Advies met dyscalculie
Volgend jaar gaat mijn kind naar het voortgezet onderwijs. We hebben hiervoor laatst voor de derde keer advies gekregen, dat is nu vmbo-gt (was in het eerste advies vmbo-kt). Ze hannest al vanaf groep 4 met rekenen en na lang wikken en wegen hebben we een dyscalculie test laten uitvoeren. Daaruit bleek dat er inderdaad sprake was van dyscalculie. Eind groep 7 had ze het rekenniveau van E4. Sindsdien mag ze hulp kaarten en rekenmachine gebruiken, ook bij de laatste Cito. Met de Cito is ze daardoor van een E score naar een C score gegaan. Helemaal prima dus.
Nu komt mijn irritatie mbt het schooladvies. Ze scoort op technisch lezen een A, begrijpend lezen lage A's en hoge B's, maar spelling schommelt tussen B en C met voor ww spelling nu een grote dip van A naar D (waar overigens de hele klas is gekelderd). In voorgaande jaren werd mij verteld dat alleen naar begrijpend lezen en rekenen werd gekeken waardoor ze (naar mijn mening) een laag advies kreeg van ergens in het midden. Maar nu ze een betere score voor rekenen heeft wordt wel ineens spelling bij het advies betrokken, wat de score weer naar beneden haalt.
Ik ben van mening dat vmbo-gt niet passend is bij de Cito scores, graag wil ik daarom jullie mening. Ze heeft op haar rapport voor motivatie, focus, sociaal emotioneel e.d allemaal plusjes, dus daar kan het ook niet aan liggen.
Open dan gewoon je eigen topic, Tsjor.
Babs03 schreef op 21-01-2026 om 12:00:
[..]
Als kinderen die voorlopen vaak (te) snel klaar zijn met de lesstof is er naar mijn mening iets mis met de lesstof.
Heb je een voorstel hoe dit gat te dichten @Babs03? Want als de lesstof voor een deel van de groep leerlingen goed is, voor een deel van de groep leerlingen te moeilijk is en voor een deel van de leerlingen te makkelijk is en je vindt levelwerk onzin en misschien extra instructie ook (is dan immers ook stigmatiserend voor die leerlingen), moet er toch in oplossingen gedacht worden.
Ik schrijf deze vraag uit de ervaring met onze beide kinderen. Kind 1; moeite met school door forse dyslexie en ADD, maar wel bovengemiddelde intelligentie. Voelde zich dom, want had extra instructie nodig. Kon de groep niet bijbenen. Kind 1 ging uiteindelijk met TL advies naar het VO, deed het daar supergoed en ontdekt nu dat ze helemaal niet dom is. Kind 2 had ook moeite met school, vertoonde gedragsproblemen. Waarom? Kind is HB, heeft ADHD en dyslexie. Liep enorm voor op de leerstof, deed het gewoon niet. Werd steeds beter toen hij meer uitgedaagd werd, maar had daar ook begeleiding in nodig. Heeft uiteindelijk een klas overgeslagen uit nood (was echt niet meer te doen, ondanks levelwerk en plusklas) en ging te jong naar het VO. Daar was hij niet klaar voor en hij liep dus vast. Beide kinderen hadden iets anders nodig dan gemiddeld. Beide wilden ze niet continu de uitzondering zijn, maar kwamen ze met het gemiddelde programma ook absoluut niet tot leren. Ik ben dus heel blij dat ze dat wel aangeboden hebben gekregen. Onze rol als ouders daarbij is essentieel. Het een is niet beter dan het ander, het is wat op dat moment voor die leerling nodig is. Gevolg is dat onze beide kinderen zeer tolerant zijn en kwaliteiten bij iedereen kunnen zien.
Kopjekoffi schreef op 23-01-2026 om 14:14:
[..]
Heb je een voorstel hoe dit gat te dichten @Babs03? Want als de lesstof voor een deel van de groep leerlingen goed is, voor een deel van de groep leerlingen te moeilijk is en voor een deel van de leerlingen te makkelijk is en je vindt levelwerk onzin en misschien extra instructie ook (is dan immers ook stigmatiserend voor die leerlingen), moet er toch in oplossingen gedacht worden.
Ik schrijf deze vraag uit de ervaring met onze beide kinderen. Kind 1; moeite met school door forse dyslexie en ADD, maar wel bovengemiddelde intelligentie. Voelde zich dom, want had extra instructie nodig. Kon de groep niet bijbenen. Kind 1 ging uiteindelijk met TL advies naar het VO, deed het daar supergoed en ontdekt nu dat ze helemaal niet dom is. Kind 2 had ook moeite met school, vertoonde gedragsproblemen. Waarom? Kind is HB, heeft ADHD en dyslexie. Liep enorm voor op de leerstof, deed het gewoon niet. Werd steeds beter toen hij meer uitgedaagd werd, maar had daar ook begeleiding in nodig. Heeft uiteindelijk een klas overgeslagen uit nood (was echt niet meer te doen, ondanks levelwerk en plusklas) en ging te jong naar het VO. Daar was hij niet klaar voor en hij liep dus vast. Beide kinderen hadden iets anders nodig dan gemiddeld. Beide wilden ze niet continu de uitzondering zijn, maar kwamen ze met het gemiddelde programma ook absoluut niet tot leren. Ik ben dus heel blij dat ze dat wel aangeboden hebben gekregen. Onze rol als ouders daarbij is essentieel. Het een is niet beter dan het ander, het is wat op dat moment voor die leerling nodig is. Gevolg is dat onze beide kinderen zeer tolerant zijn en kwaliteiten bij iedereen kunnen zien.
Het probleem met het huidige systeem is dat een deel van de kinderen zich altijd achtergesteld zal voelen. Er moet individueel bekeken worden wat passend is en dan moet er ook nog eens de tijd zijn om alle verschillende trajecten te begeleiden. Er is naar mijn mening niet voldoende personeel om dat goed op te kunnen vangen. Ik denk dat het dan beter is wanneer je allemaal dezelfde basis onder de knie moet krijgen, ook al is dat saai. En het is blijkbaar nodig, want het onderwijsniveau is de laatste decennia gekelderd. Dan kan ik alleen concluderen dat de nieuwe methodes minder effectief zijn dan werd gedacht.
Ik ben zeker geen fan van alle huidige methodes. Maar ik ben wel benieuwd hoe je een oplossing voor je ziet. Iedere leerling moet nu toch ook dezelfde basis hebben. Bij ons, in geval van kind 1 lukte het haar alleen niet om aan die basis te voldoen, zonder de extra instructie. Dat was zeker niet altijd leuk, maar wel nodig. Uiteindelijk heeft zij door die inzet van haarzelf, school en ons een ‘gemiddeld’ niveau gehaald eind basisschool (namelijk TL). Haar basis was door de inzet stevig genoeg geworden. Kind 2 voldeed ruim voor hij aan de basis moest voldoen, aan die basis. Denk aan: in groep 3 bleek hij , zonder enige instructie de stof van groep 5 volledig te beheersen. Het gevaar daarbij was dat hij een ‘eigen’ aanpak ontwikkelde, die in de toekomst niet helpend is. Met andere woorden als daar niet op ingestoken werd, zou hij geen stevige basis ontwikkelen. Dat vond school en vonden wij wel noodzakelijk, dus daar werd in geïnvesteerd. Maar omdat hij het heel snel oppakte en dus deels al kende , heeft dezelfde hoeveelheid oefening geen zin en zou juist voor problemen zorgen. Daar was levelwerk dus noodzakelijk, dan kon hij WEL aan de aanpak van de basis werken, op een manier die nuttig was. Als voorbeeld; voor een som van 17-8, hoefde hij niet na te denken in groep 3, hij ‘zag’ het getal. Hij kon ook direct de link leggen wat 2478-769 was, nadat hij uitleg kreeg hoe rekenen eigenlijk werkte. Juist door hem levelwerk te geven (en een volle dag per week naar een plusklas te sturen , buiten de school, waar ze hele andere dingen deden), konden ze hem de juiste strategieen leren die nodig zijn voor de basis. Kind 2 heeft nog steeds moeite om berekeningen uit te schrijven in bovenbouw VO, hij ziet nog steeds het antwoord en moet terug beredeneren wat hij gedaan heeft. Was deze investering op de basisschool (en VO) niet gedaan, was hij thuis komen te zitten. Zijn gedrag kwam namelijk voort uit eenzaamheid en depressie (hij benoemde de eenzaamheid al toen hij 5 was). Levelwerk en de plusklas was helemaal niet voor de leuk, maar juist om de basis aan te leren.
Levelwerk ziet er wel leuk uit, maar net als het ‘gewone’ werk, is het ontwikkelt om te zoeken naar de frustratiegrens bij leerlingen, juist om ze een stevige basis mee te geven. Het lastige is dat het niet altijd goed ingezet wordt en niet goed ‘verkocht’ wordt. Je bent niet ‘beter’ met levelwerk, je hebt wat anders nodig. Een plusklas is niet omdat je zo goed bent, maar simpelweg omdat je zorg nodig hebt die in de reguliere klas niet geboden kan worden. En je bent niet fantastisch als je vwo doet, maar kunt toevallig leerstof uit boeken makkelijk verwerken. Overigens is handigheid in het leven vele malen nuttiger.
Het is best mogelijk dat kinderen vroeger een advies kregen wat onder hun niveau lag. Dus dan zou het kind KB hebben gekregen in plaats van TL. Of werd het kind dat zich verveelde lastig en de gang op gestuurd (alhoewel ik dat ook nooit meegemaakt heb). Talenten hebben in de loop van het leven nog genoeg tijd om zich te ontwikkelen. Dan is de start wellicht niet helemaal goed, maar wat erin zit komt er op een andere manier ook wel weer uit. Bijvoorbeeld het kind dat nooit leerde lezen bleek een succesvolle schroothandelaar te zijn die onderhandelde in alle talen en zijn contracten wel aan zijn 'secretaris' gaf, werd miljonair. Of het kind dat zich terugtrok op zijn zolderkamer en een website bedacht om met vrienden contact te houden. Of de spel-begeleider die basisschoolleerkracht werd.
Ik stop ermee, want ik krijg niet helder hoe het kan dat er indertijd grotere klassen waren, slechts één programma zonder allerlei extra's, terwijl het niveau gemiddeld hoger was en de tevredenheid onder kinderen (en ouders) goed. Misschien is het misplaatste nostalgie, maar eerlijk gezegd denk ik dat niet.
@Tsjor, ik denk dat het inderdaad een combinatie is van misplaatste nostalgie is en dat je gelijk hebt dat niveaus anders werden benaderd. Ouders maakten zich over het algemeen ook veel minder druk om de niveaus denk ik. Neemt niet weg dat er wel degelijk (veel) kinderen niet perse gelukkig waren.
Ik vind het altijd dubbel. Het werken op verschillende niveaus in de klas geeft een bepaalde onrust, waar kinderen last van (kunnen) hebben. Mijn kinderen hadden dat zeker wel. Tegelijkertijd het helemaal niet tot leren komen op school hebben kinderen ook last van. En dat hadden mijn kinderen zeker ook. Was het beter geweest als er eenheidsworst was aangeboden? Het was rustiger en gestructureerder geweest, maar beide kinderen waren niet tot leren gekomen. Kind 1, heeft met stevige basis nu zeker de skills zich maatschappelijk goed staande te houden en een toevoeging te zijn voor de maatschappij. Juist door de aanpak van school. Ze heeft zelfvertrouwen, kent haar kwaliteiten en waar ze minder goed in is. Kind 2 heeft denk ik wat langer nodig om de basis te implementeren (maar is jonge puber). Maar ook bij hem kan ik met zekerheid zeggen dat het goed komt. Hij heeft echter wel een patroon van vermijden en ontwijken ontwikkelt in de eerste basisschooljaren. Het rechttrekken van die schade is in de latere basisschooljaren al begonnen door de inzet van levelwerk, aangepast werk, plusklas en een klas overslaan. Als dat niet was gebeurd, had hij waarschijnlijk, volledig onhanteerbaar, thuis gezeten (want daar stonden we toen dus).
@Babs03; je dochter heeft een vmbo-gt advies. Eigenlijk een gemiddeld advies dus. Met lezen is ze sterker dan gemiddeld, maar rekenen kost meer moeite. Die moeite neemt ze ook mee naar het VO, ook met het gebruik van hulpmiddelen. Je hoopt dat ze uiteindelijk naar het mbo kan, dat kan met dit advies toch ook prima?
tsjor schreef op 24-01-2026 om 09:06:
Het is best mogelijk dat kinderen vroeger een advies kregen wat onder hun niveau lag. Dus dan zou het kind KB hebben gekregen in plaats van TL. Of werd het kind dat zich verveelde lastig en de gang op gestuurd (alhoewel ik dat ook nooit meegemaakt heb). Talenten hebben in de loop van het leven nog genoeg tijd om zich te ontwikkelen. Dan is de start wellicht niet helemaal goed, maar wat erin zit komt er op een andere manier ook wel weer uit. Bijvoorbeeld het kind dat nooit leerde lezen bleek een succesvolle schroothandelaar te zijn die onderhandelde in alle talen en zijn contracten wel aan zijn 'secretaris' gaf, werd miljonair. Of het kind dat zich terugtrok op zijn zolderkamer en een website bedacht om met vrienden contact te houden. Of de spel-begeleider die basisschoolleerkracht werd.
Ik stop ermee, want ik krijg niet helder hoe het kan dat er indertijd grotere klassen waren, slechts één programma zonder allerlei extra's, terwijl het niveau gemiddeld hoger was en de tevredenheid onder kinderen (en ouders) goed. Misschien is het misplaatste nostalgie, maar eerlijk gezegd denk ik dat niet.
Wat erin zit komt er juist niet vanzelf wel uit. Dat is echt aantoonbare onzin.
Kopjekoffi schreef op 24-01-2026 om 03:08:
Ik ben zeker geen fan van alle huidige methodes. Maar ik ben wel benieuwd hoe je een oplossing voor je ziet. Iedere leerling moet nu toch ook dezelfde basis hebben. Bij ons, in geval van kind 1 lukte het haar alleen niet om aan die basis te voldoen, zonder de extra instructie. Dat was zeker niet altijd leuk, maar wel nodig. Uiteindelijk heeft zij door die inzet van haarzelf, school en ons een ‘gemiddeld’ niveau gehaald eind basisschool (namelijk TL). Haar basis was door de inzet stevig genoeg geworden. Kind 2 voldeed ruim voor hij aan de basis moest voldoen, aan die basis. Denk aan: in groep 3 bleek hij , zonder enige instructie de stof van groep 5 volledig te beheersen. Het gevaar daarbij was dat hij een ‘eigen’ aanpak ontwikkelde, die in de toekomst niet helpend is. Met andere woorden als daar niet op ingestoken werd, zou hij geen stevige basis ontwikkelen. Dat vond school en vonden wij wel noodzakelijk, dus daar werd in geïnvesteerd. Maar omdat hij het heel snel oppakte en dus deels al kende , heeft dezelfde hoeveelheid oefening geen zin en zou juist voor problemen zorgen. Daar was levelwerk dus noodzakelijk, dan kon hij WEL aan de aanpak van de basis werken, op een manier die nuttig was. Als voorbeeld; voor een som van 17-8, hoefde hij niet na te denken in groep 3, hij ‘zag’ het getal. Hij kon ook direct de link leggen wat 2478-769 was, nadat hij uitleg kreeg hoe rekenen eigenlijk werkte. Juist door hem levelwerk te geven (en een volle dag per week naar een plusklas te sturen , buiten de school, waar ze hele andere dingen deden), konden ze hem de juiste strategieen leren die nodig zijn voor de basis. Kind 2 heeft nog steeds moeite om berekeningen uit te schrijven in bovenbouw VO, hij ziet nog steeds het antwoord en moet terug beredeneren wat hij gedaan heeft. Was deze investering op de basisschool (en VO) niet gedaan, was hij thuis komen te zitten. Zijn gedrag kwam namelijk voort uit eenzaamheid en depressie (hij benoemde de eenzaamheid al toen hij 5 was). Levelwerk en de plusklas was helemaal niet voor de leuk, maar juist om de basis aan te leren.
Levelwerk ziet er wel leuk uit, maar net als het ‘gewone’ werk, is het ontwikkelt om te zoeken naar de frustratiegrens bij leerlingen, juist om ze een stevige basis mee te geven. Het lastige is dat het niet altijd goed ingezet wordt en niet goed ‘verkocht’ wordt. Je bent niet ‘beter’ met levelwerk, je hebt wat anders nodig. Een plusklas is niet omdat je zo goed bent, maar simpelweg omdat je zorg nodig hebt die in de reguliere klas niet geboden kan worden. En je bent niet fantastisch als je vwo doet, maar kunt toevallig leerstof uit boeken makkelijk verwerken. Overigens is handigheid in het leven vele malen nuttiger.
Ik ben het met je eens dat het voor kinderen heel helpend kan zijn om levelwerk te krijgen. Maar ik denk dat, vanwege het ondermaatse lesmateriaal, het levelwerk uit de hand is gelopen. In de combinatieklas van mijn dochter zitten 36 kinderen. Deze kinderen krijgen dus al op twee verschillende leerjaren les. Dan krijgen kinderen die goed rekenen pluswerk voor rekenen, kinderen die goed zijn in taal pluswerk voor taal, kinderen die goed zijn in begrijpend lezen pluswerk voor begrijpend lezen en ga zo maar door. Zo komt bijna iedereen op een zeker moment wel in een 'plusklasje' terecht voor het een of het ander. Sommigen zitten in alle plusklasjes anderen zitten in geen een plusklas. De leerkracht moet eerst op de verschillende niveaus van de reguliere methoden (F/S niveau) aan alle groepjes uitleg geven. Vervolgens gaan de groepjes aan allemaal verschillende (extra) lesstof werken. Het is een grote puinhoop in de klas want het is een constante verhuizing van- en naar de verschillende groepjes. En de kinderen met (ernstige)leerproblemen? Die hebben vooral veel last van al het gedoe eromheen. Er is geen rust en structuur meer in de klassen en iedereen is met iets anders bezig. Superfijn als je dat kan, maar heel lastig wanneer dat niet zo is. Ik zou ook wel willen dat mijn dochter met een leerstoornis elke week een dagje naar een speciale klas kon met allemaal kinderen die dezelfde leerstoornis hebben, zoals dat ook bestaat voor hoogbegaafde kinderen. Maar dat is er dan weer niet, en dat vind ik bijzonder. Ik blijf er bij dat hoewel sommige kinderen heel veel baat hebben bij levelwerk, het voor de grote meerderheid van de kinderen niet helpend is. Degelijk lesmateriaal zoals dat tot de jaren '80 is gebruikt zou al heel helpend zijn. En rust in de klas.
tsjor schreef op 24-01-2026 om 09:06:
Het is best mogelijk dat kinderen vroeger een advies kregen wat onder hun niveau lag. Dus dan zou het kind KB hebben gekregen in plaats van TL. Of werd het kind dat zich verveelde lastig en de gang op gestuurd (alhoewel ik dat ook nooit meegemaakt heb). Talenten hebben in de loop van het leven nog genoeg tijd om zich te ontwikkelen. Dan is de start wellicht niet helemaal goed, maar wat erin zit komt er op een andere manier ook wel weer uit. Bijvoorbeeld het kind dat nooit leerde lezen bleek een succesvolle schroothandelaar te zijn die onderhandelde in alle talen en zijn contracten wel aan zijn 'secretaris' gaf, werd miljonair. Of het kind dat zich terugtrok op zijn zolderkamer en een website bedacht om met vrienden contact te houden. Of de spel-begeleider die basisschoolleerkracht werd.
Ik stop ermee, want ik krijg niet helder hoe het kan dat er indertijd grotere klassen waren, slechts één programma zonder allerlei extra's, terwijl het niveau gemiddeld hoger was en de tevredenheid onder kinderen (en ouders) goed. Misschien is het misplaatste nostalgie, maar eerlijk gezegd denk ik dat niet.
Ik ben het helemaal met je eens! Ik begrijp de discussie ook niet aangezien er voldoende bewijs is dat de kwaliteit van het onderwijs de laatste decennia is gekelderd.
Babs03 schreef op 24-01-2026 om 12:39:
[..]
Ik ben het met je eens dat het voor kinderen heel helpend kan zijn om levelwerk te krijgen. Maar ik denk dat, vanwege het ondermaatse lesmateriaal, het levelwerk uit de hand is gelopen. In de combinatieklas van mijn dochter zitten 36 kinderen. Deze kinderen krijgen dus al op twee verschillende leerjaren les. Dan krijgen kinderen die goed rekenen pluswerk voor rekenen, kinderen die goed zijn in taal pluswerk voor taal, kinderen die goed zijn in begrijpend lezen pluswerk voor begrijpend lezen en ga zo maar door. Zo komt bijna iedereen op een zeker moment wel in een 'plusklasje' terecht voor het een of het ander. Sommigen zitten in alle plusklasjes anderen zitten in geen een plusklas. De leerkracht moet eerst op de verschillende niveaus van de reguliere methoden (F/S niveau) aan alle groepjes uitleg geven. Vervolgens gaan de groepjes aan allemaal verschillende (extra) lesstof werken. Het is een grote puinhoop in de klas want het is een constante verhuizing van- en naar de verschillende groepjes. En de kinderen met (ernstige)leerproblemen? Die hebben vooral veel last van al het gedoe eromheen. Er is geen rust en structuur meer in de klassen en iedereen is met iets anders bezig. Superfijn als je dat kan, maar heel lastig wanneer dat niet zo is. Ik zou ook wel willen dat mijn dochter met een leerstoornis elke week een dagje naar een speciale klas kon met allemaal kinderen die dezelfde leerstoornis hebben, zoals dat ook bestaat voor hoogbegaafde kinderen. Maar dat is er dan weer niet, en dat vind ik bijzonder. Ik blijf er bij dat hoewel sommige kinderen heel veel baat hebben bij levelwerk, het voor de grote meerderheid van de kinderen niet helpend is. Degelijk lesmateriaal zoals dat tot de jaren '80 is gebruikt zou al heel helpend zijn. En rust in de klas.
Ik ben het met je eens dat de basis ‘rust in de klas’ noodzakelijk is voor alle leerlingen. De methodes en vooral de creativiteit van het omgaan met de methodes zouden vele malen beter kunnen. Maar ook dan heb je zeker veel aanpassingen in de klas. Als er veel onrust ontstaat doordat veel leerlingen verschillend pluswerk hebben is dat niet ok, dan moet er wat gesleuteld worden in groepsdynamiek/klassemanagement. Tegelijkertijd weet ik dat een juf van kind 2 heel veel moeite had met differentiëren, terwijl er maar 20 kinderen in de klas zaten (maar wel op 5 niveaus). Juf wilde heel graag niveaus samenvoegen en probeerde dat echt, maar het lukte niet. De niveauverschillen waren daar te groot voor.
Je schrijft ‘ik zou ook wel willen dat mijn dochter met leerstoornis elke week een dagje naar een speciale klas kon…’ . In geval van kind 2 had ik juist gewild dat het niet nodig was geweest. Voor kind was het namelijk noodzakelijk om de week door te komen, om niet thuis komen te zitten. Kind had het enorm naar zijn zin in die speciale klas, in tegenstelling tot zijn gewone klas waar hij nooit wilde zijn, waar hij geen aansluiting had, geen vrienden had en gepest werd om wie hij was en waar hij zich dus enorm eenzaam voelde. Die dag speciale klas was echt geen luxe maar noodzakelijk. Kind 2 had overigens ook een leerstoornis (dyslexie), maar dat was vele malen minder lastig dan al het andere waar kind tegenaan liep. Kind 1 had veel meer last van haar leerstoornis en wilde niets liever dan in de eigen klas meedraaien, die had zeker geen behoefte aan een dagje speciale klas (wat ze dus wel kende, ook zij had klasgenoten die de speciale klas om dezelfde reden als zoon heel hard nodig hadden). Wat is de reden dat je zou willen dat je kind 1 dag per week naar een speciale klas zou kunnen? Wat mis je nu specifiek in de klas wat daar wel zou kunnen?
Agen schreef op 24-01-2026 om 10:36:
[..]
Wat erin zit komt er juist niet vanzelf wel uit. Dat is echt aantoonbare onzin.
Precies dit. Alsof je jezelf wel redt, of alles geacht wordt te weten “want jij bent toch zo slim” en meer van dat soort vooroordelen.
tsjor schreef op 24-01-2026 om 09:06:
Het is best mogelijk dat kinderen vroeger een advies kregen wat onder hun niveau lag. Dus dan zou het kind KB hebben gekregen in plaats van TL. Of werd het kind dat zich verveelde lastig en de gang op gestuurd (alhoewel ik dat ook nooit meegemaakt heb). Talenten hebben in de loop van het leven nog genoeg tijd om zich te ontwikkelen. Dan is de start wellicht niet helemaal goed, maar wat erin zit komt er op een andere manier ook wel weer uit. Bijvoorbeeld het kind dat nooit leerde lezen bleek een succesvolle schroothandelaar te zijn die onderhandelde in alle talen en zijn contracten wel aan zijn 'secretaris' gaf, werd miljonair. Of het kind dat zich terugtrok op zijn zolderkamer en een website bedacht om met vrienden contact te houden. Of de spel-begeleider die basisschoolleerkracht werd.
Ik stop ermee, want ik krijg niet helder hoe het kan dat er indertijd grotere klassen waren, slechts één programma zonder allerlei extra's, terwijl het niveau gemiddeld hoger was en de tevredenheid onder kinderen (en ouders) goed. Misschien is het misplaatste nostalgie, maar eerlijk gezegd denk ik dat niet.
Dat jij het niet hebt meegemaakt, of niet zag, wil niet zeggen dat het niet bestaat. Vroeger kreeg je met de lineaal een mep in je handpalm. Vroeger zaten de slecht lerende kindjes achterin de klas om genegeerd te worden. Vroeger rookte de meester in het klaslokaal. Tja, vroeger is ook niet alles.
Kopjekoffi schreef op 24-01-2026 om 17:14:
[..]
Ik ben het met je eens dat de basis ‘rust in de klas’ noodzakelijk is voor alle leerlingen. De methodes en vooral de creativiteit van het omgaan met de methodes zouden vele malen beter kunnen. Maar ook dan heb je zeker veel aanpassingen in de klas. Als er veel onrust ontstaat doordat veel leerlingen verschillend pluswerk hebben is dat niet ok, dan moet er wat gesleuteld worden in groepsdynamiek/klassemanagement. Tegelijkertijd weet ik dat een juf van kind 2 heel veel moeite had met differentiëren, terwijl er maar 20 kinderen in de klas zaten (maar wel op 5 niveaus). Juf wilde heel graag niveaus samenvoegen en probeerde dat echt, maar het lukte niet. De niveauverschillen waren daar te groot voor.
Je schrijft ‘ik zou ook wel willen dat mijn dochter met leerstoornis elke week een dagje naar een speciale klas kon…’ . In geval van kind 2 had ik juist gewild dat het niet nodig was geweest. Voor kind was het namelijk noodzakelijk om de week door te komen, om niet thuis komen te zitten. Kind had het enorm naar zijn zin in die speciale klas, in tegenstelling tot zijn gewone klas waar hij nooit wilde zijn, waar hij geen aansluiting had, geen vrienden had en gepest werd om wie hij was en waar hij zich dus enorm eenzaam voelde. Die dag speciale klas was echt geen luxe maar noodzakelijk. Kind 2 had overigens ook een leerstoornis (dyslexie), maar dat was vele malen minder lastig dan al het andere waar kind tegenaan liep. Kind 1 had veel meer last van haar leerstoornis en wilde niets liever dan in de eigen klas meedraaien, die had zeker geen behoefte aan een dagje speciale klas (wat ze dus wel kende, ook zij had klasgenoten die de speciale klas om dezelfde reden als zoon heel hard nodig hadden). Wat is de reden dat je zou willen dat je kind 1 dag per week naar een speciale klas zou kunnen? Wat mis je nu specifiek in de klas wat daar wel zou kunnen?
Begrijp me niet verkeerd, ik denk niet dat ze voor de leuk naar een speciale klas gaan. Ik zie er echt wel het nut van in en gun het jouw kind om zich daar te kunnen ontwikkelen. Laat daar geen onduidelijkheid over bestaan.
Mijn dochter heeft nu super enthousiaste leerkrachten die echt hun best doen om haar de juiste begeleiding te geven. Maar dat is niet alle jaren zo geweest. En de belofte van driemaal per week een rt'er werd al snel een onderwijsassistent wanneer dat kon, en dat kon dus nooit, want die is altijd in alle klassen nodig ivm lerarentekort. Mijn dochter heeft een leerstoornis én achterstand waar dus alleen onder de (drukke) rekenles soms wel en soms niet extra aandacht aan gegeven wordt. Vervolgens ziet ze kinderen die prima meekunnen en havo/vwo advies hebben een dag in de week naar extra ondersteunende lessen gaan. Dat is toch vreemd? Weet je hoeveel ze zou kunnen leren als ze ook een hele dag in de week rekenondersteuning zou krijgen? Ik begrijp dat gewoon echt niet.
ToetieToover schreef op 24-01-2026 om 17:27:
[..]
Precies dit. Alsof je jezelf wel redt, of alles geacht wordt te weten “want jij bent toch zo slim” en meer van dat soort vooroordelen.
+1....was t maar zo'n feest...
Babs03 schreef op 24-01-2026 om 17:44:
[..]
Begrijp me niet verkeerd, ik denk niet dat ze voor de leuk naar een speciale klas gaan. Ik zie er echt wel het nut van in en gun het jouw kind om zich daar te kunnen ontwikkelen. Laat daar geen onduidelijkheid over bestaan.
Mijn dochter heeft nu super enthousiaste leerkrachten die echt hun best doen om haar de juiste begeleiding te geven. Maar dat is niet alle jaren zo geweest. En de belofte van driemaal per week een rt'er werd al snel een onderwijsassistent wanneer dat kon, en dat kon dus nooit, want die is altijd in alle klassen nodig ivm lerarentekort. Mijn dochter heeft een leerstoornis én achterstand waar dus alleen onder de (drukke) rekenles soms wel en soms niet extra aandacht aan gegeven wordt. Vervolgens ziet ze kinderen die prima meekunnen en havo/vwo advies hebben een dag in de week naar extra ondersteunende lessen gaan. Dat is toch vreemd? Weet je hoeveel ze zou kunnen leren als ze ook een hele dag in de week rekenondersteuning zou krijgen? Ik begrijp dat gewoon echt niet.
Dat snap ik wel. Het zou fijn zijn als onderwijs voor iedereen echt passend is. Dat is helaas een utopie. Fijn dat je dochter nu fijne leerkrachten heeft, want daar valt of staat het natuurlijk wel mee. Zou je dochter met gerichte ondersteuning ook echt stappen maken? (Dit klinkt botter dan ik het bedoel, ik heb weinig verstand van dyscalculie, maar vanuit de ervaring bij dyslexie weet ik dat de diagnose pas gesteld kan worden als aangetoond kan worden dat gerichte ondersteuning niet helpend is). Hoe zou de gerichte ondersteuning er ideaal gezien uit moeten zien? Hoe is de kennis op school mbt dyscalculie?
