Vriendin begrijpt me niet, wat kan ik hier mee?
Ik heb een turbulent liefdesleven achter de rug: eerste relatie bleek gay, tweede ging dood (nadat ik hem lange tijd verpleegd had), derde ging ook dood (plotseling), vierde peerde hem van de ene dag op de andere als bliksemslag bij heldere hemel terwijl we net een baby hadden. Toen 12 jaar alleen en toen en man die leuk leek, maar uiteindelijk werd gediagnosticeerd met Narcistische Persoonlijkheidsstoornis, Ik kan je vertellen: daar kom je gewond uit, uit een relatie met een psychopaat (want dat was hij, gaf de therapeut toe). Prima, alweer jaren alleen, wel wat gedate, maar eigenlijk durf ik niet meer een relatie te beginnen: er is te veel gebeurd, ik heb nu eindelijk mijn rust alleen gevonden, en ja het is soms wat eenzaam maar ik ben niet ongelukkig hiermee.
Spreek ik gisteren een vriendin en zij vindt dat ik weer moet daten en 'mijn hart open moet stellen'. Ik leg bovenstaande uit maar dat wuift ze weg: meid ik zou het je graag gunnen en je bent een leuke vrouw dus dat gaat best. Ik leg het nog een keer uit en ze wuift het weer weg: 'ja nou iedereen maakt wat mee en ik ben ook een keer gescheiden en ik heb ook weer mijn hart open gesteld. En ergens vind je het toch ook jammer dat je alleen bent?" Ja ik vind het ook wel een beetje jammer dat het zo gelopen is want van al die mannen hield ik zielsveel. Maar de pijn en de angst is te groot om het nog te durven. Nou ze vond het onzin, daar moet je je maar overheen zetten. Wil ze me nou niet begrijpen, of kan ze het niet? Ik voelde me zo ongezien. Is dat nou kinderachtig van mij?
Ik heb later nog wel geappt dat ik het niet zo fijn vond, want dat ze me dan toch het idee geeft dat ze haar leven (ze heeft wel een relatie) beter vindt dan het mijne. (Terwijl, als ik die twee samen zie, ik niet met haar zou willen ruilen ook nog, maar dat zeg ik natuurlijk niet). Maar ze antwoordde wederom: maar ik zou het je gewoon zo graag gunnen. Ik denk dat ze het die middag wel tien keer gezegd heeft. Maar ik zeg toch ook niet: ik zou jou eens een paar jaartjes alleen gunnen. Ik was er naar van, het raakt natuurlijk oude pijn aan en ook het gevoel van eenzaamheid.
Ze is mischien dolverliefd en gunt je dit gevoel ook ' kun je haar opmerkingen van je af laten glijden? Het niet zien als kritiek op jouw situatie maar meer als haar "bekrompen" kader van denken waar waarschijnlijk echt geen kwaad achter zit.
Goed nieuws: je hoeft er helemaal niets mee! Misschien moet je je afvragen of zij een goede vriendin voor je is. Want ze is waarschijnlijk een nogal dominantie dame die nogal over je gevoelens heen walst. Zelfs na je appje reageert ze alleen in haar eigen straatje. Daar heb je niet veel aan tenzij ze hele andere leuke eigenschappen heeft.
Was ze altijd al zo? Soms gaat bepaald gedrag je pas later irriteren; hetzij omdat je zelf in een andere mood zit of doordat er iets bij haar veranderd is.
En soms is een vriendin heel geschikt om iets leuks mee te gaan doen, maar heb je weer andere vrienden nodig waarmee je fijner over je gevoelens kan praten. Dat is ook prima. Maar dan moet je dit soort gesprekjes lekker van je af zetten.
Ja ik moet het van me af laten glijden, ze bedoelt er natuurlijk niets kwaads mee. Maar dat lukt me niet zo goed. Aan de ene kant omdat ik toch lichtelijk verbaasd ben over dat iemand zich zo weinig kan inleven aan de andere kant omdat ik denk 'ik ga toch ook niet tegen jou zeggen dat je van je vent af moet?" Ze is niet over de kop verliefd maar gaat al 8 jaar met haar partner. En dat gun ik haar van harte.
Enfin, ik schreef het bericht omdat ik het even kwijt moest. Het gesprek met haar raakte me. Ook omdat ik soms best eenzaam ben terwijl als ik er aan denk dat ik weer moet daten, ik bijna spontaan in huilen uitbarst door alle gecumuleerde pijn van alle verliezen.
Begrijpelijk Lexus. Maar je wilt toch geen vriendschap met iemand waarna je je verdrietig en eenzaam voelt na het contact?
Pippeltje schreef op 31-03-2026 om 19:54:
Begrijpelijk Lexus. Maar je wilt toch geen vriendschap met iemand waarna je je verdrietig en eenzaam voelt na het contact?
Nee hoor daar heb je helemaal gelijk in. Toch vind ik wel wat om hierover het contact te verbreken.
Je kunt 'agree to disagree' op dit punt. En dit onderwerp verder proberen te vermijden. Het is inderdaad vast niet rot bedoeld. Ik kan me ook wel voorstellen dat ze jou een partner gunt waar je op kunt leunen, waar je lief en leed mee kan delen. Maar ik snap ook dat dat voor jou niet meer mogelijk is. Jij hebt wel heel veel pech in je liefdesleven gehad en ik kan me voorstellen dat je niet nog een keer door zo'n rouwperiode wil hoeven gaan. Dat je dan kiest voor de 'veiligheid' van alleen zijn. Heel knap en fijn trouwens dat je daar nu toch oké mee bent er ook vaak van kan genieten.
Zij zal misschien vooral zien dat je af en toe eenzaam bent en dat naar voor je vinden. Maar ze ziet waarschijnlijk niet dat zij ook af en toe graag alleen zou zijn in plaats van met vriendlief een serie bingen... Er zitten nou eenmaal voor- en nadelen aan alles, ook aan (het niet hebben van) relaties.
Jonagold schreef op 31-03-2026 om 20:06:
Je kunt 'agree to disagree' op dit punt. En dit onderwerp verder proberen te vermijden. Het is inderdaad vast niet rot bedoeld. Ik kan me ook wel voorstellen dat ze jou een partner gunt waar je op kunt leunen, waar je lief en leed mee kan delen. Maar ik snap ook dat dat voor jou niet meer mogelijk is. Jij hebt wel heel veel pech in je liefdesleven gehad en ik kan me voorstellen dat je niet nog een keer door zo'n rouwperiode wil hoeven gaan. Dat je dan kiest voor de 'veiligheid' van alleen zijn. Heel knap en fijn trouwens dat je daar nu toch oké mee bent er ook vaak van kan genieten.
Zij zal misschien vooral zien dat je af en toe eenzaam bent en dat naar voor je vinden. Maar ze ziet waarschijnlijk niet dat zij ook af en toe graag alleen zou zijn in plaats van met vriendlief een serie bingen... Er zitten nou eenmaal voor- en nadelen aan alles, ook aan (het niet hebben van) relaties.
Ja dat (bold). En zo genuanceerd zoals jij het nu stelt, ligt het ook natuurlijk. Maar wat je schrijft: "ik snap ook dat dat voor jou niet meer mogelijk is. Jij hebt wel heel veel pech in je liefdesleven gehad " voel ik nu des te meer. Het is net of er een grote loep op mijn eenzaamheid wordt gelegd door haar, terwijl ik o.h.a. het ook heel fijn kan hebben alleen. Als er maar een sprankje van empathie voor mijn situatie was geweest, had dat al gescheeld. Maar goed, hier het even uiten, helpt me al weer.
Ik vraag me af of zij zo iemand is die de wereld graag fijn en overzichtelijk houdt. Samen is beter dan alleen, en op ieder potje past een dekseltje, dus als Lexus nou maar haar "hart openstelt" komt het vanzelf goed.
De vorige keer dat je je hart openstelde sprong er een narcist naar binnen, maar daar denkt ze even niet over na. Misschien is het voor haar moeilijk te erkennen dat het niet zo simpel is als 'hart openstellen' en dat de juiste persoon zich dan vanzelf aandient
Temet schreef op 01-04-2026 om 01:39:
Ik vraag me af of zij zo iemand is die de wereld graag fijn en overzichtelijk houdt. Samen is beter dan alleen, en op ieder potje past een dekseltje, dus als Lexus nou maar haar "hart openstelt" komt het vanzelf goed.
De vorige keer dat je je hart openstelde sprong er een narcist naar binnen, maar daar denkt ze even niet over na. Misschien is het voor haar moeilijk te erkennen dat het niet zo simpel is als 'hart openstellen' en dat de juiste persoon zich dan vanzelf aandient
Dat gaf ik ook aan hoor, maar dan krijg je een verhaal van 'ja maar ja, je trekt dan ook een bepaald iemand aan natuurlijk. (m.a.w.. dat is iets in jou). Nou was het ook iets in mij want ik was al weduwe geworden en verlaten toen mijn kind een baby was en al twaalf jaar alleen, mijn kind had een geboortedefect en ik zorgde ook nog alleen voor mijn demente narcistische moeder dus ik widel gewoon ook eens een arm om me heen en gesteund worden. Dus ik was als het ware een sitting duck voor manipulatieve spelletjes en raar gedrag dat toen der tijd ook nog niet zo bekend was. Maar als ik dat er allemaal bij ga halen ben ik weer de grote klager ook al is het waar. Het is inderdaad gewoon kortzichtigheid van haar maar kunnen moet je ook willen en uiteindelijk komt er het er dan op neer dat ze zich niet in de ander verplaatst. Ik heb zeker wat gehad aan dit draadje, dat mensen gewoon zeggen 'ja je hebt pech gehad en dan kan ik me voorstellen dat je niet meer durft' Dan is voor mij genoeg erkenning. Dus bedankt iedereen
Natuurlijk kan ik me voorstellen dat je dat niet meer durft! Heel goed zelfs. Het is jammer dat die vriendin dat niet kon. Kennelijk zit ze op de een of andere manier vast in haar eigen perspectief. Rot voor haar 😉.
Theofora schreef op 01-04-2026 om 10:55:
Natuurlijk kan ik me voorstellen dat je dat niet meer durft! Heel goed zelfs. Het is jammer dat die vriendin dat niet kon. Kennelijk zit ze op de een of andere manier vast in haar eigen perspectief. Rot voor haar 😉.
aw, dank je wel 
Eerlijk gezegd denk ik dat jouw vriendin nogal een gevoelige snaar bij je heeft geraakt omdat ze iets verwoordt dat jij van binnen ook voelt, een stem die je wegdrukt. En let op, daarmee bedoel ik niet dat zij gelijk heeft, of dat die stem gelijk heeft. Maar wel dat je in je ergens het gevoel hebt sluimeren dat je je inderdaad niet zo aan zou moeten stellen en je erover zou moeten zetten en dat je leven meer compleet zou zijn met partner.
Ik zou je willen raden om niet boos op je vriendin te blijven (of wel, dat is aan jou) maar in jezelf eens naar die stem te luisteren en onder ogen te zien dat een deel van jou er zo over denkt.
Wat je daar vervolgens mee doet zie je dan wel, maar door ervoor weg te blijven lopen en het niet te willen horen blijft het een open zenuw. Dus het lijkt mij goed dat je daar toch wat mee doet. Makkelijk gezegd, ik weet het, maar gevoelens, hoe onterecht mogelijk ook, onder het deksel proberen te houden is erg vermoeiend en niet productief.
Lees het artikel in de Volkskrant van Carolien Spaans is. Die heeft er na het verlies van haar man (en diverse date pogingen) bewust voor gekozen om single te blijven. Dat zo'n bewuste keuze op weerstand stuit vanuit de omgeving. Want iedereen wil toch een relatie? Terwijl steeds meer mensen (en met name vrouwen) dus heel bewust een andere keuze maken. En daar oprecht gelukkig mee zijn. Niet alleen vanuit pijn of angst. Maar ook de totale vrijheid je leven zelf vorm te geven. Je eigen authenticiteit te behouden. Onze maatschappij is ingericht op stellen en gezinnen. En daarvan afwijken is voor velen vreemd. Dan is er vast iets verkeerd. Of mannen die bang zijn voor dit soort zelfstandige vrouwen. Maar jij hoeft je vriendin niet te overtuigen. Iedere reden is goed. Het is namelijk jouw leven en jouw keuze. En zoals je hebt gemerkt hebben relaties ook nadelen. Ze zijn niet voor iedereen geschikt. Geef bij vriendin aan dat haar woorden kwetsend zijn. Je kunt leed niet vergelijken (mijn ervaring is erger dan die van jou). Ieder mens heeft een andere draagkracht. En die van jou is nu bereikt. Als jij happy single bent is dat prima! Zeg haar "ik ben gelukkig zo dank je". En kap het af.
AnnaPollewop schreef op 01-04-2026 om 11:39:
Eerlijk gezegd denk ik dat jouw vriendin nogal een gevoelige snaar bij je heeft geraakt omdat ze iets verwoordt dat jij van binnen ook voelt, een stem die je wegdrukt. En let op, daarmee bedoel ik niet dat zij gelijk heeft, of dat die stem gelijk heeft. Maar wel dat je in je ergens het gevoel hebt sluimeren dat je je inderdaad niet zo aan zou moeten stellen en je erover zou moeten zetten en dat je leven meer compleet zou zijn met partner.
Ik zou je willen raden om niet boos op je vriendin te blijven (of wel, dat is aan jou) maar in jezelf eens naar die stem te luisteren en onder ogen te zien dat een deel van jou er zo over denkt.
Wat je daar vervolgens mee doet zie je dan wel, maar door ervoor weg te blijven lopen en het niet te willen horen blijft het een open zenuw. Dus het lijkt mij goed dat je daar toch wat mee doet. Makkelijk gezegd, ik weet het, maar gevoelens, hoe onterecht mogelijk ook, onder het deksel proberen te houden is erg vermoeiend en niet productief.
Je doet een aanname en verbindt daaraan iets wat ik zou moeten. Dat vind ik lastig want je weet niet hoeveel ik al onderzocht heb met mijzelf en therapeuten de afgelopen jaren. Nee het ligt anders. Ze raakt inderdaad een gevoelige snaar, maar dat is niet de snaar dat ik me moet openen en niet moet aanstellen. Het is meer de snaar van 'ja ik had ook best nog met mijn man willen verder gaan, maar die stierf, of met de vader van mijn kind, maar die ging vreemd, zelfs met de narcist, als hij niet zo gewond en raar was en gekke spelletjes speelde. Ik heb veel liefde te geven en die kan ik niet kwijt aan een ander. Ja dat doet pijn. Je aanname dat ik zou vinden dat ik me daar maar overheen zou moeten zetten vindt geen grond in mij. Dat mijn leven completer zou zijn met een partner zie ik ook niet zo een twee drie: ik zou met geen enkel stel in mijn omgeving willen ruilen. Wel had ik graag meer familie gehad (heb alleen mijn zoon en die leeft natuurlijk zijn eigen leven) en wat gezonder geweest (maakt je ook wat meer alleen want je moet vaak afspraken afzeggen). Als ik zou mogen kiezen tussen die twee en een partner hebben, kies ik voor de eersten.
Ik denk eerlijk gezegd ook wel dat het goed bedoeld is van die vriendin hoor. Ze gunt jou een fijne partner. En ze kan zich allerminst inleven in jouw situatie, waarbij je (voor nu) de keuze maakt om alleen te blijven.
Of dit een vriendschap is waar je iets aan hebt laat ik bij jou. Ik kan me voorstellen dat er positieve dingen in jullie contact zijn waardoor je niet eenvoudig besluit om de vriendschap te verbreken. Maar ik gun je toch ook mensen in je omgeving bij wie je echt 'gezien' wordt en die je steunen in de keuzes die je maakt. Hopelijk zijn die er!