Echtscheiding en erna Echtscheiding en erna

Echtscheiding en erna

vervolg op 'update en enige verwarring'


Ik vind het heel rot voor je, maar ik kan het eerlijk gezegd niet meer volgen. Eerst wilde hij scheiden en je wel aanraken en deed hij of er niets aan de hand was, en nu is het probleem dat hij twijfelt over scheiden en je niet genoeg naar jouw zin wil aanraken. En je blijft maar opschrijven hoe geweldig het verder allemaal met hem is.

Het valt mij op dat er in al die maanden geen informatie is bij gekomen. Praten jullie dan helemaal niet met elkaar? Waarom zeg jij niet tegen hem hoe je over dingen denkt en hoe je de dingen ervaart? Waarom wil hij niet zeggen wat er is? Of wil jij niet accepteren wat hij wel zegt? In een van je eerdere topics schreef je dat hij had gezegd dat hij het contact op partnerniveau miste en dat hij vond dat jullie te verschillend zijn. Jij vond (vindt?) dat geen reden, want het ging (gaat) ‘behalve dit’ allemaal nog zo goed. Maar hij dacht (denkt?) daar dus anders over. Als je de signalen die hij wel afgeeft niet wil accepteren, dan wordt het moeilijk denk ik. Liefde is zeker een werkwoord, maar je moet dat dan wel allebei willen. Als 1 van de 2 dat niet meer wil, dan houdt het op.

Veel sterkte voor jou.

"En dat knaagt aan me, moet ik ze dit echt aan doen? Zijn we dan strak echt beter af of maak ik straks iedereen ongelukkig."

En zo wordt dus de verantwoordelijkheid van meneer helemaal uit het verhaal weggeschreven. Wat hem vermoedelijk niet slecht uitkomt. 

Het is niet alleen jij die iemand iets aan zou doen hè?

Het lijkt erop dat je kan kiezen. Ofwel om wille van de kinderen het huwelijk laten voortbestaan terwijl jullie daarbinnen elk een eigen leven leiden, of de knoop doorhakken en dit huwelijk beëindigen. 

Je kan beslissen om het eerste te doen. Dan zou ik wel zoveel mogelijk proberen de situatie gelijk te trekken met een scheiding: de financiën zoveel mogelijk splitsen, jezelf inschrijven bij de woningbouw, kijken of je meer kan verdienen zodat je eruit kan wanneer dat nodig is. En wanneer is dat dan nodig? Nou, als hij een ander krijgt die hem een ultimatum stelt, als jijzelf een ander krijgt (want dat mag dan natuurlijk ook hè, als het huwelijk feitelijk toch al geëindigd is), of als je deze situatie niet meer trekt. 

Als je kinderen van rond de 15 had gehad zou ik je aanraden daarvoor te kiezen: wacht tot de kinderen meerderjarig zijn, dan hoef je in elk geval geen gedoe meer te hebben over een omgangsregeling. Maar je kinderen zijn nog klein, als ik het goed onthouden heb. Zie jij jezelf nog meer dan 10 jaar zo doorrommelen? Het kan natuurlijk, en je kan ook besluiten de beslissing gewoon nog even voor je uit te schuiven. En nog even en nog even en nog even. Alleen kijk je dan misschien over een jaar of 10 achterom en dan kan het zijn dat je beseft dat je eigenlijk liever eerder een scheiding had geregeld. 

Misschien moet je gewoon zelf in therapie, zonder hem. En dan het hele verhaal bij hem op tafel gooien: ik ga in therapie zodat ik voor mezelf op een rijtje kan zetten of ik in deze omstandigheden wel met jou wil blijven samenwonen of niet. 

Reageer op dit bericht

Op dit topic is al langer dan 4 weken niet gereageerd, daarom is het reageerveld verborgen. Je kan ook een nieuw topic starten.