke week was. Volgens hem is er niks gebeurd behalve dat ze misschien iets bloot gelegd heeft. Hij blijft er vaag over dus ik vertrouwde dit niet. Hij had het ook al gelijk over een proefscheiding wat natuurlijk gek is als je er niet voor gevochten hebt. 3 maanden op mijn tenen lopen bij een heel ander persoon, wilt hij toch een proefscheiding. In eerste instantie wilde ik dit niet omdat het een vrijbrief is voor hem om met die collega te gaan proberen. Hij wilde niet anders en ik wil hem niet kwijt dus ik had geen keus. Toen hij 1 week uit huis was geweest heb ik op zijn telefoon gekeken (ik vertrouwde het echt niet) ik weet dat het fout is. Ik heb toen gezien dat hij toch met haar aan het appen is en in de eerste week dat hij weg was al gelijk seks met haar heeft gehad. Hij had erover gelogen. Nadat ik het gevraagd heb is hij toch eerlijk geweest maar zegt dat er verder niks tussen hun aan de hand is en dat er ook nog een opening voor mij is. Toch wilt hij niet stoppen met haar maar uitzoeken of hij alleen wilt zijn, met mij of met haar. Ondertussen zit ik hier te wachten met 2 kinderen (1 met veel zorgen). Ik heb geen idee wat hij nu wilt en wat ik zelf voel en wilt. Hij is zo gemeen en blijft zeggen dat de kinderen niet zijn keus waren. Hij is de hoofdverdiener dus ik kan niet in dit huis blijven, maar mijn eigen praktijk zit hier aan huis. Mijn zoontje van 5 gaat nog niet volledig naar school omdat hij problemen heeft met zijn ontwikkeling (geboren met 28 weken). Hierdoor kan ik bijna niet werken en heeft hij fulltime zorg nodig. Mijn woning, werk en hele leven is nu super onzeker en daar maak ik mij zorgen om. Toch krijg ik geen duidelijkheid. Hij ziet de kinderen nu niet veel en appt ook niet hoe het met ze gaat. Hij is heel zakelijk. Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen. Moet ik wachten op hem of hem laten gaan, hoe zit het straks financieel, wat moet ik alvast regelen. Ik loop helemaal vast. Heeft er iemand een soort gelijke situatie meegemaakt? Sorry voor dit lange verhaal!
Anna Cara schreef op 10-06-2026 om 13:40:
Lieve mama, verwarde gevoelens. Logisch! Hij is jouw man waar je veel van bent gaan houden. Veel mee hebt meegemaakt. De koude, vreemdgaande man die tegen je loog en nu onduidelijk is, herken je niet. Wie is die man?
Je hoopt misschien nog? Maar knapt ook af op zijn gedrag en woorden?
Er gaat een hoop in je om. Het mag er allemaal zijn. Voor nu is hij verliefd en uitgecheckt van jou en kinderen. Dat is heel pijnlijk. Misschien wordt hij binnenkort wakker. Voor nu word jij steeds bozer én wakkerder. Je neemt goede acties. Maar je gevoel kun je niet zo maar stopzetten.
Geef dat tijd.
Xxx
Dat is inderdaad precies wat ik voel! Dank je.
MamaE schreef op 10-06-2026 om 13:17:
[..]
Ons meisje is ook veel te vroeg geboren. Mijn herstel duurde lang. Mijn man heeft in die periode álles gedaan thuis. Daar ben ik nog altijd heel dankbaar voor. Maar het was ook overleven en deze periode heeft mentaal meer met hem gedaan dan we lang gedacht hebben. Hij kan soms heel heftig reageren op bepaald gedrag of uitspraken van dochter. Juist nu ze ouder wordt, maar haar gedrag niet altijd leeftijdsadequaat is, komt dat vaker naar boven. Hij heeft hier wel gesprekken over met de POH en gaat binnenkort ook via autismebegeleiding (ons meisje en ik hebben beide autisme) een training volgen.
Ik vind 'het is soms zwaar en moeilijk' echt een heel andere reactie en uitgangspunt dan 'ik wilde eigenlijk geen kinderen, dat was jouw keuze'. Bij 'ik vind x of y lastig' kun je samen zoeken naar passende hulp. Bij 'ik wil de kinderen niet meer' gaat er een deur dicht. Met alle gevolgen van dien.
Dat is bij ons precies zo. Zijn emotionele leeftijd is 2,5 terwijl hij 5 is. Hij kan en wilt dat niet begrijpen. Fijn dat jou man wel een training gaat volgen om alles zo goed mogelijk te begrijpen. Heel waardevol! Ja het spijt hebben van kinderen is hier inderdaad een rode draad.
MamavanRL schreef op 10-06-2026 om 14:26:
[..]
Dat is bij ons precies zo. Zijn emotionele leeftijd is 2,5 terwijl hij 5 is. Hij kan en wilt dat niet begrijpen. Fijn dat jou man wel een training gaat volgen om alles zo goed mogelijk te begrijpen. Heel waardevol! Ja het spijt hebben van kinderen is hier inderdaad een rode draad.
Maar dat laatste is natuurlijk wel heel gemakkelijk. Ik heb spijt dus jammer dan. Onze zoon heeft ook een hele moeilijke tijd gehad door zijn diagnose. Mijn man heeft met tijden voor mijn gevoel ook een beetje uitgecheckt. Niet omdat hij spijt had maar omdat hij het lastig vond. En omdat hij dat deed kon ik het niet. Dat heeft bij mij resulteert in een burn-out. Juist toen het beter ging met onze zoon. Na jaren altijd aan te hebben gestaan Ik heb hem dat achteraf best kwalijk genomen maar ook mezelf. Soms denk ik wel eens dat wij vrouwen te gemakkelijk de verantwoordelijkheid nemen. Dat we te gemakkelijk zeggen ik wil niet dat de kinderen eronder lijden. Want 9 van de 10 keer is het de man die eronder lijdt en helemaal niet de kinderen. Alsof het voor jou altijd gemakkelijk is om met een kind met extra behoeften om te gaan. En jij doet het ook gewoon.
Wat je vaak ziet is dat moeders alles overnemen en de problemen wel oplossen. Maar een vader is er ook nog en mag ook op zijn verantwoordelijkheid worden gewezen. Je hebt de vrijheid om je partner te verlaten. Een huwelijksakte zegt feitelijk niet zoveel als mensen denken. Maar je kunt niet scheiden van je kinderen. Ook als het geen leuke kinderen zijn. Ik zou dus alles inzetten op een minimale zorgplicht. En geen discussie over dat je ze niet wilde. Dan had je ze niet moet maken! Ze zijn er nu eenmaal. Op dat punt mag to zich best wat sterker laten gelden. Die kinderen hebben zelf immers ook behoefte aan een vader. En wellicht kost het hem tijd om te wennen aan de situatie en het alleen opvoeden. Maar dat zal hij in die weekenden ook moeten doen.
Dat hij aangeeft dat hij het nu niet wil, betekend niet dat dat het startpunt moet zijn van jouw onderhandelingen.
Bij het begin geef je beiden de ideale situatie op: die van TO zou dan 50/50 zijn, en voor aanstaande ex 0/100. Dat laatste wordt niet zo snel geaccepteerd maar iets er tussen wel. Bv 60/40 , om en om het weekend van vrijdag tot maandag + 1 doordeweekse avond elke week.
Maar om te beginnen bij zijn optimale punt en dat jij dat al min of meer geaccepteerd hebt is geen goed begin van de onderhandelingen.
Izza schreef op 11-06-2026 om 15:01:
Wat je vaak ziet is dat moeders alles overnemen en de problemen wel oplossen. Maar een vader is er ook nog en mag ook op zijn verantwoordelijkheid worden gewezen. Je hebt de vrijheid om je partner te verlaten. Een huwelijksakte zegt feitelijk niet zoveel als mensen denken. Maar je kunt niet scheiden van je kinderen. Ook als het geen leuke kinderen zijn. Ik zou dus alles inzetten op een minimale zorgplicht. En geen discussie over dat je ze niet wilde. Dan had je ze niet moet maken! Ze zijn er nu eenmaal. Op dat punt mag to zich best wat sterker laten gelden. Die kinderen hebben zelf immers ook behoefte aan een vader. En wellicht kost het hem tijd om te wennen aan de situatie en het alleen opvoeden. Maar dat zal hij in die weekenden ook moeten doen.
In theorie helemaal eens. Maar als vader echt niet wil, gebeurt het niet. Mijn ex kwam het kind gewoon niet halen en als ik bij hem voor de deur stond, deed hij niet open. Hij werd regelmatig op zijn verantwoordelijkheden gewezen, ook financieel, maar het boeide hem gewoon niet. En ik ga echt geen klein kind voor een dichte deur achterlaten. Dat zal TO ook niet doen. Dus los je het maar zelf op. De enkele keer dat het kind bij vader was, liet hij iemand die hij uit de kroeg kende (en die geen Nederlands sprak) oppassen en ging hij zelf weg. Ik was zooooo blij toen het kind een jaar of 12 was en geen oppas meer nodig had!
Het gevolg is wel dat het inmiddels volwassen kind vader maar hooguit 2x per jaar ziet en zich verder geen bal van hem aantrekt.
