2e generatie
Ja ja het is zover het komt nu hard aan maar ik hoop dat zoon het zelf niet meekrijgt, hij is nu de 2e generatie die afgewezen en als stront behandeld wordt. Zoon is inmiddels 13 en heeft sinds vorig jaar geprobeerd om in de schoolvakanties bij mijn moeder langs te gaan of met mijn moeder af te spreken. Om die afspraken rond te krijgen is er veel werk nodig, want mijn moeder kan maar zelden want ze heeft allemaal belangrijkere dingen zoals haar loopgroepje, knutselgroepje, vrijwilligerswerk, en vaste boodschappendag. Maar goed dan bazuint ze in volle kamers naar "we spreken deze vakantie wel af he!" rond om vervolgens als hij belt te zeggen ja maar ik kan eigenlijk helemaal niet deze vakantie of de volgende.
Maar goed dan bel ik en zeg ik "de reparatie van de binnendeur / bezoekje kapper/ vaste afspraak met de wandelgroep, kan dat niet een weekje verplaatst worden?" En dan soms lukt het maar vaak ook niet. 2 weken geleden stond er een afspraak, en ma belde, het werd te warm en zou niet uitkomen. Zoon heeft nog geprobeerd om de afspraak "in een grote stad" te wijzigen met gewoon langs komen om spelletjes te doen" maar nee dat kon toch allemaal niet. Uiteindelijk werd het toch niet zo warm en dat wisten we een dag van te voren maar ma wilde toch niet. Oke prima dan, maar ze gaf ook geen opening voor een andere afspraak, althans ze zei "anders komt hij in de herfstvakantie maar langs". 4 dagen na de mislukte afspraak met mijn zoon (vanwege de hitte) werd het 5 graden warmer en ging ze met familie van haar vriend een hele dag naar de dierentuin.
Zondag sprak ik ma, ze zei "leuk he, je zus belde gisteren en morgen heb ik de kleinkinderen" M.a.w. de wandelgroep is per direct geannuleerd en nichtje en neefje komen lekker spelletjes doen. Toen brak ik en zei "maar jij kon toch niet op maandag?" haar reactie "ach voor een keertje" dus ik zei "en Zoon dan?" ja die is ook wel welkom hoor, dan komt hij lekker in de herfstvakantie.
Ik ben hier dus zo klaar mee he, ik kan me nog zo herinneren dat dit vroeger ook zo ging. Zus en ik beiden een week (na elkaar) uit logeren, ik kom thuis en zus vroeg "en wat heb jij voor leuks gedaan in je weekje alleen thuis?" en dan keek ik op van hoezo wat leuks, bleek dat zij uit eten en naar de bios waren geweest, dat was in mijn jeugd best een uitgave en een super leuke activiteit. Toen ik ma confronteerde waarom wij niets hadden gedaan was het geld op, maar wij zouden ook wel een keer naar de bios gaan. Ik heb in mijn leven nog nooit met ma in de bios gezeten......m.a.w. dat is nooit gebeurd. Maar zelfs als kind vroeg ik toen al "maar waarom heb je het dan niet verdeeld, met 1 uit eten en de ander naar de bios". Ja daar kwam geen antwoord op. Net zoals mijn vraag toen met een verjaardag wat ik eigenlijk van pa en ma had gekregen voor mijn verjaardag want zus kreeg een nieuwe kamer en het nieuwe bed dat ze voor mij hadden gekocht ging ook naar mijn zus haar nieuwe opgeknapte kamer. (we zijn binnen een week na elkaar jarig).
Dit is zo deja vu, en dit soort dingen gebeuren steeds weer. Maar nu is zoon de pineut. Ik hoop zo dat hij geen weet krijgt van het bezoekje van de kleinkinderen bij mijn moeder.
Wat vreselijk zeg!
Ik lees in je verhaal dat je nog steeds hoopt op erkenning van het onrecht en dat ze verandert. Die hoop mag je opgeven. Ze blijft zo en ze zal niks erkennen of rechtzetten.
Hoe moeilijk ook, je kunt jezelf en je zoon beschermen door te accepteren dat ze zo is. Jullie zijn absoluut geen prioriteit voor haar. Jullie zullen je plezier en externe waardering als persoon ergens anders moeten zoeken, best nog in jezelf. Sterkte!
nou het is niet NU zover, zo doet ze toch al jaren naar je zoon.
Lieve decembermama,
Je moeder is zo en blijft zo. Punt. Zij zal echt niet veranderen, hoe graag jij dat ook zou willen.
Je zus en haar kinderen zijn " het gouden kind" en jullie zijn dat niet. Zo werkt het bij narcisten en ze zullen nooit toegeven of veranderen. Ga dat accepteren!
Ik lees je topics al jaren en vraag me oprecht af; waarom hou je het contact aan? Het doet je alleen maar pijn en geeft veel ergernis. Is dat het waard? Je leeft maar 1x en je moeder en zus geven jou weinig levensplezier. Ben je bang dat andere familieleden(ooms, tantes?) Partij kiezen voor je moeder?
Natuurlijk gun je je zoon een leuke oma, maar jouw moeder is dat niet voor hem.
Ga een keus maken, evt met professionele hulp. Maar blijf jezelf niet zo kwellen; je verdient beter. Echt waar.
Gingergirl schreef op 11-08-2026 om 10:54:
nou het is niet NU zover, zo doet ze toch al jaren naar je zoon.
Lieve decembermama,
Je moeder is zo en blijft zo. Punt. Zij zal echt niet veranderen, hoe graag jij dat ook zou willen.
Je zus en haar kinderen zijn " het gouden kind" en jullie zijn dat niet. Zo werkt het bij narcisten en ze zullen nooit toegeven of veranderen. Ga dat accepteren!
Ik lees je topics al jaren en vraag me oprecht af; waarom hou je het contact aan? Het doet je alleen maar pijn en geeft veel ergernis. Is dat het waard? Je leeft maar 1x en je moeder en zus geven jou weinig levensplezier. Ben je bang dat andere familieleden(ooms, tantes?) Partij kiezen voor je moeder?
Natuurlijk gun je je zoon een leuke oma, maar jouw moeder is dat niet voor hem.
Ga een keus maken, evt met professionele hulp. Maar blijf jezelf niet zo kwellen; je verdient beter. Echt waar.
Ja het klinkt of je nog steeds hoopt op een andere moeder dan ze is. En dat is begrijpelijk maar het helpt je niet. Jij zit met telkens oningevulde verwachtingen, verdriet en boosheid, zij heeft nergens last van. Wat nu gebeurt is ook tricky: het lijkt erop dat je dat ook nog op je kind projecteert. Terwijl als je er voor kinderen bent, het nog best eens mee kan vallen met hun verlangen naar en teleurstelling over die oma. Bovendien zijn er andere mensen die ook die rol zouden kunnen vervullen. Ik ben het met Gingergirl eens: laat het los, ga je eigen weg. Zij gaat niet geven wat je verlangt. Ik begrijp als geen ander hoe moeilijk dat is. sterkte
Gingergirl schreef op 11-08-2026 om 10:54:
Je zus en haar kinderen zijn " het gouden kind"
Dat was hier ook zo. Er ging een keer een tekst over de 'ratmoeder' rond en daar herkende ik zo veel in!
Het gaat inderdaad nooit veranderen. Als je het eenmaal doorziet, kun je het ook van je af zetten. Ik ben ergens midden 20 gestopt met verwachtingen. Daarna heb ik nog wel eens getest of ik gelijk had, maar dat was dus altijd zo. En dan raakt het je ook niet zo meer. Iedere familiebijeenkomst was het dan alleen nog maar 'zie je wel, ik heb gelijk dat ik er geen moeite meer in steek'. Natuurlijk komen er dan weer pogingen om weer vat op je te krijgen, dus daar moet je dan wel op voorbereid zijn. Zo iemand kan er namelijk niet goed tegen als ze geen vat meer op je hebben en als je je niet van haar aantrekt.
Maar dingen als haar plannen omgooien en dan iets met het kind van het gouden kind gaan doen, deed mijn moeder ook absoluut.
Ik heb dus eigenlijk weinig voorgesteld naar mijn kinderen toe. Oudste kind is geloof ik 1x wezen logeren in de zomer en vond dat leuk, maar het jaar erna was nichtje oud genoeg en toen kon het niet meer. Mijn jongste kind heeft al helemaal nooit 1 op 1 aandacht van mijn moeder gehad. Nou ja, zo weten ze ook niet beter en missen ze niets. Ik heb het ook niet aangemoedigd.
Je moet dit echt gaan loslaten. Nu probeer jij via je zoon weer een positieve band te krijgen. Dat lukt niet. Jouw moeder gaat niet veranderen. Bespaar jouw zoon deze teleurstelling verder.
Voortaan geen voorstellen meer doen. Laat haar maar komen met een concrete datum en plan. Komt er niets dan heeft ze er geen belang bij. Vertel zoon de waarheid. Oma is niet leuk en heeft andere prioriteiten. Ga niet in gesprek met waarom niet, wat ze dan wel doet of wat dan ook. Hou het zakelijk naar haar" ik zie dat jij andere prioriteiten hebt kom maar met een nieuwe datum". Geen discussies of verwijten meer. En zelf niets verzetten.
Onthou: geen tijd is geen prioriteit!
Ik zou ook stoppen met verwachtingen hebben van je moeder. Ze is geen leuke moeder voor jou en geen leuke oma voor je zoon. Dat is ze nooit geweest en dat gaat ook niet veranderen. Dat is heel pijnlijk en heel verdrietig, want het kind in jou wil nog steeds gezien en gehoord worden. Maar dat gaat niet gebeuren, althans, niet door je moeder. Er zijn genoeg leuke mensen op de wereld die jou wel zien voor wie je bent en je op waarde schatten.
Je zoon heeft waarschijnlijk al lang door dat hij niet van zijn oma op aan kan en dat ze hem niet belangrijk vindt. Je hoeft niet uitgebreid je jeugdtrauma's met hem te analyseren, maar je kunt hem wel uitleggen dat oma andere prioriteiten in het leven heeft.
En dat jullie als gezin oma daar de ruimte voor geven.