Problemen met ex
Hallo allemaal,
Een aantal van jullie kennen mijn verhaal wel van eerdere berichten hier. Mijn ex en ik zijn sinds een aantal maanden uit elkaar. We hebben samen een zoontje. Mijn ex is verslaafd en daarom wil ik dat hij ons zoontje alleen onder toezicht ziet. Veilig thuis heeft onderzoek gedaan en we zijn doorverwezen naar een bor traject, hiervoor staan we op de wachtlijst. In de tussentijd heeft mijn ex een advocaat ingeschakeld en geprobeerd omgang te krijgen maar helaas is dit niet gelukt omdat hij niet akkoord gaat met de voorwaarden en daardoor is de omgang nu opgeschort. Ik vind het heel erg moeilijk om met mijn ex om te gaan, hij is erg manipulatief. Heeft iemand ervaring met zo'n zelfde situatie en tips voor mij?
linn19 schreef op 20-06-2026 om 13:56:
[..]
Zo te lezen laat jij je elke keer nog overvallen bij direct contact met hun, zeker face to face. Van wat ik lees zit jij er steeds teveel met je gevoel in en reageer jij elke keer reactief of je denkt iets maar spreekt het niet uit.
probeer jezelf er echt in te trainen dat je er wat zakelijker naar kijkt. Je hebt alle verslagen achter je staan, je kunt echt veel zelfverzekerder zijn en bij jezelf denken " okee ik ben aan boord met dit zoveelste traject maar ben niet gekke henkie, we zijn al zo lang bezig, vader heeft al zoveel kansen gehad, we starten niet bij nul".
Als je deze gedachte hebt kun je in face to face gesprekken makkelijker "domme" vragen als " heeft hij gezag" pareren door te zeggen nee maar dat staat ook in het verslag heeft U dat verslag ook?
Zo ook bij die "domme" opmerking van haar dat hij een kans verdient. Dan zou je kunnen zeggen " we zijn in ( jaar...) gestart met ......en vele trajecten al gedaan dus vader heeft al vele kansen gehad maar dit staat allemaal ook in het verslag, die heeft U toch ook gekregen?
Je staat echt veel sterker dan je denkt, dat mag je best uitstralen.
Verslag van hun is ontzettend vaag dus goed dat je daar meer van verwacht.
Doe dat dan op punten ( zakelijk dus) " bv ik mis concreet "
-welke consequenties.
-overleg met mij welke dagen ik zoon kan brengen, hoe spreken we dat concreet af.
Lees op die manier verslag door.
En dus niet " heb er geen goed gevoel bij/over, maar maak het ook contreet voor jezelf en hun.
Ja je slaat de spijker op zijn kop. Ik heb heel veel moeite met dit soort gesprekken. Ik ben heel erg zenuwachtig en ik voel me onzeker en angstig en dat maakt het niet makkelijk. Tijdens het gesprek laat ik dat niet echt zien, ik ben heel rustig en niet emotioneel. Maar ik kan op zo'n moment niet altijd adrem reageren op wat hun zeggen. Na zo'n gesprek denk ik dan oh ik had dat moeten zeggen. En dan vind ik mezelf weer stom dat ik dat niet gezegd heb. Ik werk daar al een tijdje aan en het gaat op sommige momenten ook wel beter maar niet altijd. Het ligt er ook aan hoe ik in mijn vel zit. Een paar maanden geleden voelde ik me goed en toen had ik dat gesprek met die gezinscoach en toen heb ik het heel goed gedaan vind ik zelf. Daar was ik toen ook wel trots op. Maar nu ben ik erg moe en ik heb veel stress en daardoor voel ik me minder sterk en dan lukt het me ook minder goed om mijn mannetje te staan tijdens zo'n gesprek. En het scheelt ook wie er tegenover mij zit en wat voor functie diegene heeft. En hoe belangrijk dat gesprek is, hoeveel er vanaf hangt. En ook hoe diegene is, en op mij overkomt. Het heeft met zoveel factoren te maken
Worteltaart schreef op 20-06-2026 om 09:46:
[..]
Ik lees vage afspraken die absoluut niet SMART zijn omschreven. Wat is tijdig afzeggen bijvoorbeeld, een week vooraf of een dag? Wanneer is duidelijk dat hetveilig is voor zoon? Uit welk gedrag blijkt dat? Of kan iemand anders dat bepalen? Ik vind t een hoop blabla.
Helemaal mee eens. Supervaag.
TO, heb je niet een vriendin die wat zakelijker is en minder emotioneel erin staat) en die jou kan helpen bij een mail waarin je zakelijk reageert op het verslag en alle vaagheden om aan te geven dat jij nog geen concreet plan met SMART-afspraken hebt gezien en daar ook dus nog niet mee akkoord bent.
En waar je ook andere opmerkingen en vragen in verwerkt?
Want je reageert wel emotioneel (en dat op zich is natuurlijk wel begrijpelijk na alles wat je moet hebben doorstaan en ik begrijp ook dat je er moedeloos van word), terwijl het wel handig is daarna er weer zakelijk naar te kijken.
En bij voorkeur zou ik ook kijken of je voor dit soort besprekingen het al met iemand kunt voorbereiden (eerst zelf en dan met een zakelijke vriendin doornemen), zodat je al zelf van alles op een rijtje hebt gezet en dat tijdens het gesprek ook meteen kunt afstemmen. Niet dat je achteraf bedenkt: oh, dit hebben ze niet gevraagd of dit heb ik niet gezegd.
En als jouw verwachting is dat ze niet met hem communiceren over het 'plan' tot jij het geaccordeerd hebt, dan zou ik dat voor zo'n gesprek als belangrijk punt opschrijven zodat je het niet vergeet expliciet te vragen of dat klopt.
En gezien je huidige ervaringen, zou ik zo'n afspraak dan zelf meteen na het gesprek per mail aan hen bevestigen. Zodat hopelijk niet gebeurt wat er nu is gebeurd. Al die vage mondelinge dingen, dat schiet niet op.
Catwoman schreef op 20-06-2026 om 17:49:
[..]
Ja je slaat de spijker op zijn kop. Ik heb heel veel moeite met dit soort gesprekken. Ik ben heel erg zenuwachtig en ik voel me onzeker en angstig en dat maakt het niet makkelijk. Tijdens het gesprek laat ik dat niet echt zien, ik ben heel rustig en niet emotioneel. Maar ik kan op zo'n moment niet altijd adrem reageren op wat hun zeggen. Na zo'n gesprek denk ik dan oh ik had dat moeten zeggen. En dan vind ik mezelf weer stom dat ik dat niet gezegd heb. Ik werk daar al een tijdje aan en het gaat op sommige momenten ook wel beter maar niet altijd. Het ligt er ook aan hoe ik in mijn vel zit. Een paar maanden geleden voelde ik me goed en toen had ik dat gesprek met die gezinscoach en toen heb ik het heel goed gedaan vind ik zelf. Daar was ik toen ook wel trots op. Maar nu ben ik erg moe en ik heb veel stress en daardoor voel ik me minder sterk en dan lukt het me ook minder goed om mijn mannetje te staan tijdens zo'n gesprek. En het scheelt ook wie er tegenover mij zit en wat voor functie diegene heeft. En hoe belangrijk dat gesprek is, hoeveel er vanaf hangt. En ook hoe diegene is, en op mij overkomt. Het heeft met zoveel factoren te maken
Goed dat je ziet waar het door misgaat. Dat is begin van verbetering! Bereid je gesprekken wel goed voor door veel dingen op te schrijven? Zou dat helpen?
Kan je niet een vriendin bij zo'n gesprek laten zijn?
Mag dat misschien?
Zou dat helpen, zulke morele steun?
En dat je het dan met diegene voorbereidt, dat diegene jou helpt om dingen te zeggen die jij niet kunt zeggen op zo'n moment. Of jou alleen al het zelfvertrouwen geeft waardoor je wel meer assertief kunt reageren?
Sterkte, het is natuurlijk sowieso een vervelende situatie en al zo lang. En kost je bakken met tijd en energie.
En by the way: "En dan vind ik mezelf weer stom dat ik dat niet gezegd heb." Die gedachte is niet zo helpend, he?
Dus probeer daar vooral niet in te blijven hangen.
Iedereen heeft momenten en situaties waar je dingen niet zo zegt of aanpakt zoals je zou willen. Dat is allemaal heel menselijk. Het handigste is niet om jezelf dan verwijten te maken, maar om te kijken hoe je het praktisch kunt aanpakken om het alsnog achteraf (via de mail) te corrigeren (zo snel mogelijk na het gesprek) en hoe je het een volgend gesprek anders kunt voorbereiden en aanpakken zodat het dan beter gaat (dingen op papier, vriendin erbij of iets dergelijks).
Veel sterkte ermee.
ArianneH schreef op 20-06-2026 om 20:06:
[..]
Goed dat je ziet waar het door misgaat. Dat is begin van verbetering! Bereid je gesprekken wel goed voor door veel dingen op te schrijven? Zou dat helpen?
Kan je niet een vriendin bij zo'n gesprek laten zijn?
Mag dat misschien?
Zou dat helpen, zulke morele steun?
En dat je het dan met diegene voorbereidt, dat diegene jou helpt om dingen te zeggen die jij niet kunt zeggen op zo'n moment. Of jou alleen al het zelfvertrouwen geeft waardoor je wel meer assertief kunt reageren?
Sterkte, het is natuurlijk sowieso een vervelende situatie en al zo lang. En kost je bakken met tijd en energie.
En by the way: "En dan vind ik mezelf weer stom dat ik dat niet gezegd heb." Die gedachte is niet zo helpend, he?
Dus probeer daar vooral niet in te blijven hangen.
Iedereen heeft momenten en situaties waar je dingen niet zo zegt of aanpakt zoals je zou willen. Dat is allemaal heel menselijk. Het handigste is niet om jezelf dan verwijten te maken, maar om te kijken hoe je het praktisch kunt aanpakken om het alsnog achteraf (via de mail) te corrigeren (zo snel mogelijk na het gesprek) en hoe je het een volgend gesprek anders kunt voorbereiden en aanpakken zodat het dan beter gaat (dingen op papier, vriendin erbij of iets dergelijks).
Veel sterkte ermee.
Ik heb het gesprek met de gezinscoach van laatst wel voorbereid door op te schrijven wat ik allemaal al geprobeerd heb en waar mijn zorgen liggen en wat ik belangrijk vind ed. Maar voor dit gesprek heb ik me niet echt voorbereid omdat ik dus al met die gezinscoach heb gesproken en zij een heel uitgebreid verslag had gemaakt daarvan. Zij heeft dit verslag ook naar de omgangsbegeleider gestuurd dus die weet ook hoe de situatie in elkaar steekt en wat ik wil.
Ik heb helaas geen vriendin die bij zo'n gesprek aanwezig kan zijn. Ik heb wel een vriendin die in een soortgelijke situatie zit met kinderen van een verslaafde ex en zij zit ook met gedoe met hulpverlening en ik praat er met haar wel over en zij helpt mij daar soms ook wel mee. Maar zij heeft het erg druk en heeft niet altijd tijd dus ik heb met haar nog niet over deze situatie gesproken.
Catwoman schreef op 20-06-2026 om 20:47:
[..]
Ik heb helaas geen vriendin die bij zo'n gesprek aanwezig kan zijn..
Ook geen broer, zus, vader, moeder, buurvrouw, goede collega, whatever? In ieder geval iemand die goed op de hoogte is van je huidige situatie (en verleden), maar er emotioneel iets verder vanaf staat?
Absoluut geen aanval of oordeel, maar deze situatie loopt nu al jaren en verbaasd het mij dat je nog steeds hetzelfde lijkt te reageren op de hulpverlening als toen jullie zoon net was geboren en het traject nog moest starten. En nogmaals, absoluut geen aanval, want het is zeker heel erg zwaar en super vermoeiend vooral, maar je laten bijstaan door iemand anders lijkt mij geen overbodige luxe.
RoodVruchtje schreef op 21-06-2026 om 19:32:
[..]
Ook geen broer, zus, vader, moeder, buurvrouw, goede collega, whatever? In ieder geval iemand die goed op de hoogte is van je huidige situatie (en verleden), maar er emotioneel iets verder vanaf staat?
Absoluut geen aanval of oordeel, maar deze situatie loopt nu al jaren en verbaasd het mij dat je nog steeds hetzelfde lijkt te reageren op de hulpverlening als toen jullie zoon net was geboren en het traject nog moest starten. En nogmaals, absoluut geen aanval, want het is zeker heel erg zwaar en super vermoeiend vooral, maar je laten bijstaan door iemand anders lijkt mij geen overbodige luxe.
Nee dat heb ik niet, helaas.
Ik reageer niet hetzelfde als toen mijn zoon net geboren was. Toen we met de eerste hulpverleners bezig waren was het veel erger. Ik sliep de nacht ervoor niet van de spanning en tijdens het gesprek had ik de hele tijd pijn in mijn buik en waren mijn handen aan het trillen en ik was ook vaak emotioneel tijdens de gesprekken. Dat heb ik nu allemaal niet meer dus er zit wel verbetering in maar ik ben nog niet tevreden en ik werk er daarom ook aan om nog beter deze gesprekken in te gaan.
Maar dat ik tijdens het gesprek van afgelopen week niet mondig genoeg heb gereageerd op de omgangsbegeleider heeft niets te maken met het plan dat ik heb ontvangen. Dat heeft de gezinscoach opgesteld en dat is gewoon niet duidelijk genoeg. Dus daar ga ik ook niet mee akkoord.
Catwoman schreef op 20-06-2026 om 17:49:
[..]
Ja je slaat de spijker op zijn kop. Ik heb heel veel moeite met dit soort gesprekken. Ik ben heel erg zenuwachtig en ik voel me onzeker en angstig en dat maakt het niet makkelijk. Tijdens het gesprek laat ik dat niet echt zien, ik ben heel rustig en niet emotioneel. Maar ik kan op zo'n moment niet altijd adrem reageren op wat hun zeggen. Na zo'n gesprek denk ik dan oh ik had dat moeten zeggen. En dan vind ik mezelf weer stom dat ik dat niet gezegd heb. Ik werk daar al een tijdje aan en het gaat op sommige momenten ook wel beter maar niet altijd. Het ligt er ook aan hoe ik in mijn vel zit. Een paar maanden geleden voelde ik me goed en toen had ik dat gesprek met die gezinscoach en toen heb ik het heel goed gedaan vind ik zelf. Daar was ik toen ook wel trots op. Maar nu ben ik erg moe en ik heb veel stress en daardoor voel ik me minder sterk en dan lukt het me ook minder goed om mijn mannetje te staan tijdens zo'n gesprek. En het scheelt ook wie er tegenover mij zit en wat voor functie diegene heeft. En hoe belangrijk dat gesprek is, hoeveel er vanaf hangt. En ook hoe diegene is, en op mij overkomt. Het heeft met zoveel factoren te maken
Maar wat maakt jou dan zo zenuwachtig, angstig en onzeker?
In het begin ( dus al van ver terug) van het hele traject kan ik me dat voorstellen, je weet niet wat er komen gaat, je word beoordeeld, onzekerheid over alle plannen die anderen verzinnen maar die weg ken je al.
En in die weg heb je al die tijd meegewerkt, verslagen ontvangen en ik heb nergens van jou gelezen dat jij er als moeder zijnde slecht in benoemd word of onstabiel ofzo.
Als je naar de feiten kijkt sta jij er gewoon goed voor.
Jij maakt deze mensen van de hulpverlening veel groter dan ze zijn.
Jij plaatst jezelf elke keer lager dan hun.
Je hoeft bij dit traject nl helemaal niet zenuwachtig onzeker of angstig te zijn.
Waarom kun jij niet iets meer ontspannen ( waar het zakelijker reageren dan ook makkelijker gaat) in dit traject stappen nu je al die verslagen en dus bewijs al in handen hebt? Jij laat het van veel factoren afhangen hoe gesprekken gaan maar altijd op gevoel waarom niet van al het bewijs wat je al in handen hebt? Waarom niet op de feiten en jezelf.
Hij moet zijn eigen nu gaan bewijzen als vader.
Dat vinkje heb jij al.
Dit traject is nog steeds vrijwillig, dat geld dus voor beiden dus je zit nergens aan vast.
Als het ooit een rechtzaak zou worden heb jij bewijzen genoeg, daar hoef je geen angst voor te hebben.
Dit zijn de feiten.
En met die feiten is het best mogelijk om iets meer achterover te leunen in dit traject, ik gun het je en zal je vanaf de zijlijn blijven aanmoedigen.
linn19 schreef op 22-06-2026 om 01:29:
[..]
Maar wat maakt jou dan zo zenuwachtig, angstig en onzeker?
In het begin ( dus al van ver terug) van het hele traject kan ik me dat voorstellen, je weet niet wat er komen gaat, je word beoordeeld, onzekerheid over alle plannen die anderen verzinnen maar die weg ken je al.
En in die weg heb je al die tijd meegewerkt, verslagen ontvangen en ik heb nergens van jou gelezen dat jij er als moeder zijnde slecht in benoemd word of onstabiel ofzo.
Als je naar de feiten kijkt sta jij er gewoon goed voor.
Jij maakt deze mensen van de hulpverlening veel groter dan ze zijn.
Jij plaatst jezelf elke keer lager dan hun.
Je hoeft bij dit traject nl helemaal niet zenuwachtig onzeker of angstig te zijn.
Waarom kun jij niet iets meer ontspannen ( waar het zakelijker reageren dan ook makkelijker gaat) in dit traject stappen nu je al die verslagen en dus bewijs al in handen hebt? Jij laat het van veel factoren afhangen hoe gesprekken gaan maar altijd op gevoel waarom niet van al het bewijs wat je al in handen hebt? Waarom niet op de feiten en jezelf.
Hij moet zijn eigen nu gaan bewijzen als vader.
Dat vinkje heb jij al.
Dit traject is nog steeds vrijwillig, dat geld dus voor beiden dus je zit nergens aan vast.
Als het ooit een rechtzaak zou worden heb jij bewijzen genoeg, daar hoef je geen angst voor te hebben.
Dit zijn de feiten.
En met die feiten is het best mogelijk om iets meer achterover te leunen in dit traject, ik gun het je en zal je vanaf de zijlijn blijven aanmoedigen.
Ik ben heel bang voor de hulpverleners. En dan niet bang voor hun als persoon maar meer voor wat zij zouden kunnen gaan doen. Ik heb al vanaf het begin af aan hulpverleners die dingen achter mijn rug om doen en dreigen dat als ik niet mee werk dat het dan naar gedwongen kader gaat. En daar ben ik heel bang voor. Ik wil echt in het vrijwillig kader blijven zodat ik zelf nog iets te zeggen heb over de omgang.
Ik weet in mijn hoofd dat ik sterk sta en dat alle verslagen die ik heb positief zijn voor mij en ik weet ook dat ik me altijd 100% heb ingezet om het te laten slagen en dat het niet aan mij ligt.
Daarom ga ik nu ook niet akkoord met het plan dat zij hebben opgesteld want ik sta er niet achter en ik weet dat ik nee mag zeggen en ik kan ook onderbouwen waarom ik hier niet mee akkoord wil gaan.
ik denk dat Roodvruchtje bedoeld dat je het nog steeds vol engelengeduld aangaat, terwijl je zo langzamerhand alle reden hebt om aan te geven dat het een keer klaar moet zijn.
Ik snap je weerstand heel goed, hij solt met je en die instanties werken daar aan mee. Ik heb helaas ook de ervaring dat voor jezelf opkomen aangezien wordt voor niet meewerken.
Ik zou in jou geval denken; adem in, adem uit. Ex weet dit zelf wel te verprutsen. Ik bedoel; na een uur spelen met je kind al moe zijn.... die wil straks niet eens uitbreiding.
Ga ervoor dat die afspraken op papier komen, geef aan dat datum en tijd uiteraard ook even met jou overlegd moeten worden, en zit 1 uur per maand op je handen. Voor zolang het duurt.
Worteltaart schreef op 20-06-2026 om 09:46:
[..]
Ik lees vage afspraken die absoluut niet SMART zijn omschreven. Wat is tijdig afzeggen bijvoorbeeld, een week vooraf of een dag? Wanneer is duidelijk dat hetveilig is voor zoon? Uit welk gedrag blijkt dat? Of kan iemand anders dat bepalen? Ik vind t een hoop blabla.
Catwoman, ik zou eisen dat de voorwaarden SMART woden. Dat is een totaal redelijke eis.
Hij mag bv uiterlijk een week van tevoren afzeggen, maar hij komt bij de afzegging zelf onmiddellijk (dus bij hetzelfde contact/in hetzelfde bericht) met een alternatieve datum binnen die binnen 2 weken van de afgezegde datum valt. Komt hij die weer niet na, dan telt dat als een ongeoorloofd gemiste afspraak.
Vakanties worden minimaal een maand van tevoren gemeld.
Enz.
Verder geen tips, maar ik wil wel even zeggen dat ik je stress ontzettend herken. Ook bij mij is dat maar minimaal minder geworden. Totdat de hulpverlening uitsprak dat omgang geen optie meer was en we meer samen konden werken.
Voor die tijd hing er te veel vanaf.
Ik vind dat je best SMART geformuleerde doelen mag verwachten in zo'n verslag. Juist ook voor vader, zo weet hij waar hij aan toe is. Het maakt de ruimte voor onderhandeling over wat 'voldoende inzet' en 'vaker' afzeggen kleiner of onmogelijk.
MamaE schreef op 22-06-2026 om 10:22:
Ik vind dat je best SMART geformuleerde doelen mag verwachten in zo'n verslag. Juist ook voor vader, zo weet hij waar hij aan toe is. Het maakt de ruimte voor onderhandeling over wat 'voldoende inzet' en 'vaker' afzeggen kleiner of onmogelijk.
Wat is dat met SMART? Ik zie dat nu meerdere keren voorbij komen. Wat betekend dat?
Is een afkorting: specifiek, meetbaar, acceptabel, realistisch, tijdgebonden.
MamaE schreef op 22-06-2026 om 11:22:
Is een afkorting: specifiek, meetbaar, acceptabel, realistisch, tijdgebonden.
Bijvoorbeeld:
Als vader afzegt moet hij binnen 48 uur met een vervangende datum komen binnen een periode van maximaal 2 weken. Vader mag gedurende 6 maanden maximaal 3x afzeggen, als het meer dan 3x is of als hij niet binnen 48 uur een vervangende datum geeft zal de omgang worden stop gezet.
Specifiek: vader, niet jij of de omgangsbegeleider of iemand namens vader.
meetbaar: duidelijke aantallen maximaal 3x afzeggen of zonder vervangende datum
acceptabel: er is ook ruimte om wel af te zeggen
realistisch: er worden geen onmogelijk eisen gesteld
tijd gebonden: per afspraak en over de lengte van de proeftijd.
SMART is een afspraak waar geen speld tussen te krijgen is.