Twijfel over scheiden

linn19 schreef op 31-08-2026 om 17:44:

[..]

In elke post van jou zitten wel rode vlaggen. Jouw man ziet jouw als zijn bezit en jij maakt dat voor jezelf kleiner met ach hij is best onzeker en bang om mij kwijt te raken.

Dat autismeverhaal raakt kant nog wal, bij autisme kiest die persoon niet bij wie hij wel of geen autismegedrag vertoont.

Je schreef eerder dat je moegestreden bent maar waar strijd je eigenlijk voor?

Dat klopt niet Linn, mensen met ASS maskeren meestal veel en vaak, en thuis lukt dat dan vaak niet meer.

linn19 schreef op 31-08-2026 om 17:44:

[..]

In elke post van jou zitten wel rode vlaggen. Jouw man ziet jouw als zijn bezit en jij maakt dat voor jezelf kleiner met ach hij is best onzeker en bang om mij kwijt te raken.

Dat autismeverhaal raakt kant nog wal, bij autisme kiest die persoon niet bij wie hij wel of geen autismegedrag vertoont.

Je schreef eerder dat je moegestreden bent maar waar strijd je eigenlijk voor?

Niet iets zo stellig zeggen en (ver)oordelen als je ergens geen verstand van hebt. Daar kun je veel ellende mee veroorzaken.

linn19 schreef op 31-08-2026 om 21:29:

[..]

Thuis is nu juist de plaats waar zijn kind is.

Ik reageerde op de letterlijk zin van TO :

"Gelukkig is het ook niet zo extreem, bij ons kind heeft hij er geen last van"

Als hij er bij hun kind geen last van heeft zou hij OF thuis tegenover kind dus continu aan het maskeren/compenseren zijn (wat een keer moet opvallen) en tegenover TO niet OF het is geen autisme maar ligt de oorzaak van zijn gedrag ergens anders.

Daarnaast doet het er niet eens toe. Deze hele relatie klinkt niet goed.

Heuh Linn, dat is zoo kort door de bocht…

Het gaat om een peuter van 2 jaar. Dat is (vaak) nog heel overzichtelijk én je hebt er alle controle over, zo’n kind is volledig afhankelijk van jou. 

Sila, waar zit voor hem de pijn als je weg gaat?
Mocht er iets als ass spelen kan het ook helpend zijn om kort en duidelijk je grenzen aan te geven. Dat kan óók overzicht geven…..

Dat laatste herken ik zelf wel. Ik ben zelf niet zo van het duidelijk afgrenzen en heb ook sterk de behoefte dat niet nodig te hebben in mijn (romantische) relatie. Toch merk ik dat het geregeld wel nodig is in mijn relatie en iig goed helpend. Ik vind het nog steeds niet al te leuk soms maar het is niet anders. Hier ook een partner die het écht wel heel goed bedoelt en ook heel graag wil leren maar die soms grenzen niet helemaal goed aanvoelt. 
Maar partner hier laat me wel volledig vrij en zal me nooit claimen. Dat vind ik toch wel een ernstig punt om goed te onderzoeken. Ik zou eens goed met hem hierover praten en anders idd relatietherapie overwegen. 

Sila1 schreef op 31-08-2026 om 11:58:

[..]

Gelukkig is het ook niet zo extreem, bij ons kind heeft hij er geen last van. Het is ook geen extreme autisme, maar hij is gewoon best onzeker en bang om mij kwijt te raken. Als er dan ook veel onduidelijk is mbt hoelaat ik thuis ben bijvoorbeeld, geeft dat extra stress.

Dat klinkt toch als een ander probleem dan autisme. 

(Dat het leven met een peuter van twee nog erg overzichtelijk is, vind ik wel een grappige opmerking. Ik heb dat zelf anders ervaren, zeg maar... van onder controle houden was weinig sprake).

Heeft hij een hechtingstoornis? Komt het uit zijn jeugd? Hij zou misschien hulp bij een therapeut kunnen zoeken. Er is ook wel een Omdenken podcast hierover te vinden denk ik. 

Zullen we ophouden met zo stellig onwaarheden te lopen roepen over autisme? Dat is werkelijk voor niemand helpend. Dat veroordelende toontje is ook alles behalve constructief. 

TO, staat je man open voor hulp? Voor zijn woedebuien? De praktijkondersteuner van de huisarts is vrij laagdrempelig. 

ipv zo te richten op welke diagnose deze man zou kunnen hebben is het helpender om te richten op titel van dit topic. TO twijfelt over scheiden. Ze is moegestreden. Ze heeft een horror plaatje in haar hoofd dat ze kapot zal gaan van een scheiding en dan weer alleen zal zijn. Ze wil gezinsplaatje in stand houden en blijft zitten waar ze zit ondanks alles. 

Meer zelfvertrouwen en inzicht in haar eigen handelen en angsten voor de toekomst  is wat TO nu nodig heeft om een gedegen afweging te kunnen maken met een veel realistischer beeld over leven na een scheiding.
Dus advies voor haar zou zijn om zelf hulp te zoeken, eerst maar de huisarts zodat zij aan de puzzel voor haarzelf kan gaan beginnen. 

Tenzij er sprake is van onveilig situatie want er is al iets voorgevallen maar dat word niet helemaal duidelijk, dan is het voorbereiden om te kunnen vluchten voor moeder en kind. 

Naar aanleiding van je eerste bericht een paar vragen:
- hoe lang zijn jullie al bij elkaar voordat jullie kind geboren werd;
- is er iets veranderd, waardoor de problemen nu zo groot zijn;
- heeft de geboorte van het kind invloed hierop, ging je eerder bijvoorbeeld veel meer weg; of dacht hij dat een kind ervoor zou zorgen dat jij meer thuis zou zijn;

Dit valt mij op: 'Kortom, er zijn best wat punten waar we tegenaan lopen. Daar kunnen we altijd heel goed over praten en de liefde is er wel echt, waardoor we
het altijd maar weer blijven proberen.' 
'Deze vakantie is het weer misgegaan. We hebben allebei zulke andere
wensen en verwachtingen, waardoor er weer discussies ontstaan, dat ik nu
echt denk: zal dit dan altijd zo de rest van mijn leven blijven?'

Uit deze stukjes spreekt steeds de wens om op één lijn te komen. Is er geen mogelijkheid om twee lijnen te laten bestaan die elkaar deels wel en deels niet raken. Dus meer op basis van over en weer respect voor ieders eigenheid? Dan zou je eerder die eigenheid van jezelf wat meer kunnen beschermen: ja, je gaat naar familie of een avondje uit, als dat voor hem een probleem is is dat zijn probleem en niet jouw probleem. Fijn dat hij bij jullie dochter wil zijn, dat geeft jou meer ruimte. Proberen om hem duidelijk te maken dat hij jou verliest als hij zo aan je trekt. 

Voorkom in elk geval dat je in een isolement raakt, laat je niet leiden door angst voor boosheid. Geef wel de grens aan van die boosheid: niet acceptabel. 

Relatietherapie is ook altijd nog een mogelijkheid. 

Als hij er moeite mee heeft dat hij niet weet hoe laat je thuis bent, dan is er misschien een praktische oplossing om daar wat aan te doen. Je kondigt aan dat je op datum x een avond weg bent. Je geeft op voorhand aan hoe laat je ongeveer verwacht thuis te zijn - zorg dat je dit een beetje ruim/laat inschat. Kom je vroeger thuis, stuur dan voor je vertrekt een appje " ik kom toch iets eerder naar huis, ik ga hier zo weg". Zie je aankomen dat je later thuiskomt, stuur ook dan een appje. Eerst eentje van "het gaat toch later worden, ik app je wel als ik hier wegga" en dan nog een keer als je weggaat "ik ga hier nu weg (eventueel aangevuld met 'ben ongeveer... thuis' - ook dit dan weer niet te krap inschatten). 
Het eventuele onbehagen dat dan bij hem opkomt omdat jij op een andere tijd thuiskomt dan oorspronkelijk ingeschat, heeft hij dan al (grotendeels) verwerkt voordat je thuis bent. 
Je kan natuurlijk een hele boom opzetten over dat dat allemaal niet nodig zou moeten zijn, maar als dit helpt om de frictie wat te verminderen en het voor hem makkelijker te maken, lijkt het me het overwegen waard. 

Maar die woede-uitbarstingen zijn een serieus probleem en doe daar wat aan. Mijn partner had daar af en toe ook een handje van en achteraf gezien ben ik stom geweest dat ik niet meteen heb aangedrongen op therapie of wat dan ook. Er waren wel meer dingen aan de hand die niet goed zaten, maar om allerlei redenen is er nooit serieus iets aan gedaan en dan gebeuren er een aantal dingen. Je relatie wordt er niet beter op. Je gaat allerlei dingen maar niet meer zeggen/vertellen want dat geeft maar gedoe. En het gedrag verbetert ook niet vanzelf (en je schattige peuter wordt groter en minder schattig en straks barst hij ook tegen haar uit).

In mijn geval: ik besloot op een gegeven moment dat ik met deze man niet oud wilde worden (nogmaals, er speelde meer, ook als de uitbarstingen waren gestopt was dat niet meer voldoende geweest), maar toen waren de kinderen al tieners en bedacht ik me dat ik beter nog even kon wachten met een breuk in gang zetten. Uiteindelijk kwam het niet zover omdat hij ziek werd en overleed. 

Maar ik wil maar zeggen: maak niet de fout die ik gemaakt heb, zorg dat er stappen worden gezet om dit probleem echt op te lossen. En mocht blijken dat dat niet lukt, dan is het beter om de relatie nu te beëindigen dan om eindeloos te blijven doormodderen. Zonder partner door het leven is niet wat je voor ogen had, maar het is ook geen catastrofe, en minder vermoeiend dan op je tenen lopen, wachtend op de volgende uitbarsting. 

Wat een verdrietige overweging als je dochtertje nog zo klein is.
Was de situatie anders toen jullie besloten samen een kindje te krijgen en had je gedacht dat het anders zou worden?

" Duidelijkheid, structuur. En vooral over het stukje waar hij geen controle over heeft: mij."

Hij heeft straks ook geen controle over je kind. Die is namelijk zelf iemand, met eigen wensen en ideeën. Dus als een gebrek aan controle reden is voor claimend gedrag en/of woede-uitbarstingen, dan krijgt je kind dat vroeg of laat ook voor de kiezen. Als je partner daar dus niets in aanpast, ben jij niet de enige die daar last van heeft. 

" Nu is het vakantie en spelen de verschillen en frustraties weer op en twijfel ik weer."

Maar wat gebeurt er dan in een vakantie dat maakt dat jij denkt aan scheiden? Geef eens een concreet voorbeeld? Waar gaat het mis?

Ik ben ook wel benieuwd naar concrete voorbeelden.
En deel de zorgen van Temet; bij je kind zal loslaten mogelijk ook een moeilijk iets worden.
Overigens is het niet perse een goed teken dat je je zo naar voelt zonder hem. Dat kan iets van jezelf zijn, of juist een ongezonde verbinding met hem. Dat laatste kan een sterkere binding zijn dan een gezonde. 

Sila1 schreef op 01-09-2026 om 15:07:

Ik lees hier terug dat selectief autisme niet mogelijk is. Ik heb ook nooit gezegd dat hij een zware autist is, maar dat hij er kenmerken van heeft. Duidelijkheid, structuur. En vooral over het stukje waar hij geen controle over heeft: mij. Ergens inderdaad een red flag, maar dat komt ook voort uit een grote angst voor afwijzing. Hij heeft een verschrikkelijke jeugd gehad met een narcistische vader, waar hij nog dagelijks schade van ondervindt. Daar is hij ook voor in therapie gegaan. Daarnaast moet ik ook mezelf in de spiegel aankijken: ik ben niet snel tevreden. Ik wil vaak graag meer, beter. Dat is dan weer voor hem vermoeiend en daar komen dan ook weer discussies over. Ik loop daar bij mezelf ook tegenaan. Maargoed, ik wil zijn gedrag niet goedpraten want (te) boze buien en claimend gedrag is zeker niet oké. Dat speelt dus echt bij externe factoren: samen als gezin zijn we superhappy. Daarom is het zo dubbel. Hebben we het normale leven, samen met ons gezin, af en toe wat gezelligs, werken, met onze dochter zijn, dan is het goed. Nu is het vakantie en spelen de verschillen en frustraties weer op en twijfel ik weer. Maar een scheiding met een peuter? Het lijkt me écht een horrorverhaal en ik zie nu al alle eenzame en verdrietige momenten voor me 😭. Een tijdje terug hebben we echt op het punt gsstaan na zo'n grote ruzie. Ik wilde het niet meer en sliep bij een familielid. Ik kon alleen maar huilen en sliep en at niet meer. Ik liep in het park en zag liefdevolle gezinnen en mijn hart brak. Daarom is mijn angst zo groot voor zo'n grote stap.

Het is niet liefde die jullie bind, het is angst wat jullie bind.

In die rustige momenten zo samen met het gezin hoeven jullie beiden geen angst te voelen. Hij niet bang voor afwijzing ( en de rest van zijn rugzak) en jij niet bang voor een leven na scheiding ( en de rest van jouw rugzak)

Jij verward liefde met geruststelling. Jullie voelen je beiden gerustgesteld door elkaar in jullie eigen angsten op zulke momenten. ( hij heeft controle over de situatie als jij er bent en jij hebt het ideaalplaatje van het gezin wat je in je hoofd hebt).

Maar zulke momenten hebben niets met liefde of een liefdevol gezin te maken. Jullie hebben geen gezamenlijk doel. Jullie zijn los van elkaar even happy op zulke momenten.

 Jullie worstelen beiden met jullie eigen demonen.  En jullie versterken elkaar daar steeds in. Daarom komt er elke wel weer iets van jullie eigen demonen naar boven en is er weer eenzelfde strijd. Jullie kunnen op deze manier nooit een team worden. Ga dit voor jezelf onderzoeken want wat jij goed noemt is niet goed en wat jij liefde noemt is geen liefde.