Home » Forum » Omgang na 3 jaar weer opstarten

omgang na 3 jaar weer opstarten???

54 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
Ans
Maar Mo

Wat bedoel je zelf dat het goed van je is dat je omgang met vader nooit in weg hebt gestaan, terwijl je daar wel reden voor had, terwijl veiligheid van je kind(eren) niet op het spel stond?
Ik kan me geen enkele goede reden bedenken (behalve veiligheid kinderen) omgang in de weg te staan?

Jo Hanna
Mo

"Ik denk dat moeders eens onder ogen moeten gaan zien dat het niet aan hen is een redelijk functionerende vader voor het kind te organiseren. Dat is aan vader zelf."

Dat klopt helemaal! Dat zie ik ook zeker als een valkuil voor moeders die samen met 'moeilijke mannen' kinderen hebben gekregen (waar ik mezelf ook toe reken). De kunst is de vader de vader te laten zijn die hij is zonder daarover al te veel te willen oordelen. Terwijl je wel de grens in de gaten houdt van wat 'echt' schadelijk is (verbaal, fysiek, psychisch, seksueel geweld) en daarop in te grijpen met de middelen die je ter beschikking staan (grenzen stellen, bijsturen, begeleiding inschakelen, juridisch ingrijpen). Dit is niet zo gemakkelijk. Maar volgens mij doen vrouwen dit niet voor hun exen maar voor hun kinderen.

In onze situatie heb ik heel goed beseft dat vader zeker ook kwaliteiten heeft, behoorlijk veel zelfs. Hij heeft alleen ook wat heel rottige tekortkomingen die er behoorlijk inhakken als het misgaat. Oplossen kun je dat natuurlijk niet. Wel soms er zo goed en zo kwaad als dat gaat doorheen laveren tot het weer wat rustiger wordt.

Een kind heeft maar 1 vader, daar zal hij/zij het mee moeten doen. Je kunt een vader niet inruilen voor een andere. Ik ben daarom wel bereid geweest energie te stoppen in de ontwikkeling van de relatie tussen kinderen en vader. Maar ik snap ook heel goed wat je zegt, dat je het als moeder uiteindelijk niet kunt en hoeft te fixen.

Mo
Ans

ja daarheb je helemaal gelijk in

Mo
JoHanna

Je begrijpt wat ik bedoel, en ik begrijp ook wat jij bedoelt: je wilt het beste voor je kind.

Maar als een vader zich gedraagt zoals hij nu eenmaal is, bijvoorbeeld door de band met het kind niet op te bouwen of te onderhouden, wie ben jij dan als moeder om dat maar naarstig te proberen te faciliteren? Want ooit krijgt kind dan toch de kous op zijn kop.
Het kan zomaar zijn dat je vader juist zelfs helpt te volharden in zijn gedrag van geen verbinding met kind uit zichzelf maken.

Het is een dynamiek die ik veel zie in allerlei vormen: schoondochters die de verjaardag van schoonmoeder onthouden en cadeautjes kopen 'want Jan vergeet dat toch en dan is het zo rot dat ze niets van haar zoon hoort'. Echt heel lief natuurlijk maar waarom mag gewoon niet blijken hoe Jan is?

Nou ja, dit voert weer verder van de discussie weg.
On topic:
Ik blijf vinden dat als kind zelf aangeeft niet te willen je eerst goed moet kijken of kind dat niet om jou zegt en je eigen rol eerlijk bezien. Maar als zoals hier blijkt dat kind om redenen uit zichzelf als angst aangeeft niet te willen, dat gehonoreerd moet worden. Zou vader kind een boodschap geven als 'goh, ik ben er niet geweest voor je en dat spijt me, ik wil dat goed maken maar ik begrijp het ook als je tijd nodig hebt maar ik ben er voor je als je dat wilt' dan zou ik rustig met kind de voordelen bespreken en hem/haar mogelijkheden bieden als ook vertellen dat ieder mens fouten maakt en een tweede kans verdient.

Het lijkt er hier echter op dat vader zijn eigen rol niet onderkent en zijn vaderschapsrechten op komt eisen zonder het kind 'te zien'. Dan zou ik inderdaad, zijn verleden en de weigering van mijn kind indachtig, eens goed achter mijn oren krabben of ik dat als moeder wel zou willen faciliteren.

In dat faciliterende vind ik de rol van de moeder zelfs grensoverschrijdend dus: hoewel vader zich abject gedragen heeft en kind hem niet wil zien vind ik dat het moet en ga dat regelen op mijn manier.

Nee... laat mensen, ook vaders en kinderen. En het is hier meer dan duidelijk hoe kind er over denkt.

Miekemieke
nooit pushen

Ik vond het vreselijk toen mijn moeder na de scheiding zo haar best deed om een 'gewone' omgang tussen mij en mijn vader te bewerkstelligen. Mijn moeder zette zichzelf daarmee op een soort van voetstuk, de 'goede' 'verstandige' moeder (hier hoort een kots emoj) Maar dat ging wel ten koste van mij want mijn vader had helemaal geen zin in omgang en daarmee was ik in een klap een sneu kind en moest ik ook nog dankbaar zijn voor mijn 'geweldige' moeder die er wel was voor haar 'project' want dat ben je dan.

Laat gaan als een vader niet wil, komt veel voor in de natuur en verder geen woorden aan vuil maken.

tsjor
Maar

hier wil hij toch wel? Dat was juist het probleem. Tsjor

tsjor
Zo'n grote variatie

Er zit nog zo'n grote variatie tussen pushen, moeten, dwingen en een kind de kans geven om zelf een eigen relatie op te bouwen met een ouder. Het vraagt wat creativiteit en denkvermogen, dat is waar.

Tsjor

Mamaveertigplus
Vraag

Maar wat als een kind echt niet zelf wil. En moeder zich erg inzet om de band te herstellen tussen vader en kind maar kind wil zelf echt niet. Moet het kind dan getraumatiseerd worden door hem of haar ruw bij de arm te pakken en naar de vader te duwen? Dat zou toch kindermishandeling zijn?

Hermelien
Kromme tenen

Ik krijg kromme tenen van de reacties van Tsjor. Ik lees heel veel op dit forum, maar reageer bijna nooit. Toch kan ik het nu niet laten.
Dit kind voelt zich niet veilig. Er is een geschiedenis van huiselijk geweld, maar hé, vader zou weleens veranderd kunnen zijn. En dus moet het kind, dat net in rustig vaarwater is beland ‘omgaan met zijn angst’. Of erger: ‘zelfs als vader agressief wordt, kan het kind kleur geven aan die angst’.

Jaja. En wat schiet het kind daar in hemelsnaam mee op, behalve dat het doodsbang zal zijn? Het is taalkundige mooipraterij , ‘kleur geven aan angst’, een mooi eufemisme voor kind een trauma op laten lopen.

Maar ja, die vervelende moeders hè? Die hebben zelf hun ‘angsten niet verwerkt’. Noemen we dat zo, als je afstand houdt van iemand die je mishandeld heeft?

tsjor
Hermelien

Het is meer dan ' taalkundige mooipraterij'. Het is vooral ook 20 jaar levenservaring.

Maar je kunt ook de bijdragen van Temet nog eens goed lezen en dan vooral het juridische proces. Ze beschrijft daarin heel helder wat er gebeurt als het voor de rechter komt.

Tsjor

Mom1977@
reactie

Ik merk dat het veel in mij losmaakt. Ik zie ook zeker de juridische kant van het verhaal. Ik heb tijdens de scheiding de kinderbescherming in huis gehad voor een gesprek, die zeggen dan heel droog: jij hebt ervoor gekozen om kinderen te krijgen met zo'n man. Wat kan ik daar nu mee? En zo loop je steeds tegen onwetendheid van mensen aan. Mensen die hulpverlener zijn, moeten die juist de kennis hebben over de dynamiek van huiselijk geweld? Veilig thuis die aangeven, tja, je moet dan maar met vader overleggen. HALLO.. hij heeft zojuist de kinderen meegenomen, in strijd met de afspraken en wil niet zeggen waar ze zijn en of ze terugkomen. Kind krijgt ZIJN slaapmedicijn voorgeschoteld zodat hij geen weerstand kan geven om toch bij papa te blijven. In welk opzicht is dat oké voor een kind? Ik heb therapie gehad en ben niet meer bang voor ex. Ik zie nu wel wat er gebeurd is tijdens het huwelijk. Ik zie hoe de zijn handelen is geweest. En hoe het ging toen ik toestemming moest hebben voor de therapie die zoon moest hebben omdat hij verlatingsangst heeft en tot 0:00 s'nachts wakker ligt. Ik weet wat voor een man het is. En mijn andere kinderen ook.Zij hebben geen contact meer en willen dat absoluut niet oppakken.

Mamaveertigplus
Vraag

Kan iemand mijn vraag beantwoorden?

Carla
Mom

Ik voel mee met je twijfel en zorgen.

Maar je moet Temets verhaal wel serieus nemen.

Even een vraag, je schreef “ hij heeft zojuist de kinderen meegenomen, in strijd met de afspraken en wil niet zeggen waar ze zijn en of ze terugkomen. ”

Ik neem aan dat je bedoelde dat hij de kinderen toen meegenomen had, niet nu (zojuist)?

Mo
Mom1977

Ik wilde net vragen hoe het nu was, of onze tegengestelde meningen je wat helpen of juist de stemmen vertegenwoordigen die je zelf in je hoofd hoort hierover.
Heel rot dat je zo weinig gehoord en gezien wordt door instanties hierin. Ik heb jaren in de vrouwenhulpverlening gewerkt en helaas is dat waar veel mishandelde vrouwen mee te maken hebben. Gewelddadige vaders worden beschermd vanuit instanties juist door niet te kiezen voor de mishandelde partij en de handen ervan af te trekken.

Het juridisch traject en een publieke opinie dit van mening is dat een mishandelende vader beter is voor een kind dan geen vader is hier een weerslag van. Dat zie je ook in dit draadje.
Het moet erg alleen voelen.
Sterkte

Mo
ja

eens met Carla: het juridisch verhaal van Temet serieus nemen. Zo goed mogelijk proberen te laveren tussen de gevoelens van je kind en de juridische (on)mogelijkheden die je hebt.

Mom1977@
Reactie

Net na de scheiding heeft ex man de kinderen mee genomen. Advocaat zei; politie bellen, politie zei; veilig thuis bellen, die zeiden overleg maar met vader. Maar ja...die nam niet op. Aangifte gedaan, na veel aandringen. Agent belt vader, die zegt; ik breng ze heus wel terug. Naderhand
blijkt dat de hulpverlener die ons was toegewezen vader " geadviseerd" heeft om dit te doen om zijn punt duidelijk te maken. Ongelooflijk... Dus ja..het voelt eenzaam. Ik voel me inbegrepen en er waren tijden dat ik zowat ging twijfelen of ik inderdaad wel mishandeld was of dat ik het allemaal maar verzonnen had. Want zo'n sterke vrouw als ik ben, dat overkomt haar toch niet. Je gaat toch weg met de kinderen na de eerste klap. Ongetwijfeld herkenbaar hier...

Fientje
komt dichtbij

Dit hele verhaal komt heel dichtbij. Ik heb in hetzelfde schuitje gezeten. Mijn kinderen zijn toegewezen aan de mishandelende vader....volgens een hulpverlener ook beter want nu was de kans dat de kinderen het zouden overleven groter.
"Jij hebt kinderen gekregen met zo'n man" daar krijg ik de kriebels van. "Zo'n man" is een man die gestudeerd heeft en die een Verklaring Goed gedrag nodig heeft voor zijn werk en ja dus ook nog steeds heeft. Werkt met kinderen....en dat met zijn geweldadige gedrag.
"Je gaat toch weg met de kinderen bij de eerste klap" voor de eerste klap kwam was er al jaren sprake van psychische oorlogsvoering, manipulatie en dreigementen. Bij de eerste klap weggegaan. En wat staat er in het VT rapport? Geen huiselijk geweld, vrouw verzint het.
Er is in NL heel veel hulp voor de dader en de slachtoffers (de moeder en de kinderen) worden aan hun lot over gelaten.
"Later gaan de kinderen zelf keuzes maken" Wist je dat de meeste kinderen vaak pas halverwege hun leven zijn eer ze zelf keuzes gaan maken? Vaak is er dan al een heel spoor aan problematiek voorbij gekomen vanwege onveilig gevoel, depressie, eetstoornissen, drank en drugmisbruik. Maar hoe kunnnen ze 'veilig' keuzes maken als dit verstoting, geweld of de dood tot gevolg kan hebben?
Het systeem klopt niet. Er is te weinig kennis over deze problematiek. Dit levert steeds meer schade op. Mishandelde kinderen gaan later ook mishandelen. Ze hebben nooit iets anders gezien. Hoe goed is dat?

Mo
Temet /Mom1977

Een vriendin van mij had een soortgelijke ex als ts. Hij wilde ook na een tijd niks van zich te laten horen zijn kind zien. Mijn vriendin had toen een brief opgesteld: "okay, dan zou ik graag van je willen horen wanneer, met welke regelmaat en ik wil het het eerste jaar onder toezicht van een professional. "
Die ex heeft vervolgens niets meer van zich laten horen.
Hoe ligt het in dit geval als zij zo'n brief opstelt en hij weigert dat toezicht? Kan zij dan de omgang weigeren juridisch gezien?

Mom: hoe groot schat je de kans in dat hij het op een rechtszaak aan laat komen? In het geval van vriendin was al een beetje duidelijk hoe haar ex zou reageren. Je weet van sommige mensen dat ze impulsen kunnen hebben maar als puntje bij paaltje komt te veel andere dingen aan hun hoofd hebben om door te zetten

Temet
Mo

"Die ex heeft vervolgens niets meer van zich laten horen.
Hoe ligt het in dit geval als zij zo'n brief opstelt en hij weigert dat toezicht? Kan zij dan de omgang weigeren juridisch gezien?"

Er is een algemene wetsbepaling die stelt dat het kind en de ouder recht hebben op omgang met elkaar. Maar er is geen bepaling die zegt dat moeder omgang moet laten plaatsvinden, noch is het strafbaar om omgang te weigeren.

Als iemand een omgangsregeling wil kan hij de rechter daarom verzoeken. Als de rechter een regeling vastlegt is het de bedoeling dat partijen zich daaraan houden. Ligt een van partijen dwars, dan kan een veroordeling tot nakoming op straffe van een dwangsom worden gevraagd.

Je vriendin heeft het handig aangepakt door niet categorisch te weigeren, maar een opening te bieden, maar daarbij wel voorwaarden te stellen. Dan ligt de bal weer bij vader. Die heeft die bal laten liggen.

Als vader in die omstandigheden naar de rechter loopt om omgang te eisen dan heeft hij wel wat uit te leggen, want waarom is hij niet ingegaan op de uitgestoken hand van moeder? Zo zet vader zichzelf op achterstand.

Je ziet dat in de praktijk soms nog wel eens trouwens: moeder wil maar beperkt omgang, vader wil meer, en in plaats van dan dat mindere voorlopig te accepteren en ondertussen het meerdere bij de rechter te verzoeken, neemt vader ook dat mindere niet. Dat is buitengewoon dom, want ten eerste wekt het de indruk dat het je meer te doen is om je gelijk dan om je kind, en ten tweede wordt er t.z.t ook door die rechter langzaam opgebouwd, en dat opbouwen begint op die manier later dan wanneer vader alvast het aanbod van moeder maar had aangenomen in afwachting van de uitspraak van de rechter.

Groeten,

Temet

Mo
Temet /Mom1977

dank je wel, tTemet

Mom ik hoop dat je iets hebt aan het gedegen antwoord van Temet

Mom1977@
reactie

dank jullie wel voor het meedenken.
Vader heeft inmiddels een omgangshuis voorgesteld. Ik heb hem vriendelijk gevraagd mij tijd te gunnen om dit te overdenken. Hij leek dit wel te begrijpen.
Ik laat het er verder bij voor wat betreft dit draadje.

Jo Hanna
Fijn

Fijn dat hij zelf zo'n realistisch voorstel doet en ook fijn dat hij respect en begrip lijkt te hebben voor jouw aarzeling. Dat geeft voorzichtig wat aanleiding tot optimisme. Succes Mom1977@! Het is gewoon heel lastig.

Mo
ja

mooie ontwikkeling! Hoop op een goede uitkomst voor alle partijen

Pagina's

Leerachterstand wegwerken, hoe doe je dat?!

Lees hier of je kind een achterstand heeft en wat je kunt doen.